Meningen

Als je eenmaal gewend ben aan de lage kwaliteit, valt het nog steeds niet mee...er is wat bloed, er zijn een paar spoken of demonen, en er is een grote variatie aan deuren.... Ja alle dingen die misschien eng en horror kunnen opleveren met deuren zijn er te zien: Deuren die opengaan. Deuren die dichtgaan. Deuren die heel langzaam opengaan. Deuren die heel langzaam dichtgaan. Deuren die op een kier staan. Deur in een gang die dicht zit en langzaam op in gezoomd wordt. Verborgen deur. Deuren die openslaan. Deuren die dichtslaan. Kastdeuren die opengaan en dichtgaan. Buitendeur die opengaat en dicht. Licht en schaduw onder een deur. Deuren die opengaan om andere omgevingen te onthullen. Kortom er zijn een heleboel dingen die ze doen met deuren. En te midden van die deuren zijn er twee personages, een spiritist en sceptici om de geruchten over het spookhuis te ontkrachten. De finale bezit overdreven gebruik van CGI Helaas was het dus allemaal maar erg middelmatig.

Mensen versus de geesten van oude marsmannetjes, Sciencefiction-chaos met een groot herinner u zich deze Carpenter nog? Gevangenen en agenten die samenwerken, is ontleend aan Assault on Precinct 13 (1976), de wraak van de geesten komt van The Fog (1980) en ondertussen ript het ook minstens een dozijn andere films. Toch is dat niet wat dit maar een middelmatige film maakt...

Nee dat is de uitvoering; Mars-geesten die iedereen die ze bezitten in heavy metal-aanhangers veranderen...? Deze zijn gewoon niet eng...En flashbacks binnen flashbacks zijn bijna nooit een goed idee voor een film waarin elke vijf minuten er een grote actiescène is waarin gezichtsloze mijnwerkers worden gedood, geslagen of opgeblazen. De cross-fades naar flashbacks zijn absoluut ook een grote boosdoener!

Daarnaast is de actie regelmatig herhalend wat het er ook niet beter op maakt! Iets wat ik me steeds maar afvroeg was; Als de geesten inderdaad geesten zijn, waarom hadden ze een fysieke vorm nodig? Was dat echt alleen omdat ze niet door muren en deuren kunnen gaan? Het meeste van het bloed in deze is van de snel gesneden variëteit, en de acteurs kregen te maken met verschrikkelijke campy-dialogen...

Een element waar de film zonder twijfel John Carpenters "slechtste" is, is de score. In de openingscredits is er nog wel even Carpenter's, kloppende elektronische muziek om vervolgens over te schakelen naar metal-gitaren die keer op keer maar een beetje tokkelen. Het is lui en heeft nooit enige samenhang met wat er op het scherm wordt weergegeven! Zeggen dat de film een mislukking was gaat te ver, het bezit nog wel iets van een fun-factor maar Carpenter kan als regisseur veel beter!

Aangekondigd als de eerste horrorfilm uit Cyprus is dit een film waarin paranormale geestenjagers een reality-tv-show opnemen in een spookhotel Deze volgen meestal een hetzelfde basisprincipe: de groep gaat op onderzoek uit in een legendarische, spookachtige omgeving en vindt meer dan ze hadden verwacht. In deze film dus ook....het draait allemaal om het in 1880 op een slagveld gebouwde Grand Hotel Gula, waar naar verluidt op een maandagavond in 1990, 100 mensen in de eetkamer werden gedood door rattengif (De verwijzing uit de titel) Via de aankomst van twee van de personages worden voorgesteld aan iedereen en pas kort in de film of je krijg de eerste jump-scare al. Gek genoeg volgt er later een twist en blijkt de film een allegaartje te worden. Slasher-perikelen, een Cultus van Teshub en zowaar een monster. Aan de cast lag het niet, de acteurs die de personages vertolken zijn behoorlijk en internationaal. Onder hen is ook Julian Sands (Warlock 1989 , The Blacklist TV-serie ) in één van zijn laatste rollen voor de noodlottige wandeltocht. Helaas mist de film verder te weinig samenhang om echt spannend te zijn, al was er wel iets waardoor dit een beetje intrigeert. En Euh...als je een horrorfilm in een hotel opneemt en een meisjes-tweeling opvoert kan je verwachten dat er onontkomelijk een vergelijking wordt gemaakt met Kubrick... Leuke poging om verschillende subgenres te combineren maar spijtig genoeg is de film niet geslaagd!

Ondanks dat een en ander misschien een voorspelbare uitkomst had, was dit prachtig vormgegeven horror westernverhaal, zo gek nog niet! De film speelt zich af in Arkansas rond 1866 net na de Amerikaanse Burgeroorlog, Een angstige afro-Amerikaanse reiziger James McCune (Thomas Hobson) trekt door het bos. Hij is door zijn oom Matthew geroepen om de stadsdokter van het stadje Norfork te worden. In eerste instantie lijkt het dorpje uiteraard idyllisch maar gelukkig voor ons kijkers is er wat mis..!

