Meningen

Bijna niet te geloven dat dit dezelfde Reg Park is die zo goed voor de dag kwam in enkele (eerdere) Hercules films. (voor mij nog steeds de beste van alle Hercules vertolkers)

Uiterlijk natuurlijk wel, zijn imposante body is uiteraard hetzelfde.

Maar het lijkt of hij zijn spontaniteit een beetje kwijt is.

Hij komt veel houteriger over dan in de eerdere films.

Toch ook te wijten aan de regisseur neem ik aan.

Een baard stond hem overigens ook beter, maar ja, er moet blijkbaar wel enig uiterlijk verschil zijn tussen de peplum helden Maciste en Hercules.

Deze in Zuid Afrika opgenomen film heeft wel nog wat te bieden aan heel aardige locaties en sets, en Wandisa Guida is toch een van de meest beklijvende actrices uit het peplum genre, en dat heeft ze niet te danken aan haar bovenwijdte, die eerder bescheiden van afmeting is.

Het verhaal is best te doen, maar de slechte figuranten halen het geheel wat naar beneden.

Bruno Piergentili is dan wel weer een prima goede ogende en spelende co-acteur.

Ver van huis hoefde Park niet te gaan voor de opnames van de film, want hij woonde zelf in Zuid Afrika.

Matige vertoning die alleen door Françoise Fabian's uitstraling en goede acteerwerk nog het bekijken waard is.

De bravige seksscènes, met wat gestileerd bloot van voornamelijk spichtige "actrices" (waarschijnlijk opgetrommelde mannequins en foto modellen) zijn bepaald geen opwarmertjes.

Jammer van een aantal toch bekwame acteurs die hier verspild zijn.

O ja, de "idiote prins", die in het verhaal een paar keer genoemd werd, in samenhang met de Lockheed affaire, is natuurlijk niemand minder prins Bernard (ja die)

Jane Birkin mocht weer eens bewijzen dat ze wel hijgen maar niet zingen kon met een onbenullig deuntje dat enkele keren te horen is.

De film heeft zo zijn momentjes, maar jammer dat regisseuse Marceau Pierre Richard niet wat beter in de hand wist te houden.

Waarschijnlijk uit respect voor deze in Frankrijk grote naam; liet ze hem in zijn travestierol teveel zijn gang gaan.

Dat pakt niet goed uit, hij legt het er zo dik op dat het leuke er al heel snel af is.

Later in de film brengt hij het er heel wat beter vanaf, zonder die travestie-opmaak welteverstaan.

Sophie ziet er ongelooflijk jong uit voor haar leeftijd (52) en wist mij wederom te bekoren.

Niet alleen met haar uiterlijk, ik vind het een fijne actrice.

Van haar regie-talent ben ik nog niet erg overtuigd.

Aardig luchtig verhaaltje voor een kijkbeurt.

Jarenlang gemeden, door de negatieve recensies die ik over de film las; en de beoordelingen betreffende de DVD, die slecht van beeldkwaliteit zou zijn en/of ingekort.

Het voordeel van die kritieken is dat ik er nu met zeer lage verwachtingen aan begon.

De film staat op Youtube, ongekort (met bloot en martelscènes erin)

Beeldkwaliteit viel behoorlijk mee.

Dat deed de film op zichzelf ook nog.

Ik vind het samenspel tussen Boone en Caron best leuk.

Het verhaal loopt wat traag, dat klopt wel, maar ik verveelde me er niet bij.

De Israëlische Apaches zien er ook niet eens slecht uit.

Het landschap is passend.

Een leuke rol is die van de Israëlische acteur Gabi Amrani (Angel)

Heel sterk gedaan, ik geloofde meteen dat het een echte Mexicaan was.

Ik had de rolverdeling vooraf niet bekeken, en viel zowat van mijn stoel toen ik erachter kwam.

En hallelujah wat is Leslie Caron een pracht van een nonnetje !

Ze speelt haar rol perfect.

Boone is gewoon Boone. een morsige hork van een vent,.

Een rol die hij vaker met overtuiging wist te brengen.

Had wellicht iets korter gekund en zonder die melige liedjes bij begin- en eindtitels.

Verder is de muziek van Riz Ortolani goed.

De Amerikaanse DVD schijnt zijn overigens onverknipt te zijn.

De Engelse mist de bloot- en martelscènes.

Merkwaardig dat zowel deze film als ook Two Mules For Sister Sara ( allebei uit 1970) beide een non in een hoofdrol hebben.

Nou ja, eigenlijk maar één van de twee, want de ene is een nep-non

Behoorlijke Maigret film, al is Cervi wat te uitbundig in de rol van de befaamde commissaris.

Het is wel verteerbaar.

De wijze waarop de acteurs die voor de assistenten van Maigret spelen overkomen sluit iets beter aan bij de originele boeken van Simenon.

De sfeer van de Parijse locaties , die door Giuseppe Ruzzolini prachtig en in fraaie kleuren in beeld werden gebracht, is raak.

De fijne muziek is van Armando Trovajoli.

Regisseur Mario Landi was ook verantwoordelijk voor de regie van de 16 (lange) TV films van de Italiaanse Maigret serie (1964-1972), waarin Gino Cervi eveneens de hoofdrol speelde.

Ik had graag eens gezien of Cervi later nog wat beter in de rol zou passen.

Deze productie beklijft vooral door de Parijse sixties setting en goed camerawerk bij de buitenopnames.

De finale is best nog spannend ook.

Eerlijk gezegd had ik de DVD met deze film puur om de uitstekende cast aangeschaft.

Stanley Baker en Peter Cushing behoren tot mijn favoriete acteurs en Nigel Green en Nial McGinnis zie ik heel graag in films.

Eric Portman zet hier zo overtuigend zijn rol van barse politie inspecteur neer dat ik even moest checken of het niet werkelijk om een Duitse acteur ging.

Ik had de rolverdeling van de supporting cast vooraf niet bekeken, anders had ik beter geweten.

McGinnis is overigens ook nogal bedreven in het spelen van Duitse personages.

In "Tarzan's Greatest Adventure" (1959)deed hij dat niet minder dan subliem.

Baker en Cushing acteerden niet alleen sterk, beiden waren bovendien begenadigd met een klaterende screen-presence.

De naam van regisseur Quentin Lawrence zie mij in eerste instantie niet veel, maar tijdens het napluizen van zijn loopbaan bleek dat hij vooral actief was als TV regisseur.

Van de talloze TV series waaraan hij heeft meegewerkt heb ik er heel wat gezien.

Raar dat zijn naam toch niet is blijven hangen.

Interessant om te zien dat hij ook de regie had van een 4-delige TV versie van hetzelfde verhaal, The Man Who Finally Died, in 1959 !

Het verhaal zelf is meer dan de moeite waard.

Verrassend sterk zelfs.

De ontknoping had ik lange tijd niet doorzien.

De transfer op de Network-Studiocanal DVD is daarbij dan ook nog eens prima.

Alleen maar pluspunten, vier * zeker waard wat mij betreft.

Beter laat dan nooit, maar raar is het wel dat ik deze prachtige western nooit eerder gezien had.

Ik heb hem min of meer altijd gemeden, waarschijnlijk vanwege de titel, die bij mij andere verwachtingen wekte dan hetgeen de film in werkelijkheid bleek te zijn.

Dat het een grote meevaller werd is een understatement.

Het is een film die ik zeker ergens hoog op de lijst van favoriete westerns zou plaatsen, moest ik aan lijstjes doen.

Reynolds heb ik nooit beter gezien als hier en de aandoenlijke Sarah Miles doet niet voor hem onder.

De hele cast zet hier acteerwerk neer waar iedereen fier op mocht zijn.

Jack Warden (Dawes) wil ik toch nog apart noemen vanwege zijn bijzonder sterke bijdrage.

Jay Silverheels is bijna onherkenbaar als het oude Shoshone opperhoofd.

Ik herkende hem 't eerst aan zijn stem.

Mooie (maar korte) rol ook.

Het onvoorspelbare verhaal neemt zijn tijd, en voert door prachtige, steeds wisselende, landschappen.

Harry Stradling Jr. (cinematografie) wist het allemaal indrukwekkend in beeld te brengen.

Het pakte mij meteen.

Hoeveel er precies aan het originele verhaal van schrijfster Marilyn Durham is veranderd weet ik niet, omdat ik dat niet gelezen heb, maar regisseur Sarafian zei dat hij het behoorlijk aangepast heeft nadat hij de scenarioschrijfster ontslagen had.

Naast het romantische element, dat niet te zoetsappig overkomt, is er aardig wat grof geweld te zien.

De muziek is van John Williams.

In een interview vertelde regisseur Sarafian dat hij alles eruit heeft gehaald dat mogelijk was met het toegekende budget, en dat is wel te zien, maar dat hij graag nog iets dieper gegaan zou zijn.

Na de uitputtende opnames heeft hij lange tijd nodig gehad om weer normaal te kunnen functioneren.

Een film die ik zeker nog vaker wil zien

Hoewel er weinig te klagen valt over de Franse DVD release die ik gezien heb, zou ik geen moment twijfelen over de aanschaf van een Blu-ray versie zo die er ooit komt.

Dat zou dit western-juweeltje absoluut verdienen.

Het verhaal speelt in een "koude oorlog" setting.

Een Hongaarse wetenschapper krijgt last van zijn geweten en probeert een biologische oorlogsdreiging te ontkrachten met behulp van een Amerikaanse collega.

De Amerikaanse geheime dienst schakelt geheimagente Eve Trent (Gabor) in.

Zij en Smith doen zich voor als als pasgetrouwd koppel op huwelijksreis, teneinde in Londen de Hongaarse wetenschapper in het geheim te ontmoeten.

Dat lukt, maar daarna lopen de zaken helemaal in het honderd, en wordt Smith beschuldigd van moord op zijn vrouw (die in werkelijkheid dus niet zijn echtgenote is)

Advocate Mary Randall (een glansrol van Anna Neagle) zet zich met hart en ziel in om Smith's onschuld te bewijzen, maar die werkt niet echt mee vanwege een belofte die hij aan de Hongaarse wetenschapper gedaan heeft.

Een goed opgezet verhaal van niemand minder dan schrijver/criminoloog Edgar Lustgarten, en uitstekend geacteerd door vooral Neagle en de altijd sterke Quayle.

Zsa Zsa Gabor is... nou ja..Zsa Zsa Gabor, maar weet het er ondanks haar beperkte acteerkwaliteiten nog behoorlijk vanaf te brengen naast haar twee grote collega's.

Actrice Katherine Kath wil ik graag ook nog noemen.

Zij speelt de rol van prostituee Yvonne Delbeau die in de affaire verwikkeld raakt.

Dik aangezette rol, maar toch zo goed gedaan dat ik er met genoegen naar heb gekeken.

Luchtig filmpje, in meer dan een opzicht.
Het acteerwerk houdt niet echt over.

Bardot playbackt een paar liedjes, maar de zangstem die men daarvoor gebruikte past totaal niet bij haar eigen stem.
Dan liever de pittige donkere zangeres, Espanita Cortez, die eerder in de film voor wat vocaal vuurwerk zorgt en er ook goed uitziet..
BB, hier nog met donker haar, dat haar overigens niet misstaat, ziet er wel leuk uit.
Al met al is ze hier voor mij door haar onbevangenheid in ieder geval wat beter te verteren dan in veel van haar latere films.
Voor de fans (waar ik niet bij hoor) wel een filmpje dat ze gezien moeten hebben lijkt mij.

Met de "opwindende", en vooral luide, muziek probeerde men nog wat spanning in het geheel te krijgen.
Bij mij zorgde die er in ieder geval wel voor dat ik niet helemaal wegdommelde op sommige momenten.

De scène met de zinkende boot is belachelijk knullig. Het daarvoor gebruikte speelgoedbootje lijkt niet eens op het schip in kwestie.

Een productie die het vooral moet hebben van de werkelijk schitterende locaties.

De location-scout krijgt van mij twee van de drie sterren die ik de film toe ken.

Ik heb met gemengde gevoelens zitten kijken.

Heel snel stond mij actrice Alissa Jung (Maria) al tegen.

De constante gelukzalige lach op haar gezicht grenst zelfs aan het onnozele, en irriteerde mij op den duur zeer.

Andreas Pietschmann, is daarentegen een heel innemende Jezus.

Veel teveel aandacht gaat er uit naar Maria Magdalena, gespeeld door Paz Vega, en een lesbo-achtige domina "Erodiade" (Antonia Liskova) die een vreemde eend in de bijt lijkt in deze geschiedenis.

