Meningen

Sfeervolle home video/documentaire. Luchtige fragmenten worden afgewisseld met live video's.

Vooral de video's van Pukkelpop waren leuk om te zien.

Geluidskwaliteit is niet altijd even goed maar dat hoort nu eenmaal bij de home video sfeer.

De DVD extra 'Broken Punk - 12 Years After' is ook wel interessant om te bekijken.

Stukje van 15 minuten waar onder andere de regisseur en Thurson Moore wat vragen over de film beantwoorden.

De film begint met een hilarische intro, jammer dat alles wat daarna komt dit niveau niet haalt.

De serie is leuk omdat de afleveringen maar ~10 minuten duren, maar ~80 minuten was wat teveel van het goede. Weinig interessante side-characters en saai plot.

De enorm coole poster heeft helaas niet veel met de film te maken.

Tegenvaller.

Best vermakelijk door de sfeer die de regisseur weet te scheppen. Langdradig of saai wordt het niet doordat je tijdens het kijken benieuwd bent wat er gaat volgen.
De status van verschrikkelijke, shockerende film is niet onverdiend maar vandaag de dag is er weinig shockerend meer aan. De scène waar ze het schild van een schildpad halen was wel vies maar voor de rest is de film behoorlijk tam. Door zijn status had ik erger verwacht.

Redelijk.

Deze film bekeken toen ik me eens heel erg verveelde. Enige juiste moment om zo'n film te bekijken dacht ik, blijkbaar niet.

Epic Movie had nog een paar zeldzame glimlach momenten, deze heeft er geen enkele. Nergens leuk noch grappig.

Dieptepunten zijn de achterlijke liedjes en de Amy Winehouse scènes.

Ik vraag me echt af of er slechtere films bestaan dan deze. Misschien Vampires Suck maar eens proberen...

Jammer dat de kijker gelijk op het verkeerde been gezet wordt doordat deze film als een Jean-Claude Van Damme film gepromoot wordt (zie posters) terwijl hij er nog geen 5 minuten in mee doet.

Maar de hoofdrolspeler Cung Le doet het zeker niet slecht als een personage die liever via zijn vuisten dan via zijn mond converseert. Het contrast met de irritante gangleden kon niet groter zijn.

Gelukkig is Peter Weller is overtuigend als gangleider Mister V en je ziet dat hij veel plezier had in zijn rol.

De actie is bruut en doordat Cung Le niet bang is om zelf klappen te krijgen een genot om naar te kijken.

De visuele stijl vond ik wat minder. Ik ben geen fan van de kleurfilters die gebruikt worden, al is het hier minder storend dan bij Assassination Games.

Al bij al viel deze film, vooral dankzij de brute actie, best goed mee.

Japan, 6 augustus 1945

Amerika laat een uraniumbom vallen op de Japanse stad Hiroshima en enkele dagen later, op 9 augustus, een plutoniumbom op Nagasaki.

De bommen waren oorspronkelijk ontwikkeld om Hitler voor te zijn maar Duitsland was ondertussen al verslagen.

2 september 1945 geeft Japan zich over en brengt daarmee een einde aan de zes jaar durende Tweede Wereldoorlog.

1 maart 1954

Amerika test een thermonucleaire waterstofbom, Castle Bravo, op Bikini Atol, een onbewoond eiland in de Grote Oceaan.

Bravo was het meest krachtige kernwapen dat de VS liet ontploffen, meer dan 2 keer zoveel kracht dat de onderzoekers hadden verwacht, en leidde uiteraard tot veel radioactieve besmetting.

Een Japans vissersschip vaarde in het gevarengebied. De 23 mannen aan boord werden naar het ziekenhuis gebracht toen ze weer aan land kwamen.

Uit angst voor radioactieve besmetting werden tonnen vis vernietigd en wilden de meeste Japanners maandenlang geen vis meer eten. Gevolg: miljoenen dollar verlies voor de Japanse visindustrie.

Ondertussen wilde filmproducent Tomoyuki Tanaka een oorlogsfilm maken. Het budget had hij al maar hij kon geen werkvergunningen voor de acteurs krijgen.

