Meningen

Ik vind 'm niet geweldig.

In de imax zaten wij zo goed als vooraan, en inderdaad, ik ben omver geblazen. Ik heb voor de duur van deze Batman (enigszins te lang) best genoten. Maar toen de titels over het scherm rolden, voelde ik me leeg. Of eigenlijk iets daarvoor al. Infantiel verhaaltje, veel bombarie, weinig inhoud. Netzoiets als die dotcomhype een decennium geleden, opgeblazen als een ballon, met niets daarin behalve hete lucht.

Dat is míjn gevoel bij The Dark Knight. Ledger heb ik best irritant gevonden, met dat gelik langs zijn lippen, echt een vervelend zenuwtrekje imho. En dit terwijl ik Heath Ledger de heerlijkste acteur die ooit heeft bestaan vind. Als hij nog een béétje langer had geleefd was hij volgens mij zelfs mijn All time favourits Al en Tom gaan overschaduwen. Tussen haakjes: dit is geheel en al gebaseerd op Brokeback Mountain. Daar ben ik madly in love geworden op Heath en dat gaat nooit meer over.

Bale zal voor mij nooit meer los komen van zijn vertolking van American Psycho. Zelfs in vleermuispakje stel ik hem nog moordend en gezichtsmaskerend voor. Wat is die vent geweldig in de verfilming van Easton Ellis' klassieker.

Enige lichtpuntjes voor mij in deze f: De Batmobile en Maggie Gyllenhaal. Echt een lekker ding! En dat terwijl ze allesbehalve een klassieke schoonheid is, zij moet het helemaal van haar uitstraling hebben. En bij god, die heeft ze!!

Rampenfilm.

De orkanen in Los Angeles zien er pachtig uit.

Hoe haat ik het wanneer de (geweldige) Jake Gyllenhaal in een jongensrol wordt gecast. Zo'n afgang na (het uitnemende) Brokeback Mountain.
Dennis Quaid kan fantastisch getormenteerde koppen trekken.

O ja, de wolven zijn mooi.

Maar ehm, het verhaal is toch voor een groot gedeelte dat Quaid zijn zoon en diens vrienden uit de bibliotheek van New York gaat redden? Ik herinner me nog van een paar dagen geleden (toen deze f op tv was) dat een deel van de kamer compleet was verijsd. En Gyllenhaal cum suis konden niet uit deze kamer 'ontsnappen' maar Quaid kon hen hier wel uit bevrijden. Waarom eigenlijk?

Is - best - een - vermakelijk - filmpje. Maar houdt niet over.

*Recensie*

Het einde maakt veel goed. Ik heb (alweer!) een traantje moeten wegpinken.

Washington en Paula Patton zijn echt heel leuk samen.

Ik vind het gegeven waar de film op gebaseerd is niet ijzersterk, toch is het een onderhoudende 128 minuten. Erg veel meer valt er mijns inziens niet te zeggen over 'Déjà Vu'.

Vanwege de erg fijne laatste scenes nét een 3-sterrenfilm.

(Te beginnen met deze post voeg ik *Recensie* bovenaan mijn filmbeschrijvingen toe, om deze te onderscheiden van berichten waarin gebruikers in een discussie verwikkeld zijn)

Deze film is een sluipmoordenaar.

1e ziening van Deliver us from Evil.

Gisteren binnengekregen i.c.m. mijn FilmValley en 'Eastern Promises'.

Jongens, ik heb geen aandelen maar 100 euri is toch echt een koopje voor 22 (bijna allemaal waardevolle) dvd's en 11 keer een prachtig blad in de bus!

Helaas helaas helaas zitten er deze keer krassen op mijn kopie. Toch heb ik meer dan genoeg kunnen zien om een recensie te kunnen bieden:

De film is niet overal even duidelijk. Het eerste uur is zelfs hier en daar langdradig om niet te zeggen saai. "Hum, een tweetje ofzo." En dan komt de dreun.

Berg slaagt er fenomenaal in om van enig sympathie naar neutraal naar afschuw naar grote, machteloze woede te gaan. En dat nadat ik dit precies zo gelezen had in FV (uitgebreidere en kortere beschrijving)!

Okee, was al een tijdje geleden maar dan denk ik toch dat ik het wel aan zie komen. Nee hoor. Amy Berg: magistraal meid.

Ik ben zo, onuitsprekelijk, blij dat ik ten eerste niet christelijk (katholiek) ben opgevoed en ten tweede niet christelijk ben opgevoed in Amerika. Het zal je maar fucking gebeuren.

Wat een andere wereld. O wat ben ik blij...

De Howard jongen... zo'n slimme vent, utterly destroyed. Dat doet pijn.

Hoe heeft Berg dit in godsnaam voor elkaar gekregen? Volgens mij met bloed, zweet en tranen. Grappig dat je dat niet afziet aan zo'n film van 101 minuten. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend. Maakt het nog eens extra knap.

Stond in het Parool niet al te lovend beschreven maar viel me 100 % mee.

Dat ligt niet aan de titel, die echt helemaal nergens op slaat. Wanneer Wendice vanuit het hotel zijn vrouw belt, juist voorafgaand aan de moordpoging, draait hij eerst de 6 (wat overeenkomt met de letters mno, denk maar aan je mobieltje). Oehoe!! Mooie reden om de film dusdanig te noemen.

Een echte Hitchcock, lekker ingewikkeld verhaal waar je regelmatig zit van: "Uh, nou snap ik 't effe niet meer hoor! You lost me Hitch!" Maar gelukkig vond hij me steeds met verve terug.
Kom daar maar eens om in het gros van de hedendaagse suspense-movies!

Het moment waarop Cpt. Lesgate zijn handen om de leuning van de stoel achter het bureau slaat en op die manier vingerafdrukken achterlaat, daarna nog afdrukken achterlaat op en rond de deurklink: Fantastisch! Wij dachten triomfantelijk: "Ha! daar gaat de film fout!" Maar nee hoor. Even later gaat Wendice perfect met zijn doekje langs deze plekken om de afdrukken weg te wissen. Good for you Hitch!

Grace Kelly speelt het tenenkrommend domme en afhankelijke vrouwtje. Dat personage schijnt een absolute vereiste te zijn in films van zo voor 1955. De bad guy speelt lekker slecht. Chief Inspector Hubbard is inderdaad zeer vermakelijk.

Ik merkte dat mijn gezelschap en ik op momenten ademloos zat te kijken. Het blijft leuk om mee te puzzelen. Eigenlijk vergelijkbaar met series als die van Jessica Fletcher, of om het willekeurig ieder andere detective (Morse doet het bij mij altijd wel goed) maar dan toch net even naar een hoger plan getild.

Het einde en dan bedoel ik dus echt de laatste paar seconden vond ik een grote misser. Grace Kelly accepteert een borrel van haar echtgenoot, over wie ze net heeft gehoord dat die haar wilde vermoorden. Hoe bedoel je weinig zelfrespect...

Recent voor de 2e maal gewaagd aan Diarios de Motocicleta .
In mijn bezit gekomen i.c.m. mijn filmvalley en 'La Grande Bouffe'.

O wat vond ik het een teleurstelling en helemaal niets de eerste x. Langzaam, langdradig, weinig ontwikkeling, om niet te zeggen saai.

En wat een revelatie deze herziening. Ik heb echt genoten.

Van de kameraadschap, de stille opmerkzaamheid van Ernesto, hoe een persoon reeds jong zo krachtdadig en meevoelend kan zijn.
Het prachtige kleine spel van Gael Garcia. Een fantastisch jong acteur.

Zeldzaam mooie roadtrip.

Ik meen een zeer ondergewaardeerd pareltje. (Niet in het minst door mijzelf in eerste instantie.)

Toch wel heel jammer dat de f zo ongenadig in elkaar stort bij het bereiken van het lepra-kamp !

Mijn 100e! Daar ben ik erg blij mee.
Na 266 dagen op MovieMeter. 'S kijken of ik nr. 101 tm 200 kan schrijven in de helft .

1e ziening van The Killer.

