Meningen

Een eerbetoon aan de man die door zijn inzet vele levens redde tijdens de tweede wereldoorlog.

Een echte erkenning heeft hij daarvoor nooit gekregen van de kant van de Britse overheid, wat op zich best wel schandalig is m.i.

Alleen Montgomery zelf had bij het overlijden van Clifton James in 1965 toch enige lovende woorden voor hem.

Deze film mag wel beschouwd worden als een monument voor James.

Vanaf het begin van de film roept acteur Clifton James in al zijn bescheidenheid grote sympathie op.

Zonder twijfel was James een heel wat aangenamere man dan Montgomery zelf, die op dat gebied geen beste reputatie had.

Ik twijfelde ook geen moment aan zijn acteercapaciteiten.

Hoe triest dat hij na de oorlog geen werk meer kon vinden en van een bijstandsuitkering leefde.

Met name de scène waarin hij als dubbelganger van Montgomery een groep officieren moet toespreken en de draad even kwijtraakt blijft mij bij, echt heel sterk gespeeld.

John Mills vind ik steeds weer fijn om aan het werk te zien, altijd degelijk vakwerk.

Naar verluidt werd het contact tussen Clifton James en de militaire Britse overheid destijds gelegd door acteur David Niven.

Daar is in de film geen sprake van.

Zoals al gezegd door anderen hier zit er aardig wat spanning aan het eind van de film.

Maar ook daarvan afgezien is het een film die mij zeer boeide.

Ongetwijfeld haalden de makers van de Danny Kaye film "On the Double"" (1961) hun inspiratie bij "I Was Monty's Double".

De DVD versie ziet er goed uit, maar is aan de beeldranden (links en rechts) helaas teveel bijgesneden, hetgeen af en toe storend werkt.

Een betere release zou ik meteen aanschaffen

Sterke politieke thriller.

De film ziet er bovendien prachtig uit.

De hoofdrol is Montand op het lijf geschreven.

Zonder twijfel een topper in het oeuvre van regisseur Verneuil.

Met dank aan de sympathieke mede-MM gebruiker die het mij mogelijk maakte deze film eindelijk te kunnen zien.

De Dr. Mabuse films uit de jaren zestig kunnen zich meten met de populaire Edgar Wallace reeks uit diezelfde periode.

Dezelfde sfeer; en vaak ook acteurs en regisseurs.

Regisseur Reinl wist van deze film een vermakelijke bijdrage aan de serie te maken.

Dat mag wel een verdienste genoemd worden, aangezien hij de opvolger van de grote Fritz Lang was.

Fröbe is de echte ster van de film.

Werner Peters speelt ook weer mee, en dat is een pluspunt.

Barker is vooral decoratief aanwezig, zijn uiterlijk was altijd al zijn sterkste punt.

Dat geldt wellicht ook voor Daliah Lavi, maar het mag gezegd worden dat haar schoonheid nauwelijks te overtreffen valt.

Dit deel is een van de zes Mabuse films uit de jaren zestig die in de DVD box "Dr. Mabuses Meisterwerk" zitten.

Een aanrader voor de liefhebbers (die de Duitse taal machtig zijn)

Dankzij de tips van Mac Hammer Fan & Metalfist heb ik van deze korte film kunnen genieten.

Een film die mij in meer dan een opzicht niet onberoerd liet mag ik er wel bij zeggen.

Prachtige sfeervolle beelden en compositie, vooral van het woelige golvenspel van de Noordzee.

Het werkte a.h.w. als een symfonie, omgezet in beelden.

De toegevoegde dramatische muziek (bij de Vimeo versie) kon mij minder bekoren.

Een selectie uit het werk "Wassermusik": van Georg Friedrich Händel was hier m.i. perfect op zijn plaats geweest.

Dat was echter ook het gedeelte van de film waarmee ik fysiek moeite had, gezien mijn evenwichtsstoornis...

Zeeziekte verschijnselen lagen al stilaan op de loer

Al met al kon de film mij zeer bekoren.

Mijn verknochtheid aan de Belgische kust, en herinneringen aan Oostende dat ik vaak bezocht, spelen daarin ook een rolletje.

Ik wil nog wel meer van Storck zien.

Een harde film met een waargebeurd schokkend verhaal dat ik niet licht zal vergeten.