Deze film is een uitgebreidere versie van een korte film uit 2016 die is aangepast tot een afgrijselijk leuke speelfilm. Er waren dus wel een paar trucjes om de film te verlengen. Maar één van de oplossingen was een ook onverwacht erg leuk muzikaal nummer tussen Nelson en Bettis. Ja, die deed de film meer dan goed! Gelukkig vloog tijd om zonder dat ik erg in had en dat toch met een aardige tijdsduur en laag budget.

De film bezat ook een aangenaam ongehaast tempo, dat werkt voor Doc en de kijker om langzaam kennis te maken met alle opmerkelijke stadsfiguren. En die personages komen van een behoorlijk goede cast met onder meer Tim Blake Nelson (O Brother, Where Art Thou?), David Arquette (Scream), Angela Bettis (May, The Woman) en Phil Morris (Star Trek III) die allemaal leuke uitvoeringen leveren.

De filmmakers lijken zich vooral bezig te hebben gehouden met wereld-bouwen, (het hele dorp is een door makers zelf opgebouwde filmset) iets waarin ze ook echt uitblinken. Helaas betekent dit ook dat er niet veel tijd is om de horrorfilm te zijn die het beweert te zijn... en wat Norfork echt teistert...is iets wat maar al te duidelijk was. De mensen die in het dorp wonen zijn veel interessanter dan wat er gebeurt. Het is gewoon jammer dat vermoedelijk door budget dit horror-aspect niet iets meer kon worden benadrukt.

De filmmakers verdienen lof voor originaliteit, decorontwerp en karakterontwikkeling en de cast zou een schouderklopje moeten krijgen voor de uitstekende uitvoeringen! Waren alle low-budget maar zo bekwaam en onderhoudend als deze!

Regisseur Eric Bress zijn eerste film was 'The Butterfly Effect' uit 2004 en afgezien wat serie
en schrijfwerk voor The Final Destination is er niet veel meer van hem vernomen. En nu brengt hij opeens deze film over vijf Amerikaanse soldaten die een opdracht krijgen om tijdens de Tweede Wereldoorlog een landhuis op het Franse platteland te behouden. Het is niet eens zo'n hele slechte film maar het grijpt vooral terug naar het tijdperk waarin hij succes had, aangevuld met wat moderne jump scares. Wel aardig ook omdat de film zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelt. Het zorgt voor een enigszins leuke afwisseling binnen het subgenre de spookhuis-films. Ook het wat meer actiegerichte treffen met de Duitsers was meer dan welkom. Mede doordat er nogal wat plotgaten in de film aanwezig zijn. Die ook niet worden weggewerkt door de wending in de laatste momenten, waarbij het onthult dat niet alles is zoals het lijkt te zijn. De film stijgt nergens boven zijn middelmatigheid uit en rillingen of opwinding zijn er voor de horrorfans niet veel te vinden maar de film kijk aardig makkelijk weg.

Vreemd want zelfs deze Found footage film uit Tsjechië slaagt er op de een of andere manier in om de Holodomor te vergeten...maar doet verder ook precies wat al die andere gevonden films ook doen. Drie amateurfilmers, natuurlijk een stel irritante Amerikanen (alweer... bestaat er nog een andere soort?) besluit naar Oekraïne te gaan om hun eigen documentaire maken over de overlevenden van de hongersnood van 1932 maar krijgen te maken met de geest van de bekende kannibalistische seriemoordenaar Andrei Tsjikatilo. (de Sovjet-Hannibal Lecter') Het voegt niets nieuws toe aan het found footage-genre, vreemd genoeg is er geen kannibalisme maar vooral bovennatuurlijke onzin, rennen donkere gangen en uiteraard veelvuldig schuddende camera's Er is dus niet veel interessants te beleven. Erg routinematig en hoe leuk je het dus zult vinden, hangt vooral af van hoeveel je van found footage houdt of je moet een horror uit Tsjechië wil afstrepen (zoals ik) maar iets missen doe je echt niet!

De film staat te boek als de eerste Britse horrorfilm met geluid; de zogenaamde 'Talkie" En praten doen ze! Het is een stormvloed aan woorden die we krijgen te horen. Terwijl juist het acteer en camera-werk gedateerd overkwamen. Al zijn er soms nog wel mooie expressionistische beelden. Verder lijkt de film gemaakt te zijn om graantje mee te pikken van het succes van de universele monsterfilms. Het lijkt dat de film 'The Mummy' (1932) model heb gestaan voor deze prent. Het was zelfs gelukt om de grote ster uit die film Boris Karloff te strikken! Al is zijn aandeel in deze film erg klein. We zien hem aan begin sterven en in de laatste 15 minuten wat rondlopen. Wat me brengt bij het tweede euvel van de film; de film was niets meer of minder dan een kluchtig geval. Iedereen zit achter het heilig juweel, Het Eeuwige Licht', aan. Er wordt dus algauw vergeten dat de film om spanning en verschrikking hoorde te draaien. Nee dit was niet geslaagd!

