Mud (2012)

Mixed feelings bij deze. De goede regie, uitstekende sfeer-setting en mooie soundtrack, staan tegenover de makke hoofd- en nevenverhaallijnen.

Ik heb dit wel eens vaker bij bepaalde films, en deze was daar een goed voorbeeld van: Zolang hij nergens over gaat, en de film ingeleid wordt, ben ik overwegend positief tot zeer positief, maar eens de kern van de verhaallijn wordt opgepikt, blijkt het een scenario van fronsende wenkbrauwen te zijn, en dit ten koste van het (veel)belovende begin.

Het tweede uur was me hoofdzakelijk te melodramatisch. Hoe meer Juniper we kregen, hoe minder het me begon te smaken (en dan bedoel ik zowel het acteren van Juniper zelf, als haar positie in het verhaal). Het liefdesverhaaltje, de slangenbeet, het andere liefdesverhaaltje er nog ergens snel snel tussendoor, en het einde, de grote (en misschien te plotse, in de zin van nu wordt het precies toch stilaan tijd dat we de film afronden) confrontatie aan Ellis' woning, dat leek me wel een arcade-shooter in de lunaparken op de kermis.

Hoe luidt die gulden regel voor regisseurs ook alweer? Geen dieren, geen kinderen en geen boten? Onze twee jonge acteurs brengen het er wat mij betreft hier toch meer dan goed vanaf. Het werkt wel vind ik: De vranke no-nonsense antwoorden van Neckbone, de oprechte eerlijkheid van Ellis, ze symboliseren de kinderen die nog niet 'vervuilt' zijn door het 'fake' dat zoveel volwassenen is gaan vervuilen. En het is waarschijnlijk ook dat wat Mud in hun weet te appreciëren.
Tye Sheridan (de acteur die Ellis speelt) zou trouwens zo voor jonger broertje van Miles Teller (Whiplash) kunnen doorgaan, of ben ik de enige die dat vind ?

Ik zou zeggen, geef die Jeff Nichols een degelijk scenario en we krijgen een nieuwe naam in het regisseurswereltje. Ik weet niet hoe sterk/zwak het verhaal bij Take Shelter was, maar dat degelijke scenario moet dan misschien eens voor zijn eigen bestwil van buitenaf komen, en niet van zijn hand.

Hoewel hij voor mij dichter bij een 3,0 aanleunt, vanwege de pluim voor de regie toch een 3,5* (al kan ik daar nog op terugkomen in de toekomst).

Matthew McConaughey is ondertussen een veel gewaardeerd acteur. éen van de rollen die daartoe bijgedragen heeft is Mud en dat is ook totaal terecht al vind ik persoonlijk dat het niet hij is die de show steelt.

Mud is op zich geen bijzonder verhaal, of toch de basis ervan is nergens vernieuwend. De kracht van deze film is dan ook de cast. Een redelijk indrukwekkende cast met McConaughey, Witherspoon, Sam Shepard en Michael Shannon. Toch is het de jonge Tye Sheridan (die binnenkort Cyclops zal worden in X-Men Apocalypse) die voor mij de strafste is van allemaal.

Wat eigenlijk nog straffer is aan de kracht van deze personages is dat deze allemaal amper uitgewerkt worden. Doorheen de film is de evolutie van de personages opzich miniem en nergens verrassend en toch weet de film zonder moeite de vaart erin te houden met dank aan de sterke vertolkingen.

Toch is Mud een rare film. Je zou het op sommige momenten een soort van thriller kunnen noemen, maar vooral toch een drama. Maar naarmate de film vordert wordt het eerder een romantisch drama zonder romantiek of toch miniem. Laat ons zeggen dat een huilbui van Sheridan en een zwaai van McConaughey en Witherspoon het enige is wat als rechtstreeks romantisch kan worden beschouwd. Voor de rest bevind de romantiek zich in de dialogen en hoe de personages die neerzetten terwijl ze over hun geliefde aan het praten zijn. Geloven in de liefde lijkt wel hét dilemma van deze film: enerzijds bij de volwassen mensen die op een kruispunt staan van hun relatie, anderzijds bij de jeugd die er begint in te geloven maar er snel ook de realiteit van inziet. Het zijn die dilemma's die de film dragen zonder zagerig over te komen. Door het misdadig achtergrondje erin te steken is de balans nagenoeg perfect. En de finale brengt voor ieder wat wils zonder de eigenheid van de film achter te laten.

