Meningen

Eerder deze week zag ik Michael Kohlhaas (2013)

De gelijkenis met The Jack Bull is frapant.

Waarschijnlijk komen beide films voort uit het historische verhaal van Hans Kohlhase:

Hans Kohlhase - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Te hoge verwachtingen van mijn kant.

Het bleek al heel snel dat dit geen Ray Harryhausen kwaliteit was, ook al probeerde men hem te kopiëren.

Op het schaamteloze af zelfs.

De special effects konden mij niet of nauwelijks overtuigen.

De hele opzet kwam op mij ook kinderachtiger over dan die van de films van de meester van de stop motion zelf.

Afgezien van een aantal erg overdreven lachpartijen is het acteerwerk wel redelijk, met als uitschieter naar boven Torin Thatcher (Pendragon) en naar beneden Walter Burke (Garna)

De Blu-ray van Koch Media is van prima kwaliteit.

Een van mijn meest favoriete "Harryhausen" films.

Fantastische stop-motion figuren.

Het gevecht met de skeletten is ongetwijfeld een hoogtepunt in de geschiedenis van de stop-motion film.

Even beklijvend is voor mij het tot leven komende bronzen beeld van Talos.

De stop-motion scheppingen van Harryhausen vind ik toch nog steeds meer "leven" en karakter hebben dan de digitale effecten van tegenwoordig.

Indruk maakt ook Nigel Green in de rol van Hercules (Herakles eigenlijk)

Een totaal andere invulling dan die van de vele body builders die er destijds bij de bosjes in de peplum films te zien waren.

Het verhaal is in 2000 nog eens verfilmd, in TV mini-serie vorm, en er schijnt momenteel een nieuwe filmversie in de maak te zijn.

Maar dit blijft wat mij betreft toch een klassieker in het peplum-genre.

"Licht drama", waarin hier en daar de humor ook nog even komt piepen.
Een jongeman (Kevin) probeert, uit liefde voor een (toekomstige) circusartieste, indruk op haar te maken.
Hij leert zichzelf een aantal kunstjes te paard aan, maar dat pakt niet helemaal naar verwachting uit.

Het grappigste gedeelte is dat waarin de jongen met seks moet betalen voor het lenen van het paard van een zwaarlijvige meid.

Het geheel heeft wel iets, en de cast brengt het overtuigend.
Het einde kwam voor mij redelijk onverwacht.

Na een moeilijke aanloop (eerste half uur) en de neiging onderdrukkende de DVD speler uit te zetten bij het horen van de stem van John Loyd Young tijdens het zingen van de eerste songs, werd de film toch een stuk beter verteerbaar.

De stem van Loyd had aanvankelijk veel weg van Jerry Lewis in een van zijn Donald-Duck-achtige zang escapades.

Ik vond het vreselijk om aan te horen.

Mocht de echte Valli destijds zo geklonken hebben dan had hij het beslist nooit ver geschopt als zanger.

Later in de film werd dat gelukkig wat minder nadrukkelijk komisch, al leek het nauwelijks op de stem van Valli.

Het was dan ook een verademing om tijdens de aftiteling de echte Four Seasons te horen.

Zo ken ik die muziek.

Ik ben ermee opgegroeid, al was ik nooit een fan van de groep (maar had er ook niets tegen)

Wel een hemelsbreed verschil qua zang met die van de acteurs.

Die verdienen desondanks wel een compliment voor hun inzet.

Op het acteerwerk heb ik weinig aan te merken, ze doen wat er binnen dit geheel mogelijk is.

Christopher Walken als Gyp DeCarlo vond ik eigenlijk het leukst.

Grappig om regisseur Eastwood zelf ook even te zien opduiken, via TV, in een scène uit de westernserie Rawhide.

Leuk genoeg voor een (1) kijkbeurt.

B-western, oorspronkelijk in 3-D gefilmd, hetgeen nog duidelijk te zien is, want allerlei voorwerpen vliegen richting camera, vooral tijdens de schietpartij in Coffeyville.

Hoofdrolspeler Brett King is een wat vreemde keuze, vrijwel iedereen in de film heeft meer uitstraling dan hij.
Waarschijnlijk was dit ook zijn enige hoofdrol ooit, want zijn verdere carrière bestond als ik me niet vergis uit bijrollen in films en TV series.
Toch stoort zijn gebrek aan charisma niet echt hier.

Het verhaal kon me wel bekoren, en had nog een leuke twist in petto.
Daarvoor zorgde het opduiken van Bob Ford (prima gespeeld door Rory Mallinson) die aangezien werd voor de moordenaar van Jesse James

James Griffith als Bob Dalton kon natuurlijk niet missen, altijd rake vertolkingen van deze crack acteur.

Ook op haar plaats is Barbara Lawrence, een aangename verschijning die van mij nog wel iets meer naar voren geschoven had mogen worden, want acteren kon ze zeker, getuige een reeks andere films waarin ze te zien was.

De film wist mij aangenaam te vermaken..

Vlotte misdaadfilm met lekker ouderwets politiespeurwerk die je aandacht continue weet vast te houden.

Het verhaal zit goed in elkaar.

Bekwame cast, die de dialogen met snelheid afvuurt.

In tegenstelling tot wat we tegenwoordig te vaak tegenkomen in films werd er destijds nog duidelijk articulerend gesproken door acteurs en actrices.

