You Only Live Twice (1967)

Een film die veel meer dan z'n voorgangers ingehaald lijkt te zijn door de tijd. Dat komt in de eerste plaats omdat er nogal wat special effects in zitten die er nu behoorlijk slecht uitzien. Veel blauwe schermen weer, maar met name de raketscènes en de ontploffende vulkaan zien er te nep voor woorden uit.

De setting is Japan, en we krijgen ook een kijkje in de cultuur: sumo, ninja's en een bruiloft, maar het voelt allemaal behoorlijk geforceerd aan. Hoezo is dat allemaal nodig voor een missie? En de Jappoplasty van Bond deed herinneringen aan de negro- en dolphinoplasty uit een South Park aflevering. Haast te belachelijk voor woorden.

Verder mogen we deze film een keer Blofeld van voren zien. Het gaat toch wel ten koste van de suspense, net als bij de ontmaskering van Darth Vader in Star Wars. Alleen die hand die de kat aait heeft wel wat, maar als je de man zelf ziet is het toch allemaal wat minder indrukwekkend.

Toch ook wel aardige dingen, met name de Little Nelly scène. Geen auto met fancy gadgets deze keer, maar een mini-helicopter. Leuk! Verder mogen de dames er ook wezen, en was de muziek ook beter dan in Thunderball. Het titellied vind ik best mooi, maar er moet wel gezegd worden dat het nummer zich minder leent als basis voor actiemuziek dan het nummer bij Goldfinger.

Uiteindelijk niet veel beter of slechter dan Thunderball, maar om andere redenen. 2*.

You Only Live Twice is gebaseerd op het gelijknamige 12e boek rondom de Britse geheimagent James Bond van schrijver Ian Fleming. Dit boek was oorspronkelijk het vervolg op On Her Majesty’s Secret Service, maar in de filmreeks werd dit verband (helaas) niet gebruikt. De verfilming heeft overigens weinig met het boek te maken. Het scenario werd geschreven door de beroemde schrijver Roald Dahl, die later vooral bekendheid genoot van bekende kinderboeken als “Sjakie en de Chocoladefabriek” en “De Reuzenperzik”. Sean Connery speelt voor de vijfde keer de rol van James Bond. Gedurende zijn verblijf in Japan werden hij en zijn toenmalige vrouw Diane Cilento regelmatig lastig gevallen door de Japanse roddelpers. Hierdoor was Connery het beu om James Bond te spelen en keerde daarom niet terug in de film On Her Majesty’s Secret Service, maar was wel weer te zien in de film Diamonds Are Forever, welke Connery’s laatste officiële Bondfilm zou zijn.

Net als de vorige Bondfilms is You Only Live Twice wederom een solide actiefilm, maar toch mag ze gezien worden als de minste tot dan toe. De film ontbeert een echte schurk en alhoewel we hier voor het eerst de superschurk Ernst Stavro Blofeld (hier gespeeld door Donald Pleasance) te zien krijgen, is zijn optreden te kort om echt te imponeren. Ook is het verhaal een beetje te ver gezocht.

Visueel gezien is deze film echter een pareltje. Met een budget van 9,5 miljoen dollar was You Only Live Twice lange tijd de meest dure Bondfilm. Dit valt ook wel aan de film af te zien met prachtige decors, met name het criminele hoofdkwartier binnen een vulkaan was één van de grootste filmsets ooit gebouwd. Ook de trucages zijn voor die tijd indrukwekkend en met name de beelden van in de ruimte vliegende raketten zijn prachtig weergegeven. Het dient daarbij te worden opgemerkt dat deze film gemaakt werd twee jaar voor de eerste maanlanding. De muziek van John Barry is wederom uitstekend en het titelnummer gezongen door Nancy Sinatra is één van de betere Bond-nummers.