Toch heeft de film wat minpunten. achteraf blijft toch het gevoel dat het basisverhaal op zich niet speciaal is en alleen maar niveau haalt door de personages, en het camerawerk was bij momenten toch wat slordig.

Mud is een fantastisch drama dat vooral teert op de sterk spelende cast en een heerlijk décor. McConaughey schittert maar het is de jonge Sheridan die de toppen scheert.

Vooral mooi en sfeervol in beeld gebracht.

Verder is het acteerwerk ook wel sterk te noemen. Tye Sheridan weet het meeste indruk te maken, maar McConaughey doet het hier ook wel goed. Het probleem is alleen dat zijn personage niet bijster interessant is, waardoor al gauw het accent op Sheridan komt te liggen.

Witherspoon loopt er een beetje bij als het derde wiel. Haar personage is nog platter dan dat van McConaughey en veel meer dan wat "eye candy" voor de heren is ze eigenlijk niet. Veel dialogen heeft ze dan ook niet.

Een trage opbouw, maar mede daardoor komt de sfeer die men probeert te scheppen weer wel goed uit de verf. Al met al geen slechte film, maar hier had meer in kunnen zitten.

Deze film sprak me totaal niet aan.

Te lang en veel te saai.

En ondanks zijn acteertalent, ik ben geen fan van Matthew McConaughey, nooit geweest en nooit worden vermoed ik.

Mcconaughey vind ik 'schattig' in zijn komedies die toch vaak erg 'flauwtjes' en weinig bijzonder zijn.

Mooi dat hij ook een andere kant heeft en het serieuse werk aangaat en aan kan. Hij zet Mud goed neer. De jongens en overige cast waren ook goed. Dat is ook wat deze film in mijn ogen goed maakt.

Mooie beelden van stadje, de omgeving en het leven.
Ik begreep het verhaal van Mud en Jupiner wel. Soms houd je van elkaar maar zit een relatie er niet in.

Film wordt gestolen door Ellis.
Het thrillergedeelte is een beetje ongepast en ook nog eens zwaar ongeloofwaardig (zeker met de 'wonderbaarlijke' ontsnapping). In het scenario zitten (op dat punt dan) best wel wat hiaten.
3 volle punten voor Ellis en Neckbone.

Goeie film, prachtige hillbillysfeer y'all

Een beetje een kwestie van veel geschreeuw en weinig wol naar mijn smaak. Het begint allemaal boeiend genoeg, mede vanwege het uitstekende spel van de jongens en de fraaie beelden, maar als na verloop van tijd duidelijk wordt dat Mud helemaal niet zo raadselachtig is (afgezien dan van zijn bizarre rituelen van bijgeloof omtrent zijn shirt, het kruis in zijn laarshak en dat vreugdevuur) en dat McConaughey het eigenlijk niet zo bijzonder speelt, blijft er van de film niet zo veel meer over – ik vond de gezinsproblematiek van Ellis eigenlijk veel interessanter. O ja, en Sam Shepard is geweldig in zijn rol, maar verder vind ik het allemaal niet zo indrukwekkend. Jeff Nichols zelf schijnt deze film beschreven te hebben als "Sam Peckinpah directing a short story by Mark Twain", maar aan die twee grote namen mag deze film zich toch niet spiegelen, daarvoor is het verhaal van iets te weinig gewicht (en McConaughey's vertolking iets te weinig charismatisch, ik moet het nogmaals zeggen), Take shelter maakte veel meer indruk. Ik moest trouwens wèl aan Whistle down the wind (1961) denken.

