Meningen

Voor mij de 2e ziening van Happiness.

De film start met vuurwerk.

Solondz is erg moedig. De zaken die hij hier hardop durft te noemen... Je wordt voor (véél) minder afgebrand in zijn moederland.

Ik heb een paar pareltjes gezien. Een aantal passages die ver uitsteken boven het dagelijkse.

De film is absurd, absurder, absurdst. En heeft een groot hart. Na een (lange) film lang onze hoofdpersonen te hebben zien mislukken, domme domme pech zien hebben, hebben zien vechten voor een greintje geluk, zie ik PS Hoffman eindelijk, eindelijk een pietsje succes hebben. Net wanneer je het absoluut niet meer verwacht, wanneer je die hoop geheel hebt opgegeven.

Dat doet zo goed!

Happiness is zeer rijk, rijk aan stukjes betekenisvolle cinema.

Fantastisch!

Voor mij het verbod op kinderporno inzichtelijk en invoelbaar gemaakt. Dat heb ik nog niet eerder op een dergelijke manier in cinema aangetroffen.

Uiteraard, wat gecharcheerd hier en daar, maar hee, we zijn allemaal filmliefhebbers, toch?!

Ellen Page is super, Wilson doet het helemaal niet vervelend.

Mooi uitgewerkt plot, fijntjes vormgegeven, een hoop spanning in de mix: Voilà, een klein meesterwerk.

1e ziening van Hard Times.

Een pak beter dan Great Expectations (1999).

Met name de uitval van de fabrieksarbeider t.o.v. de arrogante eigenaar Bounderby heb ik zeer kunnen waarderen. Dat moment zorgt ervoor dat de film nèt even een iets bredere betekenis krijgt doordat ze de onmenselijke omstandigheden van de arbeiders in die tijd aankaart.

Ja, ik moet toegeven dat ik geboeid ben geweest door deze Dickens-kloon.

Aan de andere kant van de medaille kunnen de intriges die over de helft vd film de overhand krijgen mij allerminst bekoren. Om van de obligate kus niet te spreken: die is bar en boos.

Volgens mij zijn niet al Dickens' verhalen even geschikt om te verfilmen. De twee genoemde titels in dit stukje zijn op hun best tussendoortjes en als ze al zullen beklijven is dat vanwege hun nietszeggendheid.

Nog een laatste opmerking over de dvd-kwaliteit: De dvd Hard Times binnen de dubbeluitgave HT/Great Expectations geeft een beeld dat vergeven is van de ruis. Mooi scherp beeld is anders.

Wat een ongelooflijk mooie film! Dit wordt een juichrecensie van de bovenste plank.

Heerlijk. Dat is wat ik te zeggen heb over de jonge vioolspeler, zijn vader, zijn 'oudere zuster' en de twee professors, met name professor Jiang. En wat ik te zeggen heb over het plot, de cinematografie, de hand van de meester, Kaige Shen.

Wat een feest! Ik ben zeer ontroerd, grenzend aan tranen. Ga Together alsjeblieft zien.

De eerste 5 minuten was ik sceptisch, namelijk nog nooit een goede Chinese film gezien. Oeps, ik vergeet Crouching Tiger. Maar heb ook een aantal abominabel slechte gezien.
Na 10 minuten was ik om.

Tijdens het kijken ging ik van 3 sterren, naar 3enhalf... hoger, 4enhalf... en ik kwam uit op een 5 met een griffel. Ik maak daar een 4 ½ van, want ik geef nooit de volle mep na een eerste ziening. Dat moet een film nog verdienen bij herziening. Maar mijn god, wat was ik er deze keer dichtbij om deze regel van mij te breken.

Één van mijn grote favorieten.

Ik vind Heaven een fantastische trip, aangevuld met zúlke mooie cameravoering, pianospel en subliem acteren.

Tykwer heeft een wonderschone film gemaakt, de shots in de film waar de poster van is afgeleid... Héél, heel mooi.
En zo zijn er nog een groot aantal scènes die esthetisch gezien hoge toppen scheren. Dank Tom, dank.

Philippa en Filippo. Op dezelfde dag geboren. Ik sluit Cate en Giovanni in mijn hart vanwege de 97 minuten die zij me van hen laten genieten.

Heaven is bedachtzaam, langzaam zelfs, wat de f alleen maar krachtiger maakt.
Het einde... ja. Perfect.

1e ziening van Hiroshima mon Amour.

Als je slaap hebt en je wilt een film afkijken, kies dan niet Hiroshima mon Amour.

De film heeft nl een mysterieuze impact op de oogleden. Op verschillende tijdstippen heb ik geprobeerd de f te kijken, steeds net even iets verder in de f instappend maar het was geen doen! Ze werden keer op keer zwaarder, zwaarder...

Nou ja, u snapt het.

Ten langen leste heb ik mijn eerste ziening voltooid:

Ik heb hele mooie, dromerige beelden gezien. Vaak begeleid door sprankelende klanken.

De woorden functioneren meer wel dan niet als hypnotiserend gezoem. (Helaas moet ik opmerken dat de Franse woorden door haar zo goed als zonder uitzondering overdreven, bijna kinderachtig worden uitgesproken. Detoneert gigantisch.)

