Meningen

Gisteren gezien via een uitstekende Franse DVD release in prachtige Technicolor kleuren.

Die laten het fraaie Californische landschap goed tot zijn recht komen.

The Raiders zit vol actie en zeer degelijk acteerwerk.

Na het zien van een kleine western als "Gun the Man Down" gisteren is het alsof er hier een wereld voor je opengaat en de productiewaarden oneindig veel hoger liggen, met naar verhouding onvergelijkbare acteerprestaties.

De cast is dan ook niet de minste...

Richard Conte is een vreemde eend in de bijt in een western.

Alleen al daarvoor heb ik de DVD aangeschaft, want Conte is een acteur die ik nogal hoog aansla.

Talloze films heb ik gezien met deze man in sterke rollen, o.a. in noirs.

Uiterlijk is hij niet bepaald het geijkte type van de westernheld, maar in feite is dat ook wel eens leuk ter afwisseling.

Het "wilde western"liep vol vogels van allerlei pluimage, dus het is nog realistischer ook.

Conte weet te overtuigen in zijn rol van engel der wrake.

Verder heel veel bekende gezichten, met niemand minder dan de prachtige Zweeds-Amerikaanse Viveca Lindfors in een hoofdrol (toentertijd de echtgenote van regisseur Don Siegel)

Andere actrices hier zijn Barbara Britton, die we kennen van meerdere westerns, en de lieftallige Margaret (Maggie) Field (de wederhelft van Jock Mahoney, en moeder van actrice Sally Field)

Geweldig goed gecast is Hugh O'Brian als bad guy Hank Purvis.

Als je hem zo bezig ziet met zijn markante grimmige duivelse gelaatstrekken dan verwacht je niet dat hij ook sympathiekere personages zou kunnen uitbeelden.

Toch wist hij dat enkele jaren na deze film waar te maken via de hoofdrol in de wereldwijd gigantisch populaire TV westernserie "The Life and Legend of Wyatt Earp " (1955-1961)

En daarmee zijn we er nog niet, want tot mijn aangename verrassing speelt Richard Martin ook een belangrijke rol (Felipe de Ortega)

Het was zijn 5e western in dat jaar (1952)

Iedere westernliefhebber kent hem natuurlijk als de good lookin' vrouwenjagende sidekick Chito Rafferty van Tim Holt in een stuk of dertig westerns.

Ik doe andere acteurs wellicht te kort wanneer ik alleen William Bishop (Marshal Henderson) nog noem.

Altijd een meerwaarde in westerns deze acteur.

De fraaie kleuren had ik al genoemd, die brengen ook de sierlijke Californische outfits en de paarden (inclusief het tuigwerk ) mooi naar voren.

De enige kritiek die ik (net als mr rumson) heb is die op de gebruikte wapens, die uit een latere tijd stammen.

Een beetje jammer dat daar in Hollywood heel vaak een loopje (pun intended) mee genomen werd.

Verder is dit echter een western waar ik met veel plezier naar gekeken heb, en toch ietsje anders dan anders, al was het maar door de aanwezigheid van Richard Conte.

Wat de film gekost heeft weet ik niet, maar het bedrag zal toch een stuk hoger gelegen hebben dan gebruikelijk producties in die tijd.

Veteraan western regisseur Lesley Selander (maar liefst 107 westerns staan er op zijn palmares! ) maakte er een vlot lopend kijkspel van.

Het is niet ondenkbaar dat ik de film spoedig nog een keer in de DVD speler zal mikken.

Sfeervol tijdsdocument.

Het acteerwerk is helaas wisselvallig; en voor het grootste gedeelte te toneelmatig jaren dertig-veertig achtig.

Van Duinhoven doet het echter helemaal niet slecht.

Het beste van de film vind ik de fraaie fotografie, die vooral in de nachtscènes heel sterk is.

Prima summier uitgelicht, zodat je altijd ziet wat er gaande is in het duister.

Dat kun je tegenwoordig lang niet van alle films zeggen.

De muziek vond ik soms wat irritant aanwezig, en hier- en daar ook een beetje slaapverwekkend.

