Meningen

1e ziening van Scent of a Woman.

Redelijk veel kijkplezier. Ik vind het leuk om mee te gaan met de reis die Al en zijn maatje maken.
Heb dicht bij het puntje van mijn stoel gezeten.

Ook ben ik behoorlijk verrast !
Zonder dollen, film heeft me danig op het verkeerde been gezet. Plot begint conventioneel, arme student neemt vakantiebaantje, komt in contact met een schijnbaar onverbeterlijke knorrepot van een blinde die het huis niet uit komt. Hoe gaan de twee het er samen van af brengen in die Thanksgiving-break (een paar dagen)? Familie van de blinde vertrekt, student wordt te verstaan gegeven dat blinde elke dag wel even gelucht moet worden. "Ik heb vliegtickets, de taxi komt er zo aan."
Yeah, right.
En dan...


Aan een andere kant dreigt de film te bezwijken onder 'typisch Amerikaanse' rechtlijnigheid. Het is moeilijk mee te gaan met de redenaties van de filmmakers maken rondom de hoofdintrige, nl. het probleem dat Charlie heeft op school. Het absolute van goed en fout gaat hoe langer hoe meer jeuken.

Hiervan afgezien is 'Scent' een lekker tijdverdrijf met nèt dat beetje meer. De film zweeft een beetje, in de goede zin van het woord. Ja, roept een apart gevoel op.

Heb (weer) erg genoten van Al.

1e ziening van Das Schloß.

Een stuk werk waar 90 % van die (op één hand te tellen) kijkers hoogstwaarschijnlijk geen touw aan vast te knopen vindt. En bovendien oersaai.

Ik vind het een geweldige rit. Zo anders.
Tijdens de film wenste ik dat ik nog uren mocht doorkijken naar dit verhaal. Gelukkig komt Haneke mij wat betreft de speelduur zeer aardig tegemoet met zijn bijna monumentale 123 minuten. Voor om het eender welke andere film kan dit een heel normale lengte zijn: voor Het Slot is het Veel. Heerlijk.

Leuk om een aan alle kanten 'oud aandoend' verhaal vertaald te zien naar bíjna hedendaagse mensen, kledij en aankleding van de de ruimtes waar de film zich afspeelt. Dat kan even wennen zijn; vooral hoofdrolspeler Ulrich Mühe (maar ook alle andere personages) komt er prima mee weg.

Voor zover ik het kan beoordelen, zonder zeer uitgebreide kennis van Kafka, is dit een zeer Kafkaëske vertelling. Het (onmachtige)individu en het (omnipotente) systeem. Ik vind het een geniaal gegeven. Ik denk krachtig genoeg om een indrukwekkend oeuvre op te bouwen.

Tijdens het kijken merkte ik een hele mooie, subtiele overgang op in het meeleven met en inleven in onze protagonist, landmeter K.
Zeer fijntjes vormgegeven door Haneke (door Kafka?). Hier moet ik wel even spoilers gebruiken.
De enige persoon bij zinnen lijkt K. Het valt me niet moeilijk mee te leven met hem, hij komt over als rustig, intelligent en weldoordacht. (Toegegeven, het is niet alles goud wat er blinkt. Soms komt er een vervelende karaktertrek aan de oppervlakte, bazigheid, ongeduld, zich meer voelen als ondergeschikten.)
Dat houdt K. lang vol.
Maar langzaam maar zeker verliest hij zijn brille en schijnbare onaantastbaarheid. Totdat wij hem op zeker moment als kip zonder kop door de sneeuw zien hollen, om ten einde raad toch maar te worden opgemerkt door 'het systeem'.
Schrijnend.

(Ja Selma, sommige scènes zijn inderdaad hilarisch! De kastscène, ik moest even denken wat je bedoelde maar na het zien van de filmposter is het overduidelijk, springt er helemaal uit.)

Ja!.......

Scoop. Eerlijk gezegd vlees noch vis. En dat vind ik jammer om te zeggen omdat ik zowel Scarlett alsook Allen zeer hoog heb zitten.

De film is vermakelijk. Dat zeker. Maar na MatchPoint had ik toch op iets meer gehoopt. MatchPoint is namelijk niets minder dan briljant.