In 1970 richtte Kevin Francis, de zoon van de (Horror)regisseur Freddie Francis, Tyburn-Film op. Zijn ambitie was om de nieuwe Hammer of Amicus te worden.Echter was er een klein probleem want tijdens de oprichting in 1973 raakte de markt voor dat soort films verzadigd en veranderde de smaak van het publiek. Het produceren van gothic-horror was financieel gezien waarschijnlijk niet het slimste idee. Er zouden dan ook maar drie films gemaakt worden.

Als een fan van Hammer-horror wilde hij doorgaan waar zijn idolen waren gebleven. Bij de tweede film werd er dan ook vele cast en de crew-leden van de oude Hammer ingehuurd. Zijn vader en Hammer-regisseur nam de regie op zich, Anthony Hinds (John Elder) schreef het script en de make-up effecten zijn van Roy Ashton. Daarnaast zijn het ex-Hammer-actrice Veronica Carlson en Peter Cushing die de hoofdrollen speelde. Gek genoeg was het John Hurt die hier als beste presteert als de doorgedraaide tuinman.

De film speelt zich, vreemd genoeg en anders dan de grote voorbeelden , af in het jazztijdperk van de jaren twintig. Nu zal dit financieel voordeel hebben opgeleverd omdat ze gebruikmaken van sets die zijn gebouwd voor The Great Gatsby. Een stel rijke kinderen daagt elkaar uit om te gaan racen naar Land's End en raakt vervolgens verloren op de heide. Ze komen bij het huis van Dr. Lawrence (Peter Cushing) en zijn sinistere Indiase dienaar. Cushing mompelt nogal eens over een Oosters religieuze sekte en de kijker weet dus dat er niet veel goeds zal uitkomen.

Met dat script herwerkt Anthony Hinds (John Elder) eigenlijk de film The Reptile (1966) Waarin ook een Engelse man en zijn familie wordt gecorrumpeerd door een slechte Indiase sekte. Echter komt deze uitvoering veel minder goed uit de verf. De film is verstoken van enige spanning, heeft maar weinig gevoel voor stijl en bezit een saaie regie. Ook mist de film het naakt die Hammer in de '70 jaren in zijn films stopte. (afgezien van een bijna naaktvrije scene waarin Daphne een bad nam) Met maar slechts één "gore" scène en het ontbreken van zowel naakt en spanning is de film vrijwel pure middelmatigheid. Al was het nog wel leuke middelmatigheid.

Vanaf ergens begin jaren '90 tot aan minstens 2000 waren dit soort whodunit-thrillers met wat horror-elementen, gemeengoed. Regisseur Sam Raimi en een vrij grote sterrencast proberen ook een steentje bij te dragen, door spanning op te bouwen met deze suspense-film die zich afspeelt in zuidelijk Georgia. Helaas is het zwakste deel van de film het script (door Billy Bob Thornton en Tom Epperson). Rednecks, geweren, pick-up trucks, voodoo, bier en echtgenoot-met-losse-handjes, al het bekende uit het Zuiden van de VS zit er wel in. De spaarzame schokeffecten zaten visueel best goed in elkaar, echter het niet-paranormale gedeelte overheerst en is degelijk en erg bekend terrein. Daarnaast is de ontknoping niet heek verrassend. De film is nu meer een karakterstudie (een helderziende vrouw heeft het niet gemakkelijk) en het spannend mysterie speelt daarin maar een ondergeschikt belang.

Hmmm, komt dit echt in de bios?? Het is voornamelijk 12 in dozijn! Degelijk maar ook heel saai! Voor een psychologische thriller film word het nergens spannend. Het kruip nergens onder je huid. Zelfs het acteerwerk is netjes en degelijk maar raak nergens. Deze film hoort gewoon rechtstreeks naar dvd of tv want absoluut niet Bioscoop waardig!!

Als deze film de eerste was in zijn soort zou het een erg goede zijn geweest, helaas zijn er al vele met eenzelfde soort plot langsgekomen, waardoor het niet meer heel origineel is. De film is, zeker voor horrorliefhebbers die van paranormale gebeurtenissen houden, ondanks dat, wel een aanrader. Er zitten een paar goede scènes in die je doen huiveren. (lift-scène) De gebroeders Pang weten de nodige atmosferische spanning te scheppen waardoor je geboeid blijft kijken. Dit zwakt helaas wat af naar het eind, omdat er steeds minder spoken voorbij komen en het verhaal zelf net iets te dramatisch is .

