Meningen

Persoonlijk ben ik wel een fan van Wilde, maar dan bij voorkeur in andere genres (o.a. film noir)

In westerns lijkt hij minder op zijn plaats.

Het mag bekend zijn dat hij een van de beste schermers van Hollywood was (hij maakte deel uit van het Amerikaanse Olympische schermteam) en atletisch was hij ook.

Geknipt voor films met degen en zwaardgevechten, al was het schermwerk in deze film nogal aan de matte kant.

Hij zou een perfecte casting voor de rol van Zorro zijn geweest m.i.

Voor zijn acteerwerk kreeg hij in 1945 zelfs eens een Oscar nominatie.

California Conquest is zeker niet een van zijn betere films, maar ik kan niet zeggen dat ik het een vervelende kijkbeurt vond.

Vooral een zeer geloofwaardige film, die speelt in het kader van een circus(je)
Het is hier al vaak gezegd, het lijkt een docu, zo realistisch komt het over.
Toch is het fictie, en zijn alle dialogen uitgeschreven.
Ik zet mijn (hoge) hoed hierbij af voor de acteurs en actrices, die in werkelijkheid bijna allemaal uit de circuswereld afkomstig zijn.
Vooral Dicky Kilian en Willy Soeurt zijn fantastisch,
Je hebt al snel een hekel aan het personage dat Soeurt speelt, en krijgt veel sympathie voor dat van Dicky.

De Noord-Afrikaanse personeelsleden van het circus vind ik een goede toevoeging aan het verhaal.
Er zit ook een mooie dialoog in tussen twee van hen, m.b.t. de verhoudingen tussen hen en de directie.
Een "lucky shot" is de scène waarin de drie moslims achter hun caravan knielend aan het bidden zijn, terwijl aan de andere kant (achter de caravans) in beeld een lama in hun richting kijkt en zijn noodzakelijke behoefte staat te doen.
Dat kan zo niet gepland zijn, en ik snap dat men het erin heeft gehouden.
Respectvol is het natuurlijk niet.
Ik weet niet of ik het erin gelaten zou hebben als ik de regisseur was.

Het "Koeterwaals"dat men spreekt, een mengeling van Duits, Engels, Frans, Arabisch etc. is uit het echte circusleven gegrepen.
Zo gaat dat in werkelijkheid ook daar, wat ook logisch is met zoveel verschillende nationaliteiten die er aan een circus verbonden zijn.
(Ik heb daar in mijn actieve circustijd veel mee te maken gehad, en volop aan meegedaan, en daar zaten nog wel meer talen bij )

Wat een verschil met de eveneens in een Nederlands circus(je) spelende TV serie "Circus Waltz", waarin de onwaarschijnlijkheden de bocht uitvlogen.
Dat was voor mij ongenietbaar.

Eugenie Jansen (regie) vertelt in een interview, dat te vinden is bij de extra's op de DVD, dat zij geen echte circusfilm wilde maken, maar een drama, met als plaats van handeling het circus.
Dat vind ik persoonlijk wel erg jammer, want hoewel dat drama zeker geslaagd is had dit een van de beste circusfilms ooit kunnen worden, mits er wat meer couleur locale in gestopt zou zijn.

In een van de op de DVD te vinden extra's zie je wat het had kunnen zijn.
Met pakweg 10 minuten aan echt sfeervol circus beeldmateriaal had de film van mij wellicht 5* gekregen.
Waarom niet even wat beelden van de dieren en hun verzorgers in de staltent bijvoorbeeld?
De verbondenheid van die mensen met hun dieren.
Dat had niet breed uitgemeten hoeven te worden.
Subtiel werkt dat ook.
Een sfeervol shot van de tent met verlichte façade, en een minuutje meer van de op- en afbouw.
Nu blijft het vooral grijs en grauw (veel regen etc.)
Wellicht om het drama nog wat te benadrukken, maar nu lijkt het alsof het circusleven alleen maar ellende is, en dat klopt niet, want dan zou niemand het nog willen voortzetten.

