Meningen

Prima product!, Stone maakt zijn faam waar.

Gisterenavond in het knusse (film)theatertje 'Het Oude Raadhuis' te Hdorp heb ik genoten van een luid ratelende projector, die twee maal (pauze) 10 minuten afleidt waarna de interesse de overhand krijgt, en van een inhoudsvolle, lekker lange 131 minuten.

Waanzinnig om op deze manier een inkijkje gegund te worden in de hofhouding en besluitvorming van een wereldleider. Een aantal momenten is zeer betekenisvol, soms schokkend. Altijd hielp de film mij gebeurtenissen uit het recente verleden in perspectief te zien en te plaatsen.

De film is een geschiedenisles die zo is vormgegeven dat ik ervan smul.

Btw, wie is in hemelsnaam Brother George? Ik herken de acteur, die trouwens in deze fim veel ruimte krijgt maar heb geen idee wie dit in realiteit moet voorstellen.

Een satire die hardnekkig weigert om ook maar ergens grappig te worden.

1e ziening van Wag the Dog.

Zo ongelooflijk zouteloos.

Dustin maakt het nog het bontst van allemaal. Wat maakt die geweldenaar een lachertje van zichzelf in deze film.

Ook Robert De is zeldzaam slecht op dreef. Eigenlijk is Harrelson de enige die weet te overtuigen. Hoewel ik niets dan verachting heb voor de rol die hij speelt binnen dit treurige geheel. Wanneer laatstgenoemde zijn entree maakt zakt het niveau van het plot van bedenkelijk naar bedroevend.

Typisch geval van jammer.

Mooie film,

hart op de goede plaats en nog zo wat van die clichés.

Zien.

edit: Wel nog een vraag: Waarom willen al deze gelukszoekers eigenlijk zo graag naar Engeland terwijl ze allang in Frankrijk zijn? Is Engeland dan echt zo ver te verkiezen boven Frankrijk? Heb dit nooit zo begrepen. Hoor het graag!

Al heel vroeg in de film zegt Riff: "I say this turff is small, but it's all we got, huh?!" Dat vind ik ten eerste een geweldige onderbouwing voor de confrontatie die volgen gaat en ten tweede meen ik dat het West Side Story een grote voorspellende gave verleent. Denk eens aan Training Day, The Sopranos, en talloze andere producties uit de VS. Hoe váák is er niet sprake van 'The Hoods', de zwarte of door Hispanics bevolkte achterbuurten.
"We hebben niets maar we hebben de straat. Die is van ons. En dat enige dat we hebben, verdedigen we met ons leven."


De opening vind ik nog steeds, ook zoveel jaren later, supergaaf. In betrekkelijke stilte, slechts onderbroken door nu en dan een lokkende fluittoon, zweven wij boven Manhattan. Vol verwachting. De wereld van toen, gefilmd met de camera van toen. Ik zweef terug naar 1961.
Dan wordt er ingezoomd naar de 'West Side'. Geluid van klikkende vingers. Riff.

De balletuitvoering in de eerste scène waarin de Jets en de Sharks worden geïntroduceerd, I love it. Evenals het gestileerde 'vechten'. Het gedoe met de appel ontlokt mij een brede grijns. Er wordt naar elkaar gefloten, gekoerd, getsjilpt, gelokt. Beat it!

Grappig is dat wanneer Schrank en Krupke hun opwachting maken, er wel opeens letterlijk geknokt wordt. Zeer plottechnisch gedreven.
Die overgang wordt herhaald in de scène onder het viaduct, waar ook wordt begonnen met gestileerde/ op ballet gestoelde bewegingen. Natuurlijk moet wel de Romeo+Juliet-tragedie plaatsvinden dus vindt nogmaals de overgang plaats naar echt knokken.

Kijkende heb ik me meermalen verbaasd over wat er allemaal gezegd kon worden in de VS in de jaren '60. Liberaal hoor! Of WSS was zéér gewaagd.
Een voorbeeld, de song In America, Bernardo zingt: "When you are white in America".


Ik hou simpelweg van een groot gedeelte van deze musicalverfilming. Ik had tijdens het kijken sterk de neiging hier te gaan roepen: "Dit moet toch met grote afstand de beste musicalverfilming zijn ooit gemaakt."
Maar. Vanaf de dood van Riff en Bernardo heb ik het gehad. Dan wordt de film m.i. traag en langdradig. Ja, die liedjes, nou heb ik het wel gezien hoor. Ik vind het erg jammer dat vanaf dat moment niet sneller is afgewikkeld.