Het uitgangspunt voor de Guinea Pig - films is die van gevonden beeldmateriaal, (het nu veel beter bekende found footage) waarin zogenaamd echte gebeurtenissen vastgelegd zijn op videoband. Deze film kreeg daardoor begin jaren '90 nogal bekendheid en faam toen acteur Charlie Sheen deze film op een feestje zag. (wat voor feestje was dat?) Deze besloot om de FBI in te schakelen want hij dacht dat het een illegale snuff-film was. Echter alleen al de tekst aan het begin en de boodschap aan het einde sluiten eigenlijk dat het om een snuff-film gaat, uit. Maar wat de film betreft, doet die zeker zijn faam, eer aan. En vergeleken met de eerste was dit zelfs een verbetering. Een plot is er nog steeds niet of je moet; Een man verkleed als een samoerai die een meisje ontvoert en vervolgens aan stukken snijd, voor een plot willen aanzien. Enfin daar draait het bij de film ook niet echt om! De film wil veel meer laten zien wat er mogelijk was op het gebied van speciale effecten en protheses. Let wel dat het toen 1985 was en er nog niet de middelen waren die er nu zijn. Toch kan de film zich nog wel steeds schare in het lijstje van één van de meest beruchte extreme films. Want ook al zie je menigmaal dat de effecten nep waren, de mismakende geluiden en nietszeggende vrouwonvriendelijkheid maken van deze film een ongemakkelijk zit. Op Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975) en Cannibal Holocaust (1980) ken ik geen films uit het verleden die ook aanspraak op die titel zouden kunnen maken? Enfin de film geeft je wat het belooft, niet meer en niet minder.

Sisters of the Gion volgt de levens van twee zussen, de meer zelfstandig en hardere (ik haat mannen) Omocha (Isuzu Yamada) en de meer op traditie gerichte Umekichi (Yoko Umemura), beide zijn geisha's in het Gion-district van Kyoto. Nu gebeurd er niet heel veel in de film. De geisha-vrouwen worden zonder meer uitgebeeld als handelswaar die met een reeks transacties hun omstandigheden, waar ze in zijn opgesloten, proberen te verbeteren. De beide vrouwen verschillen natuurlijk sterk van elkaar en dit levert dan ook de nodige frustraties op. Daarnaast voelt de film als een soort onderzoek /studie van waarop de vrouwen van die tijd werden behandelt in Japan. Ze werden gezien als tweederangs burgers en tevens beperkt door heersende seksuele dubbele standaard. Wat de film klaarblijkelijk maakt tot Japanse feminisme op beeld, die in conflict zijn tussen traditioneel en hedendaags. Wel visueel mooi in beeld gebracht maar qua verhaal voor mij minder boeiend.

Een Italo-thriller (er zijn wel Zwartleren handschoenen maar niet de horror) die voortreffelijk sfeer en stemming weet creëren. Elke ruimte en architectuur (zowel interieur als exterieur) draagt bij aan een claustrofobische spanning. Daarmee onderscheidt de film zich van veel andere gialli. Ennio Morricone verhoogt die spanning nog iets meer door een soundtrack waar menigmaal een macaber neuriënde vrouwenstem is in te horen.Het is dan ook best jammer dat het verhaal over de alcoholistische journalist Andrea Bild, die een reeks moorden onderzoekt, gepleegd volgens een bepaald stramien dat hij maar niet weet te ontcijferen, veel te warrig en onder de maat wordt vertelt. Ook het acteerwerk laat soms te wensen over. Wel goed aan de film is dat vanaf de opening er al getracht wordt om de kijker deelgenoot te maken van de verwrongen psyche van de moordenaar, door (zoals Argento dat in 1982 met Tenebre zou doen) hem over zijn obsessies te laten praten. Ook het feit dat de killer zich bijna aan een kind wil vergrijpen is niet alledaags! Alhoewel de film ook niet bijzonder gewelddadig is. Zeker niet voor een giallo. Waar de film het meest in het oog-springend is de goede cinematografie van Vittorio Storaro. En dat maakt van deze film een solide en zeer plezierige Giallo-thriller.

Meer dan aardige indie-coming of age film met een bijzondere twist. We ontmoeten Greta, een veertien (bijna 15) -jarige pubermeisje en muurbloempje, voor het eerst als ze net op haar nieuwe school vrienden maakt met Elliott, eveneens een buitenbeentje. Tot zover begint de film niet veel anders dan andere van dit soort films. Een worsteling op weg naar volwassenheid, met de nodige problemen van vaders, moeders en medeleerlingen op school. Waarbij gelukkig Elliott meer dan eens de film voorziet van de nodige maar eigenzinnig humor. Maar dan naar het treffen van drie pestkoppen valt ze in slaap, en belanden we in Greta's droomwereld. Alwaar haar innerlijke onrust en angsten over opgroeien, het vaarwel zeggen tegen haar kindertijd en de manier hoe ze tegen andere in haar leven aan kijk, tot uiting komen. In die droomwereld hoort ze wolven huilen en heeft ze ontmoetingen met wezens en als sprookjesfiguren verkleedde familieleden en vrienden. De film is uitgevoerd in een zeer mooie en gedetailleerde 70's-look. En ook de droomwereld is vrij bijzonder mooi uitgevoerd en heeft wel wat weg van een soort Freudiaanse Alice in Wonderland. Hoe de gehele film eruit ziet en door de wat abstractere bijzondere personages is de vergelijking met Wes Anderson bijna onvermijdelijke. Toch voelt de film bijzonder origineel aan en is het bijna onmogelijk om niet gecharmeerd te zijn van de hoofdrolspelers. Een betoverende leuke film.