Mijn veronderstelling dat ik de meeste circusfilms wel gezien zou hebben; of op z'n minst zou kennen van titel, werd gelogenstraft bij het opduiken van dit vergeten pareltje in het genre.

Een van de betere circusfilms is dit zeker.

Aan cliché's ontkomt ook deze niet, maar in ieder geval zitten er niet de onwaarschijnlijkheden in die we in het genre maar al te vaak tegenkomen.

Heel goed werd hier de sfeer van het circusleven in een klein circus van begin 20e eeuw weergegeven.

Mooie beelden van transport per paard en wagen, opbouw etc.

Een grote brand in het circus komt ook realistisch genoeg over.

Spectaculaire beelden van een gevecht tussen tijgers, tijdens een optreden.

De film zal aardig wat gekost hebben lijkt mij.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn, dat is "old-style", en leunt nog dicht tegen dat uit de periode van de silent movies aan.

Veel moeite had ik er niet mee, omdat de setting meer mijn aandacht wist te trekken.

Waar ik wel moeite mee had was de transformatie van de jonge Joe Prince (Jimmy Hanley) naar de volwassen versie (Charles Bickford)

Ik heb niet niet alleen over het verschil in uiterlijk, maar vooral qua karakter.

Van een vriendelijk personage naar een barse hork.

Neem daarbij het toch al nooit sympathiek ogende uiterlijk van Bickford en het plaatje is nogal ongeloofwaardig.

Bickford acteert niet slecht, maar het uiterlijk en de motoriek van een circusartiest had hij absoluut niet.

Zijn rol in deze film zal ongetwijfeld de aandacht getrokken hebben van de casting-afdeling van MGM.

In 1942 kreeg hij daar een dergelijke rol in "Tarzan in New York" toebedeeld.

Voor een pittige vrouwelijk accent zorgt de Mexicaanse Raquel Torres, die haar rivale Greta Nissen wat doet verbleken.

De Network DVD is behoorlijk gerestaureerd, al zijn er wel wat mankementen hier en daar.

Robert Young en westerns roepen niet bepaald automatisch associaties met elkaar op.

Young heeft weliswaar in enkele westerns gespeeld (en niet de slechtste!) maar het bleven toch uitzonderingen.

Verder dan vier in totaal kwam het niet.

Western Union (1941) was een grote western, en hoewel Young niet het type stoere bink vertegenwoordigde bracht hij het er destijds goed vanaf.

Dat is absoluut ook het geval in deze film, waarin hij wel daadkrachtiger overkomt, maar zijn sympathieke uitstraling blijft behouden.

Young produceerde deze fijne western ook nog zelf.

Een gelukkige greep was Marguerite Chapman als zijn tegenspeelster.

Ze speelt uitstekend en zet een pittige vrouw (Luella Purdy) neer, die haar mannetje kan staan.

Het soort van vrouw dat een westerner nodig heeft.

Barton MacLane, meestal te zien in schurkenrollen, zo ook hier (Tex Brandow) is de man die Nick Buckley (Young) een aantal moorden in de schoenen heeft geschoven.

De wet zit achter Buckley aan en Buckley achter Brandow, om zijn onschuld te bewijzen.

Een aantal bandieten menen bovendien dat Buckley hen de plaats van een verborgen goudmijn kan wijzen, hetgeen het er voor Buckley allemaal niet gemakkelijker op maakt.

Een aardige zijlijn in het verhaal draait rond Buckley's drachtige merrie, en haar veulen, en weet zelfs te ontroeren.

Een iets andere dan de doorsnee fourties & fifties westerns, gefilmd op fraaie woestijnlocaties, in mooie kleuren.

De Italiaanse DVD release doet recht aan de film.

Zoals ook die hierboven zijn alle posters voor "Renegades" misleidend.

Evelyn Keyes speelt geen "Pistol Packin' babe".

Er is van alles gaande in het verhaal, maar er ligt een wat soapy laagje over het geheel dat het voor mij minder verteerbaar maakt.

Parker is een acteur met charisma, en Keyes een leuke verschijning met haar vuurrode haardos.

