Reis rond de wereld challenge

4. IJsland - Djúpið (2012)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/87000/87071.300.jpg?cb=1397176517

Djúpið, oftewel The Deep, is een (schijnbaar) waargebeurd verhaal, over een IJslandse visser die een schipbreuk overleeft om vervolgens tijden in de barre kou te overleven - eerst in zee, en daarna op de barre kust. Het is een wat simpel verhaaltje, dat eigenlijk ook niet toereikend is om de hele film interessant te blijven. Wat The Deep erg goed doet zijn de fraaie beelden van een winters IJsland en de barre omstandigheden op zee - ik kreeg het er hier bijna koud van. Ten tijde van de zeereis en de overlevingstocht van de visser is het het interessants, maar een half uur voor het einde is dat ook alweer afgelopen en volgt nog een half uur gepraat over hoe ongelooflijk het allemaal wel niet is. Redelijk, maar toch wat magertjes. 3.0*

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)
2. Ierland - The Young Offenders (2016)
3. Canada - Lake Placid (1999)
4. IJsland - Djúpið (2012)

5. Singapore - Ilo Ilo (2013)

https://www.ugenda.nl/media/k2/items/cache/997dc859bea363f8ff2f590b0d6be888_L.jpg

Oprecht overkomende film die de daarin optredende karakters mooi neerzet en uitwerkt. Tiger-mum, die statusgevoelig is en meer wil in het leven. De goedige en wat talentarme vader, die niet aan haar verwachtingen kan voldoen. Jiale, die de onderhuidse spanningen onbewust aanvoelt en deze omzet in klierig gedrag. En tenslotte Terry, de huishoudster die in haar moeilijke situatie probeert haar waardigheid te behouden.

De goede kritieken vind ik terecht, want de film boeit en blijft boeien en de karakters blijven geloofwaardig en menselijk. De film deed me overigens ook sterk denken aan La Nana (2009), waar ook de relatie huishoudster/familie centraal staat.

Anthony Chen heeft veel van zijn eigen ervaringen verwerkt in het script en onderstreept het belang van de nanny/huishoudster voor de Singaporese gemeenschap (en het gemak waarmee men daar overheen kijkt) met deze film. Met het verdriet van de kinderen wordt bijvoorbeeld geen rekening gehouden als de nanny (en surrogaatmoeder) plots om één of andere reden wordt ontslagen.

4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)
3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)
2. Nederland - Zombibi (2012)
1. Spanje - Handia (2017)

6. Verenigde Staten - Mud (2012)

http://www.californiaherps.com/films/filmimages/mud2.jpg

Toevallig moest ik niet lang geleden voor mijn werk naar Cajunland en de sfeer hier in Mud is wel vergelijkbaar met wat ik daar zag. Gaf deze film meteen een streepje voor. Fantastisch lekker eten ook daar trouwens, zeg daarom nooit dat de Amerikaanse keuken niet veel voorstelt!

Drama vanuit de ogen van een kind of jongvolwassene dat nog niet helemaal weet hoe de echte wereld werkt altijd wel goed bij mij. To Kill a Mockingbird en Stand by Me zijn daarvan goede voorbeelden. Het valt en staat ook bij de acteerprestaties van die hoofdpersonen, wat soms een gruwel kan zijn, maar die hier gelukkig prima zijn. Sheridan doet het prima als koene jonge romanticus.

Grappig, mij juist aan Tiger Bay (1959), toevallig óók met Hayley Mills!

Ik zag net dat 'Midnight Special' ook van Nichols is. Ik vond dat niet veel, maar deze film zorgt er toch weer voor dat ik Take Shelter ook nog wel eens wil zien.

5. Singapore - Ilo Ilo (2013)

4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)

3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)

2. Nederland - Zombibi (2012)

1. Spanje - Handia (2017)

8. Brazilië - Central do Brasil (1998) (16 september) 3,5*

https://festival-larochelle.org/sites/default/files/film/hier_aujourdhui_2018-12.jpg

Prima roadmovie over de hardvochtige brievenschrijfster Dora die op een dag wordt geconfronteerd met de 9-jarige Josué, die juist zijn moeder heeft verloren en op zoek wil naar zijn vader. Met bus en truck, trekken ze door onbekende streken en ondernemen zij een boeiende reis.Een eenvoudig verhaal maar ook zeer treffend. Regisseur Walter Salles weet voldoende spanning in de film te stoppen zodat het nergens voorspelbaar wordt. Dat begint al bij de openingsbeelden; waar we de analfabeten hun hartenkreten zien dicteren. Gelukkig was er geen “happy-ending” en is er ook niet gekozen voor grote tragiek.Het had zeker afbreuk gedaan aan de film! Uiteraard zijn er veel beelden van het Braziliaanse landschap te zien. Opvallend was het, dat er zeer goed geacteerd werd. Door zowel Fernanda Montenegro (Dora), als de jonge, ontwapenende De Oliveira (Josué).

