Noirvember

Noirvember 3 26-11-2023 Film 26: Gaslight

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2665.jpg?cb=1384766517

In het audiocommentaar bij The Suspect een paar dagen terug had Farrom Smith Nehme het over Gaslight-noir als subgenre. Dat zijn noirs die in het verleden spelen. Grofweg van halverwege de 19e tot begin twintigste eeuw. Verder is dit een van de zeldzame films waarvan de titel een woord is geworden met andere betekenis. In het Engels bestaat tegenwoordig het werkwoord gaslighting. Dat betekent zoiets als wat Charles Boyer met Ingrid Bergman in deze film doet. Iemand psychologisch zo manipuleren dat degene aan zijn eigen ervaringen gaat twijfelen.

In 1938 was er een toneelstuk genaamd Gas Light (met spatie). Twee jaar later verfilmden de Britten dat als Gaslight (Film, 1940) . MGM kocht de remakerechten, zelfs met de eis dat de versie uit 1940 vernietigd zou worden. Dat gebeurde gelukkig niet. Ik zag het origineel niet, maar het schijnt dat de deze film meer MGM gemaakt is. Wat sjiek met zeer verzorgde decors.

Sterkste kant zijn rollen van Boyer en Bergman. Boyer is een heerlijk gladde manipulator. Bergman op het hoogtepunt van haar Hollywoodroem speelt mooi gelaagd. Verder leefde tot voor kort een van de acteurs uit deze film nog. Het was het debuut van Angela Lansbury. Dat is zo'n actrice waar volgens mij niemand een hekel aan kan hebben. Ze speelt het jonge dienstmeisje. Cukor was na Paramount en RKO bij MGM terecht gekomen en daar paste hij wel. Gaslight is heel verzorgd en gemaakt zoals MGM het graag zag. Ik ga ook nog een keer de Britse versie kijken. Die schijnt intiemer te zijn.

Ook nu komen er film noirs binnen in huize starbright. De meeste worden bewaard tot een volgende editie, Maar een ervan ga ik als volgende film kijken. Night Has a Thousand Eyes

Noirvember 3 27-11-2023 Film 27: Night Has a Thousand Eyes

https://www.moviemeter.nl/images/cover/9000/9691.jpg?cb=1648591638

John Farrow, de vader van Mia maakte deze film en heeft Uberhaupt eel noirs en noir stained films gemaakt. Vorig jaar zag ik een beroemde film van hem (The Big Clock) en een minor werk (A Bullet is Waiting). Die behoorden geen van beiden tot mijn favorieten. Deze ook niet meteen, maar ik vond dit al wel een stuk fijner.

De film suggereert een bovennatuurlijke verklaring, maar hij laat uiteindelijk fraai in het midden of dat zo is Een sterk punt van deze film. Robinson (hele fijne acteur) is de ster en heeft ook de meest dankbare rol. Russel voldoet. Lund is wat kleurloos. De film is naar een boek van de bekende pulpschrijver Cornel Woolrich die heel veel verfilmd is. Vaak als noirs in de noirtijd, maar soms ook andere genres of latere Franse films van bijvoorbeeld Truffaut.

Farrow is een gekke regisseur die erin slaagde om een combinatie te zijn van een alcoholist, een versierder en een zeer gelovige katholiek die zelfs boeken schreef over pausen enzo.

De volgende film is van Joseph L. Mankiewicz: Somewhere in the Night , met Richard Conte in een bijrol.

Noirvember 3 28-11-2023 Film 28: Somewhere in the Night

https://www.moviemeter.nl/images/cover/35000/35601.jpg?cb=1625508548

Pas de tweede film van Mankiewicz als regisseur. Begonnen als schrijver en daarin zo succesvol dat hij kon gaan regisseren. Zijn eerste jaren bij Fox. Later bij verschillende studio's. Ook hier werd hij uiteindelijk succesvol en uiteindelijk mocht hij de grootste film tot dan toe maken met Cleopatra. Dat werd niet wat de studio had gehoopt en zijn carriere herstelde nooit meer helemaal.

Dit is noir zonder grote sterren, De drie eerste billings kwamen me tot vandaag niet bekend voor, Hoofdrolspeler John Hodiak brak nooit echt door en stierf al op zijn 41e aan een hartaanval en is nu vergeten. Ik heb hem eerder gezien in Lifeboat blijkbaar. Ik herkende hem niet, Tegenspeler Nancy Guild brak ook nooit door en stopte vrij snel met acteren, Lloyd Nolan was een betrouwbare bijrolacteur die vaak agenten speelde. Zo ook hier. Hij heeft nog best in wat bekende noirs gezeten, maar toevallig niet degene die ik al zag. De vierde billing is eindelijk bekend voor mij: Richard Conte. Die elk jaar wel wat films in dit topic heeft. Dit was dit jaar al de derde keer.

