Meningen

Aardig. De absurdistische humor is niet aan mij besteed, maar het stuk drama werkt al een stuk beter, mede door een sterke Cruz, zowel sensueel als hartverwarmend. Het slotstuk van de film is dan ook een stuk beter omdat het drama de overhand neemt en de hele flauw humor verdwijnt. Verder aardig geschoten hoewel het me te kleurrijk was soms, vooral op de kitscherig lelijke manier. Het sfeertje is wel leuk en het kijkt prima weg. 3,0*.

Ik wil de film zeker niet slecht noemen want ik heb weliswaar veel kritiek maar ook 105 minuten geboeid gekeken. Maar ik was toch behoorlijk teleurgesteld en dacht ook op de fiets terug naar huis: wat zou een Kore-eda met dit uitgangspunt hebben gedaan? De film zou een heel stuk subtieler zijn en daarmee ook veel beter. Zonde.

Dat centrale uitgangspunt waar je de een opgeeft om de ander te redden is echt voldoende voor twee uur drama. Maar nee, er zaten al allerlei strubbelingen tussen beide families. Te veel, waardoor dit eerder een film van oud zeer is dan van nieuw drama. Een drama dat zich nooit echt lekker ontwikkelt daarom. Te vaak wordt conflict gezocht zonder dat er echt aanleiding toe is. Hier is geen drama waar vanuit personages zich ontwikkelen, hier speelt dat de personages de ruzie opzoeken en zo ontwikkelt het drama zich. Echt geloofwaardig vond ik het in de regel niet. Uiteraard gaan er twee vreemd alsof er nog niet genoeg gebeurt. Het was allemaal eindeloos interessanter geweest als die families juist wel echte vrienden waren en op goede voet met elkaar leefden.

Maar ook hoe beide gezinnen elkaars spiegel zijn is te gemaakt. Helemaal omdat Fedja van Huêt (de enige die nog redelijk normaal deed en niet volledig onsympathiek was) dan ook nog eens een man is met een succesvollere vrouw. Dat an sich is prima maar ook iets dat in de film weer als extra stukje drama komt. Geef een gezin een werkende man en een vrouw ernaast en het drama zelf kan centraal staan, draai het om en geef de vrouw meer succes en ook dat wordt een extra laag. Althans wel in deze film. En die zat al zo vol.

De acteurs doen hun best en doen dat goed en weten nog wel iets realistisch ervan te maken, alsof we toch naar echte mensen kijken. En ook de regie is prima, vaak weet die de toon goed te raken op een enkele valse noot na. En visueel erg fijn in 1.85:1 waar ook vooral verticale lijnen soms erg mooi naar boven komen en soms wordt er in dat krappere formaat heel veel breedte gevonden. Enkele shots springen eruit. Dat eindshot met de mist dat het geheel abstract maakt, of die bergwand van linksboven naar rechtsonder in het bos waar twee mensen klauteren, of zelfs een shot als beide vrouwen een wijntje drinken en heel subtiel een soort schuine lijn precies door de beide glazen gaat (het ene leeg, het andere voller op de voorgrond en de lijn gaat precies over de lijn waar wijn in glas overgaat) en die lijn trekt zelfs door in het houten meubilair rechts in beeld. Mogelijk toeval maar ik betwijfel dat. Daarvoor waren de shots in de regel te uitgedacht. Net als het script dus. Alleen bij shots brengt dat meerwaarde, bij het script zorgt het voor teleurstelling. 3,0*.

Pijnlijk. Zo'n komedie die graag leuk wil zijn en daardoor de plank volledig mis slaat. Acteerwerk ligt er vaak veel te dik op, met die broer die niet helemaal goed is of een volstrekte idiote en miscaste Beau van Erven Dorens*. Zelfs een aardig acteur als Van de Sande Bakhuyzen kan hier helemaal niets mee en hij loopt wat verloren rond. Daarmee ben je als film mij al kwijt, zelfs een komedie heeft een zekere geloofwaardigheid nodig en is leuker als die zichzelf enigszins serieus neemt. Verder ook vreselijk lelijk gefilmd trouwens en verder op geen één punt interessant of origineel. Ondanks de leuke Haverkort, een prima Van de Wijdeven, dat wel grappige jonge meisje (wat ontwapenend zonder dadendrang) en dat bloedmooie meisje Julia dat voor 3 seconden in beeld brengt kan ik hier weinig mee. 1,0*.

