Meningen

"Focus" is een film die nooit gemaakt had mogen worden. Niet alleen is de film inhoudelijk zwak en voorspelbaar, maar vooral het thema is schandalig. De film gaat over een bende oplichters en zakkenrollers en wij moeten hen als kijker tof vinden. Nou is dat niets nieuws. George Clooney beroofde ook jan en alleman in zijn "Oceans" trilogie, maar hij bestal alleen mensen die zelf ook het nodige op hun kerfstok hadden. Boeven die van boeven jatten is goed te verkroppen.

Denk er maar eens over na: in alle films waar een hoofdpersoon als "good guy" wordt gepresenteerd en aan de verkeerde kant van de wet staat, is dit personage in de kern goed van aard en steelt hij/zij, al dan niet gedwongen, van schurken, megalomale bedrijven en ander tuig. Het slachtoffer is nooit zomaar een slachtoffer, er is altijd een rekening te vereffenen. Er is altijd een fijne nuance.

Hier is geen nuance. Maar hier moeten we als kijker "rooten" voor een bende, die onschuldige mensen berooft van hun spullen. Mensen die blij van zin naar grote evenementen zoals de Super Bowl toe komen en vervolgens bestolen worden van portemonnees en horloges tot cameralenzen. Je hebt verdomme hard gewerkt om een keer iets leuks te gaan doen, komen Will Smith en die inwisselbare blonde hoer van een Margot Robbie er aan om je zooi te stelen. Wat is daar leuk aan? Ga eens lekker dood. Wat de fuck doet Will Smith in deze film? Ik dacht dat meneer nog iets van principes had?

Will Smith en zijn bende halen werkelijk alle trucs uit die dagelijks in grote steden als Parijs en Barcelona worden toegepast door onfrisse lieden uit ons prachtige Oost-Europa. Van georganiseerd zakkenrollen tot het skimmen van een pinautomaat. En wanneer Will Smith dit doet is het ineens wel cool? Dat soort mensen moeten vertrapt worden door een kudde bronstige giraffes begeleid door de klanken van "YMCA" wil ik ze enigszins cool vinden.

Ga voor de gein eens Oplichters in het Buitenland kijken. Tuig dat leeft van en voor het bestelen van argeloze mensen. Dit soort lui verdienen geen zuurstof.

Schandalig. Fuck you Will Smith.

0,5 ster

P.S. raar dat ik de enige ben die dit vindt.

Ook op IMDB is er niemand die een pleurishekel aan zakkenrollers heeft, daar maakt men zich drukker over de "interracial" relatie tussen Smith en Robbie... Volgens mij is het publiek van deze film bijna net zo triest als de film zelf.

Zeer tegenvallende film. Eigenlijk een soort karate-kid film maar dan met veel draden (wire-fu?). Lang gehoopt op op een Jet Li / Jackie Chan film, eigenlijk een soort ultieme combinatie, zeg maar wat Sly / Arnold in de 80's zou zijn geweest (al maakt Arnold een cameo in Sly's film The Expendables ).

Maar het is jammer dat Li en Chan in deze film samen te zien zijn, want het is gewoon een kinderfilm. Voor een kinderfilm niet slecht qua effecten, muziek en gevechten, maar als volwassene verwacht je er toch veel meer van.

Jammer. 2.5 sterren

Force of Nature. Ik begon hier met de nodige scepsis aan, in de hoop nog verrast te worden, maar nee.

Wat meteen opvalt is dat Gibson pas als derde genoemd wordt in opening credits. Is dit dan zo'n Bruce Willis film waarin hij even opduikt puur om de DVD-hoes wat op te leuken? Antwoord: ja, al blijft Gibson wat langer plakken dan dat die oplichter Willis meestal doet.

De grondlegger van dit posterbedrog is voor zover ik weet Morgan Freeman, met het gedrocht Guilty by Association (2003). (Wie een oudere weet, mag aanvullen.)

Naast posterboy Gibson op automatische piloot doet de rest van de cast het, ondanks het beroerde script en hopeloze productionvalue, niet eens onaardig. Booswicht van dienst is David Zayas, die ik echter te lang als totale goedzak in Dexter heb gezien om hem serieus te kunnen nemen als gangster. Emile Hirsch daarentegen, lijkt qua uiterlijk en grimassen een beetje op een poor man's Leonardo Dicaprio. De dames, waaronder Stephanie Cayo als de budgetversie van Anna Kendrick, zijn ook prima. Ook William Catlett, de prima token black guy, wil ik niet onvermeld laten. Waar gaat het dan mis hier?