Daarentegen, de structuur vd film tot dat moment, prima. Opening zoals gezegd is heerlijk, er wordt adequaat opgevolgd naar voorstellen Tony, Maria/ Anita en the dance. Waar zeer inventief en creatief om niet te zeggen meeslepend film wordt gemaakt. Ook na the dance volgen de scènes elkaar prettig snel op. Tony en Maria samen in de kledingwinkel: een pareltje.

Wat mij tot slot nog van het hart moet: De (zing)stem van Riff is super!; de kwestie van de geschminkte Natalie Wood. Ik vind het niet kunnen. Dat doet voor mij echt iets af aan de totale beleving.

Zitten verrassend leuke stukken in, kon een brede (glim)lach niet onderdrukken. En wilde dat ook eigenlijk niet. Gibson en Hunt zijn best te genieten.

Prima docu die zijn boodschap met kracht voor het voetlicht brengt.

Had weinig verwachtingen van een op het eerste gezicht typisch Amerikaans product. Vanwege de goede inborst van rev Billy en zijn volgers, en dus de goede inborst vd film viel Jesus alleszins mee.

Hilarisch: De Spears-cloon die vertelt dat zij nog tot in het volgende najaar afbetaalt op haar kerstuitgaven. En haar vroegrijpe dochtertje dat vertelt over haar stortvloed aan toys.
spoiler
-Heb jij teveel speelgoed?
-Ja, eigenlijk wel.
-Hoe komt dat?
-Papa en mama geven me gewoon teveel. En dan komt kerstmis er ook nog aan...
Dan haalt ze een duur uitziend spel onder haar bed vandaan en vraagt aan papa: "Wat is dit eigenlijk papa?"

En: Een jongen is neergeschoten in een winkel (omdat hij ruzie kreeg met een andere klant?) waar hij een PS3 wilde kopen. Zijn eerste reactie, bloedend en wel: "Pak mijn portemonnee! Koop die PS3 voor me!"

Halleluja.

Baggerfilm.

• Dertien in dozijn-verhaal: vrouw en man houden van elkaar, vrouw vertrekt en komt om. Goh, intrigerend uniek. Man en overgebleven zoontje groeien uit elkaar door onvermogen man verdriet plaats te geven. Snurk.
• De ‘spannende drie’ blijven ongedefinieerd.
• Keaton sterft. I couldn’t care less.
• Eindscherm: 1 op de .. geesten zijn kwade. Dat is de grondslag van de f? Uiterst magere onderbouwing van 101 minuten weggegooide tijd.

Gekocht voor 1 eurie (Blokker, 5 voor 5€); niet waard.

1e ziening van Wimbledon.

Och heremetijd, hoe durven ze dit soort films nog te maken. Zo inspiratieloos.

Film ziet er wel prima uit, veel wit. Stijlvol, past ook goed bij het toernooi.

Kirsten is hier en daar oogverblindend en sexy niet te kort. (Alleen die tandjes hè. Eigenlijk geen pan. Zij komt er wel mee weg. Natuurlijk )

Tot slot is het getoonde tennis knudde. Op deze manier schoffeer je wel een groot aantal tennisfans.

Daar zal de f het wel niet van hoeven hebben.

Oh, wat een ramp van een film.

Zo slecht gemaakt, dat ie bijna weer goed wordt. Maar nèt niet.

Minstens 10 jaar geleden ooit eens gezien, waarschijnlijk tijdens een slaapfeestje, in ieder geval in een slaapgedrepiveerde toestand.

En toen was ie prima, zo herinner ik me . Dus had ik een aantal dagen geleden, bij eerste ziening sinds toen toch een zekere verwachting. Ik heb 'm zelfs aangeschaft... 2½ euro down the drain.

Nicholson en de heerlijke Pfeiffer zouden toch garant moeten staan voor een prettige ervaring. Nee. Allesbehalve. Zelfs zij zijn niet opgewassen tegen deze bagger. Nathaniel Fisher (Richard Jenkins) is werkelijk het enige lichtpuntje voor mij.

één sterretje, plus een halfje voor positieve 1e ziening.