Meningen

Eigenlijk is deze film precies wat het niet moet zijn. Hoewel het zich als anti-film presenteert ramt (500) Days of Summer 95 minuten lang op de emotieknop. Met zo'n typische filmromance, die zich hier weliswaar niet goed ontwikkelt, maar desondanks met Autumn een goed einde kent, veel frisse kleuren en vooral ook dichtgeplamuurd met muziek. Er is geen ruimte om zelf na te denken, omdat de muziek en gebeurtenissen in een razend tempo worden afgevoerd.

Toch is het geen slechte film. Ik vind de film in de opzet niet geslaagd, maar heb me tijdens het kijken wel betrokken gevoeld en heb ook best meegeleefd. Maar met het werkelijke leven heeft het niet veel te maken, maar heb ik desondanks wel genoten. Tja, verstand tegen gevoel, toch ruim voldoende.

Deze film was blijkbaar niet opmerkelijk genoeg om een grotere release te krijgen, maar voor wie een liefhebber is van de films van Hamer, is dit gewoon een prima film met zijn typische en herkenbare humor en stijl. Vooral de kadrering is ook behoorlijk goed.

Gekeken in een bioscoop in Reykjavík en daarom wel leuk om plekken te herkennen. Overigens ben ik daarna uiteindelijk toch geen café meer binnengelopen. Dit soort type film kan ik echter goed hebben. Eigenlijk is het vooral een lading nonsens, wel met een duidelijk rode draad, maar gaat het vooral om de trip zelf en niet waar je eindigt. Hlynur heeft namelijk de karaktereigenschappen voor een zwaar drama, maar die weg kiest Kormakur niet. Wellicht heeft hij wel gebaseerd op zijn eigen ervaringen of die van zijn vrienden.

Dit is toch wel een aangename Europese komedie, die zich qua gevoel en schwung een beetje laat vergelijken met films als Soul Kitchen en Tapas. Komedies met een warme sfeer, misschien idiote verhaallijnen, maar waar bovenal het plezier vanaf straalt. 101 Reykjavik is zeker geen perfecte film, maar wel erg aangenaam en plezierig om naar te kijken.

Leuke setting, aardig geacteerd en begint erg aardig, maar als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel ongeloofwaardigen en deze film stapelt wel heel veel 'toevallige' gebeurtenissen op elkaar. Op die manier wordt een potentieel goede film om zeep geholpen. Ik had liever dat ze nog wat meer tijd hadden genomen om het hele verloop geloofwaardiger te maken, dan de helaas veel te clichematige uitwerking. Krappe voldoende omdat ik toch geboeid heb gekeken, maar meer helaas niet. 2.5*

Erg vermakelijk, maar helaas niet zo bijzonder en daarom waarschijnlijk ook weer snel vergeten. Het verhaal van Aron Ralston is bijzonder genoeg en James Franco krijgt voor zijn vertolking ook een voldoende, maar levert geen uitzonderlijke prestatie af. En dat was misschien wel nodig om de film naar een hoger niveau te tillen. De dromen en hallucinaties zijn te veelvuldig aanwezig en compleet vanuit het gezichtspunt van de hoofdpersoon, waardoor er van echte gekte geen plaats. Dit is bovendien een makkelijke keuze om het probleem van de beperkte locatie te tackelen.

Weinig memorabel, maar zeker leuk voor een keer.

In vergelijking met de twee vorige films die ik van de man heb gezien, is deze veel zweveriger. Achteraf kan ik ook moeilijk zeggen waar het over ging en wat het inhield. Een ding is zeker: het was absoluut fascinerend. Visueel prachtig, muziek goed, acteerwerk goed. 4* en binnenkort maar eens In the Mood for Love voor nog beter begrip.