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

9. Denemarken - Mænd og Høns (2015) (17 september) 4*

http://big-picture-magazin.de/blg/wp-content/uploads/2015/07/Men-and-Chicken_04.jpg

De twee broers Elias (Mads Mikkelsen) en Gabriel (David Dencik) komen er na de dood van hun vader achter dat hij helemaal niet hun vader was. Hierna gaan ze op zoek naar hun echte vader, op het redelijk verlaten eiland Ork. Eenmaal daar, komen ze in een vervallen sanatorium drie jonge mannen tegen, die toch wel heel veel overeenkomsten met hen hebben. Toeval?

In het eerste deel van deze absurde film is de humor sterk aanwezig mede door de aparte personages en hun karaktertrekken, daarna krijgt het een wat serieuzere draai die spanning en zelfs horror-elementen met zich meebrengt. Al zal de droogkomisch toon nooit helemaal verdwijnen. De instabiliteit van deze vijf mannen met Bijbelse namen leidt tot zulk onvoorspelbaar gedrag dat je je als kijker beter kan overgeven en je mee laten voeren in hun absurdistisch universum. Scenes als degene met het dinerservies, of de discussie rond de Bijbel (en er zijn er meer) zijn domweg gewoon niet na te vertellen, die kan je alleen maar bekijken.

Regisseur en scenarist Anders Thomas Jensen speelt het klaar om ver uiteenlopende genres (grove komedie, sprookjesachtige horror en filosofische art-film) aan elkaar te naaien, als een soort cinematografisch monster van Frankenstein. En tot grote verrassing vormen ze samen een zeer levensvatbare film. Men & Chicken had ook wel wat weg van een variant op Blauwbaard, maar dan wel een Blauwbaard die Darwin heeft bestudeerd. Daarnaast worden alle rollen op bijzondere wijze vertolkt door enkele van de bekendste namen uit Denemarken.

De aanwezige humor moet je overigens wel liggen. Hou je daar niet van, dan ga je deze film waarschijnlijk niets vinden. Kun je die humor wel waarderen en ben je bereid het absurdisme serieus te nemen, dan zit je helemaal goed!

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008) (19 september) 3*

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMjAzZDAyOTgtM2EwZS00YTAzLWFkNTktOTlkNzg5MDdjNTkzXkEyXkFqcGdeQXVyMDI2NDg0NQ@@._V1_SY1000_CR0,0,1494,1000_AL_.jpg

Hmm, een film die mij vooral een tweeledige gevoel gaf. Enerzijds zijn er fantastische, sombere beelden, van een groep mannen die aan het eind van de Russisch-Zweedse oorlog in 1595 de nieuwe grenzen vaststellen. Grandioze niet alledaagse setting, dat was zeker een pluspunt. Daarnaast hield het plot mij tot het einde gefascineerd. Anderzijds was de film ook frustrerend, meerdere keren worden er beelden getoond waarbij je denk dat ze ergens naartoe leiden, maar dat gebeurt dan niet. En sommige dingen die in de film gebeuren, gaven me een sterk gevoel dat ik ergens iets miste. Niet dat dingen nu uit het niets kwamen, maar meer uit het gevoel dat de film lijkt te berusten op een achtergrond met basisaannames die ik niet ken of deelde. Dit ging ten kosten van de spanning. Tja, en dan komt het einde voor mij als kijker ook niet echt hard aan. De film geef ik dus het voordeel van mijn twijfel!

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008)

1. India PK (2014) (18 september) 1,5*

http://i68.tinypic.com/54ew0o.jpg

Tè vrolijke Indiase gekkigheid met een sentimenteel randje

Het moralistische onderwerp over de verwarrendheid van godsdienst(en) is nog best leuk gevonden maar als komedie is dit niet aan mij besteed.

Een Bollywood film is vaak 10 minuten leuk met al die vrolijke kleurtjes en malle dansjes maar 2 uur lang van deze onzin dat trek ik niet.

De openingsscènes in Brugge waren bovendien ook bevreemdend. Nee, het zal nooit mijn favoriete genre worden dat Bollywood-gebeuren

01. India - PK (2014)

2. The Fly (1986) (16 september) 3*

http://i64.tinypic.com/244441d.jpg

Viezigheid en ellende.

Een klassieker die ik, gek genoeg, nog nooit had gezien.

De transformatie van duffe wetenschapper naar Mad Scientist met grootheidswaanzin en allerlei afvallende stukjes onsmakelijke lichaamseigen materiaal is vermakelijk om te zien. Het liefdescomponent vond ik verder niet bijster overtuigend maar dat komt misschien ook wel door mijn aversie jegens Geena Davis.

Overigens vond ik op bepaalde momenten tijdens de transformatie Jeff Goldblum wel heel erg lijken op Michael Jackson in de Thriller clip.

