Meningen

Hoe verschillend perceptie toch kan zijn...

Na de recensie van Fisico gelezen te hebben (met alle respect) haalde ik een opmerking die een andere mede MM gebruiker - de Grunt - jaren geleden hier plaatste nog eens uit de mottenballen

(de grunt schreef:) Ik zou persoonlijk geen andere film kunnen bedenken waar ik meer met de hoofdpersoon meeleefde dan met Antonio Ricci in Ladri di biciclette. Zijn morele dilemma's vond ik hartverscheurend.

Daar kan ik mij helemaal in vinden, en beter kan ik het ook niet verwoorden.

Ik heb mijzelf de vraag wel eens gesteld welke van de vele duizenden films uit mijn DVD/Blu-ray collectie ik absoluut zou willen bewaren als ik er maar één enkele mocht overhouden. (hetgeen hopelijk niet zal gebeuren)

Daar hoefde ik niet lang over na te denken: "Ladri di Biciclette" dus.

Door de recensie van mr rumson ben ik op het spoor van deze western gekomen, waarvoor dank.

Meteen maar even bekeken vanavond; en met veel genoegen mag ik er wel bij zeggen.

Minder dan 3,5 * kan ik hem niet toebedelen.

Zeker wanneer ik hem vergelijk met de B-westerns die de recentere decennia op ons worden losgelaten kun je hier van een prima productie spreken.

Dat krijgen ze heden ten dage gewoon niet meer voor elkaar.

We zien hier vooral het dorre woestijnlandschap en wat resten van adobe gebouwen als plaats van handeling.

Meer hoefde het toentertijd niet te zijn om de juiste sfeer te treffen.

Crawford draagt de film.

De rol van de barse sergeant Trainor was hem op het lijf gesneden, maar de rest van de cast mag er ook wezen.

Al hoewel hij zeker geen onbekende was in de filmwereld kwam de grote bekendheid voor Crawford pas een tweetal jaren na deze western.

Met zijn rol in de politieserie Highway Patrol (1955-1959) werd hij wereldberoemd.

Wij zaten vroeger wekelijks aan de beeldbuis gekluisterd wanneer die op TV te zien was.

Een van de betere films van regisseur De Toth.

Een western die ik min of meer bewust (te) lang links heb laten liggen, al had dat helemaal niets te maken met de politieke oriëntatie van hoofdrolspeler Ronald Reagan, die overigens links(handig) bleek te zijn in deze film maar dan weer wel recht-geaard- en vaardig als vertegenwoordiger van de wet.

Ik heb gewoon niet veel met Reagan als acteur, maar moet toegeven dat hij het er hier geloofwaardig vanaf brengt.

Onsympathiek is hij ook niet, en in de vechtpartijen weet hij (en/of zijn double) het er dynamisch te doen uitzien.

Het laatste vuistgevecht tussen hem en Forster is zelfs een toppertje.

Het verhaal is duidelijk gebaseerd op dat van de gebroeders Earp, al worden die hier niet genoemd.

e.e.a. Verloopt vlotjes en de hele cast kwijt zich naar behoren van zijn taak.

Preston Forster is een indrukwekkende tegenstander, en Chubby Johnson ( als de begrafenisondernemer) een vermakelijke medestander van de gebroeders Johnson.

Dennis Weaver is weer te zien in de rol van gemelijke snoodaard, zoals in zijn jongere jaren vaker het geval was.

De prachtige Dorothy Malone, en de al bijna even fraai ogende Ruth Hampton doen het geheel ook geen kwaad.

Merkwaardig dat de filmcarrière van Hampton, die vele miss-titels op haar naam bracht, slecht zo kort was(1953-1954)

Ze komt hier niet ongetalenteerd over.

Rest nog te vermelden dat de DVD die ik bekeken heb van uitstekende beeldkwaliteit is; en de Technicolor kleuren perfect weergeeft.

Dikke 3,5 * voor deze onverwacht fijne western.

Bescheiden poging een licht te werpen op het verfoeilijke "Lebensborn" programma van de nazi's.

Geromantiseerd, maar niet zo slecht als ik er hier en daar over las.

Een nazi-exploitation film is dit zeker niet.

Het acteerwerk is over het algemeen in orde.

Helaas zag ik de nagesynchroniseerde US versie, waarin alle stem- acteurs en actrices met een Duits accent spreken.

Dat haalt de film wel wat onderuit.

Ik meende de eigen stem van Hellmut Lange wel te herkennen, die is nogal typisch van klank.

Die heeft dus waarschijnlijk zijn eigen rol in het Engels nagesynchroniseerd.

Jammer dat er geen Duitse DVD in de omloop is (en van betere beeldkwaliteit)

Ik had de indruk dat er scènes ontbraken in deze versie, te oordelen naar film stills die ik zag.

N.B.

Abba zangeres Ann--Frid Lyngstad is een van de kinderen die uit de Lebensborn "kinderfabrieken" voortkwamen.