Ik ben er blij mee te worden geconfronteerd met de gevolgen die het droppen van de bom hebben (en nog wel op dergelijke poëtische, prachtige manier). Het opent de ogen.

Ik zie uit naar 1e ,2e ,3e herziening. Ik denk dat de f zich dan pas echt gaat openen. Waarschijnlijk heb ik er nu geen jota van begrepen.

De eerste keer dat ik Hitch zag vond ik 'm verrassend leuk. Ik kijk nauwelijks komedies maar werd overgehaald door mijn vriendin. Vond het verhaal fijn, Brennaman vertederend, en Eva Mendes gorgeous.

Vanwege de goede ervaring, gisteren herzien. En er bleef weinig over van de film. Redelijk standaard, weinig opwindend (buiten Mendes dan), en een frustrerend happy end.

Voor gisteren verdient de f een 1.5, voor de goede 1e ervaring krijgt ie een puntje hoger.

Een topper in zijn genre.

Nou ja, genre... Volgens mij heeft Hook een genre gecreëerd voor zichzelf. Is in a league of its own.

Wat heb ik als kindje genoten van deze film.... *zwijmel*

Ik herinner me dat ik hemel en aarde heb afgezocht om de film voorafgaand aan Hook te vinden. Want die moest er zijn, toch?

Daar was ik (jaren geleden) tenminste van overtuigd.

Toen (die jaren geleden) was er nog geen internet, moest je als druistige tiener naar de bieb om ergens meer info over te krijgen. Daar wisten ze ook niets.

Okee, op een moment was ik er achter dat er een Peter Pan van Disney bestaat. Maar ja, dat is toch een zeer andere categorie dan Hook... Hielp dus niet. Pas na uitgebreide en intensieve therapievormen heb ik me ermee verzoend dat Hook geen vervolg is op iets anders in zijn soort maar dat het op zichzelf staat.

Na een hernieuwde ziening, als ouwe taart inmiddels, vind ik Hook, als ik heel eerlijk ben, niet meer zo te genieten. Gewoon teveel een kinderfilm. Hoffman steelt de show, is fantastisch. Leuk om Palthrow een 'cameo'tje' te zien maken. Williams vond ik eerder een god, nu meer en meer irritant. Ook Rufio heeft zijn glans verloren... *pinkt traan weg*

Voor mij de 2e ziening van Hotel Rwanda.

Bij de eerste kijkbeurt was ik geschokt. 'Neem de weg langs de rivier, die is nog goed begaanbaar'...
Dat had ik nu veel minder. Sowieso valt me op hoe eufemistisch het slachten in beeld wordt gebracht.

Na 1e ziening had ik nog mijn twijfels bij dit Rwandese hotel, juist door dit kennelijke verlangen de film geschikt te maken voor veel leeftijden.
Ach, ik moet niet zo zeiken.

De sfeer van dit geschiedenisfragment vormgegeven rond Don Cheadle neemt mij zeer voor zich in.
De f straalt aan alle kanten uit dat zij met veel liefde is gemaakt. Er wordt geacteerd met een groot hart. Zonder uitzondering.

Om de gruwelijke, haast niet te bevatten gebeurtenissen te vertellen en te laten zien vanuit hotel-perspectief en dat van zijn Rwandese chef is een geweldige vondst.

Een juweeltje van een film.

Voor mij de 3e ziening van The Hours.

Geen slechte film, niet in het minst.

Maar toch... voor mijn gevoel wordt de score teveel gebruikt om betekenis te geven aan het plot.
En ja, soms werkt het. Er zitten zeer betekenisvolle momenten in The Hours.
Streep en Danes samen, een herinnering aan een gedachte, een moment waarop een leven lijkt open te barsten van mogelijkheden, kansen, geluk.
Dat raakte mij. Ik ging terug naar een plaats en tijd waar ik me zo vrij voelde, waar het leven open leek te liggen voor me. Nu, een slordige acht jaar later, voelt dat anders.

Met name Leonard en Virginia stelen voor mij de show.
Ik kan niet precies de vinger leggen op het element in dit verhaal dat ik zo mooi vind.... En eigenlijk is dat met de hele film overeenkomstig.

Ik vind The Hours erg vluchtig, bíjna pretentieus. Ze wil veel oproepen, emotie, wil grote thema's aanroeren. En slaagt daar met mate in.

Niettegenstaande dit gevoel dat de film mij in zijn geheel geeft, vind ik enkele passages zeer roerend. Nog steeds, ook na enkele malen zien en wetende wat er gaat gebeuren, vind ik het verhaal van Richard aangrijpend.

Ten slotte wil ik met nadruk Kidmans prestatie op het station van Richmond noemen. Een prachtige, indringende scène.

Meesterwerk.

Dit is één van die films, waar je al je intelligentie op kunt loslaten. Als je wilt.

Ingespannen kijken. Zintuigen gescherpt. Wat zie ik? Wat hoor ik?

Details die Seidl een aantal seconden slechts toont. Wat betekent het? Is dit detail van doorslaggevende invloed op de betekenis van het verhaal?

Maar, wellicht belangrijker nog:

Wat doet hetgeen ik te zien krijg, met mij?

Eindelijk weer eens een film die doet herinneren wat cinema vermag, waarom ik verliefd ben geworden op de kunstvorm.