Toho, een Japanse filmstudio, raadde Tanaka aan om een film te maken over een gemuteerde monster dat de mens aanvalt, voornamelijk geïnspireerd door King Kong en uiteraard de oorlog.

Dit ging eerst een gigantische octopus zijn maar omdat een octopus alleen een gevaar is op zee werd uiteindelijk gekozen voor een dinosaurus. Ziedaar de geboorte van Gojira oftewel Godzilla.

Hoewel deze geschiedenis niet noodzakelijk is om de film te zien draagt het wel bij als je je wat kan inleven in de tijdsgeest van toen.

De film is in eerste plaats een oorlogsdrama geworden die wil laten zien hoe Japan de oorlog meemaakte, alleen is de atoombom vervangen door een monster die evenveel impact maakt.

Ik kan me goed voorstellen dat de film, vooral in Japan, ook zoveel impact maakte, maar 60 jaar na datum blijft daar naar mijn mening niet zoveel meer van over.

De film is, vooral in het begin, teveel een samenraapsel van weinigzeggende scènes. Het is als kijker toch vooral wachten op de vermakelijke scènes met Gojira zelf, die na een goede 20 minuten voor het eerst zijn snoetje laat zien.

De special effects en decors zijn best goed met een paar uitzonderingen waar de miniaturen er wel érg goedkoop uitzien maar dit stoorde mij niet zo. Doordat de film in zwart-wit is wordt dit in de meeste gevallen zelfs wat gemaskeerd. Het gebrek aan kleur draagt, net als de soundtrack, veel bij aan de sfeer.

Gojira zelf ziet er opvallend schattig uit maar zijn gebrul is fantastisch. Het acteerwerk is oké maar de personages zijn vaak inwisselbaar.

Het drama komt niet altijd even goed meer uit de verf maar de actie blijft leuk om te zien.

3.0*

Godzilla uit de eerste film is niet meer maar het duurt niet lang voor een nieuwe zijn plaats inneemt: nog geen 7 maanden nadat de eerste film uitkwam was er al dit vervolg in de bioscoop.

Regisseur Ishirô Honda en componist Akira Ifukube keerden niet terug, acteur Takashi Shimura wel, al is zijn terugkeer als professor Yamane maar beperkt tot een korte, welkome cameo.

Jammer dat er geen enkel interessant personage in de film zit. De acteerprestaties en effects zijn er vergeleken met de eerste film niet op vooruitgegaan, integendeel. Ze moesten dan ook de klus met iets meer dan de helft van het budget van de eerste film zien te klaren.

Godzilla krijgt het hier voor het eerst aan de stok met een andere kaiju: Anguirus, een gemuteerde ankylosaurus die opvallend weinig screentime krijgt. Ik bleef toch wat op mijn honger zitten na het gevecht tussen de twee kaiju.

In de eerste film speelde het zwart-wit in het voordeel maar hier miste ik toch wat kleur, de gevechten hadden er dan wellicht wat leuker uit gezien.

De sfeer is in ieder geval luchtiger. Waar je in de eerste film de personages moeilijk op een glimlach kon betrappen hoor je hier meerdere lachsalvo's.

Jammer dat er meer tijd besteed lijkt te worden aan een erg zwak romantisch subplotje dan aan Godzilla en Anguirus.

De laatste scène voelde wat anticlimactisch aan. Uiteindelijk heb je hier meer sympathie voor Godzilla dan voor de menselijke personages.

2*

Godzilla gedraagt zich hier met momenten opvallend anders dan in de vorige films. Reden is dat deze film oorspronkelijk geschreven werd met King Kong in de hoofdrol, wat in een paar scenes wel te merken is, zeker als je King Kong vs. Godzilla gezien hebt.
Ebirah heeft een leuk concept als monster maar het is helaas niet zo goed uitgevoerd. Ziet er nogal vluchtig gemaakt uit.
Mosura keert hier ook weer terug en dat irritante liedje helaas ook.
Opmerkelijk einde vergeleken met de vorige films, de Japanners helpen Gojira en zijn zelfs blij dat hij overleeft.
Leuk avontuurfilmpje maar niet veel meer dan dat.

Weinig interessante film die te lang duurt.