Het begint bij allerlei inhoudelijke stommiteiten. Als Gibson voor het eerst Hirsch ontmoet zegt hij: "I know you... I know you ... (lange pauze) .... you're Cardillo!" In het volgende shot zie je Cardillo iets verder uitgezoomd... Met op zijn borst een naambordje met daarop "Cardillo".

Niet veel later zien we de boeven parkeren voor het appartementencomplex. De huisbaas trotseert de storm en gebaard wild naar de boeven dat ze daar niet mogen parkeren. Er is een storm op komst die waarschijnlijk het halve appartementencomplex zal wegvagen, maar dat een auto fout parkeert, is op dat moment topprioriteit?

Als de boeven een zwaar gepantserde deur eindelijk weten te doorbreken, blijkt dat die deur ondanks al die sloten en dat keypad gewoon van hout is. Doet me denken aan een scene uit Hot Shots! Part Deux (1993) (met dat hek, zie hier Hot shots part deux, hilarious scene - YouTube).

Maar daarmee is het niet gedaan. Het dunne verhaaltje en de drijfveer van de boeven is nog niet eens zo gek verzonnen, maar hoe het verhaal is aangekleed is soms te dom voor woorden. Terwijl allerlei boeven door het appartementencomplex rondspoken, trekken personages zich terug in een kamertje om daar heel relaxed met elkaar te flirten, elkaars wonden te verbinden of de zin des levens te overpeinzen.

Zelfs wanneer ze kort daarvoor beschoten zijn, kan er enkele minuten later alweer een ontspannen glimlach af. Dan heb ik het niet over een ervaren politieagent, maar over een mantelzorger.

Na de scène met het huisdier mag het geen verrassing zijn hoe en wanneer dit terugkeert in de film. Voorspelbaarder dan dat wordt het niet.

Waar je ook een beetje mee blijft zitten is de setting. De storm is de reden dat ze vanuit het gebouw geen hulp konden oproepen. Het was dus enkel nodig om een 'Die Hard' sfeer te creëren. En omdat dat soort stormen niet echt voorkomen in Amerika, is de setting verplaatst naar Puerto Rico. Waar het doodnormaal is dat daar Amerikaanse agenten wonen en werken? Geen idee. Vragen, vragen.

Er zijn betere films zal ik maar zeggen. Maar heb je alles op Netflix al gezien? Dan kun je dit ook net zo goed kijken, want dan heb je toch geen leven en je schaarse tijd op deze aarde reeds aan nog veel grotere rotzooi verspild.

2 sterren

Ford v Ferrari is ontegenzeggelijk een vakkundig gemaakt film met terechte Oscars voor geluid en montage. Matt Damon met zijn Texaanse accent en Christian Bale met een dik aangezette, Britse tongval vormen een leuk duo en het geheel kijkt heerlijk weg.

Toch kruipt het allemaal nooit echt onder je huid. Er ontbreekt wat spanning en het ontstijgt nergens echt het jongensboek-niveau.

Natuurlijk zijn de kwinkslagen met Ferrari vermakelijk. Van beledigingen tot kleine pesterijtjes, het is allemaal erg lichtvoetig en daardoor word je als kijker niet echt helemaal meegezogen. Het water staat Ken Miles op een gegeven moment financieel aan de lippen, zijn vrouw is daar een beetje boos over maar je hebt nooit het idee dat het echt bloedserieus is.

Oog- en oorstrelend, vermakelijk, maar verhaaltechnisch had er meer in gezeten.

3,5 sterren

Opvallend: The Foreigner is gebaseerd op een boek: The Chinaman - Stephen Leather (1991) - BoekMeter.nl. In het politiek correcte nu hebben ze de titel veranderd van Chinaman naar Foreigner want, zo meldt Wikipedia:

Dus om massale protesten en plunderingen van Chinezen te voorkomen en hen niet te hoeven blokkeren op de snelweg naar Dokkum... Oh nee, wacht, Chinezen doen niet zo kinderachtig over dat soort dingen. Om toch maar te voorkomen dat #metoochinaman trending wordt en carrières worden gesloopt zonder waarheidsvinding en rechtspraak, hebben ze het toch maar veranderd.

Anyhow, het boek is uit 1991 en het maakte destijds natuurlijk stukken meer sense dan nu om een verhaal te vertellen over een onschuldige stakker die verwikkeld raakt in The Troubles, het nogal eufemistische woord waarmee Groot-Brittannië de vele bloedige aanslagen placht aan te duiden, die destijds gepleegd werden door de IRA.

Desalniettemin krijgt Jackie Chan, de Chinama... Ik bedoel, foreigner in kwestie, het aan de stok met de IRA. Ditmaal is het een afsplitsing ervan die het niet leuk vindt dat er al 20 jaar vrede is op de Britse en Ierse eilanden.

Daarmee valt eigenlijk meteen op hoe stom die IRA eigenlijk is (was). Katholieken en protestanten die elkaar vermoorden omdat de ander een andere afsplitsing van hetzelfde geloof aanhangt. En dat in Europese landen, amper twee uur vliegen vanaf Schiphol. Echt te absurd voor woorden.

The Troubles worden ook altijd door moslims genoemd om westerlingen de maat te nemen wanneer wij zeggen "waar islam is, is geweld". Dan rest je niets anders dan de jij-bakkende mohammedaan in kwestie schoorvoetend gelijk te geven.

Nee, de IRA is allerminst sexy en het strontvervelende, dik aangezette Ierse accent van Pierce Brosnan is dat ook niet. De intonatie is nog zangeriger en debieler dan dat van een Limburger. Heb je wel eens een Limburgse politieagent iemand horen aanspreken die met 250 km/u door de bebouwde kom rijdt? Als je niet dicht bij genoeg staat om de woorden te verstaan maar alleen de toon kan horen, is het net alsof de agent de verdachte complimenteert met zijn mooie schoenen en vraagt waar hij deze ook kan kopen. De intonatie klopt niet met de inhoud, en dat is bij het Ierse accent ook zo.

Alles, maar dan ook alles, wordt gered door een ijskoude, stokoude, kwetsbare Jackie Chan - zoals je hem nog nooit zag. Deze film is voor Chan wat Creed was voor Stallone. De eerste film waarin ze een keer een ouder, kwetsbaar personage spelen. En het gaat hem goed af. Nee, het is geen hoogstaand acteerwerk. Hij heeft de hele film maar één blik en die ene taak voert hij uit met grote klasse. Wát een kop.

Ook Brosnan, drie jaar terug nog als een soort James Bond-lite te zien in The November Man (2014) (tegenvallende overbodige film), is in drie jaar compleet opa geworden. Oud, grijs, bril. Misschien is deze film ook voor hem wel een Creed. De rest van de cast is forgettable. Niet slecht maar ook niet bijzonder of opvallend goed.

De film is vooral gevuld met ondervragingen, kat en muis gedoe, en was zeker gebaat geweest bij nog één grote actiescène zoals die in het appartement waar Chan zich voordoet als monteur.

Sterker nog: het is best een tegenvaller dat zo ongeveer alle actiescènes in de trailer zitten, maar het beste stukje uit de trailer dan weer niet in de film. "Do you know who you're dealing with" wordt in de trailer telefonisch beantwoord door Chan met "Yes. Do you?" maar in de film blijft de vraag van Brosnan onbeantwoord.

Is iemand anders dit toevallig ook opgevallen?

Niet verveeld. Grimmig, sfeervol, onderhoudend.

Genoten van de stemmige synthesizer soundtrack.

3,5 sterren

Om in te haken op de lange review van Poisonthewell hierboven:

De film begint en eindigt met de kul van Jasol Segel. Daar tussenin zit een film die inderdaad een beetje dezelfde humor heeft als Superbad, Knocked Up en 40-year-old-virgin. Ik zou het willen omschrijven als geestige dialogen in plaats van fysieke practical jokes. Mij ligt dat wel, al vind ik deze film in het rijtje van die vier wel de minste. Geen dijenkletsers, wel veel gegrinnik. Segel zet ook wel een leuk personage neer, op het overdreven huilen na dan.

3 sterren.

P.S. Wat is een Apatow film? Welke comedy stroming?