Hodiak speelt een man met geheugenverlies die uit de oorlog komt. Hij verbergt dat voor zijn artsen omdat hij denkt dat hij wat verbergt. at volgt is een verhaal met nogal wat twists en turns en personages die veelal achter een groot geldbedrag aan blijken te zitten. En op de achtergrond sluimeren thema's als oorlogstrauma's enzo. Soms een twistje teveel, maat dat wordt gecompenseerd door veel sfeer.;De onbekende acteurs zijn adequaat zonder dat ze groots zijn. Maar dat Mankiewicz meer zou mogen maken zie je hier wel meteen.

De een na laatste van deze noirvember: Born to Be Bad

Noirvember 3 29-11-2023 Film 29: Born to Be Bad

https://www.moviemeter.nl/images/cover/30000/30130.jpg?cb=1420053366

Ik heb Nicholas Ray vrij hoog zitten , met een paar films die nog kunnen stijgen bij herziening. Maar hij is niet helemaal stabiel en heeft ook duidelijk mindere films gemaakt, Met name Hot Blood. En in zekere zin ook deze. Born To Be Bad mist Rays visuele gevoel en het verhaaltje is nogal plat en biedt weinig ruimte voor zijn sterke punten. Maar het is alsof Ray dacht "als ik dan met dit script wordt opgescheept ga ik er lol mee maken". Joan Fontaine is zo'n groteske en theatrale femme fatale dat het gewoon echt campy fun wordt (en ze zou zo als voorbeeld kunnen dienen voor een lekker valse drag queen). De film heeft regelmatig quotable dialoog als "I Love You So Much I Wish I LIked You". En dat trekt deze film wel een stukje omhoog. Dit is overigens melodramanoir. Er is geen pistool in de film te zien. En zelfs Robert Ryan is vooral slachtoffer hier.

Ik besluit de derde noirvember met nog een Nicholas Ray: Weer met Ryan en voor het eerst dit jaar ook met Ida Lupino: On Dangerous Ground

Mijn laatste noir in deze reeks is Scarlet street van Fritz Lang. Want een noirvember zonder een Fritz Lang film is een beetje als een kerstfeest zonder kerstboom. Het voelt niet juist aan. Scarlet street wordt een beetje beschouwd als het tweelingbroertje van zijn vorige The woman in the window (zie Noirvember 2). Dezelfde cast (Robinson, Bennett, Duryea), ongeveer hetzelfde verhaal (man leidt braaf en saai leven tot plots hij verliefd wordt op een vrouw waarvoor hij bedriegt, steelt en uiteindelijk een moord zal volgen) en met dezelfde camera man Milton Krasner die dezelfde visuele stijl hanteert en bloedmooie regenachtige donkere straten filmt.

Lang analyseert virtuoos hoe een alledaagse werkelijkheid plots bedreigend en vernietigend kan zijn door een verleiding (in dit geval femme fatale Joan Bennett). Het burgerlijke leventje wordt op zijn kop gezet door de aantrekking van passie en geluk (Robinson droomt van een kunstenaars leven met een mooie jonge vrouw) maar uiteindelijk zal dit een illusie blijken want het verraad en manipulatie loert natuurlijk om de hoek en zal de naïeve Robinson ten val brengen.

In Scarlet street wandelen enkel immorele personages (niemand is onschuldig of puur), verschoppelingen, verliezers die allen op geld en macht uit zijn. Voor de hoofdpersonages is er geen ontsnappen aan en allen zullen hun noodlot vinden (in tegenstelling tot The woman in the window). Het einde is dan ook fenomenaal. Het begint met een magnifieke cut wanneer de deur van de zaal waar de elektrische stoel staat dicht slaat en het volgend beeld een flikkerend licht een woonkamer verlicht. Ook de laatste scene is een pracht van doem en zwartgalligheid waarin schuld en boete de mens naar de afgrond dwingt.

Nog een bedankje aan SB om ons te gidsen in het vagevuur van de film noir archieven en ik hoop op een vervolg volgend jaar. Morgen is het december maand waar we traditie getrouw ons opmaken voor overmatig eten, overvloedig toosten op geluk en voorspoed en cadeautjes uitdelen. Ik heb alvast een notieboekje gevraagd aan de Kerstman om de noirs op te schrijven die ik bij de volgende editie van Noirvember wil bekijken.