* Wel kudo's voor Beau trouwens met zijn uitspraak richting de advocaat van Kemna. Dat had ik nog nergens gezegd. En Beau zit in deze film en Kemna deed de casting. Dus bij dezen.

Mooi geschoten documentaire (lekker dromerig) waarin de emotie vanzelf komt zonder dat ernaar op zoek hoeft te worden gegaan.

Wat de docu minder sterk maakt is dat het vooral de zusjes in beeld neemt en hen laat vertellen. Er is 2 jaar gefilmd, ik denk echt wel dat er veel meer materiaal was om een veel betere en minder praterige documentaire te maken. Ook die ouders zijn enorm boeiend omdat alle vier (het 3e zusje zonder de ziekte is eigenlijk niet in beeld) een andere persoonlijkheid hebben wat soms schuurt, maar voor de kijker wel enorm intrigeert. Alleen dat is vooral weer: show, don't tell. En uiteindelijk zien we vooral pratende hoofden. Ergens is dit voor de docu ook een lastige periode omdat beide zussen nu nog prima kunnen leven en je er niets aan ziet, dat is dan ook wel moeilijker om te tonen. Maar toch, met 2 jaar volgen en filmen had dat best gekund. Niettemin blijft het wel een boeiend uurtje. 3,5*.

Inhoudelijk valt hier best wat goeds in te zien - ik zou dit geen slechte film durven noemen. Maar er is wel een grote maar. Ik vond er simpelweg veelal geen drol aan. Veel te lang, oninteressante gesprekken, saai camerawerk, visueel ook weinig te beleven (mede door het formaat van kadertjes) ondanks een van m'n favoriete DOP's, scènes die maar duren en duren. Ook dat split screen, hoewel sterk bedacht, vind ik richting het einde ook minder zuiver gebruikt en dan wordt het meer een gimmick. Enkele momenten springen er wel uit, in het begin is nog wel prima sfeerschepping en richting het einde zitten enkele sterkere scènes. Maar ook onnodig drama dat niet past, afleidt en de lange film nog langer maken. Denk aan dat gedoe met die zoon en drugs (waarom?) of hier en daar een opmerking over een affaire van vroeger. Ook niet nodig, tenzij Noé graag allerlei persoonlijke dingen kwijt wilde maar het blijven slechte keuzes. 2,0*.

Mooie film het eerste halfuur in die kale besneeuwde vlakten. Door het vele wit van de sneeuw en de zwart-witfotografie wordt dit beeld haast abstract, met hier en daar wat verticale bomen en allerlei kanten opgaande takken. Erg mooi. De kou en ellende is haast voelbaar. Daarna gaat de film vooral richting binnenlocoaties en worden de personages geen onderdeel meer van hun omgeving maar eerder wandelende symbolen waar ik niets bij voelde. Maar ook zijn die binnenscènes allemaal een pak minder interessant om te zien, traag en zelfs richting het saaie. De film eindigt nog wel behoorlijk, maar het niveau van dat eerste geweldige halfuur wordt nergens meer gehaald. Afgerond naar boven 3,5*.

Erg mooie indringende film. Zowel het begin waar het gevoel van die dag en de machteloosheid en angst erg sterk worden neergezet, maar ook het drama daarna blijft subtiel genoeg om echt te overtuigen en meeslepend te zijn. De momenten tussen vader en zoon zijn mooi. Dat stuk rond die hele Facebook-post hangt er eigenlijk maar wat bij zelfs (en is ook wat matigjes uitgewerkt verder en stiekem zijn dit de zwakste momenten, alleen dat dankjewel van die vrouw in de metro was ontroerend en fijn gedaan), de film gaat veel meer om rouwverwerking en doorgaan. Mooie sfeervolle beelden, goed geacteerd, boeiend. De film houdt veelal focus (in verhaal en op personages) zonder te veel plot en is daarmee een stuk overtuigender dan Revoir Paris van vorig jaar. 4,0*.