Een interessante film waar eenieder zijn eigen boodschap uithaalt. Ik als domme boer kom niet veel verder dan:

Je moet niet proberen de dood te overwinnen, want als je het sperma uit een boom opdrinkt groeien er planten uit je buik, of je wordt kaal en vliegt met een dode boom in een zeepbel naar een dode ster in de vorm van een gigantische uterus, of terwijl jij hopeloos zoekt naar een kuur tegen kanker gaat je vriendin dood dus kan je beter in bad neuken en genieten van de laatste momenten van haar leven.

Veel dieper ben ik niet gekomen. Wil ik ook niet, hoef ik ook niet.

2.5 sterren

Deze film heb ik jaren geleden gezien, maar weet nog wel dat ik hem vrij goed vond. Binnenkort maar eens opnieuw bekijken.

Beter dan verwacht, nergens briljant maar de film zakt ook nergens echt in. Prima film.

3 sterren

Fracture is een psychologisch spelletje tussen een geslepen moordenaar (Hopkins) en een officier van justitie (Gosling) die hem achter de tralies probeert te krijgen. Wat deze film anders maakt is dat meteen duidelijk is wie de dader is en dat deze daar ook heel open en eerlijk over is. Dit bizarre gegeven maakt de ontmoetingen tussen Hopkins en Gosling prachtig om naar te kijken, waarbij Hopkins weer een heel, heel klein beetje de ijskoude Hannibal Lecter mag spelen. Er blijkt namelijk helemaal geen sluitend bewijs tegen hem te zijn, precies zoals Hopkins het had gepland.

Wat volgt is een aaneenrijging van ondervragingen, bezoekjes aan de plaats delict, rechtbankscènes en een halfbakken, ietwat obligatoire romance tussen Gosling en Rosmund Pike.

Het zit degelijk in elkaar en de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd, maar als de spreekwoordelijke aap uit de mouw komt is het wel een beetje een tegenvaller.

De stijgende lijn in de film lijkt de kijker klaar te stomen voor een grootse grand finale maar bij de aftiteling heb je toch een beetje een gevoel van: "Oh. Oke."

3 sterren

Een film in mijn favoriete genre, en daarom krijgt het een score die het eigenlijk niet helemaal verdient. Want het verhaal is prima, maar de geforceerde hints die je dan weer op dit, dan weer op dat spoor zetten, zijn in retrospectief wel een beetje killing.

Ook ontbreekt de chemie tussen hoofdpersoon Ray en zijn vrouw. Of ze nou door een rough patch in hun huwelijk gingen of niet. Het voelde alsof ze elkaar amper 10 minuten voor de film hadden ontmoet.

Desalniettemin een film met een prima naargeestige sfeer en dat is toch waarvoor je komt. Die krijg je dan ook. Een ander aspect dat goed uitpakt is de keuzes die de hoofdpersoon maakt. Het is vaak ergerlijk om te zien dat een personage domme dingen doet, maar Ray is vrij doortastend en je kunt je als kijker redelijk goed verplaatsen in zijn keuzes.

Geen hoogvlieger, voordeel van de twijfel, mager zesje.

3 sterren

Geen slechte film maar goed is hij ook niet.

De eerste helft wordt zorgvuldig opgebouwd. Dit is dan ook het sterkste deel van de film. De slecht acterende Franse griet haalt de film onmiddellijk omlaag. Naar het einde toe wordt het allemaal wat standaard en voorspelbaar. Er zitten wat quasi-spannende scènes in (het geklungen op het dak), maar die boet door het gebrek aan logica veel aan kracht in (het is krankzinnig dat hij zoveel lawaai maakt en dat ze badguys dat niet horen).

Desondankds geen straf om naar te kijken. Het is een rustige, sfeervolle film met een redelijke rol van Ford (die ik trouwens geen al te denderende acteur vind). Het is te merken dat er een goede regisseur achter zit, al kan deze de film ook niet boven de middenmoot tillen.

3 sterren

Free Guy is een film die meelift op de populariteit van games en sandbox games in het bijzonder. Het is een prachtige parodie op veel typische Grand Theft Auto situaties en gaming conventies in het algemeen. Toch heb ik het gevoel dat er meer in had gezeten, maar wellicht bewaren ze dat voor een volgend deel.

Veel grappen wist ik wel te plaatsen, al heb ik niks met gamers die op Youtube laten zien hoe ze zitten te gamen. Er zullen allicht wat bekende gaming-Youtubers in deze film zitten, maar die ken ik allemaal niet.