Op zich best een intrigerend verhaal over twee veertienjarige jongens die een moordenaar op de vlucht weten te helpen en tevens proberen te zorgen dat hij in contact komt met zijn liefje. Maar het verhaal komt ook te ongeloofwaardig over. Vooral de jongens gedragen zich te volwassen voor hun leeftijd, en komen te vaak in situaties van actie en geweld, dat het allemaal erg onwaarschijnlijk overkomt. Het is ook allemaal te Amerikaans overdreven gebracht. En ik kan me voorstellen dat als deze film in Europa gemaakt zou zijn, dat de nadruk dan veel meer op de psyche van de jonge hoofdrolspelers zou hebben gelegen in de plaats van de actie en het geweld. Er zitten namelijk ook elementen in de film die wel mooi zijn. Het leven van de jongen met twee ouders die op het punt van scheiden staan. En ook de eerste ervaringen van een jongen van veertien met een veel rijper meisje. Maar die elementen werden in deze film ondergesteld ten koste van de actie en het geweld dus. En daarom denk ik dus dat een Europese variant van deze film waarschijnlijk veel meer indruk zou kunnen maken. Tenzij je natuurlijk, zoals helaas veel mensen, vooral van actie en geweld houdt in een film. Alhoewel die mensen waarschijnlijk nog wel een toefje meer daarvan hadden willen zien in deze film, kan ik me ook voorstellen. Ik vond de film bovendien ook nog wat te lang. Met een half uurtje minder had de boodschap ook wel overgekomen.

Fijne film met een mooi verhaal hoor. Op een eilandje in de Mississippi bevindt zich Matthew McConaughey, die de stoere Mud speelt. Hij is op de vlucht en stomtoevallig maakt ie kennis met twee tieners, genaamd Ellis en Neckbone, die hun bootje aanmeerden op dat eilandje. Af en toe is het wat onwennig, maar er is wel vriendschap tussen hen. Zaken uit het verleden van Mud worden opgerakeld en het is interessant hoe die twee er mee om gaan.

Anyway de twee jochies proberen zich groot voor te doen en wat coming-of-age-perikelen krijg je dan ook mee. Andere thema's zoals trouw komen ook op verschillende manieren en passant voorbij en het past warempel allemaal wel goed in de film. Het verhaal zelf is interessant en het einde stemde me ook tevreden, tikkeltje over the top maar dat moet kunnen. Vond Mud dus wel een geslaagde film.

“She is like a dream you don't want to wake up from.”

Als ik Mud in één woord zou moeten omschrijven dan is het sfeervol. De beelden van het gebied rond de Mississippi zijn adembenemend en het wat trage tempo kan ik in andere films als storend ervaren maar hier ging ik helemaal mee in het wat slome ritme van de film. De film is wel te lang wat zich zeker in het middengedeelte wreekt met de verhaallijnen rond Juniper (een overigens sterke Reese Witherspoon) en de gangsters die het gemunt hebben op Mud.

De film heeft elementen van een drama en thriller in zich maar voor mij is Mud vooral een coming of age verhaal over de jonge Ellis die zijn onschuld en naïviteit verliest en wordt gedwongen snel volwassen te worden. Het thema liefde staat centraal in deze film. De liefde tussen Mud en Juniper, die toen ze nog jong waren volop aanwezig was maar nu een aantal deuken heeft opgelopen, de ouders van Ellis die in scheiding liggen en Ellis die voor het eerst verliefd wordt maar die verliefdheid niet beantwoord ziet worden. Maar het hart van de film is de band tussen Mud en Ellis en Matthew McConaughey en Tye Sheridan zijn geweldig. Ellis ziet Mud als een vaderfiguur en Mud heeft respect en bewondering voor de eerlijkheid, ongedwongenheid en jeugdige naïviteit van Ellis. In het laatste gedeelte neemt de actie toe en wordt het wat langdradig maar in de laatste twee scènes laat regisseur Jeff Nichols pas echt zijn klasse zien met een einde die voor zowel Ellis als Mud een nieuw begin betekent. Een sfeervolle en intieme film.