01. India - PK (2014)

02. Verenigde Staten - The Fly (1986)

5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)
https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/687.300.jpg?cb=1393342219

Once Were Warriors is een sociaal drama over de onderklasse zoals we dat wel vaker gezien hebben - de vele Britse kitchen sink drama's bijvoorbeeld, de Amerikaanse hood-films of juist de wat meer white trash-setting van een Winter's Bone. Maar dan in de Nieuw-Zeelandse variant, we zien een beetje wel en vooral heel veel wee rondom de familie van Jake en Beth, een arm stel van Maori-afkomst. Once Were Warriors gaat er vooral met de botte bijl in; subtiliteit of echte karakterontwikkeling zien we niet, maar er wordt vooral een hoop narigheid getoond die helaas niet echt als één geheel overkwam. Vader Jake is een zeldzaam kansloze eikel; agressief, alcoholistisch, slaat z'n vrouw graag helemaal lens, egoïstisch, en helaas ook een beetje als een karikatuur geoveracteerd. Maar daar hebben wel meer karakters hier last van. Eigenlijk zien we vooral alle ellende die dit oplevert: een zoon die weggelopen is en als dakloze leeft, eentje die bij een lokale bende gaat, eentje die langzaamaan ook het verkeerde pad op lijkt te gaan, dochter die verkracht wordt door een dronken oom en zelfmoord pleegt, moeder die dan toch uiteindelijk de wijze beslissing maakt om Jake te verlaten en terug te gaan naar haar familie.

De score op IMDb en MM is toch behoorlijk hoog, en gebaseerd daarop had ik toch wel wat meer verwacht. Natuurlijk een zwaar en waardig onderwerp, en ook weer niet heel slecht uitgewerkt - maar toch met ook wel heel wat mankementen naar mijn mening. Soms matige acteurs in karikaturale rollen, en een compleet gebrek aan subtiliteit of echte plotontwikkeling. Toch zijn er wel wat rake scenes, en een voldoende kan ie wel krijgen. Maar als je toch een Nieuw-Zeelandse film uit de kast wil trekken, dan kan ik eerder Utu of het vroege werk van Peter Jackson aanraden. 3.0*


1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)
2. Ierland - The Young Offenders (2016)
3. Canada - Lake Placid (1999)
4. IJsland - Djúpið (2012)
5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)

7. Noorwegen - Mors Elling (2003) 3*

http://4.bp.blogspot.com/_XuKCOsX1Iyk/R0JtqoFtZyI/AAAAAAAAAQc/A1XbNgboA_c/s320/morselling.jpg

Vreselijk mannetje af en toe die Mors Elling! Deed me denken aan die Kees uit Het Beste voor Kees (2014). Maar dat is nu eenmaal zijn karakter en dat als gegeven nemend is de film best genietbaar. Ik vond zijn gevechten met de buitenwereld best aardig om te volgen.

Daarnaast ging men totaal onverwacht naar Mallorca in plaats van naar Benidorm zoals hierboven in het plot (dat ik zal aanpassen!), waar ik het laatste jaar toevallig een aantal maal naar toe ben geweest voor mijn werk. Altijd leuk plekken te zien waar je ook bent geweest.

Totaal geen memorabele film, maar door de korte speelduur best leuk om te bekijken.

6. Verenigde Staten - Mud (2012)

5. Singapore - Ilo Ilo (2013)

4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)

3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)

2. Nederland - Zombibi (2012)

1. Spanje - Handia (2017)

8. Finland - Paha Perhe (2010)

https://images.cdn.yle.fi/image/upload/w_1024,dpr_1.0,fl_lossy,f_auto,q_auto,d_yle-tv2.jpg/v1523467323/13-1-2030238-1510648823572.jpg

Aardig om eens een andere film uit dit land te zien dan de standaard Kaurismäkifilms. Het is een aardig drama, dat nergens over de top gaat en dat tot het einde blijft boeien. De obsessie van de vader werkt alleen maar averechts en als kijker heb je snel de neiging om de kant van de kinderen te kiezen, hoewel de vader moreel gezien wel een punt heeft natuurlijk!

Ik vond de verdere familie (die tijdens dat diner) eigenlijk nog vreselijker dan de vader.

Prima film.

7. Noorwegen - Mors Elling (2003)
6. Verenigde Staten - Mud (2012)
5. Singapore - Ilo Ilo (2013)
4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)
3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)
2. Nederland - Zombibi (2012)
1. Spanje - Handia (2017)

11. Italië - Gli Invasori (1961) (19 september) 3*

https://cdn-images-1.medium.com/max/1600/1*3Np37EeAWVl2-vGp-kgoFA.jpeg

Aardige Peplum (of sword-and-sandal) van de hand van regisseur Mario Bava. En is een soort van Italiaanse herbewerking van de film The Vikings (1958)

Het verhaal in een notendop; twee blonde Viking-broers, koninklijke zonen van de overleden koning Harold, Eron en Erik, raken gescheiden van elkaar (in 786 na Christus) en twintig jaar later komen ze elkaar weer tegen, tijdens een oorlog tussen de Vikingen (dat is Eron) en de Britten (dat is Erik)

De film ziet er een beetje uit alsof je een spannend (jongens)stripboek aan het lezen ben. En is totaal niet te vergelijken met Vikingen uit bv. de serie Vikings. Eerder deed het me meer denken aan Conan of Hercules. Maar hey, er was tenminste geweld! En mooie dames die zwaarddansen? Plus een tweeling in de vorm van blonde heidense priesteressen die elk val voor de charme van een broer. Die blond-harige tweeling was in het echte leven bekend als Alice en Ellen Kessler. In 1959 namen ze ook deel aan het Eurovisiesongfestival (Nederland won maar dat terzijde) De actie-scenes zijn degelijk en rekeninghoudend met zijn leeftijd, is het nog best een vermakelijke film.