Leuke, kleine, Oegandese thriller. Oeganda is nu ook niet direct een land waarvan je zo gauw verwacht dat het degelijke of veel films (op MM staan er 11 films en IDMB zijn er 604 titels) uitbrengt. Dapper ook omdat het grootste deel van de film zich afspeelt in een auto met maar drie mensen; één politieagent, één slachtoffer en één getuige. Het overkoepelende verhaal is dat over The Cigarette-Butt Killer" een seriemoordenaar die een sigarettenfilter achterlaat op zijn plaats delict. Je weet dat er dus iets mis is met deze mensen, vraag je eigen af zijn de verhalen die ze elkaar vertellen wel de waarheid, het blijft over sommige dingen best gissen. Het script en het acteerwerk zijn uitstekend en de productiekwaliteit is hoog, zeker gezien het feit dat het een low budget film was. Ook de vertelstijl is interessant! De drie mannen op een road-trip beginnen hun verhaal, terwijl het overschakelt naar de flashback en daarnaast is er ook een nog geanimeerd gedeelte en wordt de film een paar keer onderbroken voor een uitleg-video. Dit was een behoorlijke prettige film, uit een land waar je niet elke dag iets uitkijkt!

In 1633 wordt de zesjarige Christina als enige troonopvolger van Gustaaf Adolf II benoemd tot koningin van Zweden. Toen ze op achttienjarige leeftijd persoonlijk bewind mocht gaan voeren, was de aandacht van alle Europese vorsten op haar gevestigd. Ze hield van kunst, studeerde talen, filosofie en exacte wetenschappen, was grillig, verkwistend en onevenwichtig en had affaires met zowel mannen als vrouwen. Deze film richt zich voornamelijk op haar lesbische relatie met Ebba Sparre (Sarah Gadon)

Je volgt de 'maagdenkoningin' (Malin Buska) over een periode van tien jaar, vanaf de dood van haar vader totdat ze afstand doet van de troon. Maar hoeveel van de gebeurtenissen er in de film gebaseerd zijn op historische feiten en hoeveel er fictieve speculatie zijn, blijft uiteraard de vraag? De echte correspondentie van Kristina met Ebba Sparre wijst op een passie die verder ging dan beleefde vriendelijkheid. De oplossing van de Zweedse monarch voor de erfopvolgingskwestie en de katholieke kwestie zijn inderdaad historische feiten.

Anders dan veel Engelse edelen kent deze koningin niet heel veel verfilmingen.(ik ken alleen

het weinig historische Queen Christina (1933) met Greta Garbo) Terwijl deze jonge koningin best een fascinerende bewogen historische verhaal kent. In outrage was het Zweedse koningshuis wat somberder dan het Franse of Engelse en dat was hier mooi weergegeven. Daarnaast zijn de personages boeiend, krachtig en sympathiek. Al is het bij de mannen (raadgevers, ambassadeurs, bisschoppen, vrijers) soms niet helemaal duidelijk wie ze waren. Het werd niet altijd duidelijk of de mannen die tegen haar samen zweerden protestants of katholiek waren. Toch was dit 106 minuten lang genieten van de Zweedse geschiedenis.

Euh, wat moet je hier nu weer mee? Dit is verre van een meesterwerk, ondanks dat de scenarioschrijver van deze film, Zeph E. Daniel (voorheen Woody Keith genaamd) ook degene was die Brian Yuzna's “Society” en “Bride of ReAnimator” schreef. Maar hier zijn het script en ook de regie één grote wanorde! De regie is gewoon slecht, het verhaal was misschien aardig maar wordt zo slecht uitgevoerd dat elke poging ontbreekt om het ook maar iets meer te laten zijn. Het budget is er niet naar! De muziek is verschrikkelijk. Camerawerk is waardeloos. Acteerwerk niet al te best!

Met het plot over Misha en Heinrich die mind control-technieken en de hallucinogene drugs "Aqua Velva" gebruiken om jonge ontvoerde meisjes te transformeren in volgzame 'Sofia-poppen', was nog niet veel mis! Echter in handen van de regisseur veranderd het in een zooitje! Plots is er een onstoffelijk wezen, een groot clownhoofd verschijnt soms, het dode lichaam van het meisje van het begin popt-op in scenes (waaronder één met een Necrobilly), de regisseur bedeelde zijn eigen de rol als sheriff toe en dan was er nog het personage Charlotte... De hoofdpersonage is het mooie meisje Lorian en Lacey Cofran is een inderdaad erg mooi en met enige regelmaat naakt te aanschouwen, maar betwijfel of ze een echt goed actrice is! Tja deze film had een paar factoren waardoor het zeker potentie had kunnen hebben, maar het werd uiteindelijk een teleurstelling.