Het achterliggende verhaal rond gestolen broncode is goed bedacht. Een paar leuke cameo's maken het helemaal af, waardoor dit zeker een leuke film is, maar geen topper.

3,5 sterren

Stomvervelend en gezapig.

Naïeve lerares krijgt een klas met uitschot: 14 jarige tieners gespeeld door 25-jarige acteurs met snorren en 26-jarige actrices met cup D.

Ze wantrouwen elkaar en staan elkaar naar het leven. Na een uur vallen alle gangbangers huilend in elkaars armen dankzij onzinnige "lessen" en onrealistische dialogen met de altijd lelijke transgender Hillary Swank (alles onder haar neus lijkt op Steven Tyler, waarschijnlijk heeft ze ook een piemel). Ze zien in dat ze allemaal niet zo verschillend zijn.

Daarna wordt de kijker nog een uur van zijn leven afgenomen met gezapig gelul en overbodig gezwets door kansloze figuren met oninteressante verhaallijnen.

Er zijn nog wel meer van deze films, waarin kinderen uit achterstandswijken, die geen letter kunnen lezen, 10 jaar later allemaal Lexus rijden doordat hun idealistische leraar hen Macbeth liet lezen (ik kan er even niet op komen).

GATVERDAMME. Ik ga nu mijn tanden poetsen want deze film is zo mierzoet, ik ben bang dat ik morgen een kunstgebit moet bestellen.

Bah, 2 sterren

Hier ben ik het 100% mee eens.

Veel inhoud heeft het niet, de film is soms wat saai maar *wat* er te zien is, is op een vreemde manier erg boeiend, zeker door de gewichtigheid die Langella aan zijn personage geeft. De gelijkenis qua uiterlijk en manier van praten vond ik tegenvallen maar ik heb te weinig van materiaal van de echte Nixon gezien om dit storend te vinden. Tenminste, niet tijdens het kijken, want ik heb net wat stukjes van de echte interviews gezien, en de gelijkenis is er totaal niet. Noch qua uiterlijk, qua praten, en de echte Nixon maakte een veel fittere en minder gebroken indruk dan Langella.

De jaren '70 worden inderdaad echt geweldig neergezet, qua kapsels, kleding, huisraad, alles.

De gesprekken zelf waren de moeite waard en interessant, alles er omheen voelt als een samenraapsel om de speelduur van 120 minuten op te vullen.

3 sterren

Frozen is een bejubelde moderne animatie van Disney. Op Kerstavond kon ik aan mijn wederhelft even geen actiethriller kwijt dus hebben we deze film gekeken via Netflix. Het repertoire van Disney blijkt echter te divers voor mij - ik heb bijvoorbeeld genoten van The Lion King en Wreck-It Ralph maar dit was voor mij veel te zoet. Het blijkt dat je dus niet zomaar blind een Disneyfilm kunt aanslingeren.

Toen er na amper 20 minuten al 8 liedjes de revue waren gepasseerd sprong het glazuur van mijn tanden. Gelukkig worden de liedjes richting het einde steeds minder talrijk.

De animatie is natuurlijk weergaloos en de voice-acting is ook heel aardig, maar de humor is braaf, er zitten geen knipogen voor volwassenen in en de sneeuwpop was een regelrechte ripoff van Donkey uit Shrek, zowel qua stem als gedrag.

2 sterren

The Frozen Ground is een aardige thriller met de merkwaardige situatie dat zowel de kijker als de inspecteur eigenlijk al weet wie de dader is - alleen moeten ze hem nog zien te pakken. De sfeerschepping van zowel het gehuchterige Alaska alsook de 80's sfeer is geweldig gedaan.

Helaas is het in het begin erg moeilijk om lekker "in de film" te komen. Je wordt midden in het verhaal gegooid en het is lastig de draad op te pakken. Halverwege de film is het ook even onduidelijk wat nou een flashback is en wat niet, omdat het overlevende slachtoffer en een nieuwe slachtoffer nogal op elkaar lijken, zowel qua uiterlijk, als de situatie waarin zijn belanden. Niet echt handig.

Als het verhaal dan eenmaal begint te lopen overheerst vooral de irritatie richting het enige overlevende slachtoffer, die keer op keer wegloopt en domme keuzes maakt. Naar het einde toe wordt het redelijk spannend maar echt bloedstollend - nee.