Ze probeert zelfs Maria te strikken als playmate.

Jammer dat men de tijd die de scènes met haar in beslag neemt niet beter wist te gebruiken.

Er worden nogal wat tijdssprongen gemaakt in het verhaal.

Vreemd genoeg verouderen zowel Maria als ook Maria Magdalena in een tijdsspanne van meer dan 30 jaar totaal niet.

Jozef(Luca Marinelli), Maria's echtgenoot daarentegen duidelijk wel.

In werkelijkheid was deze acteur overigens een aantal jaren jonger dan Alissa Jung.

De lijdensweg van Jezus krijgt niet zoveel aandacht, al is het getoonde wel goed in beeld gebracht.

Hoe het Maria verder vergaat, na het heengaan van haar zoon, krijgen we niet te zien.

De acteurs en actrices zijn allemaal wat al te duidelijk duidelijk van ander origine dan de(Tunesische) figuranten.

Kleine bijrollen zijn bezet met amateuristisch acterende acteurs en actrices.

Ik had het allemaal graag wat beter gezien, want de film heeft zeker zijn momenten, en nogmaals, de locaties doen niet onder voor die in eender welke filmproductie in dit genre.

Integendeel.

Een derde deel zou niet misstaan hebben, mits Alissa Jung die smile van haar gezicht zou hebben gehaald.

Ondanks alle tekortkomingen heb ik mij toch wel kunnen amuseren met deze productie.

Dat is voornamelijk te danken aan Griffith, zoals anderen ook al opmerkten.

Die speelt de rest van de cast wel van het scherm af.

Er zitten ook aardig wat leuke uitspraken in de film, vooral van de kant van Doc Holliday.

Wat Montgomery betreft, tja, die had wel zijn uiterlijk mee, maar was als beeldend kunstenaar een heel eind talentrijker dan als acteur.

Ik mag 'm wel, vooral vanwege zijn liefde voor de western.

De meeste films waarin hij speelde heb ik wel gezien (ook de niet-westerns)

Opwindende vertolkingen zitten er niet echt bij.

Nancy Gates is een leuke verschijning.

Toch goed dat de romance op de achtergrond blijft.

Jean Willes (Dallas) heeft net nog wat meer uitstraling, maar haar rol is klein.

Net als Nancy Gates speelde ze veelvuldig in westerns en TV westerns.

Altijd weer leuk om Jay Silverheels (Yellow Hawk) te zien

Echt goedkoop ziet het er ook niet uit wat locaties en sets betreft, en figuranten lopen- en rijden er ook genoeg rond.

Fraaie kleuren en een prima DVD beeldkwaliteit in de William Castle Western Collection release.

Edit

(ik kan het helaas niet meer corrigeren in mijn vorige post)

De over-acterende actrice moet natuurlijk zijn : Florence Marly

Hilde Garosi is het personage dat zij in de film vertolkt.

Schitterend geloofwaardig acteerwerk.

Mooi verhaal ook.

Alleen jammer dat Cluzet zoveel op Dustin Hoffman lijkt dat ik dat nooit uit mijn gedachten kan bannen

Ik begrijp de opmerkingen betreffende de muziek wel, maar bij dat countryfestival met line dancers hoort natuurlijk wel passende C&W muziek.

Het lied van Nina Simone (Wild is the Wind)bij de aftiteling kon mij wel bekoren.

Een heel fijne film waar ik zeer van genoten heb.

Vanwege het grote succes van de film "Wenn das mein Grosser Bruder Wüsste) (1959) werden Fred Bertelmann en Conny Froboess meteen weer samen voor de camera's gehaald voor deze niet minder geslaagde luchtige muziekfilm.

Conny werd door het publiek altijd gezien als de ideale love interest voor Peter Kraus, met wie ze ook een paar hit-films maakte.

In het ware leven voelde ze echter niet meer dan vriendschap voor Kraus, maar was smoorverliefd op de veel oudere Bertelmann, al durfde ze dat destijds niet te bekennen.

Pas vele jaren later kwam ze daarmee voor de dag in een interview.

De chemie tussen beiden is overigens wel in beide films duidelijk aanwezig, al dienen Peter Weck en Rex Gildo als "bliksemafleiders" in deze.