James Bond-film die voor een helft erg leuk is, maar die, ondanks een groteske finale, toch wat matig eindigt. Wat ik vooral zo leuk vindt is de sfeerzetting in het eerste deel, met de beelden van Japan en het werkt haast als reisprogramma. Connery is verder uitstekend op dreef en beweegt nog natureller dan in Thunderball dat het spijtig is dat dit voor even zijn laatste Bond was. Verder een goede opbouw en een aantal fraaie scènes, waaronder die achtervolging op de daken eruit sprong. Maar het tweede deel wordt dan wat minder. Het wordt minder serieus, Bond gaat wel erg veel overleven en de finale is wel groots, maar wist me eigenlijk nooit echt te boeien. Het voelt ook allemaal wat tam aan en weinig bijzonder. Daarnaast is het leuk om Blofeld te zien, maar het is wel een vrij cartooneske versie, zoals deze hele film een beetje die kant uit gaat. 3,0*

Begin jaren 70 gezien aan de hand van mijn vader, in een tijd dat bioscopen nog regelmatig oude films programmeerden (of daar in sommige gevallen zelfs hélemaal van konden bestaan). Vier decennia later heb ik al een tijdje zin om die oude 007's weer eens te zien... en nu dan déze geprobeerd. Connery blijft mijn favoriete Bond, de muziek is nog altijd briljant, en het magische gevoel dat je naar een charismatische actieheld zit te kijken zal wel nooit vervliegen, maar verder zie ik hier nu toch maar weinig opwindends of zelfs maar boeiends in terug. Ik geloof dat ik dit jeugdsentiment moet laten rusten. (En waarom komt Donald Pleasence maar zo kort in beeld? Zonde.)

Bond in Japan, dat klinkt bijna als Kuifje in Amerika. En de film doet inderdaad nogal stripboekachtig aan.

Ernst Stavro Blofeld kaapt Russische en Amerikaanse space shuttles in een poging om een wereldoorlog uit te lokken, zodat hij de macht kan grijpen. De Engelse geheime dienst komt tot de bevinding dat de shuttles in de Japanse zee terecht komen en dus wordt James Bond naar Japan gestuurd, maar niet na zijn dood te faken.

Deze keer speelt Donald Pleasence de rol van Blofeld. Pleasence is een acteur die ik graag zie spelen, ik vond hem bijvoorbeeld erg sterk in de Columbo-aflevering ‘Any Old Port in a Storm’. Daar speelde hij ook al een soort gedreven, bazige man die over lijken gaat. Als Blofeld vind ik hem echter niet dreigend genoeg, met zijn kleine gestalte en dat witte poesje in zijn handen ziet hij er nogal slapjes uit, vooral als hij naast zijn boomlange blonde handlanger Hans orders staat uit te delen. Hij deed me in deze film eigenlijk meer denken aan zijn rol van de Doctor in de film ‘Watch Out, We’re Mad!’ met Bud Spencer en Terence Hill.

You Only Live Twice heeft een sterke Bondgirl. Akiko Wakabayashi als Japanse spionne Aki verschalkt Bond in opdracht van Tiger Tanaka, het hoofd van de Japanse geheime dienst, en later redt ze Bond tot twee keer toe. Het is jammer dat ze later in de film vermoordt wordt, want ik vond haar veel leuker dan Mie Hama als Kissy waar Bond een schijnhuwelijk mee heeft, verkleed als Japanner. En het is al gezegd geweest: Bond als Japanner ziet er niet uit. De hele opleiding van Bond tot ninja en de verkleedpartij inclusief pruik en zwarte eyeliner duurt gelukkig niet te lang en heeft eigenlijk ook geen enkel nut, want eens Bond het hoofdkwartier van Blofeld in de vulkaan aanvalt is daar niets meer van te zien.

Grappig dat Charles Gray die in 'Diamonds Are Forever' Blofeld speelt in deze film Dikko Henderson van de Britse inlichtingendienst, Bond’s contactpersoon in Japan, speelt. En Burt Kwouk (Cato uit The Pink Panther-serie) speelt voor de tweede keer een handlanger van de badguy in een Bondfilm, de eerste keer was in goldfinger.

Deze Bondfilm heeft weer enkele leuke oneliners, zoals:


Tanaka: “Rule number one is never do anything for yourself when someone else can do it for you.”
Bond: “And number two?”
Tanaka: “Rule number two: In japan men always come first, women come second.”
Bond: “I might just retire to here!”

Helga Brandt tegen Bond die op een stoel vastgebonden zit: “I’ve got you now!”
Bond: “Well enjoy yourself!”


Zoals gewoonlijk krijgen de slechterikken weer talloze kansen om Bond te doden, maar in plaast van een welgeplaatste kogel tussen de ogen verkiezen ze om Bond op een ingewikkelde manier om zeep te helpen. Als Blofeld Bond onder schot houdt schiet hij niet meteen maar zegt hij nog eens vriendelijk “Goodbye, mister Bond!”, waarna Tanaka een ninjaster in zijn hand weet te mikken. Helga Brandt heeft Bond vastgebonden voor zich zitten, maar ze doet alsof ze met hem wil vluchten en eens ze in een vliegtuigje zitten springt ze er gewoon met een parachute uit waarna Bond zich heel gemakkelijk uit zijn boeien kan loswrikken en ontsnappen.

Het was jaren geleden dat ik deze film had gezien en ik heb me tijdens deze kijkbeurt goed geamuseerd. Sean Connery blijft voor mij de ultieme Bondvertolker. De enige Bondfilm met Connery die ik naar ik mij herinner minder vond was Thunderball, ik zal hem dan ook eens aan een nieuwe kijkbeurt onderwerpen om te zien of ik daar nog steeds hetzelfde over denk. De beste Bondfilms met Connery zijn voor mij nog steeds Goldfinger en From Russia With Love.

Het blijft een adembenemende set, daar zo in de vulkaan en als de ninja's binnenvallen aan hun touwen is het echt een prachtig gezicht. Ook de monorail mag er zijn en dat geldt ook voor de misschien wat knullige maar toch charmante ruimtebeelden. Visueel dus erg leuk, maar het verhaal zelf is een stuk minder interessant en het inkijkje in de Japanse cultuur haalt alleen maar het vaart uit het verhaal. Leuke Bond-girls zijn ook al ver te zoeken, gelukkig is Pleasence als Blofeld een schot in de roos. Maar al met al, in combinatie met Thunderball duidelijk een minder duo in de Bond-reeks.

- Why do Chinese girls taste different from all other girls?

- You think we better, huh?

- No, just different. Like Peking Duck is different from Russian Caviar. But I love them both.

Als ik de berichten hier zo door lees, dan is dit bij velen 1 van de minder gewaardeerde James Bond films. Opvallend, want ik schaar hem ook na herziening op bluray nog tot mijn meer gewaardeerde titels uit de franchise. Zelf vind ik de keuze voor Japan inclusief heel wat informatie over hun cultuur erg boeiend en leerzaam (al zal Japan de film vermoedelijk best hebben betaald voor al die toevoegingen). Tegelijk is het een frisse wind door de reeks die met deze erbij 5 delen in 5 jaar heeft afgeleverd. Sean Connery heeft er wat minder zin in, maar zet nog altijd een prima prestatie neer.

Door de focus op 1 land te houden kan er wel een onderhoudend verhaal verteld worden dat wel weer lekker klassiek Bond is. SPECTRE, Blofeld, een bizarre schuilplaats (de ondergrondse vulkaan is misschien wel de coolste Bond locatie uit de reeks), gekke gadgets (al is Little Nellie misschien iets over de top), de piranhavijver inclusief dat heerlijke bruggetje en grootschalige actie. Ik blijf dat slot met de ninja's nog steeds erg tof vinden, al is het wel heel erg voorspelbaar uitgevoerd. Dat het enorm onrealistisch is dat Rusland, Amerika en Japan de locatie niet konden vinden neem ik maar op de koop toe.

Wat me wel irriteert zijn de special effects. Deze sluiten absoluut niet aan bij het fraaie camerawerk en de prachtige landschappen. Zowel de momenten in de ruimte als die met de vulkaanuitbarsting zijn echt belachelijk lelijk. Dat is geen schande, want we hebben het over een titel die bijna 50 jaar oud is, maar als je het niet fatsoenlijk over kan brengen, laat het dan liever gewoon weg. Net als die kartonnen achtergronden bij autoachtervolgingen, echt zo nep. Ik kan me weer lastig voorstellen dat men destijds dit niet beter had kunnen doen. Zo moeilijk kan een achtervolging opnemen toch niet zijn?

Maar buiten de special effects valt er weinig te klagen. De titelsong van Nancy Sinatra is schitterend, behoort tot mijn favoriete Bond soundtracks. En de opening van de film is ook erg tof, maar achteraf vraag je je toch af waarom ze Bond nou perse dood geacht wilden hebben. Was eigenlijk niet nodig.

4* stonden en blijven staan.

Ook deze Bond lijdt weer onder een vreemd plot- wat zijn ze nou toch allemaal van plan? Oorlog uitlokken door Amerikaanse en Sovjet-shuttles te kapen? Erg omslachtig en onzeker of het werkt, een beetje evil mastermind zou met een beter plan op de proppen moeten kunnen komen. Matig script dus (weer), dat nog wel van de hand van de gewaardeerde schrijver Roald Dahl. Japan als locatie was wel tof, en ook een verademing eens een ander type Bond-girl te zien dan de obligate blondine (al was die in de vorm van Helga wel aanwezig).

Tanaka vond ik een goede toevoeging, maar dat leger van 100 ninjas, de training van Bond en zijn metamorfose en schijnhuwelijk- net als zijn in scene gezette dood- erg knullig en volstrekt onnodig. Die ninja-opleiding stelt trouwens ook niet veel voor als je dat in een paar dagen kan voltooien als niet topfitte Engelsman van middelbare leeftijd.

Muziek vond ik wel te doen, al is het beginliedje snel vergeten. Het deuntje dat steeds klinkt als een capsule wordt opgeslokt komt me heel bekend voor, is vaker gebruikt.

Edit- hier ken ik dat nummer (Capsule in Space) van: PropellerHeads - On Her Majesty's Secret Service - YouTube

Toch wel weer een erg vermakelijke James Bond film! Veel mooie camera shots van Japan en een paar erg leuke Japanse actrices.

De film heeft genoeg actie in zich maar voelt in de laatste 20 minuten toch een beetje langdradig aan.

Goldfinger blijft tot zover nog steeds de nummer 1 voor mij, maar ik zet deze film boven Dr.No & From Russia with Love.

3,5 sterren zijn zeker op zijn plaats.

Misschien wel mooiste Bond title song. Film begint wat Thunderbirds achtig. Leuk bruggetje is dat degeen die achter de control board zit, de stem verzorgde van Scott Tracy in die marionneten serie. De Bond serie bleek altijd een leuke werkgever te zijn voor zelfde acteurs. De acteur over wie ik het had, zie je ook terugkomen bij The Spy Who Loved Me als duikbootcommandant. En Bonds liaison in Japan, Henderson, is Blofeld in Diamonds Are Forever. Net zo makkelijk. Bij de autogyro in deze film moet ik altijd denken aan Kleine Nellie uit Dossier Stemkwadrater (Agent 327). Onwaarschijnlijk verhaal natuurlijk deze Bond episode, ondanks Roald Dahl's bemoeienis met de screenplay. Zou het idee van een raket gelanceerd uit (spoiler) gejat zijn van Dan Cooper's De Meester Van De Zon (uit 1958)? Mooi tijdsbeeld - Japan als industriematie to reckon with. Tijdens de achtervolging in de Toyota 2000 (nu een onbetaalbare klassieker) zien we hoeveel Japanse auto's er in het straatbeeld zijn. Overgens zag ik ook een Mustang en een Pontiac Grand Prix. Knap hoe John Barry een spacy score kan laten horen in de bijbehorende scenes (en overigens hoe maritiem hij kan klinken in Thunderball).

Een zeker herstel na het toch wat mindere 'Thunderball'. De film is wat korter en ik vind de actie in deze film beter. Sean Connery heeft er helaas niet zo heel veel zin in al vind ik de grootste tegenvaller dat Blofeld een gezicht krijgt. Ik ben echt niet onder de indruk van Donald Pleasance en zijn optreden werkt me eerder op de lachspieren. Al moet ik zeggen dat ik hem net iets beter vind dan Charles Gray in 'Diamonds are forever', dat was een gentleman wat al helemaal niet bij Blofeld past.

5 de film in de reeks en voor mij toch de minste tot nu toe. Ik verwacht natuurlijk bij Bond geen geloofwaardig verhaal, maar dit kon toch wel tellen qua realisme. Vooral dat gedoe met de Ninja's, de opleiding en de schijntrouw vond ik erover en zelfs totaal onnodig. Ook qua cast vond ik het matig.

Geef mij dan toch maar Thunderball of Goldfinger. 5/10

Heeft de tand des tijds niet goed doorstaan, dit Bond avontuur. Voor mij één van de mindere, ook al omdat de sequentie in Japan toch wat ongemakkelijk loopt. Hoogtepunt is het lot van Karin Dor, als kind maakte dat veel indruk. Pleasence krijgt eigenlijk maar een paar minuten om voor de eerste keer Blofeld een gezicht te geven, maar al te memorabel is het niet.

Een krappe voldoende, wat mij betreft.

“James Bond. Allow me to introduce myself. I am Ernst Stavro Blofeld. They told me you were assassinated in Hong Kong.”