Scarlett begint erg leuk en vertederend. Hoe ze de whiskey naar achteren werkt bij die MeatLoaf lookalike is zeer fijn. Helaas, en dubieus genoeg raakt ze later in de film veel kwijt van deze karaktertrekken. Ze verandert mijns inziens van een heerlijk naïef journalistje in een geïrriteerd (tegenover haar 'vader') en verliefd dwepend wicht.

En ook is het een pietsje jammer dat je toch de hele film al aan ziet komen dat Jackman inderdaad de killer is. (Hoewel hij natuurlijk een andere killer is dan het komische duo verwacht had.)
In het bootje. Net was ik mij aan het bedenken dat Jackman nog niets anders was geweest dan uiterst hoffelijk, de op en top Engelse Gentleman, de hele film door. Hij moet toch een kéér zijn ware gezicht gaan laten zien? En ja, een aantal seconden later heeft ie het erover dat het kringetje mooi rond is! Hè, net iets te weinig verrassend allemaal.

Hetgeen mij aangenaam verrast, is het grote vakmanschap waarmee Allen zijn recente films maakt. Gelikt, in de positieve betekenis van het woord. De vondst hoe het voorgeborchte wordt uitgebeeld verdient thumbs way up.

Voor mij de 4e à 5e ziening van Se7en.

In eerste instantie vond ik het 'psychologische gewauwel' van Somerset over waar het met de wereld (en meer bijzonder New York) naar toe gaat, met name in het café waar de heren bijkomen van 'Lust', niet ter zake doende en daarom vervelend.
Bij nader inzien is het zo slecht nog niet. Ik zie een grote overeenkomst tussen John Doe en Somerset. Slechts de manier waarop zij met deze (levens-)beschouwing omgaan is anders. Interessant. Mills daarentegen heeft een totaal andere kijk op de zaak: volgens hem kan je het je niet veroorloven zo naar de maatschappij te kijken.

Zeven is een weergaloos stuk cinema.
Een fantastische inleiding (de titels, prachtig gemonteerd en met dank ook aan de muziek, Nine Inch Nails?), Pitt die verrast met een fantastische, invoelbare 200 seconden acteren, een slot waar je nekharen recht overeind van gaan staan en de al veelgeprezen angstaanjagende, grauwe sfeertekening.

Het rumoer van de grote stad, welke vooral een rol speelt bij aanvang, wordt goed gebruikt om de film extra onheilspellend te doen overkomen.

Heerlijk exotisch!

1e ziening van Sen to Chihiro no Kamikakushi.

Ik denk dat ik niet de eerste ben met de volgende opmerking maar met het risico om onorigineel te zijn: dit verhaal is ontsproten aan een prachtige, hoogst Originele geest.

Chihiro's reis is een zeer rijke vertelling, ook wel wat rommelig, die bol staat van fantastische vondsten.

Ik kan er met mijn pet niet bij: hoe verzin je het om dit verhaal zich af te laten spelen in een badhuis. Wat een mooie keuze.

De verschillende personages zijn zo verfrissend 'anders' dan die wij hier in het westen kennen. Alles aan ze. Uiterlijk, manier van reageren, het hele spectrum. Yubaba, opa de spin, de gasten en het personeel vh badhuis.

Er is geen beter woord voor dan: fantastisch.

Evenals voor de bijna buitenaards mooie tekeningen.

Geen hoogvlieger.

De foefjes en spitsvondigheden zijn allemaal best leuk, daar niet van. Maar de film blijft wat mij betreft teveel hangen op sketch-niveau. Met name de Belgische prof en zijn herhaalde noemen van 'date-rape' wordt te groot gemaakt.

Lekker tussendoortje waarbij je niet in slaap valt, ik heb mij niet verveeld. Maar heeft niet veel om het lijf.

Slechts de scène met Jan Mulder en Esmarel Gasman springt er positief uit.

Zoals al eerder vermeld, een gigantisch deel van de NL beau monde der acteurs maakt zijn opwachting. Terstall heeft een hoop vriendjes (of een hoop geld).

De evenzo eerder genoemde sneren richting maatschappij waarin wij leven (geweld is geaccepteerd vermaak, bloot niet; problemen rondom multi-raciale liefdesrelaties; racisme; algehele sexualisering der maatsch.) troffen bij mij absoluut geen doel. Werkelijk, op de manier waarop deze hier gebracht worden, I couldn't care less.