Springt nogal van de hak op de tak.

De documentaire die Discovery Channel maakte over Mark Whitacre (Undercover: Operation Harvest King) geeft meer informatie en kijkt bovendien beter weg.

Wel leuk gespeeld door Matt Damon.

Zeer matig.

King Ghidorah valt de bewoners van Planeet X aan en die vragen de hulp aan planeet Aarde, of ze even Godzilla en Rodan kunnen uitlenen om korte metten met Ghidorah te maken in ruil voor een geneesmiddel tegen kanker.

Idioot of geniaal? Ik vond het in ieder geval zorgen voor het meest entertainende plot in een Godzilla film tot nu toe. Hier ligt de focus echt op scifi na een eerdere voorzichtige uitstap in Ghidorah, the Three-Head Monster. De makers nemen het gelukkig niet te serieus, en we zien Godzilla zelfs een vreugdedansje doen in de ruimte.

Vermakelijke film als het absurde plot je niet stoort.

Opnieuw een fijn tussendoortje. Wat kinderlijker dan de vorige films, deze is meer een familiefilm geworden, uiteraard vooral door de intrede van Godzilla zijn zoon.

Het geklungel van zijn zoon is zowel aandoenlijk als hilarisch, leuk om bezig te zien. Hij ziet er ook niet erg bedreigend uit.

Het gemis bij deze film zijn toch wel de vijanden. De Gimantis, ofwel gigantische sprinkhanen, zijn leuk als bijrol maar Spiga valt een beetje tegen. De film mist een tegenstander die echt een dreiging voor Godzilla en zoon kan zijn.

Simpel verhaaltje, net als de vorige speelt deze zich af op een onbewoond eiland, opnieuw waarschijnlijk vanwege een tekort aan budget.

Ze hadden meer kunnen doen met deze film maar toch kon het me gedurende de relatief korte speelduur wel vermaken.

Lord have mercy.

Het script rammelt, de acteurs lijken er geen zin in te hebben, er is geen chemie tussen de acteurs en niemand kan met een geweer overweg. De film begint met een flashback, die later nog een paar keer voorbijkomt, maar voegt niets toe aan het verhaal.

Het dieptepunt is de montage: ik vraag me af wie het een goed idee vond om 10 keer tonen hoe iemand uit een raam valt. Ook de actiescènes zijn enorm slecht weergegeven, bijna alles wordt via closeups getoond.

Slecht, als je een Steven Seagal film wil zien kies je beter Hard to Kill.

Aangename verrassing.

Zo'n 8 jaar geleden zag ik de King Kong remake van Peter Jackson uit 2005, maar het origineel had ik tot nu nooit gezien.

Peter Jackson had maar liefst 3 uur nodig om het verhaal van de gigantische gorilla te vertellen terwijl het origineel na minder dan 2 uur al voorbij is.

Het hoge tempo zorgt voor een vlotte film, en hoewel King Kong zijn intrede maar halverwege de film maakt vervelen ook de scènes zonder hem niet.

De acteurs doen het niet slecht maar ook niet memorabel. Het dialoog en de effecten zijn soms wat oubollig en veel van de dramatische scènes wekken nu vooral hilariteit op maar het heeft zeker zijn charmes. Het is ook nu nog bewonderenswaardig hoe vernuftig de effecten in elkaar zitten.

King Kong zelf ziet er, net als Godzilla in zijn debuutfilm, eigenlijk best schattig uit. Zijn mimiek is fantastisch, vooral de bewegende wenkbrauwen zijn schitterend. Ook de andere wezens op het eiland zijn tof om in actie te zien.

De soundtrack draagt eveneens veel bij aan de film.

Zeker de moeite om eens gezien te hebben.

3.5*

Na een pauze van 7 jaar keert Godzilla terug, voor het eerst in widescreen én kleur.
Maakt het meteen aangenamer om naar te kijken, vooral op Kong's eiland maken ze gretig gebruik van kleuren. Door het kleurgebruik valt het wel wat meer op dat er gebruik gemaakt wordt van miniaturen maar dat mag de pret niet dunken.
Eveneens terug is regisseur Ishirô Honda, die ook de eerste Gojira regisseerde.
De film gaat verder waar Gojira no Gyakushû (Godzilla Raids Again) eindigde, maar voorkennis is zeker niet vereist om van de film te kunnen genieten.
Het is ook niet nodig om King Kong gezien te hebben aangezien Honda een losse remake maakt.