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008)

11. Italië - Gli Invasori (1961)

12.Turkije - Kötü Kedi Serafettin (2016) (19 september) 2,5*

https://inmendoza.com/wp-content/uploads/2017/11/1-23.jpg

Verrassend goede animatiekwaliteit wordt teniet gedaan door een zwak verhaal. Nou, weet ik niet of het probleem aan de Engelse nasynchronisatie of het script zelf lag. Maar heel erg humoristisch vond ik de film ook niet. Zoveel mogelijk keer het F-woord gebruiken is tenminste niet mijn definitie van grappig. Het was leuk geweest als na Fritz the Cat (1972) er weer eens een lekker grofgebekte oversekste kat te zien was! Deze film had best hilarisch kunnen zijn. Echter was het scenario dat voor het grootste probleem zorgde, dat was nu nogal fragmentarisch en ook waren er scenes die nogal te gemakkelijk waren. Afgezien van één dode poes en een zombie, is het ook allemaal erg braafjes. Waarom Shero laten roepen dat hij "poesje" wil maar dit nergens tonen of zelfs maar suggereren? Jammer want potentie had de film zeker!

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008)

11. Italië - Gli Invasori (1961)

12. Turkije - Kötü Kedi Serafettin (2016)

13.China - Di Renjie Zhi Sidatianwang (2018) (19-20 september) 4*

http://chinafilminsider.com/wp-content/uploads/2018/07/p2527141609-e1532633371735-600x376.jpg

“Dangerous people with weird skills”

Oudgediende regisseur Hark Tsui pakt weer flink uit in het derde deel over de detective Dee uit de Tang-dynastie. Ook niet verwonderlijk want de films zijn enorme blockbusters in Hong Kong en China. Tevens is dit de tweede prequel van de eerste film, en plaats zich daarmee tussen Di Renjie: Shen Du Long Wang (2013) en Di Renjie (2010)

De Taiwanese Mark Chao speelt wederom detective Dee Renjie. Hij is geknipt voor deze rol! Al was hij dit keer wel minder te zien. Ook andere belangrijke personages zoals Wu Zetian, de keizerin van China (Carina Lau) Koninklijke Garde Yuchi Zhenjin (Shaofeng Feng) en sidekick van Dee Shatuo Zhong (Kenny Lin) zijn terug. Leuk was de introductie van sluipmoordenares Shui Yue (Sandra Ma Sichun)

Nadat de Keizer Gaozong, Detective Dee de magische Dragon Taming Mace heeft geschonken met de instructies om de Tang-dynastie te beschermen zoals hij dat nodig acht, vreest Keizerin Wu dat Dee deze zou kunnen gebruiken om haar omver te werpen als hij het niet eens is met haar heerschappij. De keizerin beveelt het hoofd van de gouden garde Yuchi, samen met een jianghu-groep om het zwaard te stelen, met als gevolg de doodstraf voor Dee.Echter Yuchi is wantrouwend tegenover de motieven van deze Huan Tian en zijn Mystic Clan (Spectral Blades,Night Ghost,Smoke Volant en Water Moon) Daardoor wordt de loyaliteit van Yuchi verscheurd tussen zijn plicht tegenover de keizerin en zijn loyaliteit aan rechercheur Dee, en komt hij in een precaire situatie terecht. Detective Dee moet ondertussen een samenzwering zien te ontrafelen om zichzelf, zijn vrienden en de Tang-dynastie te redden.

Net als ook in voorgaande delen is de aankleding voortreffelijk, zowel de meer "gewone" kostuums van de helden als ook de flitsende outfits van de slechteriken. De gekozen locaties zien er ook geweldig uit. Na Sammo Hung in Phantom Flame en Yuen Bun in Sea Dragon neemt ditmaal de relatief jonge Lin Feng de choreografie van de gevechten op zich. Hij levert goed werk! De gevechten zijn grandioos met fantasierijke wapens en inventieve Taoïstische magie.

Naast die martial arts is een Di Renjie-film zonder CGI bijna ondenkbaar en die is er dan ook in overvloed. En zelfs een tikje beter dan in voorgaande films maar nog wel steeds ook een beetje inconsistent. Naast dat ze CGI gebruiken voor slimme bommen en shuriken. Zien we ook een vliegende draken (waaronder een gouden), een gigantische goudvis, een paar Hindoestaans-achtige goden en een gigantische albino-gorilla (gewoon onweerstaanbaar en grappig:"King Kong in de Tang-dynastie") Gelukkig waren de meeste best indrukwekkend!

Ik heb erg genoten van "The Four Heavenly Kings" Het was wederom een goed deel uit de franchise. Ik kijk dan ook zeker uit naar een volgend deel, maar ik hoop dat het plot dan iets intrigerender zal zijn. Blijf bij de aftiteling nog even hangen want er volgen nog twee korte aanvullingen!

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008)

11. Italië - Gli Invasori (1961)

12. Turkije - Kötü Kedi Serafettin (2016)

13. China - Di Renjie Zhi Sidatianwang (2018)

3. Sulla Mia Pelle (2018) (19/9) 4*http://i64.tinypic.com/xli8fm.jpg

Indrukwekkend en naargeestig

Grauwe donkere tinten en een ingetogen soundtrack ondersteunen de vertolking van deze tragische geschiedenis. Op een rustige wijze wordt je meegenomen in het verhaal en ik kreeg door de hele setting een gevoel van machteloosheid en claustrofobie.