Wel een geinig filmpje om te zien. Naïef, natuurlijk, maar ook getuigt het van veel fantasie en ook lekker vlot verteld. Wel erg statisch gefilmd, op dat vlak weet de film weinig te boeien, maar de korte duur maakt dat het niet gaat vervelen. 3,0*.

Grappig zijn die comments over deze film dat er niks bijzonders gebeurt. Het ligt er maar aan wat je bijzonder vindt natuurlijk. Dit zijn namelijk alledaagse levens, waarmee je tegelijk zegt: mijn eigen leven is niet zo bijzonder.

Enfin, erg fijne Hou weer. Juist in die kleine momenten zijn zo fijn bij hem, anders dan bijvoorbeeld Linklater heel hard probeerde in Boyhood - misschien dat die film daarom zo hoog wordt gewaardeerd, pretenderen het alledaagse te tonen maar nu net de grote momenten pakken. Hou houdt het daadwerkelijk klein. Mooi voorbeeld is die lange scène met de pianostemmer. Juist bijzonder en herkenbaar in zijn alledaagsheid. Ook de beelden van een grootstad zijn weer erg fraai. Mooi belicht, kalm geschoten, fijne shots van trams en treinen zoals we van Hou gewend zijn maar nu in een voor mij meer herkenbare Europese stad. Niettemin blijft het gevoel hetzelfde.

Wat mij betreft had Hou daarvan nog meer mogen tonen, maar hij richt zich meer op de interieurscènes met een weliswaar schitterende Binoche, maar dat is allemaal net wat minder van niveau dan zijn observerende camera. 4,0*.

Aardige thriller die iets te lang doorgaat met te veel twistjes en ook wat vlakjes is. Nooit echt spannend, nooit echt geil of erotisch, nooit echt drama. In ieder geval dan nog met wat frontaal naakt, maar dat is het enige dat echt opvalt. Jammer, want het eerste halfuur is nog wel oké en zeker visueel is dit ding erg fijn. Mooie warme kleuren, chique uitstraling, echt heel stijlvol gefilmd allemaal. Alleen wel wat saai in beeld gezet dan. Sweeney is prima hier (met een matige rol waar ze weinig mee kan verder), haar vriend vond ik vanaf seconde 1 strontirritant. 2,5*.

In NRC las ik een lovend stuk over deze docu, die ook visueel sterk was doordat vorm de functie volgt, met veel close-ups van marktlieden en veel wide shots van gemeenteambtenaren. Daar had de recensent wel gelijk in, maar echt enthousiast werd ik er niet van. Ik kijk liever dit soort docu's met een rustige observerende camera. Het was me nu allemaal te onrustig. Inhoudelijk was het ook matig doordat juist de meest interessante punten (wat is er van geworden allemaal) eigenlijk niet behandeld wordt maar kort in wat zinnetjes tekst wordt aangegeven. En de weg daarnaartoe was rommelig, met hier en daar flarden gebeurtenissen en nu en dan wat geïnterviewden zonder duidelijke rode draad of idee.

Dat laatste shot is wel ontroerend en geeft prachtig het beeld aan tussen mensen die in het verleden blijven en een wereld die verandert, zonder te zeggen welke van de twee nu beter is. 1,5*.

Ne, hier kon ik echt niets mee. Ik zie echt wel een zekere kwaliteit met die sfeer, maar ik vind er simpelweg geen drol aan. Veel te grijs (alleen al die sombere donkere fotografie) en verder nergens boeiend, spannend of ook maar ergens meelevend (laat staan meeslepend). Dit is puur subjectief dat ik er niets aan vond, dus niet de allerlaagste score. Maar zo voelde dit wel. 1,0*.