Als ik van te voren had geweten dat dit een verfilming was van een boek dat dertien weken lang op de eerste plaats in de New York Times Bestseller-lijst heeft gestaan. Had ik me misschien bedacht om te kijken. Aangezien boekenhypes als Fifty Shades of Grey of een meer mannelijker versie The Da Vinci Code ook niet tot mijn verbeelding spreken. Langzaamaan werd het me duidelijk dat de film alles behalve voor mij als man bedoeld was. De film hangt voor mij teveel aan elkaar aan van onwaarschijnlijkheden. Iets waardoor de uitdrukking: "mannen komen van Mars en vrouwen van Venus" van toepassing is op deze film (en ook het boek?) De mannelijke acteurs blijven eenzijdig en simpel uitgewerkt. Terwijl de vrouwelijke juist teveel zijn ontwikkeld tot zelfs het irritante toe. Ook zag ik de ontknoping, compleet met twist, ver van te voren aankomen. Het mogen duidelijk zijn dat als je van het vrouwelijke geslacht bent je deze film met meer sterren zal belonen. Echter ik ben van het mannelijke geslacht en kom niet verder dan 2 sterren. Omdat, de door mij zeer gewaardeerde, Rebecca Ferguson mee doet, verhoog ik het tot een halve ster meer.

Ondanks dat de film nogal eens wordt aangekondigd als; de eerste Iraanse vampieren-spaghettiwestern film, is dit wel zeker een Amerikaanse film. Toch klopt het ook wel gedeeltelijk want er zijn wel Iraanse invloeden te vinden. Zo is de regisseuse Ana Lily Amirpour van Iraanse afkomst maar geboren in Engeland en al jaren woonachtig in Californië. Waar de film dan ook werd opgenomen. Ook wordt er in de film Farsi gesproken en horen naast Amerikaanse popliedjes ook Iraanse liedjes. Maar er zijn bijna net zoveel Amerikaanse invloeden te zien. De nonchalante Arash lijkt in zijn een jeans, wit T-shirt en pilotenzonnebril sprekend op een jonge James Dean uit de jaren 50. Maar in het fictieve spookstadje Bad City waar bejaarde heroïnejunkies, dealers en hoeren rondlopen is het toch de in niqab gesluierde, dodelijke vampier die het meest in het oog springt. 'S nachts, stil, aan de overkant van de straat wachtend op haar prooi of skateboardend met de niqab flapperend achter haar aan als een batman-cape. Actrice Sheila Vand overtuigd met haar rol zeer goed. En zoals vele verhalen is dit ook een liefdesverhaal. Met zijn zwart-wit-beelden is dit stilistisch gezien zeker een uitstekende film. Helaas blijft het inhoudelijk een beetje aan de oppervlakte zweven. Echter wist de atmosferische magie van de film mij te betoveren en nam me mee om rond te dolen over de donkere straten van Bad City.

Alleen het meisje, Christina Bowden, wist levend te ontsnappen aan Elizabeth Caulfield. Tientallen jaren later is er wederom een confrontatie tussen moordenaar en slachtoffer. Nu lijkt het alsof dat de film de 'Oh nee, de moordenaar is terug!' kaart wil spelen. Echter toont de film niet veel meer dan Lexi Johnson die getraumatiseerd is.

Meisje met trauma dat last heeft van slaapwandelen, voor extra emotie prop je er een moeilijk voortgang van een adoptie in, uiteraard is er de politieagent die onderzoek doet en er is het voorspelbare mysterie over wie verantwoordelijk is voor de moorden. Met al deze voelde het alsof ik naar een Hallmark/Lifetime-film zat te kijken. Met idem dito acteer en camerawerk en als dan ook nog de moorden maar veilige in beeld worden gebracht, blijf je achter met een middelmatige film.

Aardige post-apocalyptische -film gebaseerd op een boek van Mike Carey (vooral bekent van Marvel Comics.) Zombie of zoals hier 'hongerige' zijn er in alle vormen,soorten en maten en overspoelen ons in series en films. Zo ook in deze film alhoewel toch net weer even anders. Duidelijk is dat het vleesetende en zielloze wezens zijn en op voorhand onze vijand maar wat als dat nu niet zo is? Wat als het monster een jong en intelligent kind is, dat ook nog eens mensen redt? Is het dan echt een monster of moet ze behandeld worden als een mens? Deze tweestrijd is dan ook de rode draad in film. En hierdoor leunt de film dus duidelijk meer op drama dan de horror. De setting lijken op die van ‘The Walking Dead’ en de 'hongerige' op de uit Engeland komende films 28 days/weeks. Echter heeft de film genoeg eigens om op te vallen tussen die als maar groter wordende dystopische zombiefilms. Daarnaast is door de aanwezigheid van de actrices Gemma Arteton en Glenn Close het acteerwerk zeer goed. Toch gaat de meeste lof naar het meisje Sennia Nanua want zijn speelt fantastische het intelligente zombie-kind.

Hm, oké....volgens de poster zou het in principe draaien om "de meiden" maar uiteindelijk bleek het minder om plattelandszussen te gaan Om wie het dan wel ging... dat is me eigenlijk ook niet duidelijk. Op een bepaald moment leek het even erop dat het politie tegen motorrijders zou worden. Niet dus en als biker-film stelt het ook teleur. Ze verplaatsen zich te voet of in een auto maar bijna niet op een motor. Drie zussen die illegale drank stoken, slaan op de vlucht nadat ze een zus uit de gevangenis hebben bevrijd. Onverstandig genoeg laten ze drie moordlustige motorrijders met hen ontsnappen... De R-rated scènes... met een verkrachting (uit beeld), een moord (een flits in beeld) en de onvermijdelijke confrontatie met de wet vinden allemaal binnen enkele minuten na het begin plaats. Ja, zelfs de exploitatie elementen slaagt de film te verprutsen. Geen geweld, geen gratuit naakt maar wel middelmatige humor, cartooneske visuele grappen en vrolijke blue Grass-muziek. Het minpunt is dat de film hierdoor gewoon tegenvalt! Saillant detail; Naast exploitatie-veteraan Gary Kent, zien we Casey Kasem (bekend van de stem van Shaggy) als een stijve pennenlikker

Een blik op de titel of de poster en je weet waar je aan toe bent. De vraag was dan ook hoe slecht was het? Nou dit was een zeer goedkope slasher waar misschien tienerjongetjes nog wat lol aan beleven. Er is heel veel T&A, af en toe een moord en weinig anders. Rebecca Foster, een meisje met een zeer religieuze moeder, gaat met haar vriendinnen, Missy, Mandy, Kelly, Jessie en Lisa weg voor een weekendje plezier in de zon. Maar er is een bijl zwaaiende maniak die deze meisjes in stukken snijdt, wie zou dat kunnen zijn? Het had een cheesy slasher met legio aan naakte meisjes kunnen worden, waar ging het mis? Tja de meeste scènes gaan gewoon nergens heen. Meisjes die dansen, meisjes die spelen (en elkaars bikinitopjes uittrekken...) in een zwembad, eten en drinken in een restaurant. En dan is er nog het Crazy Girls Unlimited-gedeelte (en elke 8-10 minuten een commercial ervoor) wat helemaal niets weet toe te voegen of het moet zijn om waardeloze Z-lijst bekendheden op te voeren. De denigrerende opmerkingen (ze zijn niet grappig en al helemaal géén satire) die zij maken over vrouwen en het overgrote deel van de looptijd die ze in beslag nemen maakte dit tot een beroerde film. Door dit weg te snijden (ongeveer 30 minuten), had er een nog behoorlijke by-the-numbers slasher voor de dag gekomen De praktische make-upeffecten zijn namelijk nog best goed maar zoals het nu is, is het gewoon bedroevend!

Films van regisseur Joon-ho Bong blinken uit in het benadrukken van sociale kwesties en het onderzoeken van de kwetsbaarheid van de mensheid onder 'extreme' druk. Dit was al te zien in zijn vorige films. Helaas doen Science-fiction en horror het als genres vaak domweg minder goed. Het is dan ook niet gek dat nu deze elementen weer ietwat zijn 'afgezwakt' de regisseur meer lovende kritieken mag ontvangen. Echter voor mij is het persoonlijk een gemis want hierdoor kwam de nadruk veel meer op komedie en tragedie te liggen. En daar kan ik dan weer veel minder mee! Hierdoor had ik nogal wat moeite om de 132 minuten door te komen. Ik moest me echt door het gedeelte waar alle gezinsleden een baan kregen slepen. Ik ben blij voor de regisseur dat hij hiermee groot succes oogst, maar helaas pakte de film mij een stuk minder!

Sergio Leone’s vijfde en laatste spaghettiwestern, is geen western in de traditionele zin van het woord want er zijn geen revolverhelden te vinden en de film speelt zich af tijdens de Mexicaanse revolutie. Daarom zie je ook auto’s, motoren en tanks! Het is duidelijk niet het zoveelste rechttoe rechtaan shoot-’em-up-verhaal! Best bijzonder ook een spaghettiwestern met een politiek tintje ; gezinspeeld op de Chinese revolutie, flashbacks van de Ierse revolutie en op de achtergrond van de film de Mexicaanse revolutie. Terwijl er ook nog verwezen wordt naar de wreedheden van de nazi's. De vermenging van het grote revolutieverhaal met het kleinere intieme verhaal van de toevallige helden John en Juan werd heel goed aangepakt en zorgde voor meerdere fijne momenten. Het duurt even voordat het verhaal op gang komt, maar de dingen worden alleen maar beter naarmate de plot vordert. James Coburn is fijn ingetogen terwijl Rod Steiger heerlijk extravagant mag vloeken, drinken, lachen en bidden! Verder bezit het de gebruikelijke typische stijl van Leone; een scène begint of ontvouwt zich, maar je weet niet precies waar de personages zijn of waar ze mee bezig zijn. Tja maar als je in 1971 een film begint met een citaat van Mao Tse-Tung, weet je dat het in Amerika niet of nauwelijks succes oplevert! (Vietnam-oorlog) Enige storende was de onontkoombare score van Ennio Morricone. Het terugkerende stuk met zang (zongen ze nu Zooem, Zooem?) was zelfs op het irritante af! Verder niks mis met deze prachtfilm!