Klein minpuntje vond ik Yolande Donlan, die bleef duidelijk achter bij de rest van de cast met haar over-acteren.

Maar echt kwaad doet het deze film niet.

De Brighton setting komt goed tot zijn recht in sfeervol zwart-wit en widescreen.

Waardeloos filmpje, met een verspilde Mitchel.

Gelukkig kon die zich in hetzelfde jaar nog revancheren met een heel wat minder slechte spaghetti western : "Minnesota Clay".

De carnavalsshop zorgde voor de hoedjes.

Die waren te klein, vandaar wellicht gereduceerde prijsjes.

Overslaan of gauw vergeten.

N.B.

Misschien nog vermeldenswaardig dat de titelsong gezongen werd door de Amerikaanse folksinger Peter Tevis, die later vaker samen zou werken met Ennio Morricone.

Hij was daarnaast ook nog te horen op de soundtracks van andere spaghetti westerns.

George Sherman hoort bij de regisseurs die de meeste westerns op hun palmares hebben staan.

De man had er in Hollywood al talloze geregisseerd toen hij in Spanje aan "Joaquín Murrieta" begon.

Voor deze hoefde hij zich niet te schamen, ook al heb ik veel betere van hem gezien.

Hij maakte er in ieder geval een film van die ik zelfs met enige gretigheid heb gevolgd.

Hunter was, en dat is hier al eerder gezegd, een acteur met charisma, en dat komt zijn rol hier ten goede.

Vooral in de scènes waarin hij een zwarte outfit draagt, rijdende op een zwart paard, doet hij denken aan Zorro.

Niet zo verwonderlijk als je weet dat Johnston McCulley, de bedenker van Zorro, zijn held baseerde op de verhalen over Murrieta.

Hoe zonde dat Hunter's leven maar zo kort was.

Kort na "Joacquín Murrieta" speelde hij de rol van Captain Pike, de eerste captain van de Enterprise, in de pilot v.d. TV serie "Star Trek".

Hunter had toen nog slechts drie jaar te leven; voordat hij op 42-jarige leeftijd geveld werd door een beroerte.

Naast Hunter zijn het George Kennedy, en beide prachtige actrices Sara Lezana en Diana Lorys die mooie rollen neerzetten.

Roberto Camardiel (Three fingers) zal voor spaghettiwestern liefhebbers geen onbekende zijn.

De film is wat grootser van opzet dan ik verwacht had.

Aan figuranten in ieder geval geen gebrek.

De indrukwekkende Spaanse locaties komen via mijn Blu-ray prachtig tot hun recht.

Die Blu-ray ziet er overigens piekfijn uit, een genot om naar te kijken.

De muziek kon mij goed bevallen.

Het geheel ademt echt wel Paella-western sfeer.

Minpuntje is dat de wapens die in de film gebruikt werden niet thuis horen in de jaren 1851-1853, waarin het verhaal speelt, jammer, maar dat komen we wel vaker tegen in westerns, vooral de oudere.

Ja, dit was de moeite zeker wel waard, en ook 3,5*

Vandaag twee keer bekeken, vanmiddag op TV en vanavond (weer eens) via de Blu-ray (wel een grote verbetering t.o.v. de TV filmkopie)

Ik zou echt niet meer weten hoe vaak ik deze klassieker inmiddels gezien heb, en telkens opnieuw met groot genoegen.

Ook nu nog verbaas ik mij over de bekwaamheid waarmee men de film gemaakt heeft.

De special effects overtuigen, en alles zonder de technische mogelijkheden van tegenwoordig.

Hoe men bijvoorbeeld de gezamelijke zwemscène van Mowgli met Kaa de slang zo overtuigend voor elkaar gekregen heeft vraag ik me nog steeds af.

De jungle-sets zijn de fraaiste die ik ooit gezien heb, en de volle technicolor kleuren maken het een feest voor het oog.

Wat een sfeer!

Sabu is de beste Mowgli ooit, en de opnames met echte dieren vind ik toch nog steeds indrukwekkender dan al het CGI geweld van de recentere versies.

Waardering nog iets verhoogd.

Een dikke maand moeten wachten op de DVD uit India, maar het loonde de moeite.
De mooiste Bollywood productie die ik tot nog toe gezien heb.
Prachtig gefilmd.
Hier eindelijk eens een filmcrew die weet hoe je nachtopnames moet maken zonder de toeschouwers in het duister te laten tasten.
Dat is al lang een vergeten vaardigheid lijkt het.

Meer drama dan ik verwacht had van tevoren.
Soms ontroerend.

Vidyut Jammwal (Raj) is een kei van een actie acteur.
De vechtscènes deed hij allemaal zelf, en die zijn zeer indrukwekkend.
De man zelf ook, met een lichaamsbouw als Hercules.
De leukste vechtscène is die in het politiebureau, waar Raj gekluisterd aan een tafel zit. Heel inventief

Pooja Sawant (Shankara) is weer een van die prachtige Bollywood actrices waar het daar vol van lijkt te lopen.

Schitterend is ook de interactie tussen de cast en de (echte) olifanten.
Knap in beeld gebracht.
Hier en daar wat religieuze toetsjes, zoals gebruikelijk in Bollywood.

Dikke 3,5*, en misschien nog wel ietsje meer, voor deze fijne onderhoudende film.
Wel een beetje jammer dat ik dit niet op een groot bioscoopscherm gezien heb.