Noirvember 3 30-11-2023 Film 30: On Dangerous Ground (Film, 1952)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11758.jpg?cb=1363582721

Nicholas Ray! Dit was prachtig. On Dangerous Ground is wel een topper in Rays oeuvre. Waar Born To Be Bad een lollige over de top-film is, daar is On Dangerous Ground een prachtige karakterstudie van een politieagent. Eentje die anders is dan zijn partners die gezinnen hebben. Hij woont alleen. Heeft enkel zijn baan. Met een vrij minimaal plot. Het eerste half uur is een schets van zijn karakter en schijnt niet in het boek te zitten. Het schetst de persoonlijkheid n het dagelijks leven van Jim Wilson. Tjokvol prachtige details. En prachtige acteurs all over. Naast de prachtige (en zwaar onderschatte) Ryan ook een klein rolletje voor Ed Begley daar ben ik ook altijd blij mee.

Dan komt het tweede deel, De stijl van de film verandert. De omgeving is leeg in plaats van Ryans karakter. Twee mensen die hij daar leert kennen. De vader van het vermoorde meisje en Mary Malden. Twee mensen die hem confronteren met zijn leven en zijn kijk daarop. In de film leidt het nu tot een andere Wilson. Maar dat is een wijziging van het oorspronkelijke script. De film was eigenlijk cynischer. De scene voor de overgang naar het tweede deel waarin Jim Wilson tekeer gaat tegen een verdachte was voorzien voor het einde van de film. Geen catharsis dus. Malden wordt gespeeld door de altijd fantastische Ida Lupino in deze film die toch al een cast heeft om van te smullen.

Maar het is vooral een Nicholas Rayfilm en Jim Wilson een typisch Ray-karakter.

Deze Noirvember eindiigde op een zeer hoog niveau. Volgend jaar nummer 4. En ik hoop dat cinemanukerke me dan ook weer gezelschap gaat houden.

Omdat ik een gewoontedier ben, maak ik nog een top 30 en een bronlijstje,

De top 30

1. Where the Sidewalk Ends (Film, 1950) Otto Preminger 4.0*

2. On Dangerous Ground (Film, 1952) Nicholas Ray

3. Crime in the Streets (Film, 1956) Don Siegel

4. The Phenix City Story (Film, 1955) Phil Karlson

5. He Ran All the Way (Film, 1951) John Berry

6. Fallen Angel (Film, 1945) Otto Preminger

7. The Suspect (Film, 1944) Robert Siodmak

8. Dial 1119 (Film, 1950) Gerald Mayer

9. Dark City (Film, 1950) William Dieterle

10. Six Bridges to Cross (Film, 1955) Joseph Pevney

11. The Man with the Golden Arm (Film, 1955) Otto Preminger 3.5*

12 Desperate (Film, 1947) Anthony Mann

13. Dead Reckoning (Film, 1947) John Cromwell

14,. Night Has a Thousand Eyes (Film, 1948) John Farrow

15. Gaslight (Film, 1944) George Cukor

16. Knock on Any Door (Film, 1949) Nicholas Ray

17. Whirlpool (Film, 1949) Otto Preminger

18. Armored Car Robbery (Film, 1950) Richard Fleischer

19. Dark Passage (Film, 1947) Delmer Daves

20. Somewhere in the Night (Film, 1946) Joseph L. Mankiewicz

21 Born to Be Bad (Film, 1950) Nicholas Ray

22. Cornered (Film, 1945) Edward Dmytryk

23. The Sleeping City (Film, 1950) George Sherman 3.0*

24. Backfire (Film, 1950) Vincent Sherman

25. Sirocco (Film, 1951) Curtis Benhardt

26. The Fallen Sparrow (Film, 1943) Richard Wallace

27. The Accused (Film, 1949) William Dieterle

28. Deadline at Dawn (Film, 1946) Harold Clurman

29. The Family Secret (Film, 1951) Henry Levin 2.5*

30. Tokyo Joe (Film, 1949) Stuart Heisler

Dan de bronnen. Ik ben zoals eerder gezegd een grote fysieke media-liefhebber.

Allereerst Blu-Rays:

Indicator:

Columbia Noir Box 5, een box waarin Bogart centraal staat:

Dead Reckoning

Knock on any Door

Tokyo Joe

Sirocco

The Family Secret

(ook The Harder They Fall zit in de box, maar die zag ik al tijdens noirvember 1)

Night Has a Thousand Eyes

(losse blu van Indicator)

Arrow:

In de boxset Four Film Noir Classics vol 2 zaten

The Suspect

The Sleeping City

Sex Bridges to Cross

(ook Thunder on the Hill zit erin, maar die zag ik pre-noirvember al)

Dark City

(Losse blu van Arrow)

BFI

Een Otto Preminger noir boxset met:

Fallen Angel

Whirlpool

Where The Sidewalk Ends

Network (een label dat helaas ter ziele is)

The Man With the Golden Arm

HMV Premium Collection:

On Dangerous Ground

DVD:

De Warner boxset Film Noir Classic Collection 5:

Cornered

Desparete

The Phenix City Story

Deadline at Dawn

Armored Car Robbery

Crime in the Streets

Dial 1119

Backfire

Losse DVD's:

He Ran All the Way

Gaslight

Dark Passage

Born to Be Bad

Somewhere in the Night

The Fallen Sparrow

The Accused

Toch weer vrij druk tweedehands DVD'tjes aan het bestellen van film noirs. Dus ja, ik ga hier in november weer verder. Een van mijn doelen is dit lijstje op den duur helemaal zien. Ik zag al 70 van de 100 en wil elk jaar een deel van de anderen gaan bekijken. Dit jaar verwacht ik toch ook wel een aardig aantal uit die lijst te gaan zien.

