Meningen

Zeer interessante film!
Het is misschien even doorbijten in het begin, doch dat wordt later ruimschoots beloond.

1e ziening van Takva.

Een zeer interessante film, die ook nog eens hard raakt. Door de subtiele opbouw krijg ik een sterke band met Muharrem waarna zijn aftakeling niet gemakkelijk te verstouwen is. De score doet hier voortreffelijk dienst.

De film is verrassend wat betreft plot(swending) en visueel aspect. De tegenstelling strenge religie contra moderne samenleving/ seksualiteit en die van zeer conventionele beelden versus ontwrichte en onheilspellende koortsige montage (ook qua kleur), is veelzeggend.

Daarnaast wordt in de kantlijn de corrumpering van de (Islamitische) kerk aan de kaak gesteld. Belangwekkende thema's.

De heftige gebedsscènes doen me steil achterover slaan.

Enig minpuntje is het lang uitgesponnen einde.

Prima film!

Okee, het plot is zeker niet van grote diepte of betekenis maar boeit de volledige (lange) lengte. Het sfeertje is luchtig, zomers, weldadig.

Damon, Law, Palthrow en Blanchett doen stuk voor stuk waar ze goed in zijn. Leuke verrassing in de film is (zoals every single time he shows up) Seymour Hoffman.

Muziek is geniaal geïntegreerd in deze film! Heerlijke jazz, Damon kan nog zingen ook en een geweldig nummer ingezet door Law, uiteindelijk samen vertolkt met Damon. Americano. Super!


Van de eerste keer kijken herinner ik me de totale verbazing wanneer Law bijkans leeg-bloedt na te zijn bewerkt met een riem. Absoluut niet aan zien komen.
Jammer vind ik dit: De film zou m.i. stukken sterker zijn geweest wanneer Damons personage van iets meer venijn blijk zou geven na de eerste moord. Ik zou graag een stuk meer opzet willen zien bij Ripley i.p.v. complete verbazing en ontreddering. Op dat moment is de film al een goed uur bezig de ongeloofwaardigheid (en valsheid, en verkniptheid) van Ripley gestalte te geven. Iets meer opzet en kwaadaardigheid bij de moorden zou de film net dat beetje extra geven.

Het constant ontkomen aan alle pogingen van justitie, Dickies vader, Palthrow en Blanchett om hem te ontmaskeren is dan weer erg grappig.

Tegen het einde van de film krijg ik het gevoel dat er nèt even een plottwistje teveel tegenaan is gegooid. Maar dat mag de pret niet teveel drukken.


Voor wie in Italië is geweest en heeft genoten, o.a. van de diverse steden, Roma, Firenze, Venezia, zal deze film nog een extra laag krijgen, namelijk een zeer aangename Aha-erlebnis.
Voor ieder is dit een traktatie voor de ogen. Wat is Italië toch prachtig.

1e ziening van Tape.

Waren de drugs misschien toch nep? Kan het dan toch zo zijn dat Vince en Amy onder een hoedje hebben gespeeld? Nee, zeer onwaarschijnlijk, zo gelaagd kan een Amerikaanse film niet zijn. Wens is vader van de gedachte.

Dus blijf ik zitten met een complete gek, Vince.
Wat is de reden voor zijn actie? Jaloezie? 10 jaar later?!
Of misschien dan toch de drugs. Jammer, zo'n flinterdunne onderbouwing voor een film van bijna anderhalf uur.

Film wordt pas interessant wanneer Amy maar blijft vragen wat er dan is gebeurd volgens Jon. Heeft ook zij een bandje lopen? Wil ze hem in geuren en kleuren later vertellen wat hij haar heeft aangedaan, in het bijzijn van een getuige, zodat ze dat in een rechtszaak tegen hem kan gebruiken?

Haar uitbarsting over hel en verdoemenis die ze hem toewenst is erg bevreemdend.

Het begin van de film wat betreft het thema 'het maken in het leven' is slap en rechtvaardigt geenszins de tijd die het inneemt. Gelukkig wordt de film later interessanter.

Natuurlijk, jeugdsentiment.
Van de bovenste plank.

Voor mij zo de 4e ziening van De Tasjesdief.

Goh, wat deed deze film me ongelofelijk veel. Toen ik haar bijvoorbeeld voor het eerst zag op Cinekid, het onvolprezen jeugdfilmfestival in de zomer. Was dat alleen in Amsterdam? Daar was het in ieder geval waar ik genoot van die, voor mij, super-aparte sfeer.
Bestaat het nog?
Ik herinner me nog de geur, de warmte van het zonlicht op weg naar de zaaltjes waar de films vertoond werden.

Okee, genoeg lyriek.

De film is nu natuurlijk bij lange na niet meer zo indrukwekkend als toen ik haar zag als kind. Poe, wat vond ik het idee heftig om als zwakkere, kleinere te worden geterroriseerd door twee duivels. Die 2 jongens waren niets minder dan de personificatie van het kwaad. Voor mij dan toch .

