Meningen

Ik vind de film overwegend traag. Natuurlijk, de film gezien in december waardoor de hittegolf een ver van het bed show is.

Nee, ik ervoer Rear Window vooral als een oefening van geduld, welke uiteindelijk niet beloond wordt.

Uiteraard is het allesbehalve een slechte film, Stewart maakt veel goed. De interactie tussen Stewart/Kelly en Stewart/Ritter doet verrassend hedendaags aan.
Kelly speelt gelukkig een veel sympathiekere rol dan in bijvoorbeeld Dial M.
Hoogtepunt is voor mij toch de climax, o.a. door het karakteristieke kleurgebruik van Hitch bij het flitsen van de camera.

Al met al iets teleurstellend.

Na 1e ziening van Revolution was ik geschokt: “Al Al Al......
Hoe kun je zo-ongelooflijk-afzakken naar dit niveau, na Godf I en II te hebben gemaakt.
Dit is gewoon vloeken in de kerk. De Grote Al Pacino! Werden er verdorie in die midden jaren '80 slechts baggerfilms gemaakt zodat Al dit wel moest accepteren om zijn boodschapjes te kunnen betalen?
Bijna niets is er terug te vinden van de geniale Michael Corleone, of de gewiekste Bobby in 'Needle Park'. Om maar te zwijgen van The King Tony Montana. Natuurlijk, 't is 'm toch echt, je kan Pacino niet compleet doen struikelen, maar mijn god ....”
Nu, na de 2e, realiseer ik me dat Pacino een totaal andere rol
(die van de kleine man) speelt dan voornoemde karakters en dat het eigenlijk appels met peren vergelijken is.

De scène waarin Al zijn zoon neerhoudt zodat de Indianen diens voet kunnen behandelen is bijvoorbeeld inderdaad prachtig. Fantastisch ‘method-geacteerd’ door Al.

Aftands. Dat is het woord wat bij mij naar boven kwam bij de openingsscène van deze film. En dan heb ik het vooral over de tinten waarin is gefilmd. Die zijn overwegend zo grauw, allerminst strelend voor het oog.
Wel zitten er, contradictoir genoeg, een paar mooie shots in de f. Zoals die in het bloemenveld, waarin Pacino en zoon liggen bij te komen van hun eerste veldslag. Bijna sprookjesachtig.
Het verhaal kon mij maar zeer matig boeien. Van de hak op de tak. De ontknoping vond ik daarentegen mooi.

Ik vind dat Donald Sutherland een eervolle vermelding verdient.

1e ziening van Rope.

Wat een treurige film. Werkelijk op alle punten slecht. Belachelijke stelling waar het script op drijft, twee krankzinnige moordenaars, een mentor die zich laat voorstaan op interessantdoenerij en mesjokke denkbeelden, The Perfect Murder die zo verre van vlekkeloos is dat je er simpel van wordt en een afwikkeling die pijn doet aan de ogen. Laatste shot: Brandon nipt van zijn drankje. Terwijl de politie op het punt staat hem (en zijn huisgenoot? vriend? lover?) te arresteren. Hij is net van zijn geloof gevallen wat betreft zijn ex-mentor die hij voordien op een voetstuk had geplaatst zo groot als de Mount Everest. Wat doe je dan? Ben je wanhopig, verward? Nee, je drinkt een slokje.

En zo langdradig!

Het enige waar de film op kan bogen zijn de getoonde omgangsvormen die 60 jaar later zeer exotisch aandoen. Interessant.

Veelzeggende docu.

1e ziening van Rwanda, les Collines Parlent.

Mooi inkijkje in de onmogelijkheid om zelfs maar iets dat lijkt op een bevredigend einde te breien aan genocide.

Vriendjespolitiek, de uiteraard helse opgave om enige bewijslast rond te krijgen, getraumatiseerde slachtoffers icm daders zonder ook maar het begin van berouw (die tegenstrijdige verklaringen afleggen om elkaar vrij te pleiten).

Met name één van deze laatste figuren, in feite de hoofdboef vd film, haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Die volkstribunalen, een leuk idee...