(Trouwens wel leuk dat ik Aziatische acteurs en actrices begin te herkennen. De prinses uit Musa speelt hier ook in namelijk)

Matig formulewerkje, dat eigenlijk geen enkele originele inval heeft en dat het moet hebben van de tandpastaglimlachen van de acteurs en van grappen, die het niveau van struikelen door hoge hakken niet oversteigen. In tegenstelling tot sommige andere romcom's lijken de schrijvers ook niet te weten waar ze mee bezig zijn. Het verhaal schiet alle kanten uit, als ze uiteindelijk maar bij elkaar komen. Maar een emotioneel geheel wordt dat niet.

Niet aan te raden, zijn veel betere alternatieven voor deze film.

Hele mooie beelden inderdaad. Ik vond de behandeling van de vier elementen en de strijd van de mens hiermee en hiertegen niet eens het interessantste. Ik vond het vooral indrukwekkend om die beroepen te zien, dat harde onmenselijk werk; je zou toch haast denken dat deze film 50 jaar eerder is opgenomen, het past totaal niet meer in deze tijd.

Daarom is het luchtsegment voor mij ook het minste. Voor mij was de rest eigenlijk een openbaring, terwijl het werk van kosmonauten wel wat bekender is. Mijnwerkers ook, maar er is nog nooit iemand eerder ingeslaagd om mij zo duidelijk het gevoel te geven hoe penibel dat werk is.

Heel interessant. 4*

Fantastische film inderdaad. Veel meer dan een politieke film voelt dit aan als een 'day in the life of..' van in dit geval Otilia. Vermoedelijk is dit wel een van de slechtste dagen van haar leven, maar wel eentje die erg veelzeggend is over Otilia's opofferingsgezindheid en doorzettingsvermogen. Dat Mungiu zich zo focust op hoe zij de dag door komt, is een hele sterke keuze.

Daarnaast past de stijl van de film perfect. Geen opsmuk (maar ook niet van die typische Oost-Europese lelijkheid) en vooral veel lange, uitgestrekte scènes, die volstrekt 'to the point' zijn en niet worden onderbroken door hinderlijke montage of wisselende camera-standpunten. De lengte van die scènes (zoals de sleutelscène of het verjaardagsfeest) zorgt van een enorme versterking van de emotie, waardoor je jezelf echt in deze situatie waant.

Vooral een indrukwekkende slice-of-life dus van Mungiu, die met zijn jonge leeftijd hopelijk een glorieuze toekomst tegemoet gaat.

Enorm interessante film, deze 491. Inderdaad verboden geweest in Noorwegen en Zweden. In Zweden werd de film onder druk van o.a. de Christen Democratische Partij aangepast en opnieuw gemonteerd. Dit leidde tot een versie van 88 minuten, wat volgens mij inmiddels ook de meest gangbare versie is. Ik heb helaas ook deze gecensureerde versie gezien, die naar de verhalen die op internet staan toch wel de punch uit de film haalt.

Sjöman wilde met deze film vooral een sociaal statement maken, dat door de release-geschiedenis aardig belemmerd werd. De film werd ingezonden voor de Berlinale van 1964, maar werd door festivaldirecteur niet tot de competitie toegelaten. Ook de korte, geknipte versie is nog steeds effectief en erg sterk. De film is heel donker, maar doordat de toon van de film vooral registrerend blijft, voelt de opbouw van de film toch rustig aan. Van begin af aan zijn de personages nogal verontrustend. maar het is de ontwikkeling naar het einde, die ervoor zorgt dat de film redelijk subtiel onder de huid gaat zitten.

Vooral de laatste scène, waar gesuggereerd wordt dat het meisje door een hond verkracht wordt, is door de geslaagde opbouw veel meer dan een shockmoment. Niet dat er in de korte versie nog veel over is van dit moment, ik had namelijk toevallig over de film gelezen voordat ik hem heb gezien. Zonder dit, is deze link haast niet meer te leggen. Andere verwijderde momenten zouden een homoseksuele verkrachtingsscène en een tussenstuk met een prostituee zijn. Daarnaast zijn er enkele stukken in de film, die door een voice-over aan de hand van foto's verteld worden. Ik kan me voorstellen dat ook dat niet in de oorspronkelijk zit.

Maar erg interessant, een product van zijn tijd en bovenal vooral een erg goede film.