Conny was een groot tieneridool in de jaren '50-'60, ook in Nederland en België.

Een multitalent dat zou uitgroeien tot een sterke theater, film- en TV actrice .

Pretentieloze luchtige films als deze zie ik altijd weer graag, al denk ik wel dat je de bloeitijd van dit genre zelf meegemaakt moet hebben om het echt te kunnen waarderen.

Alan Bleasdale nam het oorspronkelijke verhaal van Francis Durbridge (met diens toestemming) stevig onder handen, met de bedoeling er een statement tegen de destijds heersende (on)moraal te van te maken.

Hij sleepte er van alles bij, te beginnen in Zuid Afrika en de omwenteling die daar gaande was.

De "intro"die de achtergrond van de hoofdpersonages meer diepgang moest geven duurde meer dan drie delen lang; van de in totaal vijf .

Het werkte op mij uitputtend.

Wie de oorspronkelijke TV series van Melissa kent (de Engelse en de Duitse) zal aan deze (te) lange bewerking niet echt een boodschap hebben.

Pas halverwege deel vier komt deze versie terecht bij het originele verhaal van Durbridge, en dan ook nog heel vrij bewerkt.

Bovendien bleek niemand de bedoeling van Bleasdale opgepikt te hebben achteraf, naar eigen zeggen in een interview dat als extra te vinden is op de DVD set.

Jennifer Ehle (Melissa)heeft charisma, en zet haar rol redelijk sterk neer, maar sympathie kon ik voor het personage Melissa niet opbrengen.

Helaas maken sommige acteurs en actrices zich ook nog schuldig aan overacting.

Alleen Julie Walters komt ermee weg.

Enkele anderen zijn echt vreselijk, met name Diana Weston (Hope Melange)

Er is een overkill aan lolligheid, die toeneemt naarmate het verhaal vordert, vooral van de kant van de politie inspecteurs die de zaak behandelen.

Het past totaal niet in een verhaal als dit.

Misschien dat anderen er iets in zien, maar ik kan weinig met deze verbasterde versie.

Liever bekijk ik de oudere versies nog maar eens opnieuw.

Dat is in de loop der jaren toch al een kleine traditie geworden.

Het enige dat mij echt bij zal blijven van Alan Bleasdales's Melissa is de werkelijk prachtige titel-tune.

Vanavond nog eens bekeken en mijn waardering naar boven bijgesteld.

Reitze van der Linden speelde toch wel erg goed.

Vreemd dat die niet door is gegaan als acteur.

De jazzy score van Pim Jacobs viel me nu toch weer positief op.

Echt wel een film met een aparte sfeer en fijne locaties.

Hoe het voor La Loren geweest moet zijn om de rol van haar eigen moeder te spelen en een jongere actrice naast zich te hebben die Sophia zelf speelt?

Daar kun je alleen maar naar raden.

Dat er veel emoties aan te pas zijn gekomen lijkt mij wel logisch.

Makkelijk zal dat in ieder geval niet geweest zijn.

Dat zij zelf op 75 -jarige leeftijd de rol van haar moeder als vijftigjarige vrouw moest uitbeelden is ook geen sinecure.

Vooral de profielshots van haar zwaar opgemaakte gezicht verraden wel dat ze op leeftijd is.

Om de rimpels in haar hals te camoufleren draagt Loren de hele film door shawls en halsdoeken in allerlei kleuren....

Sophia zet een overtuigende rol neer van een door het leven niet gespaarde verbitterde vrouw, met een bazig karakter.

Het verhaal is vooral dat van moeder Romilda en haar jongste dochter Maria, al komt de jonge Sophia wel regelmatig ter sprake, maar naar verhouding weinig in beeld.

Het blijft wat afstandelijk wat Sophia betreft.

Ik vond Margareth Madè die haar vertolkt ook niet echt veel indruk maken.

Naast de echte Sophia verbleekt ze nogal, wat niet verrassend is.

Dat is totaal anders met Xhilda (Gina)Lapardhaja, die Maria innemend weet neer te zetten..

Een fijne actrice met uitstraling

Een interessante miniserie.

Jack Arnold was een held.