Ik begrijp uit de extra's dat er heel veel geknipt is in de film, die aanvankelijk 3 uur duurde.
Dat zal zeker met reden hebben gehad.
Tien minuutjes extra circussfeer hadden een wereld van verschil gemaakt, en als het moet zelf al vijf minuten.

Circus Harlekino is overigens geen fictieve naam.
Momenteel reist het ,zoals alle jaren, weer als zgn. "camping circus" door ons land, en is daarmee een van de weinige circussen die gedurende de coronacrisis op tournee zijn.

De toevoeging van de drie muzikanten, die in 't Duits het verhaal van (vooral) Dicky bezingen mag dan vreemd overkomen, toch heeft het wel iets.
Vooral het onderlinge gesteggel over de juiste akkoorden is vermakelijk.

Een geniale en hilarische vondst is aan het eind van de film te zien wanneer Dicky a.h.w. genoeg heeft van het (gezongen) verhaal, en de muzikanten het zwijgen oplegt d.m.v. het uittrekken van de elektriciteitsstekker van hun caravan.

Dat staat dan weer in schril contrast met het hartverscheurende afscheid van Timo.
Geweldig hoe Dicky Kilian dat neerzet.
Ik denk dat er een actrice verloren is gegaan aan deze circusvrouw.

Met respect voor regisseuse Jansen en haar crew: 4*
Voor de DVD met extra's nog halve of hele ster erbij,

De DVD eindelijk ontvangen, en wat een haarscherpe transfer!

Het ziet eruit alsof de film gisteren pas opgenomen werd zo goed is de beeldkwaliteit.

Het verhaaltje is leuk, en het acteerwerk naar behoren, al steekt Carradine er wel een eind bovenuit (en niet alleen in lichaamslengte )

Wat een stem en performance.

De scènes met de roofdieren zijn spectaculair, zonder meer, en het verschil tussen Stone en Clyde Beatty, die het echte werk met de dieren deed, is nauwelijks zichtbaar.

Jammer dat veel opnames uit een andere film met Beatty stammen, al is dat hier niet merkbaar.

Ware dat niet het geval geweest, dan had ik de film nog een halve ster meer toebedeeld.

Beatty was een showman in hart en nieren, maar van zijn dik gedramatiseerde optreden moet je houden, ik niet.

Het is wel makkelijk genoeg om door al het theatrale gedoe van zijn optreden met de roofdieren heen te kijken wanneer je iets van dressuur weet.

Het geknal met de zweep is in feite allemaal overbodig voor de act.

Zonder zweep kon Beatty het nummer ook afwerken, maar dat viel niet zo goed bij het Amerikaanse publiek.

In een ander filmpje van zijn dressuur kun je goed zien dat geen enkele dier angst had voor die zweep.

Beatty kon hen er zelfs mee aaien, en dat laat geen dier dat angst heeft toe.

Het geknal met de met losse flodder patronen geladen revolver is ook puur showeffect.

De stoel doet dienst als speeltje waar de dieren graag naar klauwen.

Een idiote zin in de film is die waarin een medewerker van het circus tijdens de roofdieren act zegt "Ik ben vergeten ze te voederen!"

Roofdieren worden alleen maar ná de act gevoerd, want met volle buik gaan ze liggen suffen of pitten en voeren niks uit bij een optreden.

Enfin, ik voeg de link naar een filmpje met Beatty nog bij.

Let ook op zijn handbewegingen wanneer hij geen zweep in de hand heeft.

De draaiende bewegingen zijn dezelfde als mét zweep.

Dus daar reageren de dieren net zo goed op.

(lees ook het commentaar bij de clip)

Clyde Beatty Video (1954) - Circopedia

Leuke film om een keer gezien te hebben, ik heb geen spijt van de aanschaf.

N.B.

De "sensatie"van leeuwen en tijgers samen in een roofdierennummer, waarover het in de film gaat, was al een eeuwigheid geen noviteit meer in het jaar dat de film gedraaid werd.

"gemengde" roofdieren acts bestonden toen al lang, en ook puma's, (ijs)beren, panters etc. werden daarin opgenomen, samen met leeuwen en tijgers.

Een beetje aangedreven ("aangespoord" past wellicht iets beter gezien het genre) door mede MM gebruiker klara en diens enthousiasme, heb ik "Carson City", na lange tijd nog eens in de DVD speler gestopt.

Een heel fijne hernieuwde kennismaking met deze prima western mag ik wel zeggen.

Scott nog in zijn "levendige modus", voordat hij er voor koos het roer om te gooien en op de grimmige toer te gaan.

Dat gaat hem goed af, net als de grimmige stoïcijnse Randolph Scott versie trouwens.

De man was veelzijdiger dan sommigen denken, maar dat heb ik al vaker aangehaald.

In zijn vroege western-periode probeerde men hem een Errol Flynn imago aan te meten, compleet met snorretje, schavuit-achtig, en met nogal wat humor.

Je zou bijna zweren dat Flynn te zien is op sommige stills uit die tijd i.p.v. "Big Randy".

Dat minderde al snel, en hij evolueerde naar de stijl die we hier zien, al zijn de pretduiveltjes in zijn ogen nooit ver weg.

Het verhaal is vrij origineel te noemen, en blijft interessant en verloopt vlot.

De rest van de cast kwijt zich eveneens prima van zijn taak.

Lucille Norman ken ik alleen van deze film, en is een heel prettige verschijning.

Haar filmcatrrière was helaas maar kort.

Het vuistgevecht in de saloon is een een de betere, en er werd slechts weinig gebruik gemaakt van een double voor Randy.

Voor mij 4* waard.

Een heel prettige western, die je met recht een "cowboyfilm" mag noemen, een titel die meestal onterecht talloze westerns werd opgeplakt.

Geen schietpartijen, maar cowboys "on the trail", met koeien en paarden,...en een lastig jochie.

Coming of age tussen de koeien a.h.w.

"Rawhide" sfeertje

Toepasselijk ruige landschapsopnames, en indrukwekkende scènes met op hol geslagen koeien ( "stampede!" )

Heel knap gefilmd zijn die.

Ook prachtig in beeld gebracht is de jacht op de zwarte hengst.

Een deel van die opnames komt uit een eerdere western: "Red Canyon" (1949) met Howard Duff.

Dat valt niet op.

Voor beide films heeft men trouwens hetzelfde zwarte paard gebruikt.

McCrea is ook hier weer de geboren cowboy, die rol zat hem als gegoten.

In het western genre voelde hij zich ook het meest op zijn gemak.

Het was eraan af te zien dat hij een uitstekende ruiter was.

Ook buiten het filmwerk om zat hij zo veel mogelijk in het zadel en zei van zichzelf dat hij rancher was, met als hobby acteren.

Een van zijn zoons werd overigens ook rancher.

"Cattle Drive" was een van McCrea's eigen favoriete films.

Leuk detail: op een bepaald moment in de film laat McCrea een foto van zijn geliefde zien aan Dean Stockwell.

Dat is een foto van zijn echte vrouw Frances Dee.

McCrea en Stockwell hadden al eerder samen gewerkt in "Stars in my Crown".

Chill Wills heeft ook weer een rol die hem past als een handschoen, die van praatgrage kampkok.

In een bijrol is de voormalige western-ster Bob Steele te zien.

Merkwaardig hoe klein van gestalte die was.

Dat had ik nooit echt in de gaten bij het bekijken van de films waarin hij de hoofdrol speelde.

Zeer genoten van deze film mag ik wel zeggen.

Van mij had hij nog wel iets langer mogen duren.

Als Maigret-fan heb ik de meeste films en TV series inmiddels wel gezien, maar nog nooit zo'n slechte versie als deze.

Préjean speelt de rol zo fout als 't maar kan.

Hij moet gedacht hebben dat een hoed en een pijp voldoende waren om de beroemde commissaris uit te beelden

In vergelijking met hem was zelfs Heinz Rühman nog een topper in de rol.

Niet alleen Maigret, maar ook zijn assistent Lucas werd hier belachelijk neergezet.

Andrë Gabriello speelt hem als een lispelende lolbroek.