En niet zomaar geterroriseerd! Nee, hij moest tasjes stelen. Van oude vrouwtjes.
Ai ai ai ai... Stel je voor, hij wordt gezien tijdens deze ultiem vernederende daad. Door buren, vrienden van zijn ouders... Wel, er was in die tijd minder nodig om me een rolberoerte te bezorgen.

De scènes waar kippenbotje ervandoor gaat met de jas van de grote duivel en aansluitend in de verlaten school: ik piste in mijn broek van angst.

Ook heeft de film een andere kant, die ik samenvat als het Roos-verhaal. Die Guus Kuijer toch, hij stopt er altijd zo'n vreemd element in. In het boek dat ik verslonden heb, krijgt dit nog veel meer ruimte.

Een aparte vriendschap tussen oud en piepjong.
Wat bovenaards, losgezongen van de werkelijkheid. Ofzo .
Zit mij niet helemaal lekker.

Deze film heeft zoveel indruk gemaakt.

1e ziening van Te Doy Mis Ojos.

Ik denk dat ik me nog nooit zo woedend heb gevoeld tijdens het kijken naar een film. Zelfs Deliver Us From Evil steekt hier schril bij af. En dat voor fictie in vergelijking met werkelijkheid!

Ik weet nog niet wat ik deze film wil geven maar ben kijkende werkelijk van de ene naar de andere kant van het spectrum gegaan. Tientallen minutenlang wilde ik de film een super slechte beoordeling geven, zo overtrokken vond ik de stupiditeit van Antonio (en daarmee inherent ook de stupiditeit van Pilar). Enig respect dat ik voor hem had, was gedaald van ongeveer 15 uit 100 aan het begin vd film, naar -1000. Dit personage staat zoveel sterrenstelsels van me af.

Toch is het uiteraard niet voor niets dat het plot en het spel me zo geraakt hebben. Hulde, hulde aan Bollaín, aan Marull, aan Tosar.

Om een vrouw zo bang te zien voor een man doet pijn aan de ogen. Niet zomaar een man, haar man. Met wie ze kiest om avond in, avond uit in dezelfde ruimte te verblijven. Hel.

Hij heeft alles kapot gemaakt. Hartverscheurend. En zo mooi.

Slechte film met hier en daar best vette effecten, die eigenlijk nog redelijk onderhoudend is ook.

1e ziening van Thinner.

Burke die verandert van een trouwe lobbes in een hellehond komt me erg vreemd voor. Zeer over the top. Het lijken twee compleet verschillende personen, dat kan de bedoeling toch niet zijn.

Film begint zeer treurig, wordt dan lekker campy en kent zijn leuke momenten om dan weer te eindigen in mineur. Zwaar in mineur. De plotontwikkelingen in de, zeg maar laatste 10 minuten zijn bar en boos (wat Holland c.s. er zelfs dan niet van weerhoudt de kijker even heftig met de ogen te doen rollen).
Om van het laatste moment voor de aftiteling maar te zwijgen.

Érg leuk om (voor het eerst?) Joey Zasa weer op het scherm te zien na deze memorabele rol.

Werkelijk een slechte documentaire.

1e ziening van This Film Is Not Yet Rated.

Op zich een interessant en nieuwswaardig gegeven maar zo inspiratieloos uitgevoerd. En flauw. Met name de manier waarop een nieuw deelonderwerp visueel wordt geïntroduceerd.

Ondermaatse verslaggeving van detective-tje spelen.

Dit rechtvaardigt geen aandacht gedurende 100 minuten. Bij lange na niet. Amerikaanse docu-pulp.

Lang niet zo slecht als haar voorkomen doet vermoeden.

1e ziening van This thing of Ours.

"We hebben ze nu toch allemaal bij elkaar, laten we ook meteen even een maffia-film schieten. Uiteraard voegen we Big Pussy aan de cast toe, lekker markante kop heeft die vent, die moet erbij en o wat jammer dat Jimmy Gandolfini zo duur is." Is dat wat de makers van This thing of Ours dachten terwijl het werk aan een van de laatste seizoenen van The Sopranos onderweg was?

Zonder gekheid, ik vind het natuurlijk erg leuk om al die helden uit mijn favoriete sitcom weer eens terug te zien. Al is het dan in een onvervalste b-film.

Het verhaal is best onderhoudend, al vliegt het alle kanten uit. Wel blijf je na afloop zitten met een onbevredigend gevoel omdat de film qua plot erg serieus en dramatisch wil zijn wat in feite volledig doodslaat.

Zo van: "okee. whatever. Hap slik weg."

Titanic Titanic.... wat moet ik nou over jou schrijven, de film die ik het vaakst in de bios heb gezien van alle (ik denk wel 5 maal), die de grootste hype heeft veroorzaakt qua cinema die ik me kan heugen, die naderhand het felst is neergesabeld (waarschijnlijk ook door sommigen die eerst verliefd waren op jou, maar dat later niet meer durfden te erkennen).

