Meningen

Gedurende de film met een ''aaaahhhhh'' gevoel zitten kijken. Het is allemaal erg schattig en lief in beeld gebracht. Shizuru is gewoon om te smullen. De karakters worden vrij redelijk tot goed neergezet. bij wijlen wel ietwat te veel overacting. Vooral mede door de hoofdpersoon. Cinematografie is een van de beste die ik laatst heb bezichtigd. De locaties zijn schitterend in beeld gebracht. uitstekende fotografie, werkelijk een lust voor het oog. Visueel ook best overtuigend. Paar indrukwekkende shots tussen Shizuru en Makoto. De scènes tussen de twee zijn aandoenlijk in beeld gebracht, met als hoogtepunt de mooiste scène van de film,'' de kus-scène '' Echter is het op een gegeven moment te veel van de goede. Muziek was dan wel iets minder. Ipv van lief en warm kwam het meer zoetsappig en sentimenteel over. Erg jammer, kon zo half puntje bovenop. voor nu 3,5*, kleine aanrader.

Heerlijke Disney. Ongelofelijk gedetailleerd, oogverblindend vormgegeven en kleuren om je vingers bij af te likken. Niet bijster geweldig qua script verder, maar voor dit soort Disney-verhalen heb ik toch wel een kleine zwak.

Redelijk filmpje.

De humor is overduidelijk typisch Japans. Kan dergelijke humor immer waarderen. Echter begonnen bepaalde slapstick-momenten me de keel uit te hangen. De conversaties tussen de twee zijn fijn in beeld gebracht. Niet diepzinnig of moralistisch, maar eerder doodgewone gesprekken. Bepaalde situaties blijven verder wel tikje vreemd.

Visueel best saai af en toe, had echt het gevoel dat er meer inzat. Verder wordt Tokyo in beeld gebracht als 'Tokyo', en niet als de modieuze stad die we zo vaak te zien krijgen. De spaarse muziek was verder erg mooi. Leuk om 'n keertje te zien, echter zal het me allemaal niet lang bijblijven.

Edit: Mooi poster.

Een van de mooiste en indrukwekkendste Actie / Science-Fiction films ooit.

De film barst van interessante personages, klassieke scenes, geweldige quote's, adembenemende specialeffects, etc..

Weinig films hebben zoeen massieve en imponerende impressie bij me achter gelaten.

5 sterren

Twee weken geleden gezien en als ik hieraan terug denk kan ik mij maar weinig positiefs voor de geest halen. Visconti's visuele stijl (voor zover die bestaat) is vrij pover, waardoor het erg moeilijk is om geen ergernissen te vermijden. Dat geldt trouwens voor alle Visconti's die ik tot op heden zag. I.t.t. (ik noem maar wat) De Sica is hij ook een zwakke acteursregisseur. Iets wat in deze film pijnlijk merkbaar is. Het verhaaltje is wel aardig om te volgen en ondanks de speelduur verveelt het niet maar ergert wel.

Grandioze, uitermate fascinerende film. Ik had het achteraf niet verwacht maar Tetro behoort absoluut tot de beste werken van Coppola. Het is 'n opera, vanaf het begin tot het eind! Coppola bewees eerder met Youth without Youth (wat ik persoonlijk de mooiste geschoten digitale film vind) dat hij niks van z'n visuele flair heeft ingeboet. Met deze film toont hij z'n kunstje opnieuw en doet er misschien zelfs een schepje bovenop. Tetro is werkelijk prachtig geschoten. Helemaal m'n stijl ook. Diep melancholische sfeer, klanken, stemmen, muziek zetten de toon. Bij wijlen zo bekropen dat het moeilijk te achterhalen is in wat voor periode en tijd de film zich afspeelt.

Er wordt fijn geacteerd door de gehele cast, met Maribel Verdú als de uitschieter. Vincent Gallo zie ik voor het eerst in 'n film, maar ben nog niet helemaal overtuigd door z'n kunnen. Heeft wel 'n erg sterke uitstraling voor 'n rol als deze. De drama deed mij ietwat denken aan Almodóvar. Rivaliteit, uiteenlopende familiegeheimen, melodrama, wraak, afkeer, autobiografie, wantrouw en inclusief Carmen Maura! Briljante film van de grootmeester en ik raad iedereen die dacht dat Coppola aan het einde van zijn loopbaan was aan om Tetro te bekijken. Het tegendeel wordt eenvoudigweg bewezen. Meesterwerk. 4,5*

Mijn verwachtingen waren vrij nihil, maar toch, dit is echt om kotsmisselijk van te worden. Ziet je 60 minuten naar lelijk/amateuristisch/vreemd/irritante beelden te kijken waar geen knoop aan vast te binden is. Ben geen van surrealisme, maar al helemaal niet van films die inhoudelijk geen ruk te bieden hebben. Ultra leeg dit. Heb verder in het geheel weinig meegekregen, boeit me verder ook weinig. Dit zal ik haast niet overdoen.

