Meningen

Vandaag was deze weer eens op TV (AMC Channel)

Ook al staat de DVD in mijn kast, toch nog eens bekeken via deze weg.

Mijn 3,5 * waardering blijft gehandhaafd.

Deze keer heb ik eens speciaal op de muziek gelet, en die viel me niet echt mee moet ik zeggen.

Het zou fijn zijn geweest als Morricone hier werk van dezelfde kwaliteit als die voor de Leone westerns zou hebben geleverd.

Of beter nog, de score die hij voor Fistful of Dollars schreef voor deze geschreven zou hebben.

Dan waren film en score gelijkwaardig geweest, want Death Rides a Horse is véél beter dan die matige western.

Jammer dat men de outfit van Clint Eastwood (inclusief revolverholster) bijna exact gekopieerd heeft voor John Philip Law.

Het commentaar betreffende de stem van Law dat ik hier een aantal keren heb gelezen begrijp ik helemaal niet.

Daar is niks mis mee, integendeel.

Comedy ligt wel altijd op de loer in de spaghettiwesterns (op die regel zijn er maar heel weinig uitzonderingen)

De Mexicanen zijn doorgaans karikaturen, die lachen alsof er een schroefje los zit bij hen.

Zo ook hier weer, maar het bleef nog een beetje binnen de perken.

Maar al met al behoort deze film m.i. wel tot de toppers van het spaghettiwestern-genre.

De kleurrijke Mediterrane setting in Malta is goed gekozen en in beeld gebracht.

Patsy Ann Noble ( a.k.a. Trisha Noble) als Francesca is het bekijken waard, maar komt te weinig in beeld (naar mijn smaak )

Ze speelt haar rol in ieder geval met enige overtuiging.

Waar het de film echter vooral aan ontbreekt is een charismatische acteur.

Mark Burns (Dennis Parbury) is zo flets als het maar kan.

Dan zijn er nog de leuke Wanda Veltham, in een niet al te sterke rol, en de mateloos over-acterende Terence de Marney (Jacomini)

In een nightclub staat een sterk op Willeke Alberti gelijkende zangeres (Anita Harris) een liedje te kwelen.

De rest van de cast laat ik liever onbenoemd.

De film komt over als een episode uit de TV serie The Saint, maar dan zonder een hoofdacteur die hem kan dragen.

Wat mij vooral bijblijft is de heerlijke sixties muziek; die gelukkig veel aanwezig is .

Dan heb ik het niet over de titelsong, gezongen doorDennis Lotis, maar de jazzy en poppy achtergrondmuziek.

Alleen daarvoor zou ik de film nog eens in de DVD speler willen stoppen.

Een compilatie van die muziek, voorzien van shots van de Maltese setting, en vooral veel Patsy Ann Noble in beeld tussendoor, zou een meer dan aardige videoclip opleveren

De recente samenstelling van een top 10 Gary Cooper westerns-lijstje in het MM western topic De western bracht deze film weer eens onder mijn aandacht.

Begin jaren '70 rouleerde die nog (steeds) in de Nederlandse bioscopen, en zag ik hem op het grote scherm.

Ik herinner mij nog dat de setting en de prachtige Technicolor kleuren toentertijd behoorlijk indruk op mij maakten.

Gisteren heb ik de DVD dan nog maar eens uit de kast gehaald, en de hernieuwde kijkbeurt viel zeker niet tegen.

De kleurrijke Everglades locaties maken nog steeds indruk.

In het verhaal zit ook genoeg spanning, nog aangewakkerd door de opwindende muziek.

Het fort ziet er ook imposant uit.

Ik betreur het nog steeds dat ik dat in 1978 niet bezocht heb tijdens mij verblijf in Florida.

Het stond wel op de planning, maar helaas ook nog zoveel meer...

De film kent een hoge bodycount, zoetsappig gaat het er bepaald niet aan toe.

Coop is goed in zijn rol, al is zijn stijltje ook wel zeer herkenbaar (waar niks op tegen is van mijn kant)

Zijn love-interest Judy, gespeeld door de beauty Mari Aldon, heeft niet zoveel te doen, en dat is prima zo.

Er zijn belangrijkere dingen om aandacht aan te besteden in deze story.

Er duiken nog aardig wat bekende gezichten op w.o. Ray teal, Arthur Hunnicutt, Richard Webb en Sheb Wooley.

In een bijrolletje is ook Darren McGavin te zien.