“Yes, this is my second life.”

“You only live twice, Mr. Bond.”

You Only Live Twice is een erg vermakelijke Bondfilm. De 5de Bondfilm met Sean Connery, en ook hier is hij weer uitstekend op dreef. Het script is geschreven door Roald Dahl en zit goed in elkaar. You Only Live Twice speelt zich grotendeels af in Japan en staat natuurlijk bekend om de grote set binnenin een vulkaan, en de introductie van Blofeld.

Rusland en Amerika worden door Blofeld en SPECTRE tegen elkaar uitgespeeld door middel van het stelen van ruimtecapsules, en James Bond moet in Japan uitvinden waar de ruimtecapsules zijn en wie er achter zit. De twee Japanse Bondgirls doen het goed en ook Tetsuro Tanba is uitstekend als Tanaka, die James Bond helpt in zijn zoektocht naar de ruimtecapsules. De film werkt natuurlijk toe naar het grote gevecht in de vulkaan. Zoals gezegd is de set indrukwekkend, en het gevecht tussen de mensen van SPECTRE en de ninja’s is geweldig om naar te kijken. Pleasence als Blofeld is ook een kleurrijke bad guy. You Only Live Twice is al met al een indrukwekkende Bondfilm met een Connery die er hierna geen zin meer in had, maar hier zeker nog laat zien het kunstje niet verleerd te zijn.

De vijfde Bond-film met Connery alweer. Deze film speelt zich in z'n geheel af in Japan. Ik vond dit altijd een van de minste films van de reeks. Het ontbreken van een echt goede schurk met een hulpje wordt node gemist. Bond maakt hier weliswaar voor het eerst face-to-face kennis met SPECTRE nr. 1 Blofeld, de kijker overigens ook op hetzelfde moment, maar zijn rol is zo miniem dat het niet echt indruk maakt. Daarnaast heb je Mr. Osato en zijn secretaresse, maar die zijn totaal niet memorabel genoeg om ook maar in de buurt van een toplijst van Bond-schurken te staan.

Het hoogtepunt van deze film vind ik de scène met Little Nellie, een soort minihelicopter voorzien van allerlei technische hoogstandjes en wapens. Een typische Bond-film scène met op de achtergrond de Bond-tune.

Connery wordt wel eens verweten dat dit zijn slechtste rol zou zijn in een Bond-film, maar ik vind dit nogal overtrokken. Het is niet dat hij beter acteert dan in de vorige films, maar een enorme verslechtering kan ik hier niet uit opmaken. Het scenario is gewoon wat minder, maar nog wel vermakelijk genoeg om deze film te herzien.

Ik verhoog van 2.5* naar 3*. Een onvoldoende is deze film niet waard, toch zal dit nooit mijn persoonlijke favoriet worden.

“You made a mistake, my friend. No astronaut would enter the capsule carrying his air conditioner.”

James Bond in Japan! Dat moest vast goed komen hebben ze gedacht, en eigenlijk komen ze er prima doorheen. Bond die kan natuurlijk uit het niets volledig Japans dus het was geen lastige keuze die kant op te gaan. En naast de vele mooie beelden en wat cultuur snuiven valt deze bond film wederom in een gat. Wat mij vooral op valt is dat de films ongeveer op de helft hun totale spanning en concentratie kwijt raken, waardoor de film soms best langdradig aan kon voelen. Ook aan eentonigheid geen gebrek, wat naast twee massages in de film springt de heer Bond wederom van kont naar kont, en dat hebben we sowieso in ‘Thunderball’ ook wel zo’n beetje gezien.

De film word in een zelfde en betrouwbare jasje gehangen door ‘Lewis Gilbert’ zoals we dat bij ‘Thunderball’ al zagen; veel ‘seks’scenes, veel actie en een verhaal wat eigenlijk niet heel boeiend wist te zijn. En dit keer zaten we (gelukkig) niet in de onderwater wereld vast maar speelde de film zich vooral in de lucht en ruimte af, eens een keer weer wat anders dus. Maar wat dat betreft is de film via het zelfde boekje geschreven en lijken ze bijna identiek op elkaar hoe de film verloopt.

Vrouwenmagneet ‘Sean Connery’ doet het weer leuk, de beste man is tot zoverre nog de enige Bond die ik echt veel heb gezien naast de nieuwere Craig maar zijn charisma is erg hoog. Voor de rest kent de film wat leuke Japanse acteurs en verder houdt het daar wel mee op.

Het verhaal was wel geinig te volgen, het concept was niks bijzonders. En zoals ik al zei kan het allemaal nogal wat herhalend over, we hebben het al gezien hiervoor zoals deze film zich afspeelt en daardoor trekte mijn interesse wel wat meer weg. Al vond ik het laatste vechtscene toch wel stukken interessanter en leuker om te volgen dan die saaie onderwater scene van ‘Thunderball’...

3.0*

Ben aan een herziening begonnen van de James Bond films te beginnen met degene waar ik me weinig van herinner.

Dit is weer een wat vreemde eend in de bijt, de special agent vertrekt naar Japan waar hij zich laat naturaliseren tot Japanner en met behulp van pleistertjes op de oogleden wordt omgetoverd tot ware Japanner. Alles voor de goede zaak natuurlijk. De film kent wat langzame, niet echt interessante stukken.

Het is al met al wel een aardige film, wel met weinig spektakel als je het mij vraagt. De Bond girls zijn dit keer Aziatisch, wel leuk. En we krijgen de heer Blofeld zijn volle gelaat te zien.

Degelijk.

You Only Live Twice is de vijfde bond film met Sean Connery en al met al is het geslaagd. Het plot, een derde wereld oorlog forceren door Rusland en Amerika tegenover elkaar te spelen, is niet heel origineel maar voor het merendeel weet het wel te boeien. Alleen rond minuut 90 kakt de film behoorlijk in omdat James Bond tot Ninja moet worden opgeleid en een soort van "uitgehuwelijkt" word.
Je kan aan de actiescènes wel zien dat de film ruim 50 jaar oud is. Die achtervolgingen en die vliegtuigscene bijvoorbeeld is tegenwoordig echt passé. Die scene dat Bond word gewassen door Japanse dames zoals ook in de poster hierboven zou anno 2020 ook niet meer kunnen, haha. Wat ook vreemd was is dat ze Charles Gray als contactpersoon hebben gecast terwijl die 4 jaar later in Diamonds Are Forever Blofeld zou spelen. Donald Pleasence, die in deze film Blofeld speelde, vond ik maar saai. De titelsong was ook niet zo bijzonder maar wel acceptabel.
Desondanks zijn er ook positieve punten te melden. De locaties in Japan zijn mooi, er is (bijna) over de gehele speelduur actie, de bekende piranha scene en en een spectaculair einde in de krater. De Bond girls waren aardig en Connery was weer solide als agent 007. een voldoende maar geen grote.

3*

In chronologisch verband zeker voor mij één van de betere/beste Bondfilms. Connery blijft sowieso geweldig als Bond. Fijne setting ook met de aparte Japanse cultuur waarvoor de film voldoende tijd neemt zonder saai of langdradig te worden. Perfecte balans tussen actie en de andere stukken. Interessant ook hoe de samenwerking zich ontplooit met de Japanse geheime dienst.

Verder ook hier een verdere onthulling van de grote baas van Spectre. Blofeld lijkt me een heerlijke bad guy, maar zijn persoon moet nog verder ontwikkeld worden. Die kat blijft ook geweldig, mooi en meedogenloos lijkt het wel. En wat ben je met een kat als er geen visjes zijn?

Uiteraard is de actie wat verouderd, maar ik vond het nog steeds erg vermakelijk, mede door de Japanse touch die erin zit. Ook de soundtrack is zeker geslaagd. Op naar de volgende!

Vermakelijke Bondfilm. Het is al een stuk meer campy dan de vorige vier delen (zo wat meer in lijn met de latere Roger Moore-era, ogenschijnlijk), maar dat heeft z'n charme wel op zich. Ik vond de meer sobere stijl van Dr. No of Goldfinger wel een stuk aangenamer, dat zijn wat mij betreft dan ook veruit de beste films van Connery's Bond. Maar You only live twice dus; ten eerste is de locatie van Japan best leuk. Het is eens wat anders. De vulkaan was ook best leuk, al zag dat einde er wel écht niet uit. Sowieso merkte ik dat dit deel er om de een of andere reden een stuk knulliger en meer gedateerd uitziet dan sommige eerdere delen. Ik vermoed dat het komt doordat deze iets ambitieuzer is, wat minder hooi op de vork was wellicht niet slecht geweest. En na vijf films opbouw vond ik het ten tonele verschijnen van aartsvijand Blofeld vrij teleurstellend. Matige prestatie en uitwerking.

