Meningen

Viel me toch wat tegen. Aan de choreografie ligt het in ieder geval niet, daar kan ik maar weinig kritiek op leveren. Het voornamelijke probleem ligt echter bij de humor die maar zelden lijkt te werken. Ik kan de humoristische toon in dit soort films altijd met gemak appreciëren, sterker nog, ik vind het bij vlagen ook eenvoudigweg erg hilarisch. Maar opmerkelijk genoeg wilde de humor hier gewoon niet werken. Ook de personages stelden mij enigszins teleur. Ik kon niet verder dan een Krappe 3*.

Aparte, geinige zwarte komedie. In het begin was ik er 'n beetje sceptisch over Cage, echter is deze rol hem op 't lijf geschreven. Heb 'm iig niet beter zien doen geloof ik. Helaas viel de film visueel wat tegen. Met tot twee keer toe een microfoon in beeld!

Grootmeester Akira Kurosawa had opgegeven moment het zin en het gezindheid van leven terug toen ie Kurosawa ontdekte, hiermee weet Abbas Kiarostami weer de zin van leven en dood te accentueren .

The Wind Will Carry Us is een film over het leven...het zegt zoveel en tegelijkertijd zo weinig. Deze film bevat zoveel prachtige symbolieken....(Een appel die zijn weg naar de jongen probeert te vinden, een man die keer op keer een eindje moet rijden om verbinding te krijgen met zijn mobiel, een man die de vrouw van gisteren niet herkend omdat ze is bevalen van een kind)....verbluffend. Er zitten veel lange shots in de film, veel stiltes, vele herhalingen.....geen muziek, behalve het geluid van de omstandigheden. Dit allemaal zal niet bij iedereen in smaak vallen, het kan ronduit irritant of saai worden. Maar ik vind de long shots, de vele stiltes,de herhalingen juist prachtig....het bedrukt allemaal
zoveel betekenissen(stitles....het leven is niet zo spannend als het lijkt)....herhalingen....(we doen in het leven keren op keren het zelfde dingen)...lange shots...(de dagen zijn soms langer dan ze lijken). Toegevend wat ik opvallend niet zozeer prijs van Kiarostami's werk is het ontbreken van muziek....het kan natuurlijk met thema's te maken hebben maar ik verlang er afentoe toch naar.

Hier behandeld Kiarostami het leven en dood in een zin van spreekwoorden en uitdrukkingen...er kunnen symbolen van de dood gezien worden in de film:.....een schildpad die op het begravenis loopt, de ingenieur die steeds belangstelling toont voor een ouwe dame. Hier komt het latijnse zin van pas. Memento mori: Bedenk dat u sterfelijk bent of Denk aan je eigen sterfdag.....Het eind scene..een bot die in het water drijft kan ook betreking hebben tot het latijnse metafor carpe diem quam minimum credula postero:Pluk de dag, vertrouw zo weinig mogelijk op die van morgen. Ik raad de film aan diegene die van ware Art-cinema willen genieten...het enige minputen die bij me opkomen zijn de gebrek aan muziek(zal je niet in een Kirostami film vinden....en de lengte die naar mijn mening iets te lang duurt voor de thema. Maar Abbas Kiarostami toch...een man naar mijn hart.

4 sterren.

Op visueel vlak erg mooi met een schitterende soundtrack. Al was ik vooral na het prachtige The New World wel hongerig naar meer. Plot en personages anderzijds deden me weinig en werd ik nauwelijks geraakt.

Mijn twee Ozu verschilt in feite niet veel van Banshun. Dezelfde toestanden, gebeurtenissen en penarie. Wederom ingetogen in beeld gebracht, en wederom greep het me niet volledig. Dat de essentie van Ozu´s films in hun eenvoudig zit is mij ondertussen wel duidelijk. Echter verwacht ik iets meer, iets magisch, iets waar ik mij volslagen kan identificeren met de personages en wat zich wezenlijk afspeelt. Ook twee herkenbare kenmerken in zijn films irriteren mij zo nu en dan zeer zeker: 1) De overdreven fake gelach. 2) Continu vreemde herhaling van één woord. Voor de rest, zeer rustgevende film.

Wat een deceptie zeg.

Actiescènes zijn echt zwaar kut. Onnavolgbaar en rommelig. Bah! Kan niet wachten op Civil War.

Duidelijk het beste van de drie, juist omdat het meer aanleunt tegen de realiteit, met levensechte situtaties en conversaties. Ik kan het gegeven dat het niet meer 'het perfecte sprookje' is meer waarderen, de beste scene is dan ook in die hotelkamer. De muziek en locaties dragen overigens nagenoeg bij aan de sfeer. Heerlijke film!

Werkelijk heerlijk vind ik dat. Oer-Italiaans.

...En verder om het understatement ten top te brengen: mamma mia wat een wereld rol van Anna Magnani! Een van de beste vrouwelijke hoofdrollen die ik uit die tijd ben tegengekomen. Die charisma, haar gekwebbel en karakter, haar methodes en aanpak, werkelijk ´n lust voor het oog. Zelden zo fascinerend naar een actrice zitten kijken. De film is naar Visconti's eigen zeggen een aanklacht tegen het neo-realisme - toch blijft Visconti netjes binnen het concept van neo-realisme. (de wereld is vol met trouweloosheid en begerigheid, de rijke winnen tegenover de arme, arm geboren is arm sterven)

Visueel had de film wat meer aandacht mogen krijgen, her en der wat saai, al past de manier van filmen wel perfect in de context.

Bellissima blies mij nergens van mijn zitplaats of liet nergens echt een indruk achter (buiten Magnani), toch is het een zeer geslaagde werk geworden.

Echt een typische Apatow-productie inclusief stand-up comedians, verwijzingen naar cult, huwelijksperikelen, loser vrienden en serieuze drama-elementen. Helaas neemt in dit geval het drama iets te veel de overhand, waardoor het komedie gedeelte lijkt te worden onderbelicht. Ook zijn er te weinig grappige bijrollen, iets wat altijd wel snor zit bij een Apatow. Er valt genoeg te genieten, maar een echte topper, zoals ik hoopte, is het helaas niet geworden.

Ik hou van exploitation, maar ik zie er gewoon veel te weinig van. Misschien nadien toch maar wat meer explotation's zien, al kan ik mij wel moeilijk aan m'n film-voornemens houden. Eindeloos vermakelijk vond ik deze film. Ik heb continu een deuk gelegen (die kerk en waterscène ), mij enorm vermaakt met de vele close-ups, slow-motions en het geweld. De soundtrack mocht enkel wat lolliger, maar voor de verdere rest is het een geslaagde rit. 4*

Slutty Bitches in Post Feminist America.

Zowel de sfeer als de soundtrack in deze film is fucking fenomenaal, maar daar is dan ook alles zo'n beetje mee gezegd. Voor de rest (met name plot en personages) stelt dit bar weinig voor. Of mijn kijk moet dramatisch veranderen na een flinke herziening.

Tegenvaller. Natuurlijk nooit met de gedachte om een geëvenaarde film als die van Godard te zien, gekeken, toch schepte Ramon's enthousiasme wat verwachtingen. Helaas niet zoveel fun als verwacht. Ik vind de toon eigenlijk nooit echt cool, Richard Gere meestentijds vervelend, de plot echt te zwak, en de gebeurtenissen te geforceerd. Daarnaast Ik mis vooral de charme en de frisheid van het origineel. Wel een fantastische finale. Kleine 2,5*

Onlangs nog (voor het eerst) kunnen bewonderen op het grote scherm, de film komt daar toch het best tot zijn recht.

En wat blijf dit toch (na de zoveelste herziening) nog onverwisselbaar een meesterwerk van de bovenste plank. Perfectie ten top. Pra-ch-tig muziek, verhaal en dito dialogen. Sfeer van de aller allér bovenste plank, wonderlijke locaties en behoorlijk magnifieke personages. De ene na andere briljante scène vliegen je om de oren. En uiteraad la grande final om U tegen te zeggen!

Cinema met een héle grote hoofdletter.

Los van de cinematografisch aspect en de chemie tussen de acteurs is het geheel vrij standaard. Achtervolging in het midden is redelijk saai. De overvallen worden ook alles behalve overweldigend in beeld gebracht. Shoot-out aan het einde is wel aardig, maar dat simpel cliché-einde (ze sterven) verneukt dan wel weer een hoop.