Wooley was onlangs weer prominent in beeld toen ik High Noon weer eens bekeek.

Het zou nog vele films- en TV afleveringen (vooral in het western genre) duren voordat Wooley echt een bekend gezicht werd via zijn rol in de populaire TV westernserie "Rawhide", waarin hij van 1959-1965- 110 afleveringen lang meedeed (en wat mij betreft meer indruk maakte dan Clint Eastwood)

Het kristalheldere water van Silver Springs-Florida leende zich uitstekend voor de onderwateropnames.

Dat wisten de filmmakers men vele jaren eerder ook al; toen de Tarzan films met Johnny Weissmuller er werden opgenomen.

Al met al een prima western in een anders dan gebruikelijke setting, en dat werkt best goed.

Fijn om weer eens gezien te hebben.

Dit is er een voor de Dan Duryea fans.

Hij gaat helemaal los!

Dan op z'n Duryea'st zeg maar.

Wie zijn stijl van acteren kent weet dat hij het er soms wat dik bovenop legde.

Dat is hier zeker het geval, maar hij komt ermee weg.

Ik had de indruk dat de regisseur hem veelal zijn eigen gang heeft laten gaan.

Van mij mag het, ik genoot ervan.

Hijzelf meer dan waarschijnlijk ook destijds.

Sterke rollen zijn er dan ook nog van Gwen Watford (een meermaals bekroonde actrice)

Niemand minder dan Isa Miranda, de populaire ster-actrice uit de jaren '30-'50, die hier laat zien nog heel goed mee te kunnen.

En Peter Madden als geloofwaardige politiecommissaris.

Zijn gezicht vergeet je nooit meer wanneer je het eenmaal gezien hebt, al zal het moeilijker zijn er de juiste connectie qua films bij te maken.

Hij was voornamelijk actief in kleinere rollen.

Op mij maakte hij indruk in deze.

Het verhaal wist mij te boeien, en de DVD van Network ziet er prachtig uit.

Collins
Dank voor de bloemen maar het was niet de bedoeling om iemand af te schrikken.
Het is een puur persoonlijke mening, en het zou best kunnen dat jij tot een geheel andere conclusie komt na de serie gezien te hebben en de neiging op voelt komen een houten staak door mijn lijf te slaan. (al helpt dat niet echt volgens deze filmversie, haha)

Ik heb me er hoofdschuddend (en soms luid lachend) doorheen moeten worstelen, maar ben dan ook liefhebber van het originele boek van Bram Stoker en verfilmingen die mij de koude rillingen kunnen bezorgen.
Probeer anders het eerste deel eens, en de laatste 10 minuten van deel 3 (het hilarische hoogtepunt, haha)

Nou, dat viel even mee...

Aan de lege wijngums-zak naast mij te zien was het in ieder geval spannend genoeg.

Vlekkeloos was het zeker niet.

Dat is ten enenmale ook onmogelijk met de bloeddorstige graaf en zijn discipelen in de buurt spettert het altijd wel.

Deze Dracula versie mag bogen op de reputatie van een van de bloederigste ooit.

Er zitten nogal wat heftige beelden in.

Thomas Kretschmann brengt het er goed vanaf...nou ja, tot op zekere hoogte dan

Hij weet indruk te maken met zijn zachte stem, die echter vol dreiging zit.

Een van de betere Dracula acteurs m.i.

In tegenstelling tot Gary Oldman, in de veel pretentieuzere verfilming van Coppola uit 1992, liet hij mij griezelen in plaats van om de haverklap lachen.

Er zijn verwijzingen naar Nosferatu.

Kretschmann draagt zelfs een soortgelijke jas als Max Schrek destijds in 1922.

Ook enkele shots lijken een eerbetoon aan die film.

Helaas doet het zwakke acteerwerk van veel andere acteurs, en vooral actrices, het geheel geen goed.

Beneden peil is op dat gebied vooral Asia Argento (Lucy) een erg foute keuze.

De lieftallige Marta Gastini (Mina) toont meer talent.

Miriam Giovanelli (Tanja) heeft een stel indrukwekkende borsten, dat dan wel weer.

Rutger Hauer (Van Helsing) duikt pas laat in de film op, en acteert helaas erg futloos.

Gauw even geld pakken en wegwezen denk ik .

Een Nederlands accentje kon er niet vanaf blijkbaar.

Geen schaduw van Peter Cushing in dezelfde rol.