Vermakelijk, niet meer, niet minder. Ik vind echter de afgrijselijk zelfverheerlijking in deze film verschrikkelijk. Het moet mij doen geloven dat Eminem tegen al zijn vrienden roept dat ze wapens weg moeten doen, stoppen met vechten, wat een lieverdje is hij.

En oh ja, dan slaat hij wel iemand in elkaar (Greg), maar dan is er natuurlijk een goede reden voor.

Jammer, dat neemt zeker wat van het niveau van de film, waardoor ik het op een krappe 2,5* hou.

De mooie poster hier was me al eerder opgevallen, maar helaas wist de film niet aan dit verwachtingspatroon te doen. Het concept spreekt me wel aan, maar een wat sympathieker stel en vooral wat betere muziek was zeker geen overbodige luxe geweest. Franz Ferdinand en The Von Bondies vind ik nog wel leuk, maar verder sprak het me totaal niet aan. Winterbottom had er ook beter aan gedaan om de belangrijke linkt tussen de muziek en de liefde van de twee beter in beeld te brengen. Waarom luisteren ze in het huis nooit naar muziek bijvoorbeeld? Op deze manier werd het allemaal veel vlakker, dan dat het in potentie had kunnen zijn. Ik hou het op 3 sterren, maar ik hou Winterbottom in de gaten, want dat hij talent heeft is zeker.

Enigszins tegenvallend. Cassel speelt hier inderdaad in het Portugees (wel als Fransman overigens), maar hij lijkt dit project meer gekozen te hebben door de aangename locaties, dan dat de film zo goed. Het coming-of-age plot en het familiedrama hebben we namelijk al minstens 100 keer eerder gezien en beter uitgewerkt kan je het niet noemen.

Verder is het wel gewoon vakwerk. De fotografie is erg mooi, acteurs zijn goed en vooral Débora Bloch zou nog weleens een mooie toekomst tegemoet kunnen gaan. Maar verder helaas weinig memorabel. Jammer, want Dhalia is zeker tot veel meer in staat, maar de film voelt eigenlijk in alles als een tussendoortje aan.

Aanvankelijk wel een aardige film. Het personage van Bonnaire is wel interessant genoeg om te volgen en ook de omgang met haar familie is aanvankelijk best interessant. Maar als haar vader vertrekt, wordt alles wel heel erg theatraal en karikaturaal (vooral binnen de familie dan), waardoor de film eigenlijk wel een hele lange zit wordt. Daarnaast faalt de dramatische uitwerking om echte emotie op te wekken. Uiteindelijk is het allemaal een beetje 'niksig'.

Zeer korte film, maar daarom juist een aanrader als je wat minder tijd te besteden hebt. De film is zeker niet origineel, maar wel goed gemaakt en wat daarom nooit cheesy. Bovendien is de speelduur niet lang genoeg om te gaan vervelen. Carré en Poelvoorde zijn bovendien grappig genoeg om de film tot een zekere hoogte te laten werken. Geen hoogvlieger, maar toch zeer vermakelijk.

Knappe film weer van Ceylan, die toch in een redelijk kort tijdbestek de drie familieleden ontzettend ver weet uit te diepen. De openingsscene is fantastisch. De baas van Eyüp (Servet) rijdt iemand aan en gaat er vervolgens vandoor. Werkelijk weergaloos gefilmd. Eyüp is zijn chauffeur en omdat Servet als politiek figuur vlak voor de verkiezingen zit, belooft hij Eyüp een hoop geld als hij voor hem zijn tijd in de gevangenis zal zitten.

Dit is (uiteraard) het begin van de ontwrichting van zijn huwelijk en de familie (of stond alles al onder spanning door het overlijden van het tweede zoontje?. Ceylan neemt goed de tijd om iedereen te volgen en doet dit in relatief rustig tempo, zodat je aan de hand van lange scenes een hoop van de gezichten kan aflezen. Het doet dan ook enigszins denken aan de films van de Rus Andrei Zvyagintsev.

Een goede film dus. Wellicht thematