Jim il Primo (1964)

Is er misschien iemand die hier de Italiaanse poster van kan vinden?

Bij deze.

Ze bestaan wel degelijk : italocultklassiekers uit 64 met Cameron Mitchell...we denken daarbij eerder aan 6 donne per l'assassino en niet aan westerns als Minnesota clay of al helemaal niet deze. Vrij terecht, want dit is niet veel en Mitchell is sowieso niet wat je noemt de meest charismatische westernheld ever.

Zo slecht als de IMDB waardering doet vermoeden is ie ook weer niet echt, het is vooral een nogal aandoenlijk knullige imitatie van de Amerikaanse modellen die overkomt als een langgerekte tv- episode, zonder typische spaghetti elementen, hij kwam dan ook- te- vroeg.

De regisseur geeft al weinig hoop : Bergonzelli die al snel verdoold raakte in de krochten van de Italiaanse z- cinema, net als zijn buddy Batzella die hier voor de camera opdraaft als de louche bankier Morgan onder zijn gebruikelijke pseudoniem Paul Solvay.

Het begin is nog het beste : de in het zwart gehulde Jim Hart- fastest gun in the west- legt een sukkel om, dit zoveelste zinloze bloedvergieten doet de held besluiten zijn holster af te werpen. Links in beeld zien wij een kruis...wat volgt is matinee/ kiddie stuf waarin een stel bandieten olv Lorenzon / Jesse het stadje Sanderson, Arizona onveilig maakt. Deze schijnbaar uit Bassie en Adriaan weggelopen kale clown heeft in zijn gang gezelschap van onder andere Möhner als guitar, een rechts spelende maar links schietende meneer die als voornaamste verdienste lijkt te hebben dattie continu als een debiel glimlacht. Niet zonder reden uiteindelijk, want hij valt in de smaak bij de schone Dolores- Cely , een big boobed Mexicaanse saloongirl * . Absoluut NIET kiddie matinee was het crotch shot van Cely waar Bergonzelli ons op tracteert...net als de talrijke aanrandingen trouwens.

En Mitchell ? Die woont in Sanderson onder het incognito van ene Bill, brave middenstander en dus laffe broekpoeper, al heeft hij wel een 25 jaar jonger vriendinnetje conform het genre. Vreemd, want ze lijkt van deze lafaard te walgen. Dan verschijnt in het stadje een gemaskerde Messias : Jim Hart, fastest gun in de west terug uit pensioen ...wie is deze mens toch dat zelfs de grootste booswichten aan hem moeten gehoorzamen ? Jullie raden het nooit.

Goed, de lone ranger en zorro inspiratie lijkt me duidelijk, incl. het optreden van een onvermijdelijke valse Jim Hart. Voor de spaghettisfeer hoeft u dit niet te zien, voor liefhebbers van ongeschoren rabauwen die mekaar onverschillig en permanent overhoop schieten valt hier weinig te beleven, het is allemaal nog clean en braaf. Geen Leone stijl nog in de visuals, dat had u ook al begrepen. De morele ambiguiteit zou door Mohner geleverd moeten worden, is ook de enige enigszins spaghettieske figuur hier in wat verder een good ol'strijd tussen Goed en Kwaad is, wel geschoten in Spaghettiland.

De introsong was misschien de afgrijselijkste uit de hele canon en nog vals ook, het Mexicaanse daarna was al een stuk beter.

Completistenvoer kortom, maar vreemd genoeg wel uitgebracht op blu ray ! Schijnbaar geheel redubbed, zonder Mitchell dus...

*: imdb beweert dat Cely het liefje van Mitchell zou spelen, dat is dus niet zo

Waardeloos filmpje, met een verspilde Mitchel.

Gelukkig kon die zich in hetzelfde jaar nog revancheren met een heel wat minder slechte spaghetti western : "Minnesota Clay".

De carnavalsshop zorgde voor de hoedjes.

Die waren te klein, vandaar wellicht gereduceerde prijsjes.

Overslaan of gauw vergeten.

N.B.

Misschien nog vermeldenswaardig dat de titelsong gezongen werd door de Amerikaanse folksinger Peter Tevis, die later vaker samen zou werken met Ennio Morricone.

Hij was daarnaast ook nog te horen op de soundtracks van andere spaghetti westerns.

Een wat eigenaardige rommelige western met personages die weinig weten te boeien. Om te beginnen het hoofdpersonage Bill die totaal geen charisma heeft. Daarnaast een Carl Möhner, the guitar man, die heel de film constant zit te giechelen. Jess, de slechterik, is nog redelijk in zijn rol. De oude man die de sheriff helpt, is wel een leuk personage. Gelukkig is er wat eye candy met onder meer de wulpse rondborstige Mexicaanse Dolores ( Célina Cély ) en de aantrekkelijke Janet ( Kitty Carver ) die de vriendin van Bill speelt. De blonde salongirl Cherie ( Rosy March ) mag er ook nog wezen. De ontknoping van wie Jim Hart nu eigenlijk is, zie je al van mijlenver aankomen.

5/10