Ik weet, dit is niet de plaats, toch ben ik éénmaal burgerlijk ongehoorzaam: Hoe komt deze film nou toch in zo'n beetje alle filmlijstjes hélémaal bovenaan? Wat is er zo verdomd speciaal aan?
Maar dit zijn puur particuliere mijmeringen (die ik graag met jullie deel )

Persoonlijk hou ik best van Shawshank.
Zo is er een moment geweest in m'n leven dat ik me zwaar k voelde, deze film op tv bekeek waarna het stukken beter met me ging, al hield dit maar een avond aan.
Nou, dat is toch maar mooi wat cinema vermag.

Maar ik vind het zéker niet de best film ooit gemaakt. Freeman en Robbins zijn heel goed, het verhaal is heerlijk sentimenteel en houdt de aandacht de volle lengte meer dan vast. Het geheel is foutloos in beeld gebracht.

Hetgeen Shawshank voor mij boven veel andere films doet uitstijgen, is een trucje van de makers. Volgens mij wordt deze truc meerdere malen met succes ingezet, op dit moment herinner ik mij slechts 1 voorbeeld: Tegen het einde van de f gaat tussen het clubje bevriende gevangen het gerucht dat Dufresne 'is losing it' en dat hij een eind touw in bezit heeft. De kijker wordt hierdoor subliem in de spanning gehouden of Dufresne zelfmoord gaat plegen/ op een gegeven moment heeft gepleegd, wanneer de camera zijn cel in zwenkt en wij bang zijn dat daar een dode Andy hangt. Mispoes.
Dat vind ik knap gedaan.

Toch vind ik de film te gelikt, te weinig risicovol om tot beste film ooit te worden gekroond. Bij lange na niet.

Toch wel weer heel speciaal.

1e ziening van Der Siebente Kontinent.

Goed, 1989.
'Ik moet het hem maar vergeven', deze schijnbaar vruchteloze opeenstapeling van beelden waarbij mijn filmgezelschap en ik het leuk vonden om baldadig allerlei vreemde verklaringen te verzinnen voor hetgeen Haneke ons voorschotelde.
Er was toch niet veel anders te doen.

Maar de meester heeft bij ons teveel prestige opgebouwd om dit 7e continent af te zetten.
Laten we het beschouwen als een vingeroefening voor grootsere daden, Caché, Code Inconnu.

En dan.
De hel breekt los.
Het orgel wordt opengetrokken tot in zijn hoogste regionen.

Je blijft verbluft achter.

Deeply disturbing.

Hij flikt 't 'm weer. Wat een onzin eigenlijk, om zo te twijfelen aan mans zeggingskracht.
(spoiler)

Zeer indringend.

1e ziening van Sometimes in April.

Idris Elba doet nog eventjes denken aan zijn indrukwekkende rol in The Wire waarna hij veel respect afdwingt met het schijnbaar moeiteloos neerzetten van een Rwandees. Hij speelt een mooie, uitgediepte rol waarin een rijkgeschakeerd scala aan emoties te zien is.

Deze film balanceert perfect tussen verschillende aspecten van de massamoord. Eigenlijk is ze van alle markten thuis. Vaak is dat geen aanbeveling omdat een film dan veel te gefragmenteerd wordt. Maar Sometimes in April is erg mooi afgewogen.

De gruwelen worden getoond vanuit de wederwaardigheden van een enkel gezin en een kleine kring van mensen rondom deze man, vrouw en 2 kinderen.

Dat maakt het makkelijk inleven en is misschien wel de enige manier om de horror inzichtelijk te maken. Dezelfde keuze is gemaakt in Hotel Rwanda met het verschil dat 'Sometimes' vele malen realistischer overkomt.

De andere invalshoeken bestaan oa uit een impressie van de keuzes die het westen heeft gemaakt ttv de slachtingen, een westers opgezet oorlogstribunaal, het tonen van hoe de Rwandezen zelf pogen met hun oorlogsverleden om te gaan dmv volksstribunalen, de gacaca genaamd. Maar het meest voorname hierin is dat ook een toekomst wordt geschetst van het eerder genoemde gezin. Zo wordt er geschakeld tussen de rampspoed van april 1994 en diezelfde maand tien jaar later.