De sterkste rol speelt toch Edgar Buchanan; in zijn bekende stijl.

e.e.a. Ziet er in Technicolor wel fraai uit.

De Duitse DVD release (2019) is van goede beeld- en geluidskwaliteit.

Geïnspireerd door het verslag van mr rumson heb ik de film vandaag nog eens bekeken, ter geheugen-opfrissing.

Vroeger diverse keren op TV gezien, met name op de Duitse TV zenders, waar hij een soort van klassieker status had en met enige regelmaat heruitgezonden werd.

Ik vind het nog steeds een redelijk goede western, met een interessant thema, dat gelijkenis vertoont met dat in "The Devil's Doorway", waarin Robert Taylor een soortgelijke rol speelde.

Het oorspronkelijke verhaal waarop deze film gebaseerd is was van schrijver Arthur Gordon, die het schreef als felle aanklacht tegen racisme , en speelde kort na de 2e wereldoorlog toen zwarte Amerikanen het zwaar te verduren hadden.

Voor deze western werd het verhaal dus teruggebracht naar de periode kort na de Amerikaanse burgeroorlog.

Een van de schrijvers van het filmverhaal was David Dortort, die later de belangrijke man achter westernseries als Bonanza en The High Chararral zou worden als producent.

De locaties voor de film waren goed gekozen, Old Tucson doet het altijd goed in westerns.

De rolverdeling is op z'n minst in een geval merkwaardig te noemen.

Michael Pate, de Australische acteur die iedere westernliefhebber kent van de vele Indianenrollen die hij vertolkte, speelt hier een van de Indianen-hatende gebroeders Shipley (Bert).

De jongste Shipley broer (Tom) werd gespeeld door Wayne Mallory, de échte jongere broer van hoofdrolspeler Guy Madison (!)

Wellicht te danken aan Madison die zelf producer van de film was.

Mallory kreeg een snorretje toebedeeld voor de film, omdat de gelijkenis met zijn broer anders waarschijnlijk té duidelijk geweest zou zijn.

Dat Madison een sterk acteur was zou echt wat teveel eer zijn, maar hij had de looks en vele fans.

Destijds was hij enorm populair, vooral door de TV westernserie "The Adventures of Wild Bill Hickok" (1951-1958)

De rol van Frank Madden was zeker niet een van zijn slechtste.

Kathryn Grant (Taini) was een schoonheid.

Dat had ook Bing Crosby goed gezien, die een jaar later met haar zou trouwen.

En dan Felicia Farr, die in goed anderhalf jaar tijds westerngeschiedenis schreef door in maar liefst vier westerns te spelen die tot de betere behoren: "The First Texan", "Jubal", en "The Last Wagon", alle drie in 1956.

Als uitsmijter en top of the bill "3:10 To Yuma" (1957) waarmee ze zichzelf onsterfelijk maakte bij de westernliefhebbers.

Onvermeld mag zeker ook Ralph Moody niet blijven als de oude Indiaan Matara.

Ook weer zo'n acteur die vaak te zien was in Indianenrollen (maar niet uitsluitend)

Regisseur George Sherman wist het geheel in goede banen te leiden, en zorgde voor een aantal sterke scènes.

John Erickson doet het niet slecht in zijn eerste western hoofdrol.

Dat kan niet gezegd worden van Neville Brand die hier tenenkrommende overacting laat zien.

Dat drukt een vette negatieve stempel op de hele film.

Mari Blanchard (Texas Rose "Yellow Rose of Texas") is leuk.

In haar eerste echte filmrol is er ook nog de jonge Angie Dickinson te zien, die voorheen alleen in TV series speelde (en een kleine filmrol had waarbij ze niet met naam vermeld werd)

Buiten de twee reeds genoemde actrices lopen in het kamp van de outlaws nog een aantal strak in de jeans zittende western babes rond.

De locaties zijn in orde, maar de film viel mij tegen, vooral door reeds genoemde wanprestatie van Brand.

Natuurlijk is hij niet de enige die daar schuldig aan is, want een regisseur zou zoiets niet door de vingers mogen zien.

Van Harold D. Schuster kende ik, afgezien van een aantal TV afleveringen die hij regisseerde, alleen nog een Tarzan film, en dat is een van de slechtste ooit ("Tarzan's Hidden Jungle" )

Die dateert van hetzelfde jaar als deze western.

Film met een aantal plotwendingen die mij op het verkeerde been wisten te zetten.

Redelijk acteerwerk.

Enkele vrij harde scènes.

Hier en daar wat overbodige zijlijntjes, maar genietbaar genoeg.

De filmpubliciteit speelde overwegend in op Joan Collins in uitdagende (ont)kleding.

Dat valt in de film zelf nogal mee (of tegen, zo je wil)

Ze is hier pas 38 jaar, maar ziet er lang niet meer zo attractief uit als in eerdere films.

Dat heeft ook wel te maken met haar rol van volkse bardame en bijpassende kleding en het seventies kapsel, maar haar gezicht begon harde trekken te vertonen.

Een aantal kilo's meer zouden haar goed gedaan hebben denk ik.

Het einde van de film kwam voor mij iets te abrupt over.

Roger Thornhill

Zojuist de pas binnengekomen Blu-ray bekeken (die er overigens schitterend uitziet) en kan alleen maar volmondig beamen dat Scott gelijk had.

Nog beter dan hier was hij nooit.

What a way to say goodbye !

Jammer dat ik de film nooit in de bioscoop gezien heb, en alleen maar op TV en DVD, maar de Blu-ray is the next best thing .

Vooral leuk uit nostalgisch oogpunt gezien.

Groezelig Amsterdam in de vroege jaren zestig komt in zwart-wit (toch) goed uit de verf.

Een aantal sfeervolle nachtopnames draagt daartoe bij en werkt sfeerverhogend.

Misdaad-komedie, met het accent op komedie.

Zoals al eerder gezegd hier nogal wat Bassie en Adriaan niveau schurken.

Vermakelijk is het wel.

Het sfeertje van "ouwe jongens krentenbrood" tussen politie en penoze, dat er in die jaren nog wel heerste, is leuk.

Willy Alberti's rol is (gelukkig) klein.

Toch mocht hij nog een liedje kwelen.

Zingen kon ie natuurlijk wel, maar zijn stem klinkt mij niet lekker in de oren.

Vooral de scène waarin hij hardop mee-neuriede met een door Els Hillenius gezongen liedje komt heel irritant over.

Maar werd dan ook al ras het zwijgen opgelegd in niet mis te verstane bewoordingen

De houterige Anton Geesink lijkt wel afkomstig uit zijn naamgenoot Joop Geesink's Dollywood studio., al zat er in diens creaties misschien zelfs nog wat meer leven en uitstraling.

Ik blijf erbij dat zijn kolossale postuur het meeste gewicht in de schaal legde bij zijn judo successen.

De kleine Japannertjes hadden geen schijn van kans.

Het merendeel van de acteurs en actrices voldoet redelijk tot goed.

Waarom we actrice Els Hillenius later niet vaker gezien hebben in films (met enkele uitzonderingen) en op TV is mij wel een raadsel.

Het was bepaald geen straf om naar haar te kijken, en haar acteerwerk was ook behoorlijk.

Ik heb mij niet verveeld met deze film.

Vandaag bekeken, n.a.v. het overlijden van Kenny Rogers.

Niet moeilijk te zien waarom trebremmit niet zo onder de indruk van de acteurs was.

Rogers zelf is nog wel te doen, maar alle overigen....

Gelukkig komt Stacey Keach de boel nog eventjes wat opleuken, maar helaas veel te kort.

Hij heeft ook veruit de meeste screen presence.

De actrices doen het ook niet beter dan de heren.

Ashley Judd heeft dan wel de looks van haar moeder Naomi geërfd, maar gelukkig niet haar acteertalent.

De pluspunten gaan naar de uitstekend gekozen locaties.

Actie is ook oké.

Doorsnee verhaal, dat met betere acteurs wellicht meer punten had kunnen scoren.

De zeurderige synthesizermuziek had voor mij niet gehoeven.