Verschrikkelijk dat dit heeft kunnen gebeuren, of nog steeds gebeurd, Who knows. Voor zowel Stefano als de familie moet dit een hel zijn geweest. Politie-geweld, bureaucratie en de laksheid van de betrokken medici. Naar. Goed dat dit toch uiteindelijk aan de kaak is gesteld.

01. India - PK (2014)

02. Verenigde Staten - The Fly (1986)

03. Italie - Sulla mia pelle (2018)

Geef em de vrijheid en joolstein maakt jullie allemaal in, maar wees gerust de horror challenge begint zaterdag dan gaat hij sowieso minder focussen op deze (denk ik)

Al is Baggerman ook wel goed bezig

Bij mij is het eigenlijk gewoon puur toeval dat ik de laatste tijd uit veel verschillende landen films heb gekeken, hoor.

De horror challenge grijp ik wel aan om zoveel mogelijk uit dit genre te bekijken, omdat horrorfilms bij mij altijd in de stapel blijven liggen. Ik ben nogal een plot-driven filmkijker en op geloofwaardigheid falen horrorfilms nogal eens tot mijn ergernis.

Nu denk ik wel dat er genoeg horrorfilms zijn met een goed verhaal al is dat natuurlijk heel persoonlijk. Veel horror is inderdaad meer naar de fantasy richting hetgeen mij meer aanspreekt dan de realistische horror, al wordt die vaker als thriller gelabeld. Aan de andere kant vind ik dat er wel bepaalde regels zijn zelfs bij fantasy en dat logica niet helemaal overboord wordt gegooid. Indien alles kan dan wordt het te gemakkelijk en willekeurig.

Om alvast bij de andere spelers /kijkers de kijk-stress te minderen; ik begin inderdaad, vanaf zaterdag me te focussen op de Horror-challenge. Er zitten daar nog wel een paar landen die ik niet heb aangedaan bij. Maar bij die challenge, zal ik me veel meer op mijn favoriete (sub) genre richten en niet op het land van herkomst. Al moet ik zeggen dat ik het horror- lijstje van John Milton wel verleidelijk vind om ook enkele van mee te pakken Enfin ik heb nu zo rond de 60 horrorfilms klaar staan en met uitzondering van 2 a 3 films zijn het toch vooral de bekende landen.

9. Israël - Hearat Shulayim (2011) 3,5*

https://www.biosagenda.nl/fimage/film_10900_1200_500_90.jpg

Leek me oersaai, maar bleek - zo als zo vaak- dat niet te zijn. De film geeft een goed beeld van de grootste zwakte van de wetenschap: het ego van de wetenschappers zelf! Waar de wetenschappers vaak over religieuzen klagen dat ze de vooruitgang tegenhouden doen ze dit zelf ook vaak uit egoïstische redenen. Hoe je jezelf of iets presenteert lijkt soms ook belangrijker dan het resultaat zelf.

Helemaal mee eens! Dat tweede had ik bij mezelf niet verwacht. Mijn eerste indruk van de zoon was slecht, maar ik bleek hem inderdaad steeds sympathieker te gaan vinden.

Verder vond ik de film soms best droog grappig. De scène met het gestolen worden van de kleren van Uriel stoorde mij niet zo, maar het voegde inderdaad niets toe.

8. Finland - Paha Perhe (2010)

7. Noorwegen - Mors Elling (2003)

6. Verenigde Staten - Mud (2012)

5. Singapore - Ilo Ilo (2013)

4. Frankrijk - Les Âmes Grises (2005)

3. Verenigd koninkrijk - London River (2009)

2. Nederland - Zombibi (2012)

1. Spanje - Handia (2017)

Ik zal je lijstje alleen laten hoor, John Milton.

6. Verenigd Koninkrijk - Bunny Lake Is Missing (1965)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/20000/20930.300.jpg?cb=1399673355

Een psychologische nachtmerrie uit de oude doos. In Bunny Lake is Missing verhuist Ann Lake met haar dochtertje van de VS naar Engeland. Maar zodra ze Bunny naar school brengt begint de ellende - zoals de titel al vertelt raakt Bunny kwijt, en het leven van Ann wordt er niet gemakkelijker op als de politie openlijk begint te twijfelen of Bunny überhaupt bestaat. De film is eigenlijk continu ongemakkelijk (en dat is als een compliment bedoeld), waar we aan de ene kant steeds meer te weten komen over dubieuze landlords, wantrouwende leraressen, rare toevalligheden en insinuaties over de geestelijke gezondheid van Ann, maar aan de andere kant lang in onzekerheid blijven over wat er nu echt aan de hand is. Het deed me in die zin ook wel wat denken aan The Turn of the Screw. De cast doet het ook prima, en ik was best wel te spreken over de manier waarop het plot zich ontwikkelde en waar genoeg gebeurde zonder dat het mysterie verdween. Tot de uiteindelijke ontknoping kwam, en die vond ik toch wel behoorlijk gezocht en teleurstellend. Jammer, maar desalniettemin heb ik me uitstekend vermaakt met Bunny Lake is Missing. 4.0*