Met kleine budgetten maar aardig wat fantasie wist hij toch erg leuke films voor elkaar te krijgen.

Zeker geen tegenvaller deze.

Regisseur Adrian Hoven maakte hier zowat in zijn uppie een heel aardige krimi van.

Hij voerde niet alleen regie, maar schreef ook nog mee aan het script, was producent, en speelde daarnaast ook nog een van de betere rollen in de film.

Waar het een beetje mis ging is met de casting.

Carl Möhner, Hoven zelf, en Suzanne Uhlen zijn prima op dreef.

Van Folco Lulli geloofde ik geen moment dat het een Weense politieman was.

De reden van zijn aanwezigheid zal vast en zeker met de marketing in Italië te maken hebben gehad.

Dat moet ook met Sonja Romanoff het geval zijn, en dat is vele malen erger.

Terwijl Lulli nog behoorlijk acteerde kan dat van haar niet gezegd worden.

Haar over-acting is tenenkrommend, en doet afbreuk aan het geheel.

Daar weet ook haar prominent aanwezige boezem niet van af te leiden.

Dan is er nog Harald Juhnke als politieman.

Waarschijnlijk met de Edgar Wallace films in gedachten, waarin Eddie Arent dikwijls voor de lollige toon zorgde, moest hier Juhnke iets van humor toevoegen.

Het is nog net verteerbaar, maar was ook onnodig.

Twee dingen blijven mij wel bij van deze productie: de erg fijne muziek van Johannes Rediske (van wie ik tot mijn schande nooit eerder gehoord had. Het was een van de beste Duitse jazz-muzikanten ooit ) en het laatste gedeelte van de film, waarin een spannende achtervolging de kijkers dat door nachtelijk Wenen voert.

Uiteraard mocht daar een scène in de riolen van de stad niet aan ontbreken.

De vergelijking met "The Third Man" ligt natuurlijk voor de hand.

Deze versie doet daar niet veel voor onder.

Het is ook dat laatste gedeelte dat mijn waardering optrekt tot 3,5 *

Het helpt wel wanneer je het Weense dialect verstaat, waar ik gelukkig geen moeite mee heb.

Het wordt niet al teveel gesproken, maar de dialogen waarbij dat wel het geval is zijn sfeerbepalend en soms vermakelijk.

Een ietwat bijzondere Italo western die meer naar een Amerikaanse neigt, maar ook weer niet overwegend.
Het verhaal zit beter in elkaar dan dat van de doorsnee spaghettiwestern, en heeft een aantal aardige twists.

Wat deze film ook bijzonder maakt is de mix van western met giallo/thriller.
Naar verluidt zou het een voorwaarde van regisseur Freda zijn geweest er een thriller-achtig verhaal van te mogen maken.
Dat is wel geslaagd, al heb ik het gevoel dat er hier en daar geknipt is in de film en er wat dingen ontbreken.
De geldschieters van de filmmaatschappij hadden een (nog) hardere western in gedachten, en dat leverde conflicten op met Freda.

Zoetsappig gaat het er bepaald niet aan toe in de film.
Er vallen bergen doden, teveel zelfs(dat is dan wel weer echt spaghettiaans) en de vuistgevechten zijn daverend.
Bij een ervan hoor je in het geluid van de vuistslagen zelfs dat de geluidsafdeling er slagen op een klok aan heeft toegevoegd

Er is een achtervolging van een postkoets te zien die duidelijk naar voorbeeld van Amerikaanse westerns in elkaar gezet is, maar het "Yakima Canutt-niveau" wordt bij lange niet gehaald tijdens het stuntwerk.
Toch een aardige poging.
Aan het begin van de film zien we zowaar koeien!!
(Die zijn in spaghettiwesterns net zo zelden te zien als Indianen)
Oké, het zijn dan wel gewone Europese melkkoeien, maar toch...
Hoe een sheriff-ster eruit ziet hebben de Italianen nooit echt onder de knie gekregen.
Waarom niet gewoon zo'n ding laten meebrengen door een van de Amerikaanse acteurs of zo?

Het acteerwerk van de cast is behoorlijk, en de Engelse nasynchronisatie goed.

Het is (helaas) ook een van de meest dier-onvriendelijke spaghettiwesterns die ik gezien heb.
Vele paarden struikelen en vallen zo te zien nogal hard.