De nadruk ligt nu overduidelijk op de komische toon in plaats van op drama. King Kong aan balonnen!
De hoogtepunten van de film zijn uiteraard de gevechten maar ook de menselijke personages vervelen deze keer niet. Het typetje van de programmadirecteur is erg flauw maar het werkte wel.
Het gevecht van Kong tegen de gigantische octopus zag er opvallend realistisch uit, blijkt dat ze een echte octopus gebruikt hebben.
Wel een beetje zonde dat Godzilla, zelfs in de titel, naar achter geschoven wordt.
Het gevecht tussen Kong en Godzilla is topvermaak, al ben ik niet helemaal tevreden met de uiteindelijke winnaar.
Blijkbaar ging dit eerst een King Kong vs. Frankenstein film worden, van dezelfde regisseur als King Kong. Het idee kwam bij Toho terecht, die besloot om Frankenstein te vervangen door hun eigen monster, Godzilla.
De film begint als een vrij losse remake van King Kong en vooral op het einde komen de Japanse invloeden op het personage naar boven.
Welicht hebben ze de elektriciteitkracht overgenomen van het originele idee.
Oorspronkelijk was de regisseur ook van plan om dezelfde stop motion techniek toe te passen uit King Kong, maar omdat het budget dit niet toe liet komt er amper stop motion voor in deze film.

Vermakelijke film, al hebben de meesten wellicht genoeg aan de laatste 10 minuten.

Best leuke roadmovie met een ietwat inconsequente toon. Hoewel er in het script behoorlijk wat drama zit wordt alles op een, soms té, luchtige manier gebracht wat op zich ook wel zijn charme had.

Het verhaaltje stelt niet veel voor maar verveelde geen moment.

De randpersonages waren weinig overtuigend maar gelukkig waren de 3 sympathieke hoofdpersonages wel goed neergezet. Op papier een wat atypische rol voor Rachel McAdams maar ze slaagt er zonder moeite in haar personage zich eigen te maken.

3.0*

Mijn verwachtingen waren laag voor het regiedebuut van Keanu Reeves, maar dit smaakt naar meer.

Je krijgt een oubollig plot in een moderne setting met sterke vechtscènes.

De acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven maar storen doen de acteurs niet.

Reeves lijkt wat onwennig en afstandelijk in zijn rol als bad guy van dienst, maar zijn aanpak werkt eigenlijk wel bij het personage.

Maargoed, de film draait natuurlijk rond de gevechten. Prima choreografie, die bovendien goed uitgevoerd is en voldoende variatie bevat, en ondersteund door lekker opzwepende muziek.

Ook visueel was het zeker niet mis. De film oogde natuurlijk, ik ben blij dat ze van de kleurfilters afblijven.

Als acteur is Reeves al een tijdje niet relevant meer, maar zijn werk als regisseur zal ik zeker volgen.

Leuke derde film in de Men In Black reeks.

Was vooraf wat sceptisch dat Tommy Lee Jones weinig screentime krijgt maar Josh Brolin acteert zo geloofwaardig dat je echt het gevoel dat je naar de jonge Agent K kijkt.

Jammer dat Chief Z vervangen wordt door een irritante Emma Thompson.

Jemaine Clement zet een toffe villain neer die best dreigend overkomt. Special effects zijn erg goed en de sfeer van de jaren 60 komt goed uit de verf.

Wat een verschrikkelijke theme song trouwens! De theme song van de eerste twee films vond ik erg leuk en bij de aankondiging van MIIIB verheugde ik me al op een nieuwe song door Will Smith, maar dit vind ik ronduit slecht.

Moeilijk om dit te beoordelen.

Het verhaaltje met de roadie is vooral storend, vooral jammerlijke timing om tijdens de climax van One plots te veranderen van concert naar film.

Dane DeHaan heeft niet veel om handen maar doet het op zich niet slecht.