Dat werkt erg goed.

Een van de scènes, op de hotelkamer, is filmisch prachtig. Sterke keuzes gemaakt door de makers, goed spel van Elba.

Een aantal andere scènes is zeer heftig. Die jagen mij de stuipen op het lijf.

Dat is nu juist het grootste verschil tussen Hotel Rwanda en 'Sometimes'. Hier wordt wèl getoond hoe schrikwekkend en vreselijk deze maanden in 1994 geweest zijn. Dat hoort er gewoon bij. En is dus toe te juigen.

Voor mij de 2e ziening van Sophie Scholl - Die Letzten Tage.

(Dit was ongeveer een jaar geleden de eerste recensie en eerste bericht dat ik postte op MM. Nu dus herzien op ned2: de cirkel is rond .)

Na 1e ziening vond ik het volgende:

Het tempo vind ik niet (meer) hoog genoeg. Ik merkte dat ik hoge verwachtingen had van deze herziening, die (bij lange na) niet zijn ingelost. Het bekende: "Was dit het nu..."

Nog steeds is voor mij het naar ik meen derde onderhoud tussen Mohr en Scholl het hoogtepunt van de film. Toch heeft dit ook aan kracht ingeboet (in vergelijking met mijn geheugen dan toch).

Waar ik eerst het sterk geconcentreerde verhaal als één van de grootste verworvenheden van de film zag, vind ik dit aspect nu juist een zwakte.

Het is gewoon niet genoeg.

Deze film heeft als onderwerp een belangrijk feit in de 2e wereldoorlog, namelijk een van de krachtigste, meest tot de verbeelding sprekende gebeurtenissen binnen het (zo goed als non-existente) Duitse verzet tegen Hitler.

Dit is voor mij te eng. Wanneer ik geconfronteerd wordt met dit heftige onderwerp, wil ik niet dat dit soort gebeurtenissen op zichzelf staand getoond worden, ik wil ze zien in breder verband.

Nogmaals, voor mij heeft deze film haar onderwerp te nauw opgevat. Om deze reden roept zij bij mij, een apart, niet al te prettig bijgevoel op.

Wat niet wegneemt dat de f een niet te ontkennen kwaliteit bezit.

Ik ga één ster omlaag.

Dit moet wel de mafste film allertijden zijn!

1e ziening van Sophie's Choice.

Ten eerste wat betreft het zeer onconventionele raamwerk waarlangs de f is opgezet, nl de vriendschap tussen Stingo Sophie en Nathan.

Ten tweede wat betreft de uitgesproken zonderlinge (om niet te zeggen narcistische) personages die deze film bewonen.

En dan ten derde wat betreft de hoogst verrassende uitstappen naar eerdere passages van een van deze drie levens.

Maar dat maakt allemaal geen donder uit. Streep speelt de pannen van het dak.
Kline en de charmante Mister Ally McBeal doen het beiden steengoed.
Een paar dagen na ziening vd f beginnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen en zie ik dat de f eigenlijk zeer ingenieus in elkaar zit.

En ja, wat dan te zeggen over 'Sophie's Choice'? In feite kan de titel op twee zaken slaan. Wat ik wil zeggen is dat ik 'de keuze' in Auschwitz heel mooi gevonden en zo treffend vind. Het maakt in het geheel niets uit of ze haar dochtertje of zoontje kiest. Het gaat er voor mij om dat mensen zich de macht kunnen toeëigenen om een medemens dusdanig (onmenselijk) te behandelen .
Het maakt niet uit wat ze kiest. Ze is overgeleverd aan de grillen van een ander . Werkelijk zeer openbarend en inzichtelijk-makend.


Geinig, als Jossetje keek ik 'n stukje mee met mama. Kan me herinneren hoe ondersteboven moeder was tot welke keuze die Sophie in Auschwitz gedwongen werd . Om die premisse en herinnering heb ik de dvd meegepikt bij blokker. Wat schetst mijn verbazing: film (b)lijkt over iets compleet anders te gaan!

Ademt haar kwaliteit van b-film aan alle kanten uit.

1e ziening van Spartacus .

Formulefilm met niets dat haar onderscheidt van de grauwe massa.

Had een moment het idee dat ik per ongeluk op Kubrick's Spartacus was gestuit. Natuurlijk niet. (smalende glimlach)

Is er nog iets positiefs te melden: jawel, ik denk dat de acteurs op de toppen van hun kunnen acteren. Vooral het hoofdpersonage doet zichtbaar zijn best. Helaas is zijn best niet zo goed.

1e ziening van Star Wars: Episode IV - A New Hope .

Mijn favoriete gedeelte is op de planeet Tatooine, het verhaal doet daar zo lekker huiselijk aan , de twee robots die gevangen worden genomen door een grappig nomadenstammetje en daarna worden verkocht aan 'mensen', het bezoek aan de kroeg in Mos ... waar Kenobi en Skywalker transport proberen te vinden.
Het doet me veel plezier om de fantasie van Lucas c.s. aan het werk te zien, uitgebeeld in de meest maffe planeetbewoners. Ook de werkgever van Han Solo is fantastisch.


Tegenvallend vind ik de bombastische soundtrack en een aantal vreemde scène-overgangen die zeer verouderd aandoen.

Het laatste gevecht om de Death Star te vernietigen vind ik niet erg overtuigend. Behoorlijk amateuristisch vergeleken bij hedendaagse films. Maar hoe kan dat ook anders.


Wat me wel voor hoofdbrekens stelt is de figuur Luke S. Eerst lijkt hij een eenvoudige hulp voor zijn oom, dan wordt hij gevraagd voor een missie door Obi-Wan waarop hij eerst weigert. Dat bevestigt het beeld dat hij zeer weinig kaas gegeten heeft van 'hogere zaken'. Later wordt hij opeens herkend door een piloot op de rebellenbasis die hem begroet als zijn gelijke! En ook wordt hij uitgekozen voor de uiterst cruciale en penibele aanval op de Death Star. Lijkt mij verdacht veel op een plothiaat.

Opmerkelijk vind ik dat mensen hoger lijken te staan dan de andere wezens, zij zijn het die planeten vernietigen, in de oorlog tussen het Keizerrijk en de rebellen. Vooral aan de kant van the Empire wordt wel volop gebruik gemaakt van robots; toch zijn het mensen die de beslissingen nemen.
De andere wezens moeten maar lijdzaam toezien of ze vernietigd worden of niet...


Dit is geloof ik wel een mijlpaal voor me: Na al jaren en jaren een filmgek geweest te zijn heb ik nu één van de drie eerste Star Wars-films gezien. Die zó populair zijn. Het moest er toch eens van komen.

Mooie shots!

1e ziening van Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back.

Dit is dus het Magnum Opus van de Star Wars-reeks. Waar velen zó hoog van opgeven.

Ik vind het leuk dat Darth Vader hier een veel grotere en stevigere rol krijgt dan in het voorgaande deel. En nog leuker dat hier veel meer duidelijk wordt over het verleden: Vader is vader van Luke. Op deze manier wordt de film echt een saga: daar hou ik heel erg van. Één van de dingen die ik zo voortreffelijk vind aan In de Ban van de Ring (die mij het boek vanaf mijn negende talloze malen heeft doen lezen in het NL en E): Het staat niet op zich in de historie. Het is ingebed in een prachtig geheel van een rijk verleden, super spannend heden en imaginaire toekomst.

Met dit deel begint SW pas echt te leven voor mij.

Toch heb ik me de gehele film afgevraagd wat dit deel nu zo ver boven de andere doet uitstijgen. Ja, het ziet er allemaal een stuk gelikter uit dan IV. Natuurlijk, Yoda maakt zijn opwachting. Voor de 'Warries' (analogie voor 'Trekkies') moet dat natte dromen tot gevolg hebben. Net als in the Matrix zie je de protagonist zijn training krijgen om de belofte die hij in zich draagt tot bloei te brengen. Wel inventief hier: hij breekt zijn training af. Hulde!
Altijd intrigerend, een training die leidt tot grootsheid, dat zal velen aanspreken lijkt me.

Other than this, vind ik V niet bijzonder genoeg om zo'n prominente rol te verdienen in de FilmAnnalen. Ze krijgt van mij een gelijk aantal punten als IV.

(gelukkig zelden meer irritante scène-overgangen in dit deel)

Aardig.