Een van de vele Italiaanse Peplum's, uit de jaren '60. Deze is een beetje gebaseerd is op het conflict van Julius Caesar met de Galliërs en hun stamhoofd Vercingetorix. Het script volgt de gebruikelijke genre elementen; verboden liefde, gevangengenomen meisjes en vecht-scenes van het slagveld, met honderden gepantserde ruiters en voetsoldaten die op elkaar hakken. Hoewel sommige cavalerie-aanvallen nog wel opwindend zijn, zijn voor het grootste deel de vecht-scènes klungelig en eentonig. En doordat militaire campagnes en politiek in Rome onevenwicht zijn, is het verhaal niet boeiend genoeg om het gebrek aan visuele grootsheid goed te maken. Het resultaat is over het algemeen een aardige maar middel of de road zwaard-en-sandaal mini-epos.

Vierentwintig jaar later....probeert men hard om een vervolg aan Gladiator te geven....en vraag ik me af....of een andere naam, iets veranderd aan het feit dat het nu erg tegenvalt. De afstammingslijn is oncreatief, de film lijkt het belang van het offer van de eerste film teniet te doen en het hoofdpersonage is niets bijzonders Euh werkelijk niet de hoofdrolspeler maar een bijrol, ook nog eens een ex-gladiator is degene die wraak probeert te nemen op de mensen die hem tot slaaf hebben gemaakt..? De film was misschien nog oké als popcornfilm In veel van de actiescènes met neushoorn, apen (waren ze nu gemuteerd ?) of complete galeischepen en haaien in het Colosseum, kan ikzelf wel enig plezier vinden want dat zijn lekkere domme over-de-top momenten, maar ze willen meer en het mist juist diepgang! Tja begrijpelijk want het is een Gladiator-vervolg en wordt er ook wat anders verwacht...maar daarin schiet het op veel manieren tekort.

Een gezin van een moeder, drie dochters en een zoon, met als toevluchtsoord een glazen huis, ver weg van anderen, overleeft The Shred, een gifstof in de lucht dat de herinnering uitwist. Totdat een vreemdeling verschijnt en hun veilige manier van leven bedreigt. Kortom de post-apocalyptische horrorversie van de "The Beguiled" (1971 en 2017) Ik kan me niet voorstellen dat iemand niet aan die film zal denken.

Het voelt ook bijna aan als een Victoriaans historische film. Doordat de film prachtig is vormgegeven met decorontwerpen en dochters die sensueel rondlopen in witte luchtige schouder-ontblote outfits die rechtstreeks uit de periode lijken te komen. Wat de intensiteit nog verder vergroot, zijn de sterke prestaties en schoonheid van de dames. Met name Jessica Alexander (Bee) en Anja Taljard (Evie) creëren een intense rivaliteit tussen de twee verschillende denkwijzen van de harde realiteit. Ondanks dat de setting vertrouwd is, is het door de uitvoeringen, kostuums, decorontwerp en laatste schokkende onthulling moeilijk om niet door te worden meegesleept. Daarom een half puntje meer!

Ach, het is weer eens wat anders dan videoclips bij singles! De regisseur is namelijk de Italiaanse singer-songwriter Margherita Vicario, die ook weleens voor de camera verschijnt en nu dus haar muzikale speelfilmdebuut uitbrengt. De film is best prettig om te kijken. Mede door het lichtgewicht feelgood-script.

Een soort Assepoester-verhaaltje waar in een katholiek weeshuis en muziekschool, Teresa moet schrobben en vegen en andere meisjes van een muzikale opleiding genieten. Teresa is natuurlijk een talentvol muzikant die popmuziek uitvind op de gloednieuwe uitvinding, de pianoforte, samen met vier andere meisjes van de school. Waar de ploert van een kapelmeester Perlina en paus Pius VII niets van moeten weten!

Het verhaal bevat wel verschillende historische details, zoals de pianobouwer Johan Stein, de net verkozen paus Pius VII, het verval van de Republiek Venetië, rond 1800 waren erin Venetië weeshuizen (ziekenhuizen) weesmeisjes muzikaal werden opgeleid om zo geld te laten binnenkomen. en de composities van rivale Lucia komen overeen met het werk van één van weinige vrouwelijke Italiaanse componisten, Maddalena Laura Lombardini Sirmen.

Wat ik me wel afvraag; een film maken waar je, je afvraag hoeveel vrouwelijke musici in de vergetelheid zijn geraakt omdat ze nooit de kans kregen. Maar waarom in je titel dan verwijzen naar een nummer van componist Antonio Vivaldi? Enfin redelijke film Waarin klassieke muziek met moderne twist een fundamentele rol speelt. Wanneer de muziek er niet bij betrokken is, zijn dit de momenten waarop de film vertraagt. Maar tenslotte wel vermakelijk.