Het einde van de film is mij net iets té zoet.

De muziek is ook wat anders dan gewend.
Deze heeft wel Italo-western fragmenten, maar ook weer andere invloeden.
Soms wel te overdadig aanwezig qua volume.
Componiste Nora Orlandi was 80 jaar oud, maar zeer helder van geest en goed bij stem toen het interview werd opgenomen dat als extra op de DVD van Koch Media staat.
Ze wist interessante dingen te vertellen (voor wie Italiaans verstaat of de Duitse ondertiteling kan volgen)

Er staat nog een interessant interview op de DVD waardoor je wat meer aan de weet komt over de productie van de film.
De beeldkwaliteit is zoals je van Koch mag verwachten

3* (neigend naar 3,5 door de bijzondere aanpak)

Na vele jaren gisteren eindelijk nog eens gezien..

Ik kende de film tot nog toe alleen in de povere beeldkwaliteit versies die er in omloop waren.

De gerestaureerde, en ingekleurde, versie zorgde voor een heel nieuwe kijkervaring.

Sfeervol was de film altijd al, maar de kleuren voegen echt iets toe (waarmee ik de zwart-wit versie niet tekort wil doen)

De decors, waarmee creatief werd omgesprongen, zijn bijzonder fraai.

Opvallende muziek ook, zeker voor een film uit 1932, rijkelijk en opzwepend aanwezig.

Oude stijl acteerwerk (logisch)

De dronken Martin (Robert Armstrong) is zowel irritant als ook vermakelijk.

De enige die niet over-acteerde is Joel McCrea.

Een klassieker, zonder meer, die zeker nog wel eens in mijn DVD speler terecht zal komen.

Uiteraard voorspelbaar luchtig en vol cliché's .

Dat weet je gewoon bij dit soort van films.

Maar wil je het anders?

Mwa...niet echt wat mij betreft.

Alleen is het de vraag of de cast de slee weet te trekken.

Dat zit in dit geval wel goed.

Fonzie, pardon Henry Winkler, is een pluspunt, en grappig aanwezig.

Brooke Burns vind ik niet prettig om naar te kijken, maar op haar acteerwerk heb ik niets aan te merken; en de chemie tussen haar en Warren Christie is aanwezig.

Christie heeft ook aardig wat charisma.

Bovendien heeft hij een dankbare rol.

Prettig Kerst-tussendoortje.

De computeranimatie van de dieren is wat minder dan die van de Disney film uit 2016, maar daarvan afgezien dit is wel de versie die mij bij zal blijven.

Duisterder en spannender dan de vorige, en vooral ook met een véél betere Mowgli.

De kleine Rohan Chand speelt de rol (minstens) tien keer beter dan zijn voorgangertje.

Niet geschikt voor kleine kinderen, maar een prima film.

Aardig "horror-light" filmpje.

Vooral de binnenopnames van de molen zijn sfeervol.

Helaas werd er voor de meeste opnames, waarin de molen van de buitenkant te zien is, een weinig overtuigend miniatuurtje gebruikt.

De Hollandse setting werd helaas niet consequent aangehouden, want plots belanden acteurs en actrices in een kroeg die veel meer heeft van een Duitse Bierstube, compleet met Pretzels, Duitse bierpullen en glazen.

Een zangeres kweelt een lied in half -verstaanbaar Frans.

De naam van het personage dat door de knappe Dany Carrel (klein maar fijn) speelt is Liselotte Kornheim.

Ook al de overige personages hebben Duits klinkende namen.

Nog twee andere mooie actrices sieren het scherm in deze productie,: Liana Orfei (even tussen haar Peplum films en haar circuswerk door ) en Sophia Loren's dubbelgangster Scilla Gabel.

Naar verluidt onderging zij ooit plastische chirurgie om haar iets minder op la Loren te doen lijken, want de gelijkenis was zo groot dat die een eigen filmcarrière in de weg stond.

Pierre "Winnetou" Brice vond ik weinig overtuigend acteren.

Gelukkig is er ook een echte acteur aanwezig : Wolfgang Preiss, die een degelijke acteerprestatie neerzet.

De finale is aan de zwakke kant, maar al met al toch een redelijk vermakelijke film, die het vooral van de sfeer moet hebben.