Ik weet niet zo goed wat ik met deze film aanmoet. (Als ik goed herinner) Tarantino vertelt op de (overigens zeer zienswaardige) 2e disc vd SE van Reservoir Dogs dat The Killer voor hem zeer invloedrijk is geweest, evenals John Woo in het algemeen. Dip Huet zou zelfs een grote inspiratie zijn geweest voor QT.
Aangezien ik QT heel hoog heb zitten was ik erg benieuwd naar dit werk van Woo.

Aan de ene kant van de medaille vind ik deze film regelmatig erg mooi, Fats gezicht lijkt wel uit steen gehouwen, zo sereen en superieur oogt hij. Prachtig. De muziek/ score draagt voor mij bij aan een fijne, iets melancholische sfeer. Het realiteitsgehalte van het inslaan van de kogels vind ik hoog, prima (dit trouwens in tegenstelling tot het zeer neppe geluid bij de klappen die Fat uitdeelt aan de 2 overvallers van Sally Yeh).

Ik ben een zeer groot liefhebber van het werk van James Clavell. Zijn boek
'Noble House' heb ik meerdere malen verslonden.
Net voordat Fat op het strand een confrontatie beleeft en het meisje redt/ naar het ziekenhuis brengt, is er een shot van Fat dat mij meeneemt het boek van Clavell in. Voor mij wordt de sfeer van het door mij zo geliefde boek precies getroffen. Dat heeft me ongelooflijk goed gedaan.
(Hiernaast is er in de film een spectaculaire achtervolging op The Peak van Hong Kong. Ook in het genoemde boek wordt er geraced op The Peak. Dus nog iets dat mij het boek binnentrekt. Heerlijk.)


Andere zijde vd medaille: het plot doet me weinig, in ieder geval véél minder dan Woo volgens mij voor ogen had. De fatale vriendschap tussen Danny Lee en Fat, daarnaast nog de dood van de makkers van deze twee hoofdpersonen...
Alles wordt met gierend veel pathos in beeld gebracht maar mist zijn uitwerking grotendeels.

Damn, ik vond Disturbia zóó spannend! En ik keek 'm overdag...! Okee, er is dus nu officieel iets mis met mij. Disturbia spannend vinden... Ik heb wel een excuus: ook in mijn privéleven vond afgelopen zondag (nadat ik de f van 11 tot 13 had gekeken) iets erg spannends plaats. Nee, niet gaan vragen wat, won't give any details.

Shia LaBeouf is best aardig. Ook het meiske in de film is snoezig.

Verder geen hoogstaande f, alhoewel het concept best aardig is: spioneren 'in vredestijd'.

Omdat ik 'm in een moment van zwakte en hersenloosheid zeer spannend vond, krijgt ie 'n puntje extra (bovenop m'n rationele beoordeling) van me.

Wat een verrassend mooie film! Ze doet me erg denken aan Magnolia.

Voor mij de 4e ziening van Donnie Darko.

De eerste keer gezien in de bios bij uitkomen, daarna minstens nog twee maal, de film wist me nooit helemaal te grijpen.
Ik bleef maar horen wat voor een meesterwerk deze film is; ik snapte er niets van, bij mij bleef na afloop van die eerdere zieningen steeds een dubbel gevoel achter.

Maar nu voelt het eindelijk alsof alle puzzelstukjes op de juiste plaats vallen.

Prachtige filmmuziek, scènes van grote schoonheid, een sublieme spanningsopbouw.
Een plot vol van zeer intrigerende elementen met als finale thema opoffering. Dat kan ik nu pas zien.

Dit vat de film nu voor mij samen.

Wat een prestatie heeft Stanley Kubrick hier geleverd. En wat een prestatie heeft Peter Sellers hier ook geleverd. Geniale humor, geniale absurditeit, geniale film.
Geniale humor in een tijd, 1964, waarin het onderwerp van deze film bloedserieus was!

'Dr.Strangelove' heeft mij minstens de 1e 70 minuten in een ijzeren houdgreep weten te houden (toen ik voor het avondeten geroepen werd).

Generaal Turgidson, generaal Ripper, majoor Kong, de Russische ambassadeur en uiteraard de rollen van Peter Sellersworden fan-tas-tisch gespeeld. Doctor Merkwuerdigliebe is verbijsterend.
Wat een feest.