Meningen

Ondanks dat begrijp ik je kritiek wel, maar ik zie dat meer als het gevolg van wat wel meer debuterende regisseurs hebben. Bewijsdrang, iets neer willen zetten en je plekje willen vinden tussen de al gevestigde regisseurs. Dat vind ik allemaal zeker wel geslaagd en ook het verhaal en de personages vond ik bij vlagen erg interessant (al zat daar wel een grote variatie in). Ik vond het eerste verhaal het beste; die klopte ook het beste qua timing, pacing, ontwikkelingen etc. . Verder is alles erg leuk met elkaar verweven, is de muziek inderdaad erg leuk (vooral in het eerste half uur ook) en is de fotografie niet minder dan prachtig.

Ik zie deze regisseur zich graag nog verder ontwikkelen, want hier zit een hoop potentie in.

edit: Ook wel leuk om rond de feestdagen een volbloed oud en nieuw-film te zien!

Ingetogen kan je het toch moeilijk noemen. Tamaki's stijl van acteren heeft wat weg van de gezichtsuitdrukkingen en het acteerwerk dat je in stille films ziet. Op de een of andere manier werkt het wel redelijk.

Voor de rest een hele charmante film. Mooi geschoten (dat bos is echt heel hemels!!), fijne acteerwerk. Meisa Kuroki ziet er zowaar nog knapper uit dan Miyazaki (wat dan ook weer met de inhoud van de film te maken heeft, maar toch). Voor de rest gewoon heel warm en ontroerend.

Opvallend ook hoe Aoi Miyazaki er hier zo uitziet als een meisje, terwijl ze in films die ze eerder maakte al veel vrouwelijker oogde. Knappe prestatie wederom.

Dikke 3,5*

Als actiefilm meer dan prima. Denzel Washington is goed en de rest van de cast eigenlijk ook. Had eerst een iets betere score gekozen, maar een aantal ontwikkelingen in het plot storen zorgen toch voor een ietwat bittere nasmaak. Als er zoveel zorg wordt besteed aan een film, kan er wel worden nagedacht over hoe financiële markten werken bijvoorbeeld. Toch geen onaardige film.

Inderdaad een warme film, die zich op een aantal warme dagen in Spanje afspeelt. De vergelijking met Kilómetro Cero dringt zich al snel op, al is de toon van Tapas ietwat serieuzer. Zoals altijd met films als deze, pakt de ene verhaallijn je wat meer dan de andere. Uiteindelijk zijn ze allemaal wel mooi, al vond ik het verhaal van Raquel en César toch het beste. Daar komen echt emotionele momenten in naar voren. Verder is het toch iets te weinig opwindend om met een echt hoge score te gooien, maar een leuke avond hou je er zeker aan over.

En ja, vergeet niet om ook Kilómetro Cero te kijken

Film gaat in razend tempo, maar wordt tegelijkertijd nooit echt diepgaand. Leuk voor een keertje.

Af en toe grappig en over het geheel genomen best vermakelijk, maar is over het geheel genomen te wisselvallig. Verder stoorde ik me aan de vele crashes en overdekop-vliegende auto's die de taxi bij de races en achtervolgingen achterliet. Ok, dat gebeurt, maar als er dan grappen over gemaakt worden, terwijl daarbij waarschijnlijk onschuldige burgers dood gaan, dat stoort me toch en lijkt me ook niet echt cool.

2,5*

Leuke film, voor mij leuker dan deel 1. Vond de humor net beter werken. Ik vond vooral de verhaallijn en de humor van Emilien hier een stuk beter werken, waardoor het me niet stoorde. Paar goede scenes, waar de openingsscene en de eerste achtervolging het beste waren.

3*

Hier en daar wel door de tijd ingehaald, maar dit is desondanks een fijne en vakkundig gemaakte film. Moest er erg denken dat dit ongeveer het midden is tussen twee extremen (Enter the Void voor de flitsende kant en Aurora voor de rustige kant). Wellicht dat een dergelijke film daarom bijna 40 jaar na dato niet zo opvallend meer is?

Ontegenzeggelijk een zeer emotioneel geladen en interessante film. Toch deed de film niet veel me. Dat ligt zeker niet aan de personages, want die zijn zeer goed vormgegeven. Maar er is iets aan de film dat te typisch is. Dat Pilar zichzelf nou net in kunst, kerken en musea ontdekt bijvoorbeeld. Filmisch is dat natuurlijk fantastisch, want dit zijn mooie locaties, maar het onderwerp lijkt ook daarom gekozen te zijn. Zo zijn er meer voorbeelden van dingen die het filmisch of qua script makkelijker maken, maar daardoor juist het scenario wat gekunstelder maken. Maar dit type film, dat zeer om het verhaal draait en visueel weinig te bieden heeft, is sowieso niet zo mijn ding. Maar verder zeker een goede film.

Gewoon door Tokio wandelen lijkt me een waanzinnig interessante en ook ontspannende vakantie. Ik ben er nooit geweest, maar het ziet er ook bijzonder veelzijdig uit. De film zelf is aangenaam rustig, bestaande uit haast uitsluitend opmerkelijk momenten, die wel een eenheid vormen.

Waarom moet een personage die geen Engels kan nou weer als idioot worden vertolkt. Erg Jammer. Verder stapelen de ongeloofwaardelijkheden zich op. Het is tevens ongeloofwaardig dat alle jazz-muzikanten nog in leven waren, zo lang nadat die foto was genomen. Het verhaal heeft wat mij betreft potentieel, maar dat is er absoluut niet uit gekomen.

Wat een troep! Dramatisch slechte rol van Edward Furlong, zowel het acteerwerk als het personage zelf en het walgelijke Amerikaanse sentiment druipt hier vanaf (de politie beschieten van een zo'n geweer en dan 0,0 doden, bah). De actie is dan nog wel redelijk en vind Linda Hamilton dan nog wel ok, maar de film is met 2* heel goed af.

Inderdaad een zeer sterke film. Mooie (en functionele) zwart-wit-fotografie. Een goede schets van verschillende nationalietiten, die samen in een samenleving terechtkomen (Angolezen, Brazilianen en Portguzen) en mensen aan de rand van de afgrond, die dan toch sympathieker en levendiger blijken, dan aanvankelijk gedacht. Qua verhaal deed het me een beetje aan "A Wonderful Night in Split" denken, maar dan met veel veel meer gevoel, een uitstekende Fernanda Torres en een zeer aangename pacing.

Hoewel de film een aantal minpunten heeft, is Tesis heel goed te doen. Vooral de verfrissende Spaanse sfeer zorgt ervoor dat deze thriller zich net onderscheid in het genre. Qua spanning zit het goed, acteerwerk is redelijk en de entertainmentwaarde is ook prima.

4 sterretjes en Amenabar, hoewel hier niet zo goed als Abre los Ojos, bewijst toch zijn talent voor dit genre.

Ondanks de herkijk, blijven toch de 3,5 sterren staan.

Toch wel een tegenvaller. Waar Anderson zich in zijn andere films kenmerkt door een ontzetting goede timing en pacing; daar raakt hij het hier een beetje kwijt. Pakweg het eerste uur is fantastisch. Goede opbouw, waar je goed ziet hoe Plainview zijn zaken afhandelt en vooral visueel zit het verdomd goed in elkaar.

Maar vanaf het moment dat zijn zoon doof wordt gebeurt er eigenlijk niet zo veel interessants meer. De film wordt wat fragmentarisch. De psychologische ontwikkeling van Plainview is niet echt constant, het gaat met horten en stoten. Film blijft wel interessant genoeg, daar zorgt Anderson wel voor, maar uiteindelijk is het acteerwerk van Dano niet overtuigend genoeg om echte indruk te maken.

Jammer, want deze film is toch echt de eerste kleine misstap van Anderson. Volgende keer maar weer iets meer van zijn eigen krachten uitgaan; dan alles op de schouders van Day-Lewis te leggen. 3,5*

Uitstekende film die het vooral van de sfeer moet hebben natuurlijk. De setting is goed gekozen, ik kreeg het regelmatig ijskoud van de buiten-beelden. Verder spraken de personages me net iets meer aan dan bijv. een Alien en vond ik 'The Thing' ook een betere vijand, dan bijvoorbeeld een doorsnee beest dat daar rond zou lopen. Dat zorgde voor betere sfeer en mooie paranoia-scenes.