Slaapverwekkend.

Ik heb doorgaans niet eens zo'n probleem met een loom tempo, maar deze film wist maar niet te boeien. Sowieso hou ik meestal niet van jonge hoofdpersonages, zeker niet van de oerAmerikaanse. McConaughey speelt weer eenzelfde soort personage en ook de setting kon me nooit echt boeien.

Er wordt gepoogd een broeierige sfeer neer te zetten, maar daarvoor vind ik Nichols veel te licht uitvallen. Ook het thriller element komt nooit echt uit de verf. En zo blijft Nichols poging op poging opstapelen, maar is er eigenlijk niks dat echt werkt.

En om dan 130 minuten aan een film als deze vast te hangen is toch echt teveel van het geode. Teleurstellend, had hier toch wel net iets meer van verwacht.

1.0*

Blijf dit een prachtige film vinden.

Ietwat onrealistisch maar wel een heel leuk, boeiend en origineel verhaal, althans de uitwerking ervan. Verveelt geen moment. Er worden steeds interessante thema's bijgehaald, vooral in de sterke dialogen: een aspect waar ik normaal gezien bijzonder weinig aandacht voor heb.

De combinatie van het waterrijke Arkansas, grootse camerawerk en zomerige sfeertje maakt deze film in mijn ogen nog steeds 1 van de visueel mooiste films die ik heb gezien. De soundtrack houdt zich vooral op de achtergrond, ik denk dat dit niet verkeerd is gekozen.

De chemie tussen Mud en Ellis en Neckbone vond ik heel mooi. Ben sowieso al fan van McConaughey en vind Mud misschien wel zijn beste en leukste rol. Sheridan is een heel groot talent en zonder zijn overtuigende acteerwerk was de film veel minder hard aangekomen. Witherspoon maakt het af met haar mysterieuze rol.

Mud heeft in mijn ogen veel dingen perfect gedaan.

Nichols dreigt een kleine held van me te worden. Na het verrassende Midnight Special is dit de tweede die ik dit jaar zie. En weer erg raak. In veel opzichten heel Amerikaans, maar op een fijne manier. Nichols weet grote gebaren, grote thema's en grote emoties te verpakken in films die een ruw en schurend randje houden. En dat is bijzonder aangenaam.

Ik vond dit een boeiende film, goed sfeertje en een interessant beeld over het leven in het Amerikaanse moerasland. Waar mensen elkaar veelal nors aankijken en waar liefde een mysterie is dat door iedereen anders wordt geinterpreteerd. Want de kern van de film zit hem in de zoektocht naar identiteit van de jonge Ellis, die door allerlei problemen in zijn leven met veel opgekropte frustraties zit. Als hij dan een mysterieuze man op een eilandje tegenkomt alles voor de liefde over heeft, houdt hij zich daar aan vast, met alle gevolgen van dien. Het is geen bijster originele film, maar wist me goed te vermaken gedurende de zit van ruim twee uur.

Mud

+
• Heerlijke setting, krijgt echt een gevoel bij het leven bij dé rivier.
• Acteerprestaties van met name de jongens (Ellis!) bovengemiddeld. Mud voegt ook iets toe.
• Soms echt wel mooie scènes: hoe initiatiefrijk en ondernemend de jongens zijn, als Ellis boos op Mud is omdat hij via hem het heeft uitgemaakt met Juniper, hoe Mud Ellis in het ziekenhuis brengt met alle risico's voor hem vandien, schietpartij op het eind en de rol van Tom daarin.
• Het liefdesverhaal van Ellis wat toont dat hij ook nog maar een naïeve, idealistische jongeman is.

-
• Had enerzijds graag gehad dat Mud nog wat mysterieuzer was geweest (er wordt al snel veel over hem duidelijk).
• Anderzijds worden sommige aspecten weer omvoldoende belicht (is Mud echt een leugenachtige vent, wat slechts op vrijwel het eind door Juniper wordt genoemd.
• Problemen tussen ouders van Ellis had voor mij niet gehoeven.
• de schietpartij kwam toch te onverwachts, ondanks dat het er natuurlijk aan zat te komen dat Mud gepakt zou worden.

Al met al wint toch de positiviteit het van de mindere aspecten. Mud is een heerlijke slome fim, die dankzij de sfeer en setting niet verveelt. Je wordt meegenomen in het jongensavontuur van Ellis vol spanning, liefde en heldendaden. Als kijker ben je oprecht benieuwd naar de ontknoping. Ondanks enkele verbeteringen die mogelijk zijn toch een primafilm en, zeker voor op Netflix een, aanrader.

Drie en halve ster.

Nichols verraste mij een tijdje geleden met het geweldige Take Shelter(4,5*). Mede daardoor was ik benieuwd naar Mud, en hoopte dat ook hier de sfeer een sterk aanwezige factor zou zijn.

Die sfeer heeft Mud zeker, zelfs meer dan eerdergenoemde. Maar verhaaltechnisch schort er hier het een en ander aan. Waar Take Shelter imponeerde met het sterk uiten van diepere gevoelens, blijft dat hier nogal aan de oppervlakte. Daardoor voelde ik al een stuk minder mee met de hoofdpersonen. Ook leek het me allemaal erg ver gezocht. Normaal heb ik daar niet zo'n last van, maar hier werd het niet overschaduwd door enorme pluspunten. Acteerprestaties zijn wel oké, en zoals ik al zei zit het met de sfeer ook wel prima, maar qua inhoud is het niets bijzonders. Richting het einde werd het ietsje beter, maar lang niet genoeg om hoog te scoren. Magere voldoende volstaat, al is het maar door de heerlijke sfeer.

Wat een prachtige film die eigenlijk ook Lessons in Love geheten zou kunnen hebben. Prachtige rol van de jongen die Ellis speelt en geweldig hoe de bum/hobo McConaughey juist hoop vertegenwoordigt. Een prachtige setting, mooie beelden, goede acteerprestaties en sowieso qua acteurs een feest van herkenning:

- Sarah Paulson uit de American Horror Story anthology
- Carver wordt gespeeld door de biograaf van de Underwoods uit House of Cards
- de vader van Ellis wordt gespeeld door de predikant uit Deadwood

4* van mij.

Spannende avonturenfilm, beetje de Schippers van de Kameleon in the deep south.

Erg mooie coming of age film en de eerste film die ik van Nichols heb gezien.

Het was me al duidelijk dat Nichols een ode had aan de natuur en rurale plaatjes. In Mud weet hij dat ook een hoofdrol te laten spelen... een film dat ergens best wel simpel lijkt te ogen maar uiteindelijk wel alle kanten opgaat. We volgen twee veertienjarige vriendjes die er een hobby van hebben gemaakt om over de delta's van het diepe zuiden te gaan varen. Ze komen terecht op een eilandje dat onbewoond lijkt te wezen... op Mud na.

Mud is een bijzondere personage en wordt hier ijzersterk neergezet door McConaughey. Iemand die ik inmiddels wel tot nieuwe held heb gemarkeerd. Langzaam maar zeker word er een soort van vriendschap tussen de twee naïeve jongens en Mud opgebouwd en kunnen we... net zoals bij The Green Mile, zeggen, dat het hier om een persoon gaat die, ondanks alles, totaal geen kwade wil heeft. Ondanks alles.... want hij word gezocht voor moord. En Mud kan de hulp van de jongens goed gebruiken waarbij er genoeg ruimte is voor hartverwarmende momenten tussen de complexiteit.