Schrale troost zijn de acteurs en actrices in de kleinere rollen, die er tenminste nog iets van wisten te bakken.

Gauw vergeten en zeker de andere Maigret film (Picpus - 1943) met Préjean niet kijken wat mij betreft.

Zeer genietbaar acteerwerk.

Ik betrapte mij er zelf op zowat heel de film met een smile op mijn gezicht te hebben zitten kijken.

Ventura was de geboren acteur, wat een naturel!

Leuke rol van Bourvil ook.

Eigenlijk deed heel de cast het prima.

Beetje abrupt einde.

Er had van mij nog wel een kwartiertje bij gemogen om het beter af te ronden

Vooral n.a.v. de enthousiaste recensie van Mac Hammer Fan de DVD aangeschaft, en er geen seconde spijt van gehad.

Een fijne film van een van mijn favoriete regisseurs, waarin we en passant aardig wat fraaie sfeervolle plaatjes van Engeland, Wales en Schotland te zien krijgen.

Milland is voor mij sowieso altijd een pluspunt, en Patricia Roc valt ook onder de noemer mooie Engelse plaatjes wat mij betreft.

Naunton Wayne (Reggie Sinclair) vertoonde een treffende gelijkenis met acteur David Jason.

Dezelfde maniertjes, blik en al.

Het einde van de film wist mij nog aardig te verrassen.

Het meest positieve aan de film zijn voor mij de aardige muziekjes.

Van de cast spelen Pinkas Braun en Terry Moore 't best.

De rol van Albert Lieven is helaas te klein voor een acteur van zijn kwaliteit.

Wie het in zijn hoofd heeft gehaald de hoofdrol aan Paul Maxwell toe te schuiven krijgt dikke minpunten.

Een uitstralingsloze, en niet eens goed uitziende acteur, voor wie in dit verhaal alle vrouwen die hij tegenkomt, en dat zijn er een boel, onmiddellijk vallen.

Hij loopt erbij als een mislukte James Bond.

Het ware beter geweest de rol te bezetten met een charmantere acteur als bijvoorbeeld Joachim Fuchsberger.

Marissa Mell zie ik niet graag, ze heeft een vierkant en bijna grotesk gezicht, vooral wanneer ze sprekend in beeld komt ziet dat er niet best uit.

Het verhaal is maar dunnetjes.

Terloops krijgen we wat Hongaarse toeristische attracties te zien.

Dat had voor mij wel overgeslagen mogen worden.

Van regisseur Bezencenet had ik nog nooit eerder gehoord.

Zijn repertoire blijkt zich te beperken tot een handjevol films en TV afleveringen.

De fotografie ziet er ook niet al te best uit.

Men heeft geprobeerd een noir-look aan de film te geven, maar de belichting schiet te vaak tekort.

Goed voor een keertje, maar ook zonder heb je niet veel gemist.

Ik ga het hier niet allemaal quoten, maar de review van andrew39 geeft vrijwel exact weer hoe ik de film beleefd heb.

Alleen wil ik er nog aan toevoegen dat ik hier veel meer van genoten heb (en de hele entourage indrukwekkender vond) dan van de remake uit 1963.

Colbert (wat een vrouw!) deed mij ook veel meer dan Taylor,

Ik heb de meeste Cleopatra verfilmingen gezien, maar dit is mijn favoriet, en m.i. is Colbert de beste actrice in de hoofdrol.

Jammer dat Wilcoxon het soms teveel aandikte.

Ik heb de indruk dat hij in zijn gebruikelijke theater-modus te werk ging, veel filmervaring had hij nog niet.

Een verbluffend visueel spektakel, dat ik graag in kleuren gezien zou hebben.

Een luchtig spionage vehikel(tje) dat het vooral moet hebben van het energieke acteerwerk van Mary Mackenzie (Kyra Gabaine) en Leslie Dwyer (hoteldetective Fred Borcombe)

Het verhaal verloopt vlot, en dat moet ook wel gezien de 69 minuten speelduur.