De soms lachwekkende special effects neem ik dan wel voor lief en zo kom ik op een mooie 4* uit.

Inderdaad een hele sfeervolle film dit. Hij begint vooral heel sterk met een spannend verhaal en interessante personages. Zeker vergeleken met de meeste Amerikaanse film noirs was dit een verademing. Niet elke zin hoefde hier een grappige opmerking te bevatten. Helaas wordt de film naar het einde toe wat langdradiger, waardoor ik het op een 3,5* houd.

Wat een warboel weer. Sorrentino is echt de enige die dit zou kunnen maken. Schiet echt alle kanten uit. Sowieso is de combinatie van een verlopen jaren 80-ster met een de jacht op een officier uit Auschwitz al een opmerkelijk uitgangspunt, maar ook inhoudelijk en thematisch. Het gaat van Holocaustbeelden naar tafeltennis. De film vermaakt, blijft interessant, maar gaat niet onder de huid zitten, ondanks dat Sean Penn een erg goede rol neerzet.

Hoewel de film herkenbaar van Sorrentino is (veel oude mannen, opmerkelijke humor, lange cameraslides, die helaas vaak te snel afgekapt worden en een lange monoloog), blijft de visuele trukendoos veel meer gesloten. In tegenstelling tot zijn vorige films zijn de kleuren veel natuurlijker en wordt überhaupt niet zoveel met de belichting gespeeld, is hier niet of nauwelijks slow-motion gebruikt, is de aanwezige humor veel ingetogener en gericht op woordgrappen en is het surrealistische verdwenen. Naar mijn smaak is dat jammer.

Voor deze eerste Engelstalige film heeft Sorrentino echter geen toezeggingen gedaan aan zijn stijl. Helaas heeft die zich ontwikkeld naar iets dat veel te warrig en inconsequent is. Iets als Le Conseguenze dell'Amore zie ik hem in deze vorm niet meer maken. De film is voornamelijk erg aangenaam en ook fris en grappig, maar ook niet meer dan dat. En voor de mensen die dachten dat de betiteling in 'Il Divo' lelijk was, die moeten dit eens zien.

Ik heb me beter vermaakt dan sommige andere gebruikers. Ik ben het er wel mee eens, dat het verhaal nogal onzinnig is en vooral dat sommige acteurs wat verdwaald lijken. De 'flow' is echter wel goed en de speelduur verdwijnt als sneeuw voor de zon. Gewoon een voldoende dus, al is dat ook zeker geen aanrader.

Interessant, informatief en sterke productie. Gaat helaas niet onder de huid zitten. Daarvoor wellicht te veel personages. Het is altijd een afweging natuurlijk tussen het informatieve gehalte en het gevoel, maar het tweede heeft duidelijk te lijden onder het eerste (mede ook door het acteerwerk). Daardoor vooral interessant.

Eerste film die ik van Tsai zie en het is zeker een ervaring apart. Veel elementen waar ik wel van hou (de situatie met het water is echt een briljant uitgangspunt) en veel elementen waar ik niet van hou (expliciete seksscenes, met vooral de eerste die mij erg tegenstond). Dit leverde er ook een aparte kijkervaring op. De ene scene vond ik prachtig en dan vervolgens weer gevolgd door een scene die mij niks deed en deze wisselingen deden zich maar keer op keer voort.

Muzikale intermezzo's waren prima en werkten ook goed. Ik vind dat wat afwisseling, zeker op een dergelijke orginele en vindingrijke manier, al snel een toegevoegde waarde is en het paste prima in het tempo en in de opbouw van de film.

3,5*

Matig gangsterverhaaltje. Zoveelste film waarin weer eens loyaliteit aan de kaak wordt gesteld. Die schiet die neer, dat is dan weer de rechterhand van die, die daarom weer boos wordt op die andere; we kennen het wel. Ergens wel sfeervol geschoten, maar ook enorm saai door de jaren '30 look (die we natuurlijk ook kennen uit andere films). De acteurs doen het op zich nog wel aardig, maar kunnen niet voorkomen dat het eindresultaat wel heel saai is. 2*

Lastig om te zeggen of de theorie klopt of niet. De film is op dat vlak wel overtuigend. Maar techniek is een ding en talent een tweede. Daarmee wil ik zeggen dat zelfs wanneer je de techniek hebt, je nog steeds een meester moet zijn om die goed te kunnen uitvoeren. En waarschijnlijk veel sneller dan Jenison het doet. Dat maakt het niet minder indrukwekkend mijns inziens.