Nog een half maandje en dan begin ik. De eerste drie en een halve film zullen noirs worden van Anthony Mann. T-Men (Film, 1947) is de eerste film van mijn vierde Noirvember.

Wellicht doe ik er ook een paar mee als 11-11 de horror challenge is afgelopen!

Het begint een mooie traditie te worden op 1 november hier op MM. De start van een nieuwe Noirvember. Ik kijk er naar uit met dezelfde spanning als toentertijd ik op een muziekfestival stond. Wat gaan we te zien krijgen ? Het begin belooft alvast spectaculair te worden. Drie (en een halve ?) films van Antony Mann.

Als we het over film noir hebben dan is hij zeker de man. Desperate een goed begin, T-men en Border Incident zijn uitstekend, Raw deal een meesterwerk. Ikzelf ben deze morgen vroeg opgestaan, het raam open gezet om de geur van deze Noirvember binnen te laten en met een lichte tinteling die zoals een eerste schooldag aanvoelt de DVD van Railroaded ! opgezet.

Opnieuw zeer goed en bezit reeds de stilistische en thematische kenmerken van Mann. Expressionisme in vormgeving (prachtige fotografie is van Guy Roe maar nadien neemt de grote John Alton het roer over), realisme in verhaal (procedures nauwkeurig) en focus op de gangster ipv de good guy (in Railroaded ! is John Ireland een sterker personage dan de bleke Hugh Beaumont). Mooie vrouwelijke rollen van Sheila Ryan en deze keer blonde Jane Randolph (die de zwartharige heldin speelde in Cat people en Curse of the cat people). Het heeft hetzelfde plot als Desperate nl politie agent wordt vermoord en onschuldige wordt erin geluisd en net zoals in Desperate wordt het noir gegeven (fatalisme) op het einde afgezwakt wat de film een klein beetje in niveau doet dalen.

Maar hoe dan ook, de film noirs van de beginperiode van Mann (zoals bekend zal hij na Side street in de jaren '50 de Western samen met James Stewart hertekenen door een donkere held te introduceren) zijn een perfect aperitief voor - wat ik in vol vertrouwen aanneem - een uiterst interessante nieuwe Noirvember.

Noirvember IV 01-11-2024 Film 1 : T-Men(1947)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12909.jpg?cb=1392025300

Eerder dit jaar heb ik wat niet-noirs van Anthony Mann gezien van wisselend niveau. Al eerder zag er ook een paar waaronder de noirs Raw Deal (buiten noirvember) en Desparate (in noirvember. Beiden hadden een beetje een no nonsense sfeer met een economisch verteld verhaal. Maar Mann maakte vroeg in zijn carriere nog veel meer noirs, waaronder de film die min of meer zijn doorbraak was. En dat is deze T-Men,

In het begin van T-men wordt aangegeven zelfs met een toespraak van de toenmalige baas van het treasury department dat ze helemaal achter deze film staan. Het laat hun agenten zien als helden die hun leven wagen om undercover een bende valsemunters op te rollen. Daardoor en vooral ook door de voice over is dit een quasi-documentaire noir. Het verhaal is echter gewoon fictief.

Mann noemde T-Men zijn eerste grote film. Daarmee bedoelde hij dat hij veel invloed op de film had. De film werd gemaakt bij de kleine studio Eagle-Lion Films die erg kort bestond en deze film was een verrassend grote hit voor zo'n kleine studio. Het gaf Mann uiteindelijk toegang tot grotere studios en duurdere projecten.

Ik vind T-men het fijnste dat ik tot nu toe van Mann zag en dat komt door een paar dingen. Door het karakter van de undercover actie speelt de film zich in leuke decors af. In de tweede helft speelt dat minder maar worden camerawerk en kaders heerlijk speels en dwars en gaat de expressionistische stijl van jaren '40 noirs een rol spelen en dat geeft deze behoorlijk spannende noir flink wat extra's mee. O'Keefe is de grootste naam onder de acteurs van dienst en speelde zijn hele carrière vooral hoofdrollen bescheiden films (waaronder veel noirs) en kleinere rollen in wat grotere films en is een van die acteurs die zowat elk jaar wel een keer langskomt in dit topic.