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

3. Canada - Lake Placid (1999)

4. IJsland - Djúpið (2012)

5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)

6. Verenigd Koninkrijk - Bunny Lake is Missing (1965)

7. Noorwegen - Ofelas (1987)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6866.300.jpg?cb=1523106165

De film moet het vooral hebben van een hele fraaie en weinig verfilmde Middeleeuwse, arctische setting. We volgen een familie en daarna een Noordse stam ergens in een grijs verleden (ergens in de Middeleeuwen schat ik zo), wiens vreedzame leven in het barre Lapland bruut verstoord wordt doordat een vijandelijke stam (de tjuder) hun land binnendringt. Qua plot is het allemaal niet zo verrassend of interessant, en de acteerprestaties zijn ook niet altijd om over naar huis te schrijven. Om maar niet te spreken over die beer in het begin. Maar dat wordt dan wel weer prima gecompenseerd door, inderdaad, een prachtige noordelijke omgeving en een Lapse setting waar genoeg nieuws in te zien is. Ook wel wat bloederige momenten te vinden. Het is verre van een meesterwerk, maar je kan het slechter treffen met een willekeurig geprikte film. 3.0*

1. Verenigde Staten - BlacKkKlansman (2018)

2. Ierland - The Young Offenders (2016)

3. Canada - Lake Placid (1999)

4. IJsland - Djúpið (2012)

5. Nieuw-Zeeland - Once Were Warriors (1994)

6. Verenigd Koninkrijk - Bunny Lake is Missing (1965)

7. Noorwegen - Ofelas (1987)

5 Una (2016)

http://blogprofilm.ru/wp-content/uploads/2017/03/duel.jpg

Interessant verhaal met een gewaagd onderwerp waarbij verschillende emoties langs komen.

Het heden en verleden zijn mooi verweven. Je krijgt beetje bij beetje informatie over de ongemakkelijke liefdesperikelen van de buurman en het jonge meisje waarbij zij in het heden verhaal komt halen bij hem. Het lijkt dat de rollen zijn omgekeerd en dat zij de touwtjes nu in handen neemt. Ze zet hem onder druk op zijn werk en naderhand ook thuis. Er passeren veel dialogen en echt spannend wordt het niet. Minpunt is de wijze waarop tal van die dialogen plaats vinden. Op een bepaald moment is zijn baas en een collega op zijn werk naar hem op zoek en telkens zie je Una en Ray/Peter zich ergens verstoppen en gewoon doorgaan met hun verhaal. Uiteindelijk zal de kijker het ware gelaat van Ray/Peter ontdekken tijdens de confrontatie thuis want Una houdt het door haar handelingen en gevoelens de kijker een beetje in het ongewisse, al weet je toch waar het naar toe zal leiden. En daar kom ik bij het grote pluspunt van deze film en dat is het uitstekende acteerwerk van Rooney Mara. 6/10

1 Oostenrijk - Revanche (2008)

2 Noorwegen - Sameblod (2016)

3 Canada - Felicia's Journey (1999)

4 V.S. - I, Tonya (2017)

5 Verenigd Koninkrijk - Una (2016)

14.Taiwan - Xia Nü (1971) (20 september) 3,5*

https://static.mfah.com/app/images/c6975150-e558-e611-80c2-0050569125fe.636057620646146283.jpg?maxWidth=1600&maxHeight=1600&format=jpg&quality=90

‘A Touch of Zen’ is een martial art-film uit de jaren 70 met een extreem rustige opbouw. Er wordt volop tijd genomen om de verschillende karakters aan de kijker voor te stellen. Daarom is het met de tijdsduur van meer dan 3 uur ook wel afzien. De film start in het eerste uur met de introductie van de jonge schrijver en kunstenaar Ku. Hij komt in contact met de mysterieuze dame Yang. Pas tijdens het tweede uur krijgen we meer zwaardgevechten te zien, waarbij we Ku juist minder zien. Na zo’n twee uur en een kwartier lijkt de film er op te zitten maar niks is minder waar, er komt nog een derde gedeelte waarin Ku meer in de vergetelheid is geraakt en de focus op een paar vechtende monniken komt te liggen. Bij die gevechten ontbreken uiteraard nog wel de modernere special effects maar zijn wel erg mooi in beeld gebracht en vinden regelmatig plaats op prachtige locaties, maar in sommige gevallen wel te donker. Menigmaal had ik het gevoel dat regisseur King Hu, experimenteerde met technieken, stijlen en andere ideeën. Het maakt dat ‘A Touch of Zen’ wel de moeite van kijken waard was maar dat ik (mede door lange speelduur) het geen meesterwerk kan noemen.