De verkrachting op zich is al vreselijk, maar de reactie van van de wereld rondom de slachtoffers is zo mogelijk bijna net zo erg.
De meisjes stuiten vooral op onbegrip en ongevoeligheid.
De scène in het ziekenhuis, waarbij ze onderzocht worden door barse artsen en onbekwame leerlingen, is afschuwelijk ijzingwekkend, en greep mij bij de keel.
Walging en plaatsvervangende schaamte kwam bij mij op.

Bérangère McNeese, en Camille Sansterre zijn verpletterend sterk in hun rollen.
Een prijs voor hun acteerprestaties was op zijn plaats geweest.

Het is al lang geleden dat een film dergelijk hevige emoties bij mij opriep.

Niet minder dan 4,5 * waard in mijn beleving.

Met lage verwachtingen begon ik aan een kijkbeurt v." Island of Doomed Men" (via de DVD die ik al een tijdje op de plank had liggen)

Die viel echter dik mee.

Lorre speelt in deze B-productie op A-niveau.

Hij zet een overtuigend gemeen type neer waar je u tegen zegt.

Geweldige acteur.

Robert Wilcox kende ik niet echt, al heb ik wel eens eerder een paar films met hem gezien zoals bleek tijdens het opzoeken van zijn filmografie.

Een acteur die niet oud werd door zijn alcoholisme (45)

Hij vulde hier zijn rol behoorlijk in vind ik.

Datzelfde vind ik ook van Rochelle Hudson.

De opmerkingen van mede MM gebruiker joolstein kan ik niet plaatsen.

Hudson acteerde m.i. in de stijl die destijds gangbaar was in dergelijke films, en viel mij daarbij niet negatief op.

Zij werkte al eerder samen met Lorre in "Mr. Moto Takes a Chance" (1938)

Een goede keuze voor de rol van kampbewaker Captain Cort vond ik Charles Middleton.

Die was altijd sterk in het spelen van snoodaards.

Tot mijn aangename verrassing zag ik Bruce Bennett nog opduiken als een van de kampbewakers.

Een bijrolletje, maar hij was dan ook nog maar kort bezig onder zijn nieuwe naam Bennett, om het imago van Tarzan acteur van zich af te schudden.

In die rol, en onder zijn eigen naam: Herman Brix, had hij wereldwijd veel succes, maar werd getypecast.

Na succesvol te zijn geworden onder zijn nieuwe artiestenaam gebruikten (of beter misbruikten) de filmverhuurders die naam dan weer bij het her-promoten van de oudere Tarzan producties.

Als fan van de man vond ik het wel een leuk extra hem hierin tegen te komen.

Ik ben liefhebber van B-films en vind het nog steeds fijn te zien wat men in redelijk korte tijd op het witte doek kon brengen.

Films van net iets over een uur lengte gaan er bij mij altijd in als koek.

Het verhaal vond ik vermakelijk, maar zonder Lorre kan ik het mij niet voorstellen.

Na jarenlang op mijn stapel nog te bekijken films te hebben gelegen is het er eindelijk van gekomen.

Onterecht lang uitgesteld is een understatement.

Dit is een juweeltje van een Britse noir.

Een beklemmend tijdsdocument bovendien.

Googie Withers speelt de sterren van de (grauwe) hemel.

Wat een sterke actrice!

De chemie die zij en John McCallum op het scherm hebben zette zich voort na (en wellicht tussen) de opnames van de film.

Zij huwden nog in hetzelfde jaar van de opnames; en bleven 64 jaar samen (tot zijn overlijden)

Het verhaal werkt toe naar een werkelijk adembenemende denderde climax, die zo schitterend en sfeervol in beeld is gebracht qua fotografie dat je van iedere frame wel een zwart-wit poster op groot formaat zou kunnen maken.

Van actrice Googie Withers en regisseur Robert Hammer wil ik absoluut meer werk gaan zien.

Leuk, met de beeltenis van Roger Moore op de cover, die was destijds synoniem met het personage dat hij vertolkte in de TV serie (1958-1959)

De jeugd in heel Nederland (en ongetwijfeld ook vele andere landen) kende de kreet "I-van-hoeoeoe !"die aan het begin van de TV afleveringen te horen was.

Die schalde dan ook overal waar buiten gespeeld werd, al dan niet begeleid door (houten of plastic) zwaardgekletter.

Roger Moore werd wereldberoemd door deze rol, lang voor dat hij The Saint en James Bond vertolkte..

Ivanhoe - Intro 1958/59 - YouTube

Ik kan de andere Ivanhoe mini-TV series uit 1970 (met Eric Flynn in de hoofdrol) en die uit 1982 (met Anthony Andrews) nog aanbevelen.