0,0% cinema dit!

Geweldige noir en blauwdruk voor veel latere noir's. Uitstekende cinematografie, fraaie zwart-wit beelden en contrasten. Solide script met genoeg spanning en welvaart die jammer genoeg tegen het einde paar dieptepunten kent. Alan Ladd (nooit van gehoord) is schitterend in zijn rol als koelbloedige, onbewogen misdadiger. Wat overigens zwaar teleurstelt is Veronica Lake. Ik ben niet getroffen door haar acteertalenten noch haar uiterlijk. Voor de rest 80 minuten geboeid zitten kijken, top vermaak.

Edit: De poster is prachtig!

Niet echt subtiel in mekaar gezet en ook verre van indrukwekkend. Enkele bijrolletjes zijn ook moeilijk te pruimen. Maar het kijkt allemaal wel lekker weg en verveelt geen minuut. En de soundtrack is natuurlijk fantastisch. 3,5*

Wat overgewaardeerde Almodovar dit. De eerste twintig minuten is érg zwak, nare situaties, saaie dialogen en vervelende personages. Naar mate de film vordert (eigenlijk vanaf de aankomst in Barcelona) wordt het steeds beter en beter en het kijkt allemaal bijzonder goed weg. Fantastisch gespeeld, geinige types en leuke humoristische momenten.

Het grootste probleem is echter dat Almodovar een gevoel van onevenwichtigheid ontwikkelt. Aan de ene kant bespeurde ik maar weinig emotie omdat de komische toon in de weg stond en aan de andere kant weinig komedie omdat dan weer de emotionele toon in de weg stond. Mocht het een pure komedie zijn zou ik de film beter waarderen en zou het een pure drama zijn, idem dito. Helaas krijgt geen beide aspecten de overhand en kom ik niet verder dan het predikaat 'onderhoudend'.

Sweet!

Na een zware film als ''Andrey Rublyov'' was ik wel aan toe voor een luchtig filmpje.

Visueel ziet de film verzorgt uit. Alhoewel het toch weer wisselvallig is. Soms zien er de shots niet echt goed uit, anderzijds oogt het weer prachtig. Prima uitvoering van het concept, waardoor het in het begin nog erg aangenaam en leuk uitziet en veel valt te genieten. Tegen het einde wat zwaarder en dramatischer allemaal. Vond het ook wat saai dat gedoe met tijdreizen. Fijne muziek verder. vooral de piano melodie deed me kalmeren

Schattige filmpje die wel een grotere publiek verdient hier. 3,5*

Zowel inhoudelijk als filmisch nogal saaie film. Thematiek uiterst aantrekkelijk, echter spijtig genoeg lijkt de film nergens een helder en karakteristieke beeld van eenzaamheid te scheppen. Halverwege was ik er nog niet eens uit of dit nou een film is over de eenzaamheid of gewoonweg een doorsnee simpel verhaaltje of een vrouw die aan een verslaafdheid lijdt voor 'kleren kopen'.

het gehele subplot was ronduit onzinnig. 'Mevrouwtje moet nodig kleren hebben' goh heel interessant. Opmerkelijk wordt het allemaal zeer somber en afstandelijk gefilmd. Wat ik persoonlijk als een grote minpunt zie, aangezien het echter niet zo depressief is als het lijkt.

Verder een minimum aan dialoog die nergens ook vermeldenswaardig of onvergankelijk is. De muziek geleid met de minimalistisch stijl zorgt nog voor een paar mooie scènes, doch is het samenhang zeer saai om een goeie film te vormen.

Eindelijk gezien.

Ik prefereer Citizen Kane nog altijd. Echter is Welles tot nu toe niet in staat geweest om mij 100% te bevredigen. Touch of evil is vooral een film met twee gezichten. Laat ik dan meteen de minpunten opsommen.

Dat Welles continu de fout maakt om stuk voor stuk irritante personages af te leveren was mij persoonlijk in Citizen Kane al onbetwistbaar . Maar dit slaat werkelijk alles. Dat moteleigenaar moet welhaast een van de meest ergerniswekkende personages ooit zijn. Een hoop overacting voor niks. Verder nog meer irritaties door acteurs te bespeuren. Die Uncle Joe Grandi, zijn hele bende en uiteraard Welles. Wat heeft die man toch een irriterende stem zeg. De film dateert 17 jaar na Citizen kane, onvoorstelbaar in feite als je ziet hoe vreselijk de man eruit ziet.

Zoals ik al eerder beduidde, een film met twee gezichten. Aan de ene kant een sterke thriller, anderzijds erg flauwe film. Dat hele gebeurtenis met die Mexicanen in die motel. Wat moet je daar nou van denken? Kan iemand mij overigens vertellen waarom Welles zijn acteurs voortdurend zo vlug en door mekaar laat spreken? Behoorlijk hinderlijk. Qua acteren steken Heston en Leigh boven de rest, alhoewel het mij pas na 3 kwartier duidelijk werd dat Heston een Mexicaan moest voorstellen.

Meest positieve aan de film zijn de visuele aspecten. Erg mooie kleurgebruik, interessante cameravoering en duistere sfeer. De soundtrack was her en der wat bombastisch maar over het algemeen fijne soundtrack. Alhoewel het totaal niet in de prent past. Aardige film dus doch hopend om bij zijn volgende werkjes iets meer voorgeschoteld te krijgen.

Onderhoudend, doch verre van een indrukwekkende misdaadfilm. Binnen het genre niet een film die nieuwen invalshoeken biedt, en de vele clichés zijn een doorn in het oog. Visueel ook vrij karig, volgens mij heb ik geen enkel mooie shot gezien. Qua acteren heb ik er niks op aan te merken behalve Affleck. Wat een nietszeggende drol van een prestatie zeg. Hij probeert een soort diepdenkende, omvattende misdadiger a la De Niro in Heat neer te zetten, maar valt keihard op z'n bek. Mede dankzij het acteerwerk (Rebecca Hall ) en het feit dat de film her en der z'n charmes heeft, maak ik er een nipte 3,5* van.

Absoluut het beste wat de trilogie te bieden heeft. Nostalgie pur sang dit. We worden continu getrakteerd op de ene na de andere hoogtepunt, met talrijk fantasievolle vondsten. Ook het kleurgebruik is betoverend mooi en zijn er hoop toys om van te houden. Favoriet bij uitstek: Rex!

Wat een crap! Met een speelduur van 147 minuten! (hoe haal je het in je hoofd?) heeft Michael Bay simpelweg weinig te vertellen. Bombastisch en lawaaierig . De score varieert van vals sentiment tot nietszeggende herrie. Sentimentele drama en 'n side-romance die voor geen meter werkt. Dat Bay überhaupt nog een verhaal wil vertellen. Zeer karig geschreven.

Verder is z'n visuele stijl oppervlakkig, brak, en ergerniswekkend te noemen. Onnodig veel cuts, irritante actiescènes (veel te druk, luidruchtig en onoverzichtelijk) en het duurt vooral bijzonder lang. De acteerprestaties z'n wisselvallig, Megan Fox en Gibson bakken er hé-le-maal niks van. LaBeouf daartegenover redt enigszins de boel, paar geslaagde momenten her en der. Maar het meest indruk maakt vanzelfsprekend John Turturro, heb mij in ieder geval geamuseerd met z'n spel.

Het optreden (wat een verademing!) van Turturro, paar slapstick-momenten van LaBeouf, aandoenlijke robots zo nu en dan, en paar aardige actiescènes zorgen nog voor een niet compleet rampzalige ervaring. Voor de rest is dit een érg matig vervolg.

Ik ben niet helemaal content met mijn eerste Kieślowski en zijn manier van doen. Vooral in de zin van compositie/mise-en-scène laat de film wat (nou ja geen wensen) maar een onbevredigend gevoel achter. Al maakt dat verder niet echt veel uit, aangezien het inhoudelijk toch redelijk saai is. De symboliek is mij groots gedeelte geglipt. Bij de meeste scènes had ik ook zoiets van ''wtf moet dit nou weer voorstellen'' met als hoogte punt die suikerklontje.

Echt sympathie kon ik overigens niet tonen. Binoche is gewoon een kop en een stem zonder enige innerlijke aanschouwing, althanks, zo kwam het mijn inziens over. De muziek wat écht prachtig. Toch wel mijn klassieke/opera stuk. Zo'n een beetje dubbel gevoel hou ik hier dus van over. Aan de ene kant bij vlagen interessant en aan de andere kant vrij saai en oppervlakkig.

En dat kan ik beamen.

Over het algemeen vrij onbeduidende trilogie. Nou is Blanc enigszins vermakelijk te noemen, echter zijn Rouge en Bleu het toppunt van monotonie. Dit deel bevat meer plot/dialoog dan zijn voorgangers, en die zijn oh zo saai. Iedere conversatie tussen de rechter en de studente lijkt te bewandelen in een halfdichte ethiek die nergens steekhoudend is. Hoe oninteressant kan je je personages neerzetten?

Nergens lijkt Kieskowski een poging te nemen tot geloofwaardigheid. Vrij trieste verhaaltechniek/karakterontwikkeling ook. Na één bezoekje van de studente besluit de man zich aan te geven en heeft in geen jaren over iets moois gedroomd en zijn ze opeens dikke buddy's, alsof ze elkaar al eeuwen kennen. Nog triester is de manier waarop ze afscheid nemen van elkaar. Ik geloof het gewoon niet. Ik ben dus niet ondersteboven van zijn Trois Couleurs. Heb eigenlijk al weinig trek in zijn Dekalog serie.