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008)

11. Italië - Gli Invasori (1961)

12. Turkije - Kötü Kedi Serafettin (2016)

13. China - Di Renjie Zhi Sidatianwang (2018)

14.Taiwan - Xia Nü (1971)

15.Verenigd Koninkrijk - The Terror of the Tongs (1961) (20 september) 3*

https://pbs.twimg.com/media/B_BMtvNWkAE1pa2.jpg

"The Terror of Tongs" is een onopvallende maar aardig plezierige low-grade thriller. Het enige echt opmerkelijk aan de film is dat Christopher Lee hier een rol speelt die sterk lijkt op de Chinese meester-crimineel Fu Manchu die hij enkele jaren later zal spelen. Al moet het zich af spelen in het Hong Kong van 1910, is het duidelijk een studio-productie en is het merendeel van de cast, blanke acteurs met oosterse make-up. Op de cast was verder niet veel aan te merken. Al was Yvonne Monlaur leuker om te zien dan dat ze talent had om te acteren. De film duurt gelukkig niet lang, waardoor er ook bijna de gehele tijd iets gebeurd en dat maakt het soms nog best spannend. Bloed is er ook te zien wat misschien voor die tijd wat ongebruikelijk was maar Hammer-studio heeft natuurlijk een reputatie hoog te houden. Maar heel uitbundig of luguber is het hier ook niet. De film pretendeert gelukkig niet om iets anders te zijn dan een simpele 'B'-thriller, en in die hoedanigheid werkt het goed genoeg.

01. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

02. Letland - Nameja Gredzens (2018)

03. Bulgarije - Bullet Head (2017)

04. Australië - Cargo (2017)

05. Rusland - Zashchitniki (2017)

06. Laos - Nong Hak (2016)

07. Duitsland - Feuchtgebiete (2013)

08. Brazilië - Central do Brasil (1998)

09. Denemarken - Mænd og Høns (2015)

10. Finland - Sauna (2008)

11. Italië - Gli Invasori (1961)

12. Turkije - Kötü Kedi Serafettin (2016)

13. China - Di Renjie Zhi Sidatianwang (2018)

14.Taiwan - Xia Nü (1971)

15. Verenigd Koninkrijk - The Terror of the Tongs (1961)

7. Argentinië - Alptraum (2017)

https://images.clarin.com/2017/07/05/rJJzV-sNb_930x525.jpg

Regisseur Ana Piterbargs vorige film Todos Tenemos un Plan (2012) heeft slechts 5 stemmen op MovieMeter, en haar meest recente film Alptraum staat er niet eens op. Dit is alleen geen geval van onbekendheid aan onze kant van de oceaan, ook op IMDb heeft de film momenteel nog geen 5 stemmen. Extra leuk om te ontdekken dus, dacht ik. Bovendien houd ik van zwart-wit films.

Helaas viel het me toch wat tegen. De film is sfeervol geschoten zoals je in de trailer kunt zien, maar het voelde voor mij allemaal wat willekeurig. Het experimentele sound design ging me daarnaast ook wat op de zenuwen werken. Geen aanrader dus, jammer genoeg, maar gedurfd is de film zeker wel.

3*

-----------

8. Aruba - Hammerhead (2005)

https://pm1.narvii.com/6910/18df3486093b0a9282aa1b7f9af1aa71a5279341r1-682-373v2_hq.jpg

Hammerhead, aka Sharkman, is een SyFy channel film uit 2005 geschoten voor een mij onbekend budget, maar het zal niet verschrikkelijk veel geweest zijn. De film heeft Hunter Tylo, William Forsythe en Jeffrey Combs in de cast, die alle drie spelen alsof ze in een Asylum film zitten. En toegegeven, dat is praktisch ook zo. Vanaf de openingsscène is duidelijk dat we ondanks het feit dat 2005 niet zo lang geleden is, niet hoeven te rekenen op hoge productiewaarden. De special effects zijn amateuristisch, de (gelukkig wat schaars ingezette) CG erg nep en ook zaken als montage, set design en muziekscore zijn bepaald niet geweldig.

Hoort hij bij de Categorie ‘zo slecht dat het goed is’? Is het een cult film? Een voorloper van Sharknado? Wat mij betreft geen van allen. De film wentelt zich niet in zijn eigen potsierlijkheid zoals de Sharknado serie dat doet, en bezwijkt daardoor onder zijn eigen slecht uitgevoerde ambities. Maar ik heb daardoor wel een film met als eerste productieland Aruba gezien. De Zuid-Afrikaanse regisseur Michael Oblowitz heeft op MM overigens een gemiddelde van 1.91, en Hammerhead is zijn op twee na hoogst scorende film, al scheelt het niet veel. En toch leek iemand het een goed idee om hem een biopic over Sinatra en Ava Gardner te laten maken. Frank & Ava, ik houd mijn hart vast. Dan had ik liever de geschrapte film van Scorsese gehad...

2*

---------

9. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

https://i.ytimg.com/vi/fh84MPJ_YRY/maxresdefault.jpg

Dead Poets Society (1989), The Truman Show (1998) en Master and Commander: The Far Side of the World (2003). Of zelfs Picnic at Hanging Rock (1975). Allemaal titels die filmliefhebbers niet onbekend voor zullen komen en allemaal van de Australische regisseur Peter Weir. Wat volgens mij al een stuk minder mensen weten, is dat Weir het jaar voor hij met die miesjes ging picknicken, een 'horrorkomedie' maakte: The Cars That Ate Paris (1974).