De film heeft ook zo een handgreep genres en op den duur komt de misdaad/actie gehalte ook om de hoek kijken. Ook het feit dat Mud zichzelf vaak wist te redden met leugens geeft de film plotseling een hele andere draai waarbij je je realiseert dat je als kijker op het verkeerde spoor bent gebracht... of toch niet?

En om bij de settings terug te komen: de sfeer van het diepe zuiden van Amerika is goed te voelen en Nichols weet hier een paar mooie shots te creëren. Ook bijzaken als kalverliefde en het gezinsleven van Ellis komen om de hoek kijken waarbij het erop lijkt dat Mud de ene keer de hoofdrol speelt en de andere keer bijzaak is.

Erg mooie eerste ervaring met Nichols. Gauw meer van hem opsnorren.

4,5*

Mud is de eerste film die ik zie van Jeff Nichols en deze stijl bevalt me eigenlijk wel. Het is wel een stijl die goede acteurs en een sfeervolle setting nodig heeft, anders blijft er niks over. Deze twee aspecten moeten er samen voor zorgen dat het boeiend blijft, want op zich is het verhaal vrij traag. Toch heeft het mij bijna de gehele speelduur geboeid en ik kon na afloop concluderen dat het eigenlijk een prima film is.

McConaughey speelt een erg sterke rol als Mud, maar de ster van de film is voor mij Tye Sheridan als Ellis. Deze twee ontwikkelen een prachtige vriendschap die ook echt aanvoelt. De emotionele uitbarsting van Ellis aan het einde van de film was voor mij het hoogtepunt. Wat een geweldige acteur, en dan nog zo jong. Hopelijk gaan we daar de komende jaren veel meer van zien.

Take Shelter is de volgende film die ik opzet van Nichols, benieuwd of hij me ook met die film kan boeien.

Voor deze film in ieder geval een ruim voldoende.

Heeft Nichols met Mud zijn inspiraties bij The Return gehaald?

Geweldige film! Een boeiend verhaal in een intrigerend decor van het Amerikaanse plattelandsleven en een prachtige coming-of-age-verfilming over vriendschap en liefde. Deze film over twee jongens die op sleeptouw worden genomen door een mysterieuze man doet overigens wat denken aan de eveneens geweldige (maar oudere) Vozvrashchenie van Zvyagintsev uit 2003 (dus mijn antwoord op de vraag van sinterklaas zou een 'ja' zijn).

Film vandaag weer eens gezien, op 'België Eén'. Blijft wat mij betreft een prachtige film, met een uitzonderlijk ingetogen rol van McConaughy. Voor mij is het ook primair een coming of age film, omdat de film vooral om de 14-jarige Ellis gaat, de oudste van de 2 vrienden die met McConaughy een bijzondere vriendschap ontwikkelen (de leeftijd van 'Neck' wordt nergens genoemd volgens mij, maar hij lijkt net iets jonger?). Mooie sfeer, die de hele film blijft boeien, goed ontwikkelde karakters, en toch ook een boeiend 'subplot' die het verhaal van McConaughy beschrijft.

Voor mij een dikke 4 sterren.

Voor Amerikaanse begrippen was dit een hele subtiele film, die nergens valse sentimenten vertoont, zoals zo vaak het geval is bij Amerikaans drama. Maar ze kunnen het dan toch niet laten er een flinke dosis geweld aan toe te voegen, wat in mijn ogen geheel onnodig was. Erg goed gespeeld door beide jongens, die gelukkig niet van die wijsneuzen waren zoals je in Jurrassic Park en andere films met kinderen vaak ziet. Hoewel de film traag was, viel hij me niet lang en ik was door elke scene wel weer zo geboeid dat ik bleef kijken. Een heel ander leven dan jongeren hier in Europa hebben, dat is interessant om te zien. Een beetje Huckleberry Finn anno 2012.