De vierde Noirvember begint zoals gezegd met 3,5 films van Anthony Mann. De volgende film wordt: He Walked by Night . Officieel van Alfred L. Werker van wie ik eerder ooit Walk East On Beacon tijdens Noirvember zag. In de praktijk schijnt Anthony Mann het merendeel van die film te hebben geregisseerd.

Noirvember IV 02-11-2024 Film 2: He Walked by Night

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10507.jpg?cb=1398773252

Wederom een film van de Eagle Lion studio. Dit keer geregisseerd door Alfred L. Werker, die maakte het project om onduidelijke redenen niet af en Anthony Mann was het die de film afmaakte. In plaats ven het te suggereren is He Walked By Night wel degelijk gebaseerd op de werkelijkheid. Ene Erwin Walker. Al ging men natuurlijk vrij makkelijk met de waarheid om. De echte dader werd in eerste instantie ter dood veroordeeld maar belande uiteindelijk in een psychiatrische inrichting en kwam uiteindelijk in 1974 vrij. Hij overleed pas in 2008 op 91-jarige leeftijd.

Ook deze film heeft de in de tweede helft van de jaren '40 erg populaire documentaire noir-stijl. En is een poitiefillm zonder veel grijstinten. De politie is goed en weet een ingewikkelde aak toch maar mooi op te lossen. De boef is heel erg slecht en trigger happy. De film schakelt tussen het gezichtspunt van de politie en de boef. Met name in het begin en tegen het einde is er veel sfeer. Grotendeels te danken aan twee dingen: de film is veelal stil tijdens actiescenes en John Alton die heel mooi gebruik maakt van de vlucht door het rioolsysteem. Richard Baseheart is erg goed als de bad guy. De film was de inspiratie voor de radio en TV-serie Dragnet en ik vond ook nog bij mijn zoektocht naar info over deze film vond ik ook nog het verhaal dat deze film en de film van gisteren deels gefinancierd zijn met geld van de maffia.

Ik blijf bij Anthony Mann, Ik ga naar Border Incident .

Ik zie dat Basto ook noirs aan het kijken is. Ik nodig hem graag uit in dit topic.

Ik eist noet dat dit een bestaande topic was of uberhaupt een gebruikelijke term. Had m min of meer zelf vedacht toen ik in oktober een paar nour boxen van Arriw in de sale op de kop tikte.

Overigens beoerk ik me niet tot de jaren 40/50 en ben ik ook van plan neo noirs, cyber noirs en euro noirs te kijken. Mogen die hier ook?

Basto Iedereen heeft de totale vrijheid hier, Als je allerhande kruisbestuivingen en neo-noirs wilt bekijken mag dat. Ik beperk me maar dat is mijn keuze. Ik doe er 30, maar alls jij er 5, 15 of 60 doet mag dat ook.

Noirvember IV 03-11-2024 Film 3: Border Incident (1949)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8289.jpg?cb=1456389353

Na het succes van He Walked By Night en vooral T-Men ontwikkelde Mann een nieuwe film gebaseerd op idee dat ze tegenkwamen toen ze onderzoek deden voor T-Men. De film gaat over een thema dat nu nog vaak in het nieuws is. Namelijk misbruik van illegale immigranten die naar werk zoeken. MGM kocht de boel toen de film nog in ontwikkeling was. MGM was op zoek naar rauwere films in deze tijd omdat de chique typische MGM-films (vaak musicals en historische drama's) wat minder populair werden. Dat zou resulteren in films als The Postman Always Ring Twice, The Asphalt Jungle en deze. Mann tekende een contract voor meerdere MGM-films waar hij dat rauwere low tot mid budget werk moest brengen. Gelukkig ging de briljante John Alton ook mee. En hij kreeg bij deze film die in het grensgebied van de VS, die veel landelijker is dan menig noir en soms bijna als een western aandoet zijn talent om een andere manier te uiten.

Het verhaal begint nog steeds als een semi-documentaire noir maar laat die toon vrij snel een beetje los en de film wordt vooral een verhaal over twee agenten die undercover gaan bij de boeven om alles op te rollen. De film is her en der wat minder geloofwaardig en heeft een einde dat wederom [spoiler} western-achtig aanvoelt, met een shoot out en veel actie. Wederom fijn.

Anthony Mann ging de komende jaren vooral westerns maken en daarna een paar grote spektakelfilms. Een deel van die westerns had duidelijk noir elementen. Maar hij zou ook nog een noir maken en dat wordt mijn volgende film: Side Street (1950) waarin Farley Granger en Cathy O'Donell uit een oude favoriet van me, They Live By Night herenigt worden,

Element of Crime

Noirvember 5 - Een expirimentele neo noir

Ik zag de film tweemaal eerder in de jaren 80. Beide keren kon ik er niet veel mee. Maar zowel inhoudelijk als op filmisch vlak heeft mijn smaak zich ontwikkeld. Was benieuwd of hij me dit keer wel zou bevallen.