Helaas doet de film in beide genres eigenlijk erg weinig, ik heb vooral onaangedaan zitten kijken. Grappig vond ik het niet, en spannend of eng evenmin. Vreemd, licht mysterieus en wat saaiig, ja, dat dan weer wel. Ik snap de cultstatus dan ook niet helemaal, op de spikey beetle na. Dat is toch wel een aangezicht dat je bij blijft:

https://motionstatereview.files.wordpress.com/2014/09/thecarsthatateparis1900x506.jpg?w=672&h=372&crop=1

2,0*

------

10. Cambodja - Kuon Puos Keng Kang (2001)

http://www.californiaherps.com/films/filmimages/snaker14.jpg

“In een klein Thais dorpje wordt Nhi verliefd op een onsterfelijke slang. Ze raakt zwanger van de slang, maar vertelt niets aan haar echtgenoot. Als hij de waarheid ontdekt, vermoordt hij Nhi en de onsterfelijke slang. Een van de kleine slangetjes ontsnapt uit Nhi's buik, en wordt opgevoed door een andere onsterfelijke. Langzaam groeit de kleine slang op tot een mooie vrouw, die erop uit trekt om een nieuwe relatie te vinden.”

Aldus luidt de synopsis op MovieMeter. Dat de film met zo’n narratief gebaseerd is op een Cambodjaans volksverhaal, zal de meesten niet verbazen. Regisseur Fai Sam Ang doet het heel aardig met de beperkte middelen die hij had; bedenk dat het land op dat moment (sinds Rode Khmer tijdperk) geeneens meer een filmindustrie of zelfs maar bioscopen had waar de film in première kon gaan. De special effects zijn uiteraard niet van de hoogste kwaliteit, maar aangezien ze geen belangrijke rol spelen in het verhaal, stoort het niet echt. En wanneer je geen geld hebt om een digitale medusapruik te maken, dan doe je het toch echt? Ik vrees dat er geen Cambodia Humane Association aan de rand van de set zal hebben staan kijken of de naar verluidt vastgelijmde slangen het wel naar hun zin hadden, op het hoofd van actrice Pich Chanboramey. Zij had er volgens de overlevering ook geen lol in. Goh…

Leuk om een keer een film uit Cambodja gezien te hebben, al was het geen hoogstandje. Pich Chanboramey is wel een prettige verschijning, wat mij betreft.

2,5*

http://i67.tinypic.com/t86ptw.jpg

01. Suriname – Wan Pipel (1976)

02. Duitsland - Die Nibelungen: Kriemhilds Rache (1924)

03. Noord-Korea - Pulgasari (1985)

04. Venezuela - La Soledad (2016)

05. Democratische Republiek Congo - Benda Bilili! (2010)

06. Verenigde Staten - Solo: A Star Wars Story (2018)

07. Argentinië - Alptraum (2017)

08. Aruba – Hammerhead (2005)

09. Australië - The Cars That Ate Paris (1974)

10. Cambodja - The Snake King’s Child (2001)

Blits karretje

Echt he? Alleen wat lastig om in de was te zetten

6. Luxemburg - Gutland (2017)

https://www.filmtv.it/imgbank/SPLASH/R201708/gutland_05.jpg

"A surreal village noir" luidt de passende catchprase op Letterboxd die de essentie van dit fraaie filmpje perfect omschrijft.

Het verhaal draait om Jens, een stoïcijnse Duitser (gespeeld door Frederick Lau, beter bekend van zijn rol als Sonne in Victoria (2015)) die intrekt bij een boerengemeenschap over de grens bij Luxemburg. Hier probeert hij een nieuw bestaan op te bouwen. Het ontsnappen van je verleden is echter niet zo makkelijk als het lijkt.

Gutland is klein van opzet en er gebeurt niet eens zo gek veel, maar onder het mom van stille wateren hebben diepe gronden blijf je toch geboeid kijken. Het kabbelt rustig voort, maar tegelijkertijd blijft er een vreemd soort spanning onder de oppervlakte sluimeren. Van Maele blijkt een competente regisseur die het handje van de kijkers niet vasthoudt en met beperkte middelen een mooie sfeer weet te creëren. De motivaties van de personages worden nooit duidelijk gemaakt, waardoor je je als kijker constant afvraagt wat men in zijn schild voert. Een aantal spaarzame surrealistische momenten weten het geheel nog wat intrigerender te maken. Wat mij betreft hadden er nog wel wat meer van dit soort subtiele momenten in mogen zitten om de bevreemdende sfeerschepping nog wat op te voeren, maar ik heb niet te klagen. Of Gutland gaat beklijven weet ik nog niet, maar het is zeker zo'n film die je op zijn minst twee keer moet zien om alles te kunnen plaatsen.

Als de eerste film die ik zie uit Luxemburg al zoveel beter is dan alle meuk die de Nederlandse filmindustrie over ons uitgiet dan ben ik bang dat we ons toch wel een beetje mogen schamen.

4*

1. Frankrijk - Holy Motors (2012)

2. Verenigd Koninkrijk - Beast (2017)

3. Argentinië - Los Salvajes (2012)

4. Canada - Beyond the Black Rainbow (2010)

5. Japan - Suffering of Ninko (2016)

6. Luxemburg - Gutland (2017)