Meningen

Ja, dit was gewoonweg heerlijk, vanmiddag bekeken in de bios. Zo fijn dat er af en toe nog eens afwijkende kerstfilms komen die niet zoetsappig en suf zijn. Je hebt Die Hard en Bad Santa, maar daarna was er niet veel, tot nu dan. Want Violent Night heeft alles in zich om een cult-klassiekertje te worden in dit subgenre, zo heerlijk fout, lomp en bij vlagen zwaar gewelddadig is dit.

De toon wordt al gezet met die hilarische intro in de kroeg, inclusief een lading kots vanuit de lucht. Het is jammer dat de aanloop naar een killer Santa was te lang duurt, daar hadden ze wel wat scènes in mogen korten, maar zodra het zover is heb je echt wel een uurtje fantastisch vermaak. Schijnbaar was Santa heel vroeger een bloeddorstige Viking en die kwaliteiten helpen hem als hij een groep overvallers en een eliteteam af moet maken om een kind te bevrijden in de villa van haar onuitstaanbare en steenrijke familie. Zeker de minuten dat hij met zijn hamer het hele eliteteam aan pulp mept op kerstmuziek heb ik met een grote lach bekeken, maar daarna zit er nog genoeg leuks in.

Wat de film heel leuk doet is spelen met het thema kerst, zowel qua sfeer, muziek als kills. Het is niet uniek, maar het is wel heel geestig gedaan. Santa die in het eindgevecht zijn tegenstander door de schoonsteen trekt en er in stukken uit haalt, dan scoor je dikke bonuspunten bij me. David Harbour is werkelijk fenomenaal als verzuurde, cynische, half dronken, nukkige Kerstman die schijtziek van computergames cadeau geven is en zelf klaar met zijn feest is. Dat de rest van de cast buiten het kleine meisje ook gevuld is met onuitstaanbare mensen maakt het alleen maar leuker. Je voelt geen empathie en hoopt gewoon op meer en meer geweld tijdens deze violent night.

Beetje twijfels of ik 3,5 of 4 sterren wil geven, maar ach, het is bijna kerst. Laten we eens gul afronden.

4*

Onderhoudend drama dat uitblinkt op visueel vlak en sterke acteerprestaties van de meiden. Puur als verhaal is de film behoorlijk, maar meer ook niet. Er had wel iets meer achtergrondverhaal gegeven mogen worden en eerlijk gezegd vond ik de massale zelfmoord van de overige zusjes op het einde wat vergezocht, alleen om aan de extreem bezorgde moeder te ontsnappen? Ik had graag wat meer emoties willen zien van de met zichzelf worstelende zusjes na de zelfmoord van het eerste zusje dat zelfmoord pleegde. Het komt alleen zo emotieloos over. Al zal dat ook wel de bedoeling zijn in een gezin waarbij moeders echt de baas is en vader helemaal niks te vertellen heeft.

3,5*

Erg voorspelbare horror, dat vrij weinig te bieden heeft op wat goedkope scares na. En toegeven, ik vond het einde nog niet eens zo slecht, al is het nodige gejat van A L'Interieur, 1 van mijn favoriete horrorfilms.. Maar tot dat slot heb je jezelf wel ruim weer een uur door ''boehoe ik zie en hoor dingen en niemand gelooft mij'' gezeur moeten sleuren. Ben er wel een beetje klaar mee. Wel geinig dat Jim Parsons en Gillian Jacobs een rol spelen, van The Big Bang Theory en Community, 2 series die ik graag zie. Maar zeker Parsons heeft maar een overbodige, inwisselbare rol. Hij zal wel erbij genomen zijn om de film wat bekendheid te geven.

2,5*

Nou dacht ik even in de beginfase van de film dat ik eindelijk weer eens een voldoende uit ging delen aan een Shyamalan film. Toffe locatie, aardig sfeertje, handy cam beelden. Het had alle potentie om een beklemmende film te worden. Jammer genoeg moet ik ook deze film van hem afkraken, want het vervolg leek nergens meer op. Ik heb de humor niet ontdekt en op het vlak van sfeer en spanning was dit na een leuke start helemaal niks meer. Daarbij vond ik zowel de kinderen als de grootouders vrij vervelend acteren. De twist richting het einde was wel oké, maar ook weer niet al te schokkend. Sowieso voelt de film rommelig aan, alsof Shyamalan ook nu weer niet wist wat hij met dit aan moest. Het slot had sowieso een stuk beter uitgewerkt kunnen worden. Je kijkt een ruim uur naar helemaal niks en het einde wordt dan afgeraffeld. Tsja.

Ben nu wel helemaal klaar met Shyamalan. Stop er gewoon mee zeg. Ik zet zijn films van begin deze eeuw nog maar eens een keer op. Kort terug nog met Signs gedaan en The Sixth Sense en Unbreakable zullen ook nog volgen. Dat zijn ook de enige hoogtepunten van deze zeer overschatte regisseur. Deze The Visit is overigens wel zijn beste film sinds Signs, maar dat is niet al te lastig aangezien de rest in die tussentijd totale bagger is.