Ik heb ook iets vreemds met jou. Ik heb je een aantal jaar op VHS gehad, zo nu en dan bekeken totdat je door een huisgenoot werd 'geleend'. In de periode dat je niet meer in m'n bezit was, had ik regelmatig veel zin om je nogmaals (!) te gaan zien. Misschien heb ik je in arren moede nog wel eens gehuurd.

Tot je bij de FRS voor 5 euries mee te nemen was als je ook Kill Bill I kocht. Die buitenkans liet ik niet aan me vorrbijgaan.

En nu je al weer een paar jaartjes bij me op de plank staat, heb ik zo goed als nooit meer de aandrang gehad je op te zetten. Begrijp jij er iets van?

Nu ik me tot doel heb gesteld al mijn dvd's die ik in bezit heb ook eens te gaan bekijken, moest jij er toch eindelijk in dvd versie aan geloven.

En ja, je hebt nog steeds je leuke momentjes. Je pareltjes. Bijv. wanneer Leo Kate schildert, dan staat voor mij de tijd even stil.

En nog steeds kan ik woordelijk mee spreken met de oude Rose, die vertelt over hoe het 'china never been used' was en de sheets... afijn. Je weet waar ik het over heb.

Toch heb je iets van je glans voor mij verloren. De tand des tijds heb jij niet glorieus doorstaan. Maar ja, hoe zou dat ook ooit kunnen nadat je zo gehyped bent? Die naam die je hebt gekregen is te groot om te kunnen dragen.

Die focking - Shia - La Beouf. Mazzelpik. Engerd!

Dat jij gewoon een aantal draaimaanden met Megan Fox hebt mogen werken.

Ik vind Fox wel een beetje een kindsterretje, maar o, zo, lekker! Een compleet H 'tje.

Dus. Verder is de film heel aardig! Wat ik nooit, nooit had verwacht. Dit leek me een van de vreselijkste films ooit gemaakt. Maar ja, als je vriend er graag heen wil, wat doe je dan? Inderdaad, dan zet je je trots opzij.

Een aantal hele leuke, memorabele stukjes. Verhaal stelt natuurlijk bar weinig voor, maar als een aantal scènes erg leuk zijn vergeef ik dat de film graag.

Dit is weer eens iets anders. Wow.

1e ziening van Tsotsi.

In Tsotsi zitten enkele wonderschone passages. De verbluffende en bedwelmende score van haast etherische kwaliteit draagt in grote mate bij.

Het einde daarentegen vind ik wat bruusk.

Wat een apart taaltje spreken ze daar nu, in de townships van ZAF! Soms goed te volgen, soms absoluut niet thuis te brengen. De woordjes Afrikaans doen erg bekend aan.

Tsotsi heeft een uitmuntende kop en speelt daarbij zeer overtuigend. Ook de mooie Miriam voelt uiterst authentiek aan. Het spel tussen hen zindert op momenten. Hiernaast is de setting van het verhaal erg interessant en prachtig in beeld gebracht. Ook het plot zelf weet me te bekoren.

En nee, dit doet toch echt niet denken aan Cidade de Deus. De films zijn zó verschillend. De thematiek is volgens mij compleet anders. Ja, beide spelen zich af in sloppenwijken en in beide figureren small time gangsters. Daar houdt het op.

Experimentele cinema.

1e ziening van The Tulse Luper Suitcases.

Het acteren is zo slecht nog niet.

Bezijden het experimentele karakter en het hier en daar aardige acteren is de film compleet van de pot gerukt.

Wat een onvoorstelbare ramp.

(vervelend vind ik dat op de hoes die ik in bezit heb niet staat vermeld dat dit een deel is van een trilogie. Op het einde zie je dan het onverwachte to be continued.)

Ja, heerlijke film.

1e ziening van Two for the Money.

Het milieu waarin de film speelt en de hoofdintrige zijn niet van de meest fijnzinnige of diepzinnige soort, dat geef ik meteen toe.

Maar er valt veel te genieten. En zéker wanneer je interesse hebt voor gokken/ de aard van deze (meestens) verslaving/ de misleiding/ de industrie die achter dit fenomeen schuilgaat.

Zo zijn daar de scherpe randjes die deze film hier en daar lekker venijnig maken. Het meesterlijke spel van Al, zéér overtuigend. De goede prestatie van hoofdpersoon McConaughey. Ook hij laat er geen twijfel over bestaan dat hij dit personage tot in de puntjes ís. Genieten.

Nogmaals, Al Pacino. Wat kan die vent toch fenomenaal mensen met een vlekje spelen. Een emotionele handicap die op eerste gezicht niet te bewerken valt. Toch weet je dat er iets niet helemaal in de haak is met zo'n figuur.

Vaak is het het rusteloze, het opgefokte.

In mijn ogen is er geen betere.

Hij is zijn hele leven al oud (met name zijn kop); hopelijk blijft hij dat nog jaren. En maakt hij wat betere keuze in de rollen die hij aanneemt dan recentelijk.