Meningen

Grote reputatie maar wordt bij iedere kijkbeurt wat minder.

Recent voor de 5e keer gezien: L.A. Confidential.

Wat een verzameling van grote namen in deze f. Ze doen het stuk voor stuk prima. Zonder uitzondering vind ik het fijn om Kevin Spacey aan het werk te zien. Beschikt over (close to) de prettigste uitstraling van Hollywood.
Guy Pierce vind ik een meer dan capabele en frisse hoofdrolspeler.
Maar James Cromwell steelt de show. Acteerles van de oude meester hoe je een bad guy neerzet. Perfect.

Basinger en Crowe vind ik lief samen. Heel mooie romance.

Bij 1e ziening vond ik de film stoer. En lastig te begrijpen.
Inmiddels ken ik haar van haver tot gort. Eigenlijk vind ik dat wel jammer. Want nu geeft de f me boven alles het gevoel dat ze wat simpel is. Gemakzuchtig.
Alsof er veel méér uit te halen zou zijn.

Neemt niet weg dat we hier te maken hebben met een ingenieuze en zeer onderhoudende misdaadfilm.
Had haar graag een boel rauwer gezien.

Tijdje geleden op tv meegepikt. Wat een vermoeiende film!

1e ziening van The Lake House.

Geen touw aan vast te knopen en daarbij niet ter zake doend.

Om het niet te hebben over het absurde basisgegeven. Een mislukte Back to the Future.

Bullock blijft een prachtige vrouw, ook met meer lentes. Reeves valt me mee.

*Recensie*

Prachtige plaatjes! In Cambodja, Venetië... Maar dat helpt het verhaal natuurlijk geen steek verder.

Nee, dit vind ik niet goed. Ik denk dat 'Tomb Raider' meer of minder is geïnspireerd op Indiana Jones, met de gedachte:
"Indiana Jones heeft veel mensen plezier gedaan, is een klassieker geworden; als we Indiana nou eens in een nieuw jasje steken, misschien produceren ook wij dan een klassieker en mogen wij ons grote filmmakers noemen!"
spoilerHet tot leven komen van de beelden in de graftombe in Cambodja was te maf voor woorden.
Ik vind de plot van nickelodeon-niveau, en natuurlijk, dat is niet vreemd gezien de game-afkomst van Lara.

Grappig om hier de nieuwe James Bond tegen te komen. Opmerkelijk dat Daniel Craig zich voor dit flutverhaal heeft geleend, en opmerkelijker dat juist hij verkozen is om de zeer vooraanstaande taak van opvolger van Pierce Brosnan te gaan vervullen.

Om met een postieve noot af te sluiten: spoilerDe constellatie met de bollen in de graftombe in Siberië zag er echt gaaf uit.

Zo zo zo wat een lengte! (DC gezien)

1e ziening van The Last Emperor.

De film maakt haar lengte waar.

Ze is een onmiskenbaar kwaliteitsproduct, de schoonheid straalt er zo goed als in iedere scène van af. Een dergelijk scherp beeld, een dergelijk hyper-modern aandoende production-value en dat in '87!

Ik moet zeggen dat het levensverhaal van deze laatste Chinese keizer me nog steeds niet in hoge mate interesseert maar dat het met verve wordt verteld staat buiten kijf.

De film is niets minder dan een uitstekende bio-pic die zalig kan zijn om te bekijken vanwege de lange drie enhalf uur die je mag vertoeven in een sprookjesachtige wereld. Een bio-pic met als bonus een uitzonderlijk vormgegeven kindertijd, omgeven door raadsels, rituelen en metaforen.

De muziek is op momenten van haast hemelse kwaliteit;

De sets zijn Oogverblindend.

Ik heb gekeken naar een mooie sfeertekening uit de vormingstijd van de VS, waarin de belangen van Indianen, de kolonisten en de Franse/ Engelse soldaten botsen. Weer eens wat anders dan de films over de burgeroorlog tussen de Confederatie en de Unie rond 1860, of de frontier-films (zoals C'era una Volta il West).

Niet mijn genre, wel een bezienswaardige boekverfilming. Met name het natuurschoon wordt schitterend in beeld gebracht.

Dan de plot. Toch al niet zeer opmerkelijk (ik moet zeggen, geen uitnodiging om het boek van Fenimore Cooper eindelijk ter hand te nemen); in deze verfilming rammelt het verhaal regelmatig. Mijn grootste bezwaar is dat je er als kijker meerdere malen vanuit het niets in lijkt te tuimelen.

Daniel Day-Lewis schijnt zeer kieskeurig te zijn welke rollen hij accepteert: hij had best een wat betere mogen kiezen. Deze vertolking komt bij lange na niet in de buurt bij zijn briljante Bill the Butcher uit 'Gangs of New York'.

Zijn doordringende blik (een van de beste van Hollywood) maakt dan weer een hoop goed.

Sublieme cinema!!!

Ôh, ik geniet zo van das Leben iedere keer.

Mühe speelt wat mij betreft de sterren van de hemel; Ook het vriendje van Carice van Houten (Georg Dreiman), Christa-Maria Sieland, Minister Bruno Hempf en Oberstleutnant Anton Grubitz zijn piekfijn in orde.

Om niet te spreken over het zeer inventieve en foutloze plot dat mijn vriendin in tranen achterliet en mij met een gigantisch brok in de keel.

Bij de laatste keer zien, in gezelschap, kon ik het maar niet laten "Oh, wat mooi hè! Oh! Zo mooi!" te roepen. Dat was mijn derde maal. Na eerste ziening had ik nog wat moeite om alle informatie juist te verwerken en in samenhang te zien; hoe meer je dit juweel ziet, hoe meer het gaat glinsteren.

.

Deel van Filmnacht 2008.

ôh, wat een film... Hartverscheurend.

Iedere keer dat Lilja uit de onmiddelijke nabijheid van haar zweedse pooier vandaan is, hoop ik zo wanhopig dat één van haar godverdomde klanten een hart heeft.

Maar Moodysson gunt ons dat respijt niet. Natuurlijk doet hij dat niet (wat mij betreft een eerbetoon aan Michael Hanekes Funny Games waar de regisseur zijn kijker de opluchting uiteraard onthoudt door de band terug te spoelen).

Ik vind Lilja 4-ever aangrijpend. Tot op het bot. De film raakt op de plek waar het het meest pijn doet.
In - drie - maanden ........... Auw.
En dit gebeurt iedere dag talloze malen in werkelijkheid, hoe kan ik hier toch mijn ogen voor sluiten..

De plotontwikkeling is volkomen voorspelbaar. Maar dit doet niets af aan de film. Nog geen fractie.
Het spel tussen Lilja en Volodja (Oksana en Artiom) is vertederend en prachtig. De vleugeltjes zo verschroeiend mooi.

Moodysson heeft een reuaschtige stap gezet van Fucking Åmål, slechts een vingeroefening komt mij nu voor, naar Lilja.
Deze film blaast mij omver.
En roert tot tranen toe.

*Recensie*

Schattige kruising tussen komedie en musical.

Origineel idee, mooi gemaakt. Steve Martin is geweldig, James Belushi en Bill Murray: fijne verrassing hen te zien als gastacteurs.

Maar, dit is niet aan mij besteed. Ik kan een aantal musicals goed hebben, Grease, Moulin Rouge, Chicago e.a. waardeer ik hogelijk; Bij 'Little shop of horrors' is alles me net iets té over the top.

Ach, als ik eerlijk ben ligt het verhaal me niet. Daarbij stoort het "oude", aftandse in de film me. Doet me denken aan West Side Story, waar dit me gek genoeg juist voor de film inneemt. Laten we het erop houden dat ik liever films zie waar iets "serieus" in gebeurt.

Wow, Lola rennt. Die wilde ik al zo - zo - lang zien. Werkelijk, jaren heeft 'ie op mijn verlanglijstje gestaan. En nu is het dan zover.

Natuurlijk kan een film dan bijna alleen nog maar tegenvallen, maar da's mijn eigen schuld.

Een uurtje na ziening vond ik het een teleurstelling. Nu, een aantal dagen later groeit de film in mijn herinnering.

Ik vind het concept leuk, de uitvoering vet, de acteurs de moeite waard, de film cinematografisch interessant. Eigenlijk verheug ik me erg op de tweede ziening.

Strak van de opwinding stond ik, na te hebben opgevangen dat IdbvdR verfilmd zou gaan worden.

Op ongeveer mijn zestiende ontdekte ik tot mijn grote vreugde en verbazing een verfilming van mijn lievelingsboek, in een wat alternatieve (als ik het me goed herinner) videotheek aan de Lairessestraat in Amsterdam.

Getekend. Nou, die moest ik zien! Maar dan ook meteen. Mijn vriendin waarmee ik een filmavondje ging doen heb ik omgepraat (zij vertrouwde die tekenfilm niet zo...).

Later las ik in meerdere media dat Ralph Bakshi's product niet op zeer brede instemming had kunnen rekenen...

In ieder geval, ik was vooral teleurgesteld.

Maar nu zou er een 'echte' versie komen! Okee, strak van opwinding, maar dat niet alleen. Ook voelde ik een grote angst. Dat mijn schat, mijn geheim, gemeengoed zou worden.

Natuurlijk, ook ik las op de achterflap dat de wereld is verdeeld tussen hen die het boek hebben gelezen en hen die dat niet hebben, en toch. Zoveel mensen hadden nog nooit van Tolkien, of IdbvdR gehoord. Kom daar nu nog eens om...

Als middelbare scholier heb ik vrienden ook aan Tolkien gekregen. Ik voelde me zo

Deel twee

Deel twee

in de 'Houses of Healing' Eowyn verzorgt.

Na De Reisgenoten gezien te hebben zat ik dan wel verbluft in mijn stoel, toch was ik niet geheel tevreden (dit kwam na een paar uur naar boven weet ik nog).

De Bucklebury Ferry... daar had ik grote moeite mee. Net zoals met de manier waarop de ring om Frodo’s vinger belandt in de Prancing Pony. Lachwekkend en belachelijk. Nog zoiets: Aragorn maakt gehakt van maar liefst vijf (!) Nazgûl, o.a. door ze in brand te steken (Weertop). Hier maakt Jackson c.s. 'het gevaar' allesbehalve beangstigender of reëler door. Jammer.

Daarentegen: ik betrap mijzelf erop dat ik tijdens deze marathon het volgende blijf herhalen: "O, wat mooi."

Met de regelmaat van de klok.

Er zijn héél weinig films die dit bij mij teweegbrengen.

Met mijzelf had ik afgesproken dat ik LotR niet in mijn verzameling zou opnemen. Expres niet. Deze film was daar namelijk te mooi voor. Of zoiets.

Ik ben erg blij dat ik die prachtige box thuis heb. Want dit epos van 681 minuten zien doet onnoemelijk veel plezier.

Deel één

trots dat ík dit prachtige boek 'als eerst' had gelezen. Eerder dan de vrienden dan. Eén jongen uit mijn klas was zo gegrepen dat hij me drie dagen later kon melden dat hij alle drie boeken uit had. Hij had één èn nog een halve nacht niet geslapen.

Toch, binnen 3 dagen na uitkomst ben ik De Reisgenoten gaan zien. En Peter Jackson had me waar hij wilde: Ik was overweldigd. Met open mond zat ik beduusd in m'n stoeltje terwijl de aftiteling over het scherm rolde.

Nu, zo'n acht jaar later, is dat in wezen niet veranderd. Afgelopen weekend heb ik genoten van dit epos van 681 minuten, een belevenis van formaat.
Het is een genot om alle deleted scenes in de film gevoegd te zien, de film wordt bijkans een compleet andere dan de bioscoopversie.

Zo zijn daar de hoognodige extra scènes in Mordor. In het boek is dit nl. een van de meest aangrijpende passages. Zij kwamen er in eerste instantie zeer bekaaid af.
Ook de extra scène met Saruman is erg fijn, welke in het boek weer een grote indruk op mij maakte. Volgens mij is de titel van het hoofdstuk 'The Voice of Saruman' (waar hij probeert zoete broodjes te bakken bij Theoden). Evenals de grootse opzet wat betreft "The way is shut. It was made by those who are dead, and the dead keep it. The way is shut."
Degenen die de 'theatrale versie' zien missen bijvoorbeeld zoiets leuks als Aragorn die

Deel drie

…I’m winking at you

Gonna make you, make you, make you notice

Gonna use my arms

Gonna use my legs

Gonna use my style

Gonna use my sidestep

Gonna use my fingers

Gonna use my, my, my imagination, wohow!

cause I gonna make you see

Nobody else here

No one like me

I’m special (special), so special (special!)

I gotta have some of your attention give it to me

Ladies and Gentleman, mr. Bob Harris.

“Thanks, this is hard.”

één van die zeer weinige films die me gedurende de hele lengte hebben kunnen ontroeren. Keer op keer.

Sofia Coppola: Dankjewel mooie vrouw. Ook voor Marie Antoinette

Bill Murray: Diep, diep respect. For relaxing times… Make it Suntory times

Giovanni Ribisi: Een erg leuke, relatief nieuwe acteur. Ga Heaven zien!

Anna Faris: Eervolle vermelding

Scarlett: Jij bent mijn Claudia Cardinale, Brigitte Bardot, Sophia Loren, Anita Ekberg en Marilyn Monroe. Allemaal samengeperst in 1 persoon.

Volgens mij word jij net zo groot als elk van deze actrices. Als jij 70 bent, zal de Gérard Depardieu van die tijd netzo in jouw boezem kruipen als de hedendaagse placht te doen bij La Loren. En zullen journalisten net zo kwijlen wanneer je je sterk maakt voor proefdieren als ze nu doen voor Bardot.

En ik hoop nog groter.

Waarom vind ik LiT zo uitzonderlijk, afgezien van de acteerprestaties?

De film is heerlijk, ontzettend - hilarisch…

De soundtrack…

De levenswijsheid…

Japan is zo mooi…

Dat gevoel van ergens niet horen te zijn, heimwee, nostalgie, verdriet, herkenbaar herkenbaar…