Het antwoord is ja. Het blijft een lastige film, want zowel qua beeldtaal als qua plot is het behoorlijk eigenzinnig en experimenteel. Het visuele aspect kon mij direct bekoren. Veel mooie bijzondere shots en eigen ritme. Wat betreft het verhaal moest ik er even inkomen. Maar zodra me duidelijk werd dat de Methode uit de Element of Crime veel weg heeft van het inmiddels wel bekende ‘profiling’ valt alles vrij snel op z’n plek. Daarnaast is het ook een duistere innerlijke tocht. Een knappe film. Eentje die zich ook niet laat dateren. Zou eerder zeggen dat de film hooguit 10 jaar oud is, dan dat ik m in de vorige eeuw zou plaatsen.

Qua sfeer en look, mede door de vatsige hoofdpersoon, heeft het wel wat weg van Touch of Evil. Maar dan badent in een goudgeel licht.

De nieuwe transfer in de Corzon blu ray box is pracchtig.

Denk dat ik de film bij een volgende kijkbeurt nog beter zal vinden.

4*

Noirvember IV 03-11-2024 Film 4: Side Street (1950)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/40000/40783.jpg?cb=1399825557

Er gaan in November wellicht wat dagen komen dat ik geen tijd heb voor een noir. Vandaag had ik tijd voor meer dan een. Ik werk dus een beetje vooruit.

Dat T-men mijn favoriet van Anthony Mann was duurde welgeteld twee dagen, want Side Street is nog fijner en ook de mooiste noir van dit jaar tot nu toe,

De film heeft me meteen aan boord met een heel fijn Naked City-achtige opening. Ik ben een sucker voor zoiets en al helemaal met New York als achtergrond. Verder waren ze zo slim om Cathy O'Donell en Farley Granger te casten die net in They Live By Night prachtig een kwetsbaar koppel hadden gespeeld, En de film begint met helikoptershots zoals we die voor het eerst ook zagen in They Live By Night.

Dit verhaal is een klassiek noir verhaal. Een man die het niet meezit denkt een kleine zonde te begaan maar die zonde wordt buiten zijn schuld steeds groter. Granger is wederom fenomenaal in die rol. Sowieso een wat onderschat acteur tegenwoordig. O'Donell's rol is hier een stuk kleiner maar ook weer fijn.

Voor het eerst deze maand was John Alton niet de cameraman. Het was Joseph Ruttenberg. Een vakman, niet zozeer een noirspecialist, maar een man die goed was in zijn vak en een enorm uiteenlopend oeuvre vooral voor MGM. Deze film is een prachtige New York-film met fraaie locaties. New York is, en al helemaal tegen het einde een doolhof om in te verdwalen. Sidney Boehm is de schrijver en die schreef fijne andere noirs die ik eerder in dit topic zag: The Big Heat en Six Bridges to Cross. Bij alle drie is het script een sterk punt.

De film laat zien dat het budget van de films van Mann aan het toenemen was. Hij kreeg dus wat grotere films. Dit was helaas zijn laatste pure noir. Hierna begon zijn westernfase waar hij wellicht nog bekender om werd,

Ik ga verder met andere regisseurs. De volgende film is van een regisseur waarvan ik nog nooit wat zag met een opvallend korte carriere in Hollywood. Zijn debuut was Decoy (1946) en is de volgende film en in 1950 maakte hij alweer zijn laatste film. Hij heette Jack Bernhard.

Thunder on the hill

Noirvember 6

Derde film uit de Arrow Noir volume 2 box.

Een aardig detective drana in een klooster. Kijkt aardig weg, maar weinig bijzonders.

3*

Angel Heart

Noirvember 7

Dit blijft een heerlijke sfeervolle psychologische nachtmarie. Arme Harold Angel.

Parker levert hiermee een van zijn sterkste films af. Een absolute parel. De 4k uhd is echt een aanrader want het ziet er enorm filmisch uit.

4,5

Noirvember IV 04-11-2024 Film 5: Decoy (1946)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12912.jpg?cb=1530456467

Decoy is een film van Monogram. Monogram was poverty row. Decoy is pulpier dan pulp. En schaamt zich daar niet voor. Er is om te beginnen veel suspension of disbelief nodig, want het verhaal is behoorlijk maf: Laten we een geëxecuteerde man weer tot leven wekken met een of ander vaag middeltje en hem de plaats ontfutselen waar hij 400.000 dollar verborgen heeft. Doet is zijn ruwheid soms een beetje denken aan iets als Detour maar is lang niet zo goed.