Dat er wat geknutseld is aan het originele verhaal van Bram Stoker stoorde mij niet.

Het einde werd wat te snel afgeraffeld (Hauer moest zeker zijn vliegtuig halen of zo)

De muziek is vaak erg nadrukkelijk aanwezig, maar deed voor mij toch wat hij moet doen: in de sfeer passen.

Zoals zo dikwijls is de muziek bij de aftiteling dan helaas weer eens een dooddoener (pun intended)

De special effects vind ik zeer behoorlijk.

Hier wil ik toch wel 3,5* aan kwijt.

Edit:

Van 3D heb ik gelukkig geen last gehad, aangezien ik de film in 2D heb bekeken.

Het gegeven is op zich wel aardig, maar het schort aan de uitvoering.

Weinig overtuigend acteerwerk van de hoofdacteur en actrice.

De mooie Marla Landi staat er af en toe bij alsof de regisseur haar vergeten is.

Vooral tegen het einde van de film.

Het bleef ook Pomeroy's enige regie klusje.

Wel wat sfeervolle beelden van Dublin (te weinig naar mijn smaak)

De muziek is vreselijk, het klink alsof alles door een effectenmachine is gejaagd, en vervormd werd weergegeven.

Ik dacht eerst nog aan een foutje van de DVD.

Vooral omdat ook bijvoorbeeld het slaan van een kerkklok en het rinkelen van telefoons net zo vervormd klinkt.

Maar hoe het dan komt dat de stemmen niet vervormen?

Het zal dus wel zo bedoeld zijn... heel bizar.

Een (te) snel en (heel) goedkoop geproduceerd filmpje.

Laag ingeschat, en gelijk gehad, bleek na het bekijken van deze Disney suikerbol.
Zoals verwacht zijn de kinderen een overbodige toevoeging.
Van het meisje (Nico Parker) kreeg ik zelfs koude rillingen, wat een griezelig gezicht.
Ze zou niet misstaan in een horrorfilm.
(Village of the Damned komt spontaan in gedachten op)
Waarom ook nog zo'n zware make-up voor dat kind?
Disney goes "Lolita"?
Het jochie irriteerde me minder, maar had ook nauwelijks een aandeel in het geheel.

De prachtige circus-opbouw scènes uit de eerste versie van Dumbo zijn vervangen door nietszeggende rommelige beelden.
De circustent ziet er niet uit, en lijkt in tegenstelling tot de grotere (fantasie) tentconstructie later in de film, "zelfdragend" te zijn.
Een beetje meer realisme was hier wel op zijn plaats geweest.
En dan heb ik het nog maar niet over de instortende tent.

Dumbo zelf wist mij bij verre niet zo te ontroeren als zijn getekende voorloper.

Colin Farrell leek een beetje te slaapwandelen.
Michael Keaton gaf daarentegen de indruk wat meer plezier in zijn rol te hebben.

Uiteindelijk werd deze film vooral de show van Danny DeVito, maar het boeide mij allemaal veel te weinig.

Het einde is tenenkrommend... Dumbo bleek plots verstand van technische schakelingen te hebben en weet feilloos welke hendels te bedienen...
Ter afronding gooit Disney er nog een PETA spotje tegenaan, en stuurt Dumbo met haar moeder naar Utopia.

Een keer maar nooit weer deze versie.
De originele wil ik graag nog veel vaker terugzien.

Als ik zo de Nederlandse filmgeschiedenis eens bekijk, dan blijf ik toch volharden in mijn mening.

Er zijn uitzonderingen, dat is waar, maar veel te weinig.

Het arsenaal aan bekwame Nederlandse acteurs en actrices past in een klein doosje.

De meesten acteren alsof ze op een toneel staan, na te weinig les gevolgd te hebben.

Humoristische films zijn doorgaans niet meer dan onderbroeken-lol op film vastgelegd.

En de meeste andere films over the top geacteerd, of gewoon smakeloos.

Een doorsnee acteur uit ons buurland België speelt bekende Nederlandse collega's finaal van de kaart.

Zal toch iets met de opleiding te maken hebben denk ik.

De weinige echte talenten niet te na gesproken natuurlijk.

Behoorlijk interessant, alhoewel hier en daar iets te gekleurd in het voordeel van de familie Knie, via uitspraken van familieleden.

Daar heeft de hoogte van mijn waardering onder te lijden.

Voor circusliefhebbers wel een must.

Veel unieke beelden.