Onderwijl duiken er een aantal bekende gezichten op, waaronder Frank Thornton (Mr. Peacock in de TV comedyserie "Are you being served?") en Alan Cuthberson die doorgaans rollen als stijve legerofficier kreeg toebedeeld, zo ook hier.

Die rol was hem dan ook op het lijf geschreven.

Prachtige en typerende uitspraak van Kolonel Packham (Cuthberson) "I never cared much for intelligence".

Geweldig is het allemaal niet, en dat had ik ook niet verwacht, maar ik heb mij er toch goed mee vermaakt.

Dol ben ik niet op "Blauwbloezen"westerns, maar deze viel mij toch erg mee.

Regisseur David Butler maakte er een boeiend schouwspel in Cinemascope van.

De mogelijkheden van dat breedbeeld wist hij goed te benutten, vooral tijdens de gevechtsscènes.

De cast had hij eveneens goed in de hand.

Niet te zien dat hij maar weinig ervaring met westerns had.

De eerste western van Madison, maar niet zijn minste.

De score van Tiomkin mocht wel wat minder pompeus zijn geweest.

Bombastisch noemde Barfly het al eerder, en dat is eigenlijk toepasselijker.

Man, ik vloog af en toe op van mijn zitplaats als er weer zo'n uitbarsting in decibellen losgelaten werd.

The Guns of Navarone kwamen weer in gedachten.

De stem van James Whitmore (Sgt. Elliott)was daaraan aangepast, die brulde nogal wat af.

Wel een prima rol van hem.

Ik genoot van de interactie tussen hem en Madison .

Prachtige actrice die Joan Weldon, helaas met een korte filmcarrière (1953-1958)

Het grootste gedeelte daarvan bestond uit westerns.

Gezien via de Duitse DVD release (2017)

Een productie met een aantal indrukwekkende opnames, die in breedbeeld en technicolor goed overkomen.

Helaas alles teniet gedaan door John Wayne, die er weliswaar de kop voor had maar niet het acteertalent.

Dat gebrek is hier pijnlijk zichtbaar, en erger nog...hoorbaar.

De hoekige wijze waarop hij zijn teksten uitspreekt, met zijn raspende stem is erger dan erg.

Daarnaast is de gebezigde taal ook nog knullig statisch.

Ook bij de overige cast werk dat niet lekker.

John Hoyt (Sjamaan) had zo aan Pipo de Clown mee kunnen doen, zijn acteerwerk is van kinderserie niveau.

Een passend uiterlijk had Lee van Cleef wel.

Een kleine pleister op de wonde is Susan Hayward, een actrice die zelfs hierin nog een lichtpuntje is.

Pedro Armendariz brengt het er eveneens niet slecht vanaf.

Het verhaal sleept zich voort, en ik had moeite de aandacht erbij te houden.

Maar goed, ik had het kunnen weten na alle slechte kritieken die hierover de ronde deden,.

Nu weet ik het in ieder geval uit eigen ervaring

N.B.

Naar verluidt is er in de statistieken betreffende de leden van de filmploeg die kanker opliepen bij de opnames geen rekening gehouden met de honderden Indiaanse figuranten...

Ook dit deel blijft overeind na opfrissende nieuwe (TV) kijkbeurt.

De kaartscène werd al veel genoemd/geroemd door andere users hier, en terecht.

Hill's atletische input mag ook wel eens in de schijnwerper m.i.

Hij laat het ongewone bestijgen van zijn paard er heel gemakkelijk uitzien, maar dat is het in feite niet.

Ook met het springen van aanzienlijk hoogtes lijkt hem geen centje pijn op te leveren.

Probeer dat maar niet na te doen.

De schranspartijen van Hill en Spencer zijn beklijvend (burp...excuseer

Hopelijk (voor hen) moesten die niet in meerdere takes worden opgenomen destijds.

Leuke rollen ook van western veteraan Harry Carey Jr. als de vader van de beide (? ) ongelijke broers, en Jessica Dublin als hun moeder.

Een Blu-ray in de juiste beeldratio en in optimale beeldkwaliteit zou welkom zijn.

Op TV klopte de ratio weer niet (links en rechts vielen delen weg)

)

Eindelijk eens een hoofdrol voor Harry Lauter...

Jammer dat het in een kleine B-productie moest zijn.

Een ervaren acteur, die doorgaans meestal bad guys moest vertolken in bijrollen.

Zijn enige echt geslaagde greep naar een sterren-status duurde vier jaar op rij (1955-1958) toen hij wereldwijd bekendheid genoot als Clay Morgan, in de TV serie "Tales of the Texas Rangers".

(in die hoedanigheid kwam hij zelfs nog terecht in een Suke & Wiske stripalbum, getiteld De Texas Rakkers)

Daarna was het weer terug naar de bijrollen.

Een prachtige diepe stem had die man.

De andere hoofdrol is voor Don "Red" Barry, die ook het verhaal van de film schreef.

Een acteur met kleine gestalte maar overgroot ego, waar niemand graag mee samenwerkte.

Zijn gloriedagen als westernheld Red Ryder lagen al ver achter hem, en hij was gedoemd tot het spelen van bijrolletjes.

Zijn reputatie zal daar ook wel iets mee te maken hebben gehad.

Jodi Mitchell ((Sally Latimore) bracht het als actrice niet verder dan deze ene film, en dat vind ik niet raar.

Hanna Landy (Mrs. Gregory) daarentegen bracht het er een stuk beter vanaf als meedogenloze moeder van een aantal outlaws.

De beste bijrol acteur vind ik hier Fred Krone (Dixon, de koetsier)

Een prima kracht in vele westerns, en ook nog stuntman, altijd handig.

Dit is niet een western die je echt gezien moet hebben

Hij heeft de uitstraling van een TV productie, ware het niet dat de locaties (Kanab-Utah) wel grootser aandoen.

De film heeft enkele aardige momenten, maar sleept teveel aan door een teveel aan dialogen.

Voor mij had hij nog een minuut of tien korter mogen zijn.

Fijne western met een sterke cast.
Ray Milland zie ik altijd graag en is hier lekker laconiek bezig als Johnny Carter, alias kolonel Desmond.
Is het toeval dat John Carter, de held in een serie boeken geschreven door Edgar Rice Burroughs ook een voormalig officier in het leger van de zuidelijken was in de Amerikaanse burgeroorlog, net als deze "Johnny Carter"?
Macdonald Carey zit ook perfect in zijn rol van niet-deugende deputy.
De andere Carey, Harry Jr., is zoals in zovele andere westerns waarin hij te zien was een vaste waarde.

Hedy Lamarr, door een top-fotograaf ooit "de Hollywood actrice met het meest perfecte gezicht om op foto -en film vast te leggen", is een plaatje om te zien, maar ook een bekwame actrice.
De combinatie met Milland werkt zichtbaar.

De rest van de zeer uitgebreide cast doet ook zijn best.
De schitterende locaties, de prachtige kleuren, de actie, en het goede camerawerk (met fraaie standpunten) de goed gedoseerde humor, en uiteraard het meer dan aardige verhaal, zorgen voor een zeer genietbaar totaalpakket.

Goedkoop kan deze film niet geweest zijn; gezien de opmaak en de grote cast, en de destijds populaire sterren Milland en Lamarr.

Ik heb veel genoegen beleefd aan deze western, via een Canadese DVD release, met uitstekende beeld en geluidskwaliteit.

Het kolenmijn terrein met zijn schachtbokken, mijngangen, en steenbergen, en de kerken die er onlosmakelijk bij horen in een mijnstadje.

Het is mij allemaal zeer vertrouwd, want in zo'n omgeving heb ik mijn jeugdjaren doorgebracht.

Die herkenning leverde bij voorbaat interesse van mijn kant op om "Les Crimes Silencieux" te bekijken.

Het verhaal vind ik niet onaardig, en kende voor mij enige verrassingen, maar het is vooral de setting en de cast die de punten scoren.

Odile Vuillemin (Tess Borski) speelt gewoon érg goed.

Féodor Atkine (Hugues Borski) en Richard Berry (François Dubois) acteren degelijk.

Ook leuk om Valérie Kaprisky nog een terug te zien.