Naast pulpy is de film ook campy. Dat komt door de femme fatale. Jean Gillie, de vrouw van de regisseur die en heel vals is, zelfs voor een femme fatale en het nogal dik acteert. Compleet met een over de top evil lachje. Gillie is de attractie van deze film, naast haar zijn de andere acteurs een beetje kleurloos. Maar je moet wel de fun voelen van zo'n dik aangezet typetje. Gillie was naar de VS gekomen nadat ze al een twintigtal films in de UK had gemaakt. Ze maakte deze en nog een andere film en, scheidde en ging terug. Vervolgens werd ze ziek en overleed ze op 33-jarige leeftijd in 1949.

Lollige onzin. Met een fijn einde. Maar verwacht geen topnoir. Meer een guilty pleasure,

De volgende film is er een van Fred Zinnemann, een regisseur die na deze film Marlon Brando zou laten debuteren en daar weer na zou doorbreken met Hiigh Noon en zou promoveren naar ambitieuzere films (waaronder twee oscar beste fillm winnaars). Hij maakte films in allerlei genres waaronder een film noir van naam: Act of Violence (1948) en die gaan we dus zien.

Six Bridges to Cross

Noirvember 8

De vierde film uit de Arrow noir box. Een verhaal over de relatie tussen een agent en crimineel. Het kabbelt allemaal wat voort en is eigenlijk nergens spannend. Ook iets te moralistisch wat mij betreft.

3*

Ik val meteen met de deur in huis want ik ben ook nog actief bij de horror challenge (sorry beste Noirvember but the devil made me do it) en ook daar nog wat registraties te doen. Dus direct over naar Pick up on south street van Samuel Fuller. Graag gezien vooral wegens de bloedmooie zwart wit fotografie van Joe MacDonald en de vele close ups van de personages waaruit een constante spanning te lezen valt.

Maar het is vooral het hoofdpersonage van Richard Widmark dat mijn aandacht trok. Zoals Basto reeds opmerkte bij zijn commentaar van Kiss of death was Widmark in zijn eerste films een prima bad guy. Ook in The streets have no name, Yellow sky (een western weliswaar) en No way out speelde hij tekens een hard boiled personage, met duistere eigenschappen. Nu had Fuller hem wel gepromoveerd tot leading man maar nog steeds een bad guy. Zijn personage Skip weigert om het land te redden en dus de microfilm af te geven, hij slaat een vrouw (hij had het wel niet beseft maar achteraf weinig wroeging) en manipuleert haar om geld af te troggelen. Skip is niet bepaald een nobele held maar een kleine crimineel die geld ruikt en alleen zijn eigen vel wil redden. Op het einde wordt hij wel afgezwakt, is hij dan toch de redder in nood en is de romantic happy ending met Jean Peters een feit.

Widmark kreeg maar één oscar nominatie in gans zijn carrière en werd dan later zoals het hoort in ere hersteld door een lifetime achievement award in 1990 uitgereikt door zijn goede vriend Sidney Poitier. Maar misschien had hij de Oscar moeten krijgen voor zijn rol in de noir Night and the city van Jules Dassin.

Morgen staat op het programma een film van Robert Siodmak nl Phantom lady. Bijna een ‘sure thing’ want Siodmak stelt nimmer teleur (The suspect, The killers, Dark mirror, Cry of the city, Criss Cross – allen knappe noirs).

Killer Heat

Noirvember 9

Het ontbreekt aan spanning in deze neo noir. Er staat voor de kijker of hoofdpersoon niks op het spel en ook de sfeer is niet (be)dreigend.

Jammer, wat er viel meer uit dit plot te halen.

2,5

Te zien op Prime

Noirvember IV 05-11-2024 Film 6: Act of Violence (1948)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11752.jpg?cb=1484321087

Een van de terugkerende thema's in vooral jaren '40 noirs is het lot van veteranen. Het komt veel voor dat karakters in met name de tweede wereldoorlog hebben gevochten en daar trauma's hebben opgelopen. Act Of Violence gaat daar heel sterk over en was een van de eersten. Een man die zich na de oorlog gesetteld heeft wordt ingehaald door zijn verleden. Er is iemand die het op hem heeft voorzien.

Het resultaat is een sombere film zonder held. Je weet niet voor wie je partij moet kiezen, is de wraak gerechtvaardigd of heeft Enley een verschrikkelijke fout gemaakt of was het een onvergefelijke fout die gewroken zou moeten worden. Zijn regels in oorlog anders? Of blijven bepaalde waarden overeind.

Visueel is de film vaak claustrofobisch. Heflin als Enley en Ryan als Parkson zitten beiden gevangen in het verleden. En het enige dat dan nog kan is een confrontatie. Het einde is Hollyoodiaans, maar fraai

Dat Heflin en Ryan toppers waren wist ik al en het is een luxe dat in deze film zitten. Grote aanrader dit. Erg goed.

Fred Zinnemann is zoals vele regisseurs een immigrant en zoals ook meerdere mensen betrokken bij noir werkte hij mee aan People On Sunday. Via erg linkse documentaires kwam hij terecht bij MGM waar hij b-films ging maken vanaf 1939. Dit was de laatste van die serie. Hierna zou hij doorgaan bij andere studio's en doorbreken met High Noon. Vier jaar na deze film.

De volgende film wordt er een van een regisseur die bekender is van zijn latere werk maar ook meerdere noirs heeft gemaakt vroeg in zijn carriere. In eerdere jaren heb ik in noirvember al The Line Up en Crime in the Streets bekeken. Beide heel erg fijn. Ik zag ook nog zijn sterke remake van The KIller uit 1964. Ik ga nu voor The Big Steal (1949) . Waarin de twee sterren uit Out of the Past, die ik dit jaar herzag weer met elkaar spelen, Robert MItchum en Jane Greer.

Noirvember IV 06-11-2024 Film 7: The Big Steal (1949)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/18000/18455.jpg?cb=1551799204

Van de film noirs die ik dit jaar tot nu toe zag moet je bij deze het begrip film noir het verste oprekken voor deze. Ergens is dit ook een hele vroege achtervolgingsfilm, roadmovie of zelfs een romantische komedie. Er zijn zonder meer noir elementen maar de toon is vederlicht. De film had een wat lastige productie met veel rewrites tijdens de productie. En zo werd de relatie braver gemaakt en ging veel sexual innuendo eruit. En is de openingsscene wat raar als je het einde hebt gezien.

Buiten dat is dit een pretentieloze film die lekker kort is en voor een groot deel bestaat uit een grote achtervolging. Dat zorgt ervoor dat het nooit langer duurt dan de film welkom is. En dat is een soort bewustzijn wat de film goed doet. Net als de acteurs, die ook vederlicht spelen zoals bij de film past.

De volgende film is Tension (1949) van John Berry.

Noirvember IV 07-11-2024 Film 8: Tension (1949)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15209.jpg?cb=1631174902

Veel oude noirbekenden in Tension. Als regisseur hebben we John Berry. De man die ook de laatste film maakte van John Garfield (eerder gezein in een noirvember) en vervolgens naar Frankrijk vluchtte omdat hij blacklisted werd omdat hij ooit lid was geweest van de communistische partij. Dan hebben we Richard Basehert, die ik eerder deze maand zag in He Walked By Night en in een kleine rol in Side Street en misschien zie ik hem wel nog een keer deze maand. Dan is er ook nog Audrey Totter, eerder zag ik haar The Postman Always Rings Twice en in een noirvember in het geweldige The Set-Up. En ook die ga ik nog wel terug zien.

Tension is een B-film, van MGM. Maar een erg vermakelijke. Zeker Totter is een heerlijke femme fatale. Basehart speelt interessant twee kanten van zichzelf. De film is opmerkelijk omdat hij soms met wat film noir clichés lijkt te spelen. Alleen waren het toen nog geen cliches. Maar er zit iets lichtvoetigs in het verhaal wat met een hoop best gekke scenes. Ook voor deze film heb moet je wat over ongeloofwaardigheden heenstappen. Basehart wordt zoals Clark Kent een ander zonder bril bijvoorbeeld. Geen meesterwerk, maar erg vermakelijk is het wel.

Het einde is niet zo overtuigend en daardoor kom ik net te kort voor vier sterren.

Morgen weer Audrey Totter maar dan vijf jaar later in een film met Edward G Robinson en George Raft. A Bullet for Joey (1955)

Noirvember IV 08-11-2024 Film 9: A Bullet for Joey (1955)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8788.jpg?cb=1464509802

Van zijn geloofwaardigheid moet deze film het niet hebben. Nou zijn film noirs vaker niet erg realistisch maar deze is niet erg geloofwaardig in zijn eigen wereld. Als spionnen die graag atoomgeheimen zo onvoorzichtig zouden zijn als hier dan had de VS weinig te vrezen.

Nou is daar nog wel overheen te stappen als de film veel extra's te bieden heeft, maar dat is er eigenlijk ook niet. De regie heeft echt geen enkel ander doel dan het verhaal vertellen. De film is vrij sfeerloos. De hoofdacteurs staan op de automatische piloot te spelen. Nou is dat zeker bij Robinson beter dan veel acteurs in hun beste rollen. De film is niet erg goed in het opbouwen van spanning. Het is niet echt een ramp, maar deze film is wel duidelijk de minste van de maand tot nu toe.

Dit was een film van Lewis Allen, de vorige noir die ik van hem zag, Suddenly, vond ik ook niet zo sterk. Ik test nog een van zijn films als volgende: Illegal (1955)