Meningen

Een sfeertje om van te watertanden.

Recent voor de 1e maal bekeken: The Illusionist.
In mijn bezit gekomen i.c.m. mijn filmvalley en 'Charlie Wilson's War'.

Een mooi verhaal, geheimzinnig en met overtuiging geacteerd. Norton speelt ingehouden. Heeft met name weinig tekst. En maakt een zeer sterke indruk.
Alleen voor Edward is het al meer dan de moeite waard om dit fijne filmpje te gaan zien.

Biel lijkt perfect geschikt voor dit verhaal. Luisterrijke kop heeft die vrouw. Prima gecast.
Wat eveneens, met uitroepteken geldt voor Giamatti.

De afwikkeling vind ik minder.
Na een fijne tijd te hebben vertoeft in deze sprookjesachtige wereld, waarbij het heerlijk wegdromen is maar terzelfdertijd je aandacht toch niet verslapt, word ik geconfronteerd met makers' behoefte een 'spannend, thrillerachtig einde' aan dit feeërieke gebeuren te breien.

De betovering wordt bruut verbroken.

(Film doet me sterk denken aan Vidocq)

Opmerkelijke film.

1e ziening van In Cold Blood.

Boertig. Troepig. Afgedankt.
Loopt perfect synchroon met het meesterlijke boek.

Hickock en Smith zijn prima gecast. Bill Jensen, leuke knipoog (voor hen die niet zijn ingevoerd in het interessante verhaal: Jensen neemt de plaats in van/ staat voor Capote zelf. Bijzonder dat in '67 gekozen is voor een andere naam, in tegenstelling tot Capote (2005)).
De score werkte voor mij bevreemdend. Intrigerend. Dus prima.

Ik begin met 'opmerkelijke film', ik meen omdat ik nog niet veel gewend ben op zwart/wit gebied. De uitwerking hier getoond komt mij voor als 'anders', met name zeer rijk aan details/ hyper-realistisch. Was dit revolutionair voor die tijd?
Ik begin met opmerkelijk, toch doet de film mij weinig, spreekt slechts op een aantal momenten tot me.

Deze spaarzame momenten tillen de film uit boven de middelmaat; doch niet ver.

(Aanrader: Capote (2005) vult deze film perfect aan. Wat mij betreft zijn zij als een Siamese tweeling.)

Draak van een film.

1e ziening van In Good Company.
En de laatste, ware het niet dat Scarlett meespeelt; ik durf niet uit te sluiten dat ik 'r, puur voor haar nogmaals aanzet. Dan spoel ik de rest van de film door.

Reken op talloze tenenkrommende situaties en momentjes. Dat Quaid zich hier voor leent... Nee, hij maakt niet slechts goede keuzes onder welke scripts hij zijn handtekening zet.

Zo is er een afronding van een gesprek waarbij Scarlett (nogal overdreven) lacht. Ik heb veel medelijden met haar omdat ze zichzelf daar compleet voor gek zet, zo slecht passend is dat. Maar ja, wat de regisseur van je wil... Deprimerend.

Carter is een uiterst zielige karikatuur van een klungel/baas. De eerste 10 minuten had ik er helemaal zin in, hij was lekker vals. Zeer kort daarop begint hij zichzelf belachelijk te maken. O...... zo weinig origineel. Ultiem overbodig.

Tot slot zijn er een aantal plothiaten te bewonderen, welke er in slagen de film nog ongeloofwaardiger te maken; het verhaal gaat na een uurtje als een nachtkaars uit. Och, dan 'mag' (moet) je nog een goede drie kwartier gevuld met slap plot...

Wel nog leuk om een glimp van de magistrale Alex DeLarge op te vangen.

(drama, dit?!)

Joh, ik dacht dat ik de eerste zou zijn die hier een bericht schreef! Het was zo leeg in de bios...

Doet uiteraard zeer denken aan The Matrix.

Wat mij betreft is de film gebaseerd op een prima idee, filmisch interessant om uit te werken. En zo geschiedde.

Uitermate onderhoudend, eigenlijk geen minuut te lang.

Natuurlijk grappig om te zien dat een dergelijk hypermodern gegeven toch maar zo zo is zonder het obligate liefdeslijntje. Er MOET toch iets van romance en GROTE gevoelens in een Hollywood vehikel als deze.

Een troost dat de lovestory redelijk verwerkt is in the big picture.

Leo zag er weer prima uit in de deze film, kan je je voorstellen dat hij straks, over zo'n 30 jaar, een der hele grote meneren is van de internationale filmwereld? Zeg maar de Cary Grant van onze generatie? Heck, als ik er nu 's bij stil sta, in feite is hij dat allang. Wie had dat gedacht na Titanic... The babyface is the king of the world!

Heb me niet verveeld; is ook geen meesterwerk: een zeventje

Na 2e keer zien verhoogd van 1,5* naar 4*.

Het einde is heel mooi.

Zak weg in je lekkerste kussen, laat je meevoeren, laat je meesleuren.

Een lust voor het oog. Zeer professioneel gefilmd.

Het kijken meer dan waard.

Wel een beetje een vreemde film. Kruising Woody Allen en Woody Woodpecker. (Hiermee bedoel ik de schizofrene aspecten van Sienna Miller's personage, dat van de ene kant van het emotionele spectrum naar de andere gaat in een splitsecond.)

Dit vond ik Katja veel beter en geloofwaardiger doen in het origineel. Ook het besluit van de film vind ik in het origineel een stuk krachtiger dan in deze remake. Jammer, gemiste kans.

Ik verwachtte zo veel van Steve Buscemi. Maar 1 acteur is natuurlijk niet in zijn eentje verantwoordelijk voor de kwaliteit van een film.

Mijn conclusie: Deze 'Interview' is vele malen gelikter dan het origineel; het origineel is vele malen indringender en beklemmender.
Kudo's voor Van Gogh.

@ The One Ring en danuz: Toch een keertje doen jongens. Maar neem wel een paar jaartjes tussen remake en origineel omdat beide veel overlappingen kennen.
M.a.w. zorg ervoor dat de remake je niet meer zo helder voor de geest staat.

Ik sluit me helemaal bij Leno aan wat deze opmerking betreft. Toch jammer, dit willen behagen van de massa.

@desteven: inderdaad behoorlijk irritant, deze toekomstvisie wat betreft het transport e.a. in LA. Film gemaakt in 2005, handelend over 2019...?? Zijn deze filmmakers totaal de weg kwijt?

En ja, ook bij mij kwam de gedachte aan de grote overeenkomst met 'the Matrix' vervelend vaak omhoog.

Het begin van de film vind ik prachtig. De omgeving is een feest voor het oog.

Ewan McGregor is eigenlijk altijd fijn om naar te kijken, in 'the Island' zien we ook een wat duisterder zijde van hem. Prettig.

Scarlett speelt een heel ander soort rol dan we van haar gewend zijn, niet het nadenkerige-type dat veel met woorden oplost, maar de actie-heldin. Uiteraard blijft zij niet te versmaden!

De chemie tussen Ewan en Scarlett vind ik mooi, daarbij brengen Lincoln en Jordan hun verwondering over de wereld meerdere malen erg overtuigend voor het voetlicht.

Steve Buscemi hoeft alleen z'n kop maar te laten zien om de film naar een hoger plan te tillen. Sean Bean verdient een zeer eervolle vermelding.

Maar O.

my.

God.

Is het echt nodig om in de eerste minuut Puma in ons gezicht te smijten? Moet msn search beeldvullend getoond? Kon het logo van Ben&Jerry's nog groter? Dit is geen sluikreclame meer, dit is zonder gêne. Wat een armoe. Ik trek hier een vol punt voor af.