Ik heb wel iets met die Franse misdaadfilms die voor televisie geproduceerd worden (en zeker meer dan met wat er uit de USA komt)

Toch nóg iets beter dan ik al bij voorbaat verwacht had.

Van regisseur Edward Dein had ik alleen The Leech Woman eerder gezien, een sfeervolle B-horror film uit 1960.

Ook in Curse of the Undead wist Dein weer een rake sfeer te treffen.

Vooral de avondopnames zijn prachtig in beeld gebracht.

Voeg daarbij de typische muziek, waar ik verzot op ben, en de zaak is al half gewonnen.

De cast liet daarnaast ook geen verstek gaan, en met Eric Fleming en Michael Pathe had men perfecte hoofdrolspelers te pakken.

Het gemis van Fleming leefde weer op nu ik dit bekeek.

Wat een verlies van een charismatische acteur, met een pracht van een stem, die veel te vroeg heen is gegaan.

Pathe immiteert, min of meer geslaagd, het typische John Wayne loopje, grappig om te zien.

(Wayne deed dat overigens zelf ook niet van nature)

Hij ziet er indrukwekkend uit in zijn zwart-zilveren outfit.

Zijn zwarte paard, met zilver-beslag tuigwerk, past daar perfect bij.

Het vampier gegeven is behoorlijk goed ingepast in de western setting, en het einde van de film heel leuk bedacht.

De Blu-ray, waarover Mac Hammer Fan het hier eerder had, heb ik helaas niet, maar de Italiaanse DVD release laat niet veel te wensen over.

Dit is een van de weinige Hammer Horror films die ik nog niet gezien had.

Mijn schade kon ik nu via de uncut Blu-ray goedmaken.

Goed dat ik de gecensureerde eerdere versies niet gezien heb.

Uit de extra's die op de Blu-ray te vinden zijn blijkt dat Hammer flink te kampen had met de productie van de film, en vele tegenslagen moest overwinnen (vooral met de censuur) om hem in een aanvaarde versie in de bioscopen te krijgen.

De gerestaureerde release kan mij zeer bevallen, en hoort m.i. toch echt wel bij de betere Hammer films.

Toegegeven, de aanloop is lang, Reed komt pas na zo'n 45 minuten in beeld, en de weerwolf krijgen we nog later pas duidelijk te zien.

De Spaanse setting is echter bijzonder, en fraai in beeld gebracht.

Er werd een sfeervol Spaans dorpje gebouwd, dat eigenlijk bedoeld was om er twee films in op te nemen.

Die tweede (geen weerwolf verhaal ) kwam er echter nooit.

Ik denk dat ik niet teveel zeg wanneer ik Oliver Reed als de beste weerwolf vertolker ooit bestempel.

De man, hier overigens in zijn eerste hoofdrol, speelt de sterren van de Hammer hemel.

Bovendien heeft hij van nature al iets van een wolf qua uiterlijk.

(De make-up afdeling heeft hier ook uitstekend werk geleverd)

De enige andere weerwolf vertolker die dat van nature ook heeft is de Spaanse acteur Paul Naschy.

Dat was altijd mijn favoriet, maar moet die plek nu delen met Reed.

Anders dan de vele publiciteitsfoto's en posters van de film doen vermoeden is de prachtige Yvonne Romain in de de film niet samen met Reed te zien.

Dat vind ik wel een minpunt eerlijk gezegd.

Reed's "love-interest" is de heel wat fletser overkomende Catherine Feller (ondanks haar achternaam)

Ik vind haar ook een beetje een raar "poppen"-koppie hebben.

In de interviews, die als extra op de Blu-ray staan, komen ook beide actrices aan het woord.

Romain zag er zelfs op latere leeftijd nog steeds zeer aantrekkelijk uit.

Ik zal niet zeggen dat dit de beste weerwolf film ooit is, maar iedere liefhebber van het genre moet hem echt wel gezien hebben, alleen al vanwege Reed en Romain.

De muziek is eveneens zeer goed gekozen.

Al met al goed voor 4* wat mij betreft.