John Cusack is geweldig als seriemoordenaar. 50 Cent doet een leuke bijrol. Nicolas Cage is volkomen inwisselbaar, helaas. Eén van zijn mindere rollen. Ik vind hem, met name door zijn "shit, dat heb ik weer..." hoofd, toch het best in tragi-komedies als "The Weather Man".

2,5 sterren

Fury voelt een beetje als een show van Hans Klok - je weet dat je besodemieterd gaat worden, maar toch is het leuk en je hebt nog geld over voor een kaartje ook. Er wordt op de kijker een trucje losgelaten en blijkbaar werkt het.

"Fury" gaat over de lotgevallen van Brad Pitt en zijn tankbemanning, die stukje bij beetje nazi-Duitsland in trekken met hun tank genaamd "Fury". Dit speelt zich af in een verder niet nader genoemd gebied en in het kader van een niet nader genoemde operatie. Het trucje is deze optelsom: we hebben de oude rot, het jonkie dat we langzaamaan harder zien worden, authentieke tanks, een rustig middenstuk waarbij de personages en hun onderlinge verhoudingen nog eens goed worden neergezet en actie, maar niet teveel zodat je het niet kan wegzetten als "domme actiefilm". Het klopt allemaal. De individuele elementen zijn akelig perfect zelfs - maar toch mist de film een ziel.

De film lijkt namelijk heel berekenend op alle fronten elementen te kiezen die het "goed doen". Qua casting, qua verhaal, qua muziek. Het grauwe kleurfiltertje. Zelfs het rustige middenstuk, waarbij de hoofdpersonen een ontbijtje krijgen geserveerd, voelt wat geforceerd aan. Alsof men zich realiseerde dat er wat karakterontwikkeling ontbrak. Het lijkt allemaal een formule te zijn. Hier en daar ook wel wat makkelijk en vooral voorspelbaar.

Je voelt je als kijker gewoon een beetje gebruikt. Een beetje het dubbele gevoel dat je krijgt van een supersized MacDonalds maaltijd: je korte termijn-genotsferomonen geven je een gelukzalig gevoel, maar je weet dat je aderen weer wat verder dichtgeslibd zijn en je hartaanval weer enkele uren dichterbij is. Je weet dat de film gewoon het product is van een rekensommetje en toch zou je de film tekort doen met een matig cijfer.

Als je dat dubbele gevoel even loslaat dan valt er behoorlijk van de film te genieten. De authenticiteit is zeer goed en het voelt alsof je erbij bent. Duitsers spreken echt Duits en worden grotendeels ook echt gespeeld door Duitsers. De cast is uitstekend en als je gaat twijfelen aan wat je moet voelen, is daar - geheel in lijn met de formule - de prima muzikale omlijsting van Steven Price die je weer op het juiste emotionele spoor zet. De focus op tanks en dan één in het bijzonder, werkt goed en is na duizenden oorlogsfilms een enigszins originele invalshoek. Sinds "The Beast of War" uit 1988 is er geen film gemaakt die zich vrijwel uitsluitend in en rond een tank afspeelt. Het beklemmende "Das Boot" effect is hier redelijk uitgevoerd, maar er had meer spanning ingezeten.

Ik had van David Ayer iets meer originaliteit verwacht wat betreft regie, maar de "first person shooter" grapjes die hij uit kon halen in "End of Watch" en "Sabotage" zouden hier natuurlijk niet passen. Hij houdt het behoorlijk ingetogen, maar wel degelijk. Opvallend vond ik de groene en rode tracer-kogels bij diverse machinegeweren; soms lijkt het meer op Star Wars lasergevechten. Het gaf een druk en bombastisch effect, maar ik was er niet kapot van. De toon van de film is rauw en grimmig - typisch David Ayer - maar hoewel het allemaal erg serieus is, gaat het realisme tegen het einde wel een beetje overboord.

Tot slot nog over de trailer: als je die nog niet hebt gezien, doe dat dan ook niet - je beleeft dan honderd keer meer lol aan de film. Maar zelfs zonder de trailer is het verhaal al na tien minuten duidelijk. Het enige wat er dan nog te raden valt is het lettertype dat ze gebruiken voor de aftiteling.

4 sterren