Hierop wil ik graag enige toelichting geven.

Daar was meer dan een reden voor.

Men wilde Tarzan hier meer laten aansluiten bij het originele personage uit de boeken van Edgar Rice Burroughs.

In die boeken komt er in geheel geen chimpansee voor, maar heeft Tarzan wel een piepklein aapje (met lange staart) te vriend, genaamd N'Kima.

Helaas ontbreekt dat in de film ook .

De chimps die we in de oudere Tarzan films zien zijn er dus door de filmmakers bijgesleept, en lang gebleven.

Bovendien bracht het werken met echte chimps grote risico's met zich mee.

Het zijn , vooral wanneer ze ouder worden, gevaarlijke en vaak humeurige dieren.

Veel acteurs en actrices die aan de Tarzan films meewerkten hebben dat aan den lijve ondervonden.

Om er een paar te noemen: actrice Maureen O'Sullivan, die in zes films aan de zijde van Johnny Weissmuller speelde, liep heel wat beten op van de chimps die de rol van Cheetah vertolkten.

Die moesten niks van haar hebben, en vielen dikwijls uit jaloezie naar haar uit wanneer ze te dicht in de buurt van Weissmuller kwam.

Voor Weissmuller hadden ze meer dan respect.

Die gaf bij de eerste tekenen van agressie bij kennismaking met de chimps een klap op de neus van het dier, met het heft van zijn mes, en hoefde later wanneer zoiets weer eens op leek te komen alleen maar zijn hand naar het mes aan zijn zij te brengen om de chimp onmiddellijk op andere gedachten te brengen.

Maureen O'Sullivan zei in een interview ooit dat ze altijd wel een "verse" beet van een chimpansee had, terwijl de vorige nog aan het genezen was...

Een Tarzan acteur die ook flinke bijtwonden van een chimp (in zijn gezicht) opliep was Mike Henry.

Bij de opnames van "The Legend of Tarzan" werden er bovendien in het geheel geen echte dieren gebruikt.

(Hoofdrolspeler Skarsgard zei dat hij er op de filmset geen een gezien had)

Ook wel een beetje jammer m.i.

Een paar echte olifanten had ik er toch wel graag in gezien.

Voor een perfecte connectie met je avatar kun je nog wel terecht bij "Tarzan The Ape Man", uit 1984.

Daarin speelt een grote orang oetan mee, ook al hoort die in feite niet thuis in Afrika, waar het verhaal zich afspeelt.

Datzelfde was overigens ook het geval met andere dieren in die film, zoals Indische olifanten etc.

De film werd voor een groot deel opgenomen in Sri Lanka.

Ook in de tijd van de stille film doken orang oetans wel eens op in de Tarzan films, w.o. een destijds heel beroemde: Joe Martin genaamd, die ook in andere films te zien was.

Tijdens een stuk of drie eerdere pogingen om deze film te bekijken via TV uitzendingen kwam ik nooit erg ver.
Het verhaal liep telkens weer vast is het zand van de Sahara zeg maar.
Gisteren dan nog maar een keer geprobeerd, maar nu via DVD.
"Legend of the Lost" (in Nederland destijds in de bioscopen te zien geweest onder de titel "Dochter van de Woestijn") maakt deel uit van een drietal films die onder de titel "Western Heroes" in een Engelse DVD box werden gepropt.
Een vreemde combinatie, want dit is absoluut geen western.
De andere films in de box zijn "Soldier Blue" en "Barquero".

Deze keer is het dan toch gelukt de hele film te bekijken, zij het met de nodige moeite.
Veel is er niet gaande in dit slappe verhaaltje.

De echte hoofdrol speelt eigenlijk de Libische woestijn, die schitterend in beeld werd gebracht door Jack Cardiff.
Dat geldt overigens ook voor de Romeinse ruïnes die dienst doen als de verloren stad.
Tweede pluspunt is Sophia Loren, die prima kon doorgaan voor een inheemse uit die contreien, en haar rol zo goed mogelijk invulde.
Met een slap script en een even slappe regie valt er desondanks weinig eer te behalen.
John Wayne is gewoon weer John Wayne, maar niet in zijn element in deze grote (ver)zandbak.
In sommige scènes is het ook wel te zien dat hij te lijden had onder een beenbreuk, want hij strompelde verdomd stijf door het zand, en dat terwijl zijn trademark toch zijn specifieke loopje is.

Brazzi heeft vooral in het laatste gedeelte van de film moeite geloofwaardig over te komen.
Een beetje lachwekkend zelfs.
Bovendien klinkt zijn Italiaanse accent af en toe erg komisch.
Van chemie tussen de drie hoofdpersonages is weinig sprake, terwijl die toch onontbeerlijk zou moeten zijn in dit dunne verhaaltje.

Van de lokale bevolking werd m.i. te weinig gebruik gemaakt.
Misschien hadden de Toearegs nog voor wat spanning kunnen zorgen.
Even leek het erop dat dat zou gaan gebeuren, maar de scène waarin Bonnard (Brazzi) een zieke Toeareg te hulp schiet, werd meteen weer afgekapt, en niet nader verklaard.
Het lijkt wel alsof er op dat punt in de film geknipt is.

Wayne sloeg wel raak op Loren's bevallige achterste na het voltooien van een scène, terwijl hij haar een "prachtstuk van een investering" noemde, maar zijn hoge verwachtingen van het succes dat de film zou hebben waren wel mis.
Het werd een flop aan de bioscoopkassa's.

Gezien...zand erover.

Visueel zeer indrukwekkend !

De eerder genoemde vergelijking met "300" gaat deels wel op, al vind ik " Legenda o Kolovrate" wel wat sterker, en menselijker (minder strip-achtig)

Het acteerwerk is redelijk tot behoorlijk.

Toch heb ik wat moeite met, hoe zal ik het zeggen..(?)"de Russische volksaard".

Die ligt mij niet zo.

Net als Thorongil wil ik de originele Russische versie (met NL ondertiteling) aanbevelen.

Ik heb de Engelse dub even geprobeerd, maar die haalt het geheel naar beneden.

Wederom een western van regisseur Simon Wincer die mij niet teleurstelde.

De man weet steeds de juiste sfeer te scheppen en perfecte settings te kiezen.

Prachtige locaties, en natuurlijk veel typische Paul Hogan humor.

Gooding is leuk, soms een beetje dik aangezet acteerwerk, maar het stoorde mij niet.

Voor mij is dit absoluut een van de leukste comedy westerns.

Smaakvol uitgewerkt.

Met een kleine bijrol van Who zanger Roger Daltrey, die er hier heel mean uitziet.

Genomineerd voor een volgende kijkbeurt

Dikke 3,5*, dichtbij de 4.

Verrassende "anders dan andere" Robbe De Hert film, en misschien wel mijn favoriet van zijn oeuvre.

Mike Verdrengh speelt grandioos de rol van oplichter, en Koen de Bouw vult mooi aan.

Ook een sterke rol van Willeke van Ammelrooy.

De sfeer is goed getroffen.

Zeer genoten.

Bij dat ik de DVD aangeschaft heb (beter laat dan nooit)

Bovengemiddelde spaghetti met rode saus.

Hill (Helaas niet Terence) ziet er stoer uit, maar moet het toch vooral van zijn opvallende ogen hebben,.

Daar speelt de camera ook uitvoerig op in.

Soms wat té zeer.

Het acteertalent van naamgenoot Terence en Franco Nero heeft hij bij lange niet, maar met een betere regie had dit opgekrikt kunnen worden.

Het kan er nog mee door, maar het draaiboek maakt er wel een potje van wanneer Clayton bij herhaling na half dood te zijn geslagen in no time weer fit als een hoentje erbij loopt.

Dat had wat realistischer gekund, en de film had erbij gewonnen..

Ook de oerdomme acties van Clayton halen het niveau naar beneden.

Jammer dat de regisseur daar blijkbaar geen oog voor had, want er spreken toch aardig wat dingen voor de film.

Zo zijn de locaties buitengewoon fraai en niet standaard spaghettiwestern.

De muziek is ook zeer verteerbaar, met uitzondering van de weer eens in belachelijk slecht Engels gezongen titelsong.

Er zitten een paar aardige bijrol acteurs en actrices in.

(het idiote gelach en de over-acting moet je wel in koop nemen af en toe)

Het verhaal heeft ook wel iets, maar ook weer net niet genoeg.

Ik heb de behoorlijk goed nagesynchroniseerde Engelse versie op YouTube bekeken, in HD kwaliteit.

Of er een DVD in de handel is met deze versie weet ik niet.

Wel een Italiaanse (met Duitse subs, van Koch Media) en een Spaanse.

Voor aanschaf is het mij ook niet goed genoeg, maar ik heb mij niet verveeld bij deze kijkbeurt.

Misdaadfilm, gebaseerd op ware feiten, die een aardig fifties tijdsbeeld weergeeft.

Zeker geen komedie, enige humor heb ik tenminste niet kunnen ontdekken.

Peter van Eyck speelt eerder een bescheiden, maar wel degelijke, rol in het geheel (degelijk in de zin van bekwaam acterend )

Erika Remberg was een mooie Oostenrijkse actrice, geboren en getogen in Nederlands indië, die ook een

internationale carrière had.

Naast Mosbacher speelt zij de belangrijkste rol in de film.

Het aandeel van Kai Fischer had van mij wat groter geweest mogen zijn, want voor haar heb ik de film in feite op DVD aangeschaft, waar ik overigens geen spijt van heb.

Mooi dat dit soort films, vooral via Pidax in Duitsland, beschikbaar zijn op DVD, en er zodoende steeds meer aan de vergetelheid ontrukt worden.