Maar over het algemeen verveelt de film nergens (behalve tijdens die vreemde Ninja opleiding en de nog vreemdere trouw), zitten er constant vermakelijke scènes in, is de soundtrack behoorlijk leuk en weet Japan als locatie te overtuigen. 3*

Het begint al met een prachtig stukje Amerika voor lul zetten. Verder leuk verhaal met 007 die als geheim agent undercover gaat... leuke scène ook met die mini helikopter, zit ook net weer wat meer humor en actie in dan de voorgaande films, wederom een hoger budget dat ook te zien is. Leuk ook weer om te zien dat het om een voor die tijd actueel theme draait, de spacerace.

Er wordt een meer ontspannen bond dan in de voorgaande films neergezet. Persoonlijk vind ik de locaties ook erg mooi, wat dat betreft sowieso weer een top Bondfilm. Ik vraag me altijd af hoe mensen dit in de jaren 60 moeten hebben ervaren, zonder internet of reisprogramma’s op tv.

Dat integreren in de Japanse cultuur had voor mij weggelaten mogen worden. Op de een of andere manier past het niet helemaal in de film.

Leuk detail is overigens dat Musk zijn inspiratie voor z’n SpaceX raketten uit deze film heeft gehaald.

Hoewel vermakelijk toch wel de minste tot nu toe uit de Connery reeks, dat ondanks de interessante invloed van een andere cultuur, in dit geval Japan.

De introductie van Blofeld is leuk, de kolderieke in beeld gebrachte kapingen in de ruimte zijn fraai en moeten vooral in het tijdsbeeld gezien worden, de Thunderbirds aandoende basis is mooi weergegeven, de uiteindelijke aanval prima en de toestand met Little Nellie is vermakelijk. Niet te vergeten overigens een prima titelsong van Nancy Sinatra en verdere soundtrack.

Toch schort het You Only Live Twice vooral aan enkele dingen in het door Roald Dahl vervaardigde script. Sterker dat zo'n enorme basis gebouwd kan worden zonder dat iemand van het plaatselijke dorpje daar erg in heeft, bijzonder de vulkaan eruptie op het einde, lekker daar je basis in te bouwen, verre van veilig lijkt me en het grootste manco toch wel het waarom wat de kapingen betreft. Een poging om een nucleaire oorlog tussen Rusland en Amerika te ontketenen, maar met welk doel? En...het ontbreken van een echte Bond-babe als laatste en kleiner minpunt. Mie Hama is aardig te noemen maar dat onderdeel van de film valt ook tegen.

Het maakt You Only Live Twice tot een mindere film dan de vorigen maar niet minder vermakelijk.

Heb het dan over de hightech snufjes die gekoppeld zijn aan de Little Nellie en het feit dat ze Bond toch iets cooler, stoerder mochten tonen.

Aangezien ik de eerdere films van James Bond nog niet gezien had, was ik toch wel benieuwd naar het grote meesterbrein achter SPECTRE. In mijn ogen een teleurstelling, als je dit vergelijkt met Waltz of zelf van voorkomen Largo vind ik ze veel dreigender uitzien dan dit klein dik ventje die ik tot nu toe één van de mindere vind van alle “slechteriken”

Deze vijfde in een reeks lijkt me alweer een upscaling tegenover de voorgaande. Deze keer wordt de ruimte veroverd. Past ook helemaal in de tijdsgeest van de race in de ruimte tussen de USA en de USSR natuurlijk. De plot zit goed, er is actie, spektakel, enkele goed uitziende dames, al dan niet foute humor en een fijne soundtrack. En niet te vergeten een Sean Connery als James Bond die het allemaal moeiteloos doet lijken.

Half puntje omhoog. Vond dit toch ook wel een sterke Bond film met een heerlijke soundtrack. De mooie Aki is inmiddels alweer 84 jaar oud. Japan heeft altijd wel indruk op mij gemaakt maar ben er helaas nog nooit geweest in tegenstelling tot Jamaica waar Bond ooit begon. Afijn het thema mag dan niet zo boeiend zijn wel hoe het verder is gemaakt met als hoogtepunt die krater. 4K beeld is een beetje wisselend maar over het algemeen goed. Explosies klinken in deze film trouwens fantastisch.

Film 3,5

Beeld 4K 4,0

Geluid 4,0