Ik vond de film zelf heel ontwapenend. Heel indrukwekkende film voor iemand die nog zo jong is. Fris en treft vaak de juiste toon. Voor mij persoonlijk iets te vrijblijvend voor een echt hoge beoordeling. Aura heeft het lastig, maar vindt haar plek volgens mij wel. Het is ook niet makkelijk om opeens klaar te zijn met je studie, terwijl er eigenlijk geen logische vervolgstap is. Voor mij is een film als Beeswax nog een stap indrukwekkender, omdat dat dat echt een portret was. Terwijl het verhaal van Aura door de constante ondertoon weer iets zwartkomischer is.

Sterke film die precies, ondanks de veranderingen, de essentie van het boek weet te behouden. Knap, want zo diep doordringen tot de kern gebeurt toch niet vaak en des te knapper wanneer je bedenkt dat de structuur van het boek nogal is omgegooid. Maar ik sluit me aan bij de NRC-recensie, die zegt dat de flashbacks perfect gedoseerd zijn. Dat is een zeldzaamheid, maar het is werkelijk fabuleus gedaan.

Verder ziet de film er visueel sterk uit en wordt Tirza echt vertaald naar het medium film, in plaats van het verhaal droog te brengen. Acteurs zijn stuk voor stuk allemaal. Daarbij verdient Keitumetse Matlabo nog een speciale vermelding. Ook Sylvia Hoeks is volstrekt geloofwaardig als tiener.

De film kent, net als het boek, tegen het einde wat kwinkslagen, waardoor ik niet op een hogere score uitkom, maar wel een fantastische verfilming, die volgens mij ook prima zonder enige voorkennis perfect te genieten is.

Niet mijn ding. Heb de film ook uitgezet. Ik kan op zich best wel wat hebben, maar dit waren voor mij te veel losse ‘sketches’ achter elkaar geplakt. Missende cohesie zorgt voor minder emotie wat mij betreft. Ik merkte dat ik daardoor steeds minder interesse had in het verder ging. Jammer.

Eigenlijk sluit ik me bij de meeste berichten hier aan. Het is duidelijk, dat niet Allen's beste film is en dat de film redelijk snel gemaakt, zonder een bovengemiddelde inspiratie. Wat overblijft vermaakt nog steeds, maar is weinig memorabel.

Ik ben helaas niet zo goed bekend met mainstream-komedies in Italië, maar de film deed me na een paar dagen aan Km. 0, een Spaanse komedie denken. Dat was een wervelwind aan enthousiaste onzin en daardoor ook een zeer goede film. Misschien past To Rome With Love dan ook veel beter in de Italiaanse traditie, dan dat wat kunnen inschatten. Maar zelfs met die gedachte, is dit helaas niet bovengemiddeld.

Tokyo.Sonata is de eerste film die ik zie van Kiyoshi Kurosawa. Al met al is het een behoorlijk stevig, maar goed drama, maar hier en daar wringt het toch net even wat te veel om ook echt heel goed te zijn.

Het begint met Ryuhei die eigenlijk in de eerste scene al ontslagen wordt. Waar dat in het begin nogal wat grappige situaties oplevert, worden de situaties (waarin hij zijn familie probeert te houden dat alles gewoon goed gaat) steeds wranger. De opbouw is ook erg sterk. Helaas valt de film enigszins tegen wanneer de eruptie zich inzet. Alle personages volgen hun eigen lijdensweg, maar het voelt nogal theatraal aan (Teruyuki Kagawa acteert hier sowieso veel te theatraal voor mijn smaak). Hierdoor voelt vooral dit stuk enigszins gekunsteld aan. De eindscene is dan wel weer erg mooi en zorgt er voor dat de cirkel toch rond is.

Tôkyô Sonata houdt 3,5* over. Effectief drama, maar soms net even te veel van het goede.