Voor mij de 2e ziening van Episode VI - Return of the Jedi.

Apart om na delen 4, 5 gezien te hebben opeens te realiseren dat je ooit eens deel 6 op tv heb meegepikt. In ieder geval een zeer substantieel gedeelte ervan.
Jammer, neemt toch veel van de magie van het besluit van de trilogie weg.

Over de grote aanvangsscène heb ik mixed-feelings. Knullig maar vermakelijk. Jabba, aan alle kanten geïnfiltreerd. De hilarische 'muziek'. Kinderlijke special-effects bij de woestijn-veldslag. De 'grote' Jabba die nog simpeler dood te krijgen blijkt dan een mier met een vergrootglas.
Best leuk allemaal. En gênant.

In bijna dezelfde categorie vallen de bos-scènes. Met het verschil dat deze sequenties nèt even wat professioneler en minder lachwekkend aandoen.

Dan de ultieme show-down Keizer/ Vader/ Luke. Niet spectaculair genoeg. Het besluit van dit gevecht is ronduit teleurstellend.

De korte momenten op Dagobah redden wat mij betreft de film. Yoda is een hartensteler.

Over het acteren de hele reeks door wil ik nog kwijt dat het niet overhoudt. Flinterdun. Op naar Ep. I II en III.

Zeer degelijke docu met krachtig maatschappelijk thema.

1e ziening van The Suicide Tourist.

De docu is absoluut kijkenswaard, komt integer over. En is aangrijpend.

Er wordt weinig tot niet gebruik gemaakt van kunstgrepen, in plaats daarvan heeft de documentairemaker ervoor gekozen om zijn onderwerp vanuit een zeer menselijk standpunt te vertellen.

Ik vind het zéér mooi om te zien hoe Ewert de moed heeft ons zijn stervensproces tot in detail mee te laten beleven en daarbij niet schuwt om zijn (soms verlammende) angsten te tonen. Heel erg echt.

Wat een ongelooflijke Ka-U-Tee film.

Voor mij de 2e ziening van Syriana.

Dan zal u mij vragen: waarom waag je je dan in godsnaam voor een tweede keer aan die f als je 't zulke bagger vindt. Wel, dat zit zo.

Eerste keer kijken, alweer een hele tijd geleden. Vroeg gister nog aan mijn partner met wie ik f toen keek: "Wat vond jij er ook weer van?" Het antwoord was niet hoopgevend.

Toch kocht ik Syriana afgelopen december met veel plezier en anticipatie want, George Clooney! En die dvd ziet er gewoon heel gelikt uit, goed gedaan ontwerper, daar krijg ik helemaal zin van om haar in m'n speler te keilen. Dus mijn gevoel voor esthetiek overrulede mijn geheugen volkomen waardoor ik nu met Syriana in mijn (al zeer uitgebreid rakende) collectie zit. En als je een gek bent zoals ik straf je jezelf door wanneer je 'n f koopt: Dan moet en zal ze ook in de gevaarlijk uitdijende filmkast haar plekje krijgen. Straffen waarvoor? Weet ik veel.

Welnu, terug naar het gedrochtje dat ligt te kermen op mijn fileertafel. Haar vandaag gekeken. Hm. Hmmmm. ... Uit arren moede alle extra's bekeken. Clooney: "Iedere acteur in Hollywood stond te springen om in S te mogen spelen! Zelfs met een kleine rol [in dit meesterwerk!] waren ze innig tevreden!" Regisseur: "Dit is de meest actuele, belangwekkende film van het moment!" (eigenlijk wilde hij zeggen: "van altijd!") Okee, zal wel aan mij liggen, ik ga de film gewoon nòg een keer kijken.

Daad bij het woord gevoegd.

En, lieve kijkbuiskindertjes, S zal je niet goed bekomen. De film zit propvol bijrolletjes die in de Werkelijke Wereld vast hele belangrijke figuren zijn, getooid met serieuze namen, waardoor er geen touw meer aan vast te knopen valt. Iedere afzonderlijke scène wordt uitermate gewichtig gebracht, alsof er iets gaat voorvallen dat je niet mag missen, waarna er steevast weer wat wordt gekoeterwaalsd door een drie-delig pak.

Nee, ik vind de film niet goed.