Meningen

Een film die je vanaf de eerste minuut mee weet te slepen naar de laatste naargeestige oorlogsjaren.

De decors en locaties zijn volledig overtuigend en de acteurs niet minder.

Schitterende prestaties van Adorf, Holm, Messemer en anderen.

Een benauwend verhaal dat mede door het einde beklijft.

Ik heb er geen idee van hoe lang het al geleden was dat ik deze film gezien had.
In ieder geval lang genoeg om mij slechts enkele scènes ervan te kunnen herinneren toen ik hem gisteren via DVD nog eens kon bekijken.
Dat viel niet tegen.
De setting kan mij wel bekoren.
Indrukwekkend, zelfs angstaanjagend, zijn de watervallen, en de scènes in de klokkentoren werden erg sfeervol gefilmd.

Jean Peters en Joseph Cotten dragen de film volledig.
Prachtige vrouw ook die Peters, die het niet alleen van haar uiterlijk hoefde te hebben.
Nogal een contrast met Monroe ook, die nog veel te leren had en mij irriteerde met haar maniertjes (vooral dat mondje bij het spreken) en sterk overdreven gewaggel met haar achterwerk.
Belachelijk zwaar opgemaakt ook in de scènes waarin ze in bed ligt.
Een drie centimeter dikke lipstick en make-up- laag op haar gezicht, en met perfect zittend haar.

De scènes met de op drift geraakte boot zijn voor die tijd erg goed gefilmd.
Voldoende spannende momenten in het verhaal wat mij betreft.
Prima hernieuwde kennismaking.

Nooit had ik verwacht Daniel Auteuil ooit in een dergelijk hilarische rol te zullen zien.
De vergelijking met Louis de Funès ligt voor de hand, maar dan wel de Funès met een fikse dosis speed in zijn lijf.
Ik heb nog kramp in mijn kaken van het lachen.
In Richard Berry heeft Auteuil een uitstekende tegenspeler, die mij eveneens lachkrampen wist te bezorgen met een dansje op rap muziek waarin hij helemaal los gaat.

De situatie (vriend zegt dat hij zijn vrouw heeft gewurgd) is daarbij ook nog zeer herkenbaar voor mij.
Ik heb het ooit in werkelijkheid meegemaakt met een vriend gelukkig ook met "happy end"

Een film die ik graag nóg een keer wil zien.

Natuurlijk fijn dat anderen hier plezier aan beleefden, maar ik kan er weinig mee.

Er zijn herkenningspunten voor mij, gezien mijn eigen band-verleden dat ronde dezelfde tijd van start ging als dat van het bandje waarover de film gaat.

De muziekstromingen van die tijd heb ik zelf ook allemaal meegemaakt

Maar het is allemaal erg vluchtig en veel te gemakkelijk in beeld gebracht.

Hoe komt zo'n beginnend bandje, dat bijna nooit optredens lijkt te hebben, meteen aan zulke dure merk instrumenten?

Het komt allemaal een beetje uit de lucht vallen.

De problemen die de bandleden tegenkomen heeft iedere band destijds wel meegemaakt en vallen nogal mee t.o.v. wat ik gewend ben.

De personages hebben weinig diepgang, met uitzondering van de vader, over wie je wel iets meer aan de weet komt.

Goed gespeeld door James Gandolfini.

Verrassend Dominique McElligott hierin tegen te komen die ik vooral ken uit de westerns "Blackthorn" en "Hell on Wheels".

Het leukste van de film zijn voor mij de muziekclipjes die de hele film opvrolijken, en de verwijzingen naar de originele artiesten.

Veel indruk maakte het allemaal niet op mij, maar de filmpjes van de echte artiesten sleepten me wel door het verhaal heen, dat mij desondanks wat te lang duurde.