Fijn hoe 'Mud' (2012) een Bijbelse parabel en een klassiek coming of age-verhaal combineert met een felrealistisch sfeerportret van 'white trash' aan de Mississippi rivier. Een beetje de bitterzoete, mistroostige, rebelse poëtica van Johnny Cash, Sam Peckinah, Charles Portis, Cormac McCarthy en misschien zelfs van oervader Mark Twain. Het is een film die ik heel graag heel goed wil vinden, maar die net niet weet te imponeren. Aan de twee kindacteurs (Tye Sheridan en Jacob Lofland) ligt het in elk geval niet, want die zijn heel sterk als de beschadigde dolers op het precaire breukvlak tussen hun kinderlijke onschuld en hun schuldbewuste volwassenheid. Aan Matthew McConaughey ligt het natuurlijk ook niet, want die is perfect als de mythische vader-figuur die ontzag en dreiging oproept. En onder de regie van Jeff Nichols oogt en hoort het zich aan als één brok onvervalste cajun-sfeer. Dat is het allemaal niet: 'Mud' (2012) wil rauw en hard zijn, maar de emotie die het overbrengt wordt nooit ondragelijk schrijnend. Het overweldigende watergeweld van de Mississippi blijkt uiteindelijk het rustige vaarwater van een lazy river, waarin de karakters (en de kijker met hen) loom meedeinen met de golven.

mooie beelden en aardig verhaal. duurt alleen te lang.

Prima film weer van Nichols. Wederom een erg fijne Amerikaanse setting, die een geslaagde achtergrond vormt voor een origineel coming of age-verhaal met veel aandacht voor vaderfiguren. Ik vond de plot wel nooit helemaal echt voelen, meer als een spannend en fantasievol avontuur, maar iedere liefdesverklaring in de film voelt echt gemeend. De personages en emoties zijn echt genoeg.

In het laatste deel vond ik de film meer overtuigen dan daarvoor. De scherpschutterscène op het einde is misschien wel wat banaal en een stap terug naar fantasie, maar het is wel erg vermakelijk en spannend in elk geval. Het lot van Mud voelde niet als een zekerheidje.

McConaughey doet het prima, maar die twee jongens vallen toch het meest positief op. Met name Sheridan speelt zijn rol echt heel leuk. Lofland speelt de meest grofgebekte van de twee en riep wel wat associaties met Stand by Me bij mij op, maar eigenlijk lijken die films niet zoveel op elkaar. Verder wordt de cast ook weer opgeleukt door wat prettig bekende gezichten uit ander werk van Nichols, zoals Shepard, McKinnon en Shannon. 3.5*.

My name is Mud.

Dat is een nummer van Primus. Dat gaat absoluut niet over deze film.

Op Wiki staat dan nog:

The phrase "my name is mud" appears to have a meaning like "I'm not very popular".

Kijk, dat komt al een stuk dichter bij de film, die mij prima beviel. De rollen van de kinderen, die op een ruige wijze met "volwassenheid" te maken krijgen, maken best indruk. Andere rollen worden iets minder sterk ingevuld, maar Mud blijft overeind met zowel gevoelige als rauwe momenten.

Toevallig moest ik niet lang geleden voor mijn werk naar Cajunland en de sfeer hier in Mud is wel vergelijkbaar met wat ik daar zag. Gaf deze film meteen een streepje voor. Fantastisch lekker eten ook daar trouwens, zeg daarom nooit dat de Amerikaanse keuken niet veel voorstelt!

Drama vanuit de ogen van een kind of jongvolwassene dat nog niet helemaal weet hoe de echte wereld werkt altijd wel goed bij mij. To Kill a Mockingbird en Stand by Me zijn daarvan goede voorbeelden. Het valt en staat ook bij de acteerprestaties van die hoofdpersonen, wat soms een gruwel kan zijn, maar die hier gelukkig prima zijn. Sheridan doet het prima als koene jonge romanticus.

Grappig, mij juist aan Tiger Bay (1959), toevallig óók met Hayley Mills!

Ik zag net dat 'Midnight Special' ook van Nichols is. Ik vond dat niet veel, maar deze film zorgt er toch weer voor dat ik Take Shelter ook nog wel eens wil zien.