2*

De film heeft zeker kunnen voldoen aan de hoge verwachtingen die ik had. De film is niet perfect, maar wel heel erg sterk. Soms erg grappig, soms ontroerend, soms dramatisch, soms hard. De regisseur vond een uitstekende mix.

De film is eigenlijk in 2 delen in te delen. Het 1e uur is een introductie van het personage Benigni die onbekommerd in het leven staat. Je ziet hoe hij zijn vrouw leerde kennen en hoe zijn band met zijn zoontje was. Erg leuk gedaan allemaal. Zeker enkele grapjes vond ik leuk. Zo vroeg hij aan een man wat zijn politieke voorkeur was maar de man hoorde het niet helemaal goed omdat hij zijn kinderen riep, Benito en Adolf. Erg goed gevonden moet ik zeggen.

Na een uur wordt de film serieuzer na de deportatie en krijg je een ander soort film. Over dat uur heb ik wel wat kritiek. Het idee van een vader die zijn kind voor houdt dat alles een spel is vond ik mooi gevonden, maar ik had dan wel verwacht dat we meer van de wreedheid van de oorlog en het leven in een kamp kregen te zien. Nu vond ik het allemaal nog redelijk soft vergeleken met andere kampfilms. Ik had niet het idee dat Benigni's leven continue in gevaar was. Ik vond het 2e deel van de film dus ook een stukje minder dan het 1e deel.

Maar zijn omgang met zijn zoontje vond ik mooi om te zien. Het zoontje zette ook een goede rol neer als onbezorgd kind. Eigenlijk precies zijn vader.

Het einde van de film was wel een beetje te verwachten. Toch vond ik het einde wel aardig.

Alles bij elkaar een hele sterke oorlogsfilm met komische onderrand.

4*

Kut krant. Kút krant!

De promo's van de afgelopen weken wekten natuurlijk al de interesse van velen met het getier en gevloek van trainer Eric Meijers en het uiteindelijke resultaat is echt een bijzonder aangename, pakkende docu over het wel en wee van het rampseizoen van Achilles 2016-2017 toen ze degradeerden uit het betaalde voetbal. Ik moest overigens tijdens het kijken erg denken aan de docu Ajax: Daar Hoorden Zij Engelen Zingen (2000), waar het rampjaar 1999-2000 op prachtig tragische wijze in beeld kwam. Ook een aanrader trouwens.

Ik had bij deze Voetbal is Oorlog door de promo's misschien wat teveel een emotionele achtbaan verwacht, maar dat viel eigenlijk nog wel mee. Tot het einde althans, want toen gingen de emoties aardig overheersen met de naderende degradatie en faillissement in zicht en werden spelers, KNVB en regio-krant De Gelderlander toch flink uitgekafferd door de familie Derks, samen met Eric Meijers de hoofdrolspelers van dit verhaal. Maar ook al kwam die familie soms wat onsympathiek over, ik had er wel respect voor dat ze met hart en ziel voor Achilles werkten. Idem bij Meijers, die een paar hilarische scènes op zijn naam krijgt met de kut keeper, de kut krant en ook zeker het heerlijke gesprek in steenkolen Engels met zijn Zweed-Servische spits die meer honey voor de goal moest zijn. Of was het nou horny?

Alles bij elkaar is het wel een erg fijn en eerlijk kijkje achter de schermen geweest waarbij de emoties alle kanten op vlogen. Ook wel hilarisch om wat van die De Treffers supporters te horen voor wat tegengeluid die hoopten dat Achilles er keihard uit zou vliegen. Of dat vliegtuigje met ''geld lenen kost geld'', haha.

Mooi man. Er zit sowieso genoeg diversiteit in de docu om anderhalf uur om te laten vliegen.

3,5*

Meer dan behoorlijke rampenfilm met prima beelden, actie en spanning. De effecten waren overtuigend genoeg en het compenseerde het verder niet al te heftige verhaal daarom heen.

3*

Vrij behoorlijke docu over een bezoek in 2019 aan een vulkaan in Nieuw-Zeeland waar het na een uitbarsting helemaal mis ging met 22 doden tot gevolg. De beelden zijn imposant van de uitbarsting en de verhalen heftig. Dat de natuur onvoorspelbaar is en er naar handelt is wel weer duidelijk geworden hier. Dat einde ook, als overlevenden hun verwondingen en littekens laten zien, brr. Dit is ook wel een verhaal dat je als speelfilm zou kunnen verfilmen. Zou het misschien nog meer indruk kunnen maken.

3,5*

Geen idee waar ik nou naar heb gekeken, maar boeiend of spannend was het ieder geval niet. Dit was me echt te traag en te vaag, ondanks dat het er allemaal fraai uit ziet. Heel veel meer wil ik er ook niet over kwijt, behalve dat anderhalf uur zelden zo traag voorbij zijn gegaan als hier.

2*