Het concert is audiovisueel overweldigend, erg goed gefilmd.

Op de setlist is niet veel aan te merken, vooral een best of maar het zijn goed gekozen nummers. Mijn favorieten ...And Justice For All en Battery passeren ook de revue. Wel opvallend dat Through The Never niet gespeeld wordt. Had liever die gehoord in plaats van Cyanide of For Whom The Bells Tolls. Ook opvallend dat ze kozen voor Hit The Lights als afsluiter en Seek & Destroy niet tonen, wat ik persoonlijk een goede keuze vind.

Ze hebben hun best gedaan om de show extra groot te maken. Lady Justice, de kruizen tijdens Master of Puppets, de stoel tijdens Ride The Lightning,... Qua uitvoering laten ze soms wat steekjes vallen maar het blijft natuurlijk een live optreden, ergens wel goed om te weten dat ze het geluid niet achteraf opgenomen te hebben om de foutjes eruit te halen.

Ook 1 van de weinige films waar ik de credits laat rollen, leuk om Orion te horen.

Achteraf blijf je over met gemengde gevoelens. Als film is het een mislukt experiment maar dankzij de uitstekende concertregistratie toch een voldoende.

3.0*

Tergend trage film waarbij de leuke momenten op 1 hand te tellen zijn.

Vermakelijk was het niet bepaald, duurt allemaal wat te lang.

Pluspunt is de verschrikkelijk foute soundtrack, hilarisch slecht.

Lange zit, vooral in het eerste uur heeft de film een tergend traag tempo. Had voor mij gerust een half uur korter mogen zijn.

De acteurs doen hun best maar de personages zijn moeilijk interessant te noemen. Bovendien is het verhaaltje met de ontvoerde kleine mensjes flauw en heeft de film een irritante soundtrack.

Mothra zelf zorgt voor de zeldzame leuke scènes in de film.

Tegenvaller.

Niet zo vermakelijk als King Kong vs. Godzilla, maar gelukkig wél beter dan Mothra. Het is trouwens zeker niet nodig om Mothra gezien te hebben om deze te kunnen volgen.

De humor uit King Kong vs. Godzilla is wat verminderd maar ook in deze ligt de focus niet op Godzilla zelf, maar op zijn tegenstander.

Ook hier weer valt het plot wat tegen waardoor het eerste uur veel dode momenten kent. Het laatste half uur is leuker, met het gevecht tussen de larves en Godzilla als hoogtepunt. Idioot, maar oh zo vermakelijk.

Vermakelijke actiefilm die dankzij de korte speelduur, het hoge tempo en de vele actie geen moment saai is.

Nadeel is dat er amper diepgang in de personages zit. Vooral de rivaliteit tussen de 2 ninja's had beter uitgewerkt moeten worden.

De actiescènes zijn mooi in beeld gebracht en de kostuums waren leuk gevonden.

Leuk voor 1 keer.

Vlotte documentaire die de geschiedenis van punk mooi weergeeft.

De geïnterviewden komen sympathiek en enthousiast over, vooral Henry Rollins (Black Flag) hoorde ik graag bezig.

Door de beperkte speelduur zit er helaas niet zoveel diepgang in.

Beter dan de eerste.

En dat is vooral dankzij de bijrollen.

Neal McDonough, een verrassend scherpe Anthony Hopkins en niet te vergeten Byung-hun Lee, die zonder twijfel voor de beste scènes zorgt.

Voor Bruce Willis is dit een routinerol maar hij lijkt er gelukkig meer zin in te hebben dan in Die Hard 5.

Het plot is simpel, de humor flauw, maar door het vlotte tempo en de actie kijkt het best lekker weg.

Leuk vermaak.

De film mag dan wel over serieuze thema's gaan, door de ondermaatse acteerprestaties zag het er vooral amateuristisch uit. Alleen de perverse President kwam bij mij geloofwaardig over.
Choquerend vond ik het niet, door de slimme manier waarop het gefilmd bespaart de regisseur je gelukkig van de meest schokkende beelden. Zo wordt het beeld bijvoorbeeld geblokkeerd door het raamwerk. Ook het moment waarop de opdienster verkracht wordt en ze de penis alleen in de schaduw op de muur tonen bijvoorbeeld.
Sommige scenes kwamen bij mij eerder over als absurde humor dan als choquerend, de terrine vol kaka bijvoorbeeld. En de woorden die ze zorgvuldig kiezen om deze 'delicatesse' uitgebreid te beschrijven..
De droge moppen zorgen voor een zeldzame glimlach en welkome afwisseling bij deze film. "Wat doet een Bolsjevik als hij in de Rode Zee duikt? Plons!" Tja...

Anyway, duidelijk niet mijn ding.

Rechtstreeks vervolg op het in hetzelfde jaar uitgebrachte Mothra vs. Godzilla: sommige acteurs uit het vorige deel doen hier ook weer in mee.

Het sterkste punt van de film is dat we maar liefst 4 monsters te zien te krijgen.

Uiteraard zien we Godzilla, en ook Mothra keert terug. Rodan komt hier eveneens in voor, maar het is niet nodig om zijn debuutfilm gezien te hebben om deze film te kunnen volgen.

Last but not least, de grote vijand van de film: King Ghidorah, die zelfs Godzilla uit de titel van de film schopt. Coole kaiju die zeker zijn mannetje weet te staan tegen de rest van de bende. Zijn donderaanvallen zien er goedkoop uit, wat wel zijn charme heeft.

De kleine mensjes uit Mothra keren hier eveneens terug, en hun liedjes helaas ook.

Net als de meeste vorige films komt ook deze traag op gang, maar het plot verveeld niet. De humor uit King Kong vs. Godzilla maakt plaats voor welgekomen scifi-elementen. Het maakt het verhaal onmiddelijk interessanter om te volgen.

Ook zien we in deze film een verandering in de persoonlijkheid van Godzilla wat ook 1 van de betere eindes tot nu toe met zich mee brengt.

Erg coole poster ook trouwens, brengt de 4 kaiju samen goed in beeld.

Na het succes van King Kong werd nog hetzelfde jaar een vervolg uitgebracht.
1 van de 2 regisseurs en een klein deel van de acteurs keren terug maar Fay Wray en Bruce Cabot opvallend genoeg niet. Misschien waren zij de enige die inzagen dat ze nooit het niveau van het origineel konden halen.
Ook weg is het vlotte tempo van het origineel, de film komt verschrikkelijk traag op gang. Het plot rammelt langs alle kanten en de meeste personages zijn irritant. Goed dat de speelduur aan de lage kant is.
Eenmaal op het eiland, halverwege de film, wordt het gelukkig wat leuker. Kleine Kong is tof om bezig te zien.
Ze proberen meer komedie in de film te verwerken maar het blijft meestal bij een poging tot.
De film oogt in het algemeen goedkoper dan het origineel maar de special effects blijven, net als de soundtrack, best goed.

Het lijkt dat ze een jonger doelpubliek voor ogen hadden wat het einde nog absurder maakt.
In een minuut is heel het eiland overspoelt en Kiko verdrinkt. Tja. Misschien preventie om verdere vervolgen te voorkomen.

Kleine 2.0*

Eerste film van Ishirô Honda dat in kleur gefilmd is.

Het begint leuk met grote insecten die mijnwerkers aanvallen.

De actie is goed in beeld gebracht en ziet er minder statisch uit dan in Gojira.

De scènes ondergronds en in de lucht zijn het leukst, maar het plot stelt niet veel voor.

Het grootste deel van de film gaat over het onderzoek naar Rodan, en dat hebben we eigenlijk al gezien in de eerste Godzilla film. Wanneer Rodan in beeld komt is het wel genieten, coole kaiju ook.

Opvallend wreed einde overigens, past naar mijn gevoel niet echt bij de rest van de film.

Best toffe film, veel beter dan verwacht gezien de immens lage scores hier.

Kan me eigenlijk moeilijk voorstellen dat kinderen die de film in 1993 zagen het slecht vonden.

Zeer vermakelijk, heb me geen moment verveeld. Deed me wat denken aan Schumacher's Batman films, mede door die flauwe one-liners.

Dat het amper wat met de spellen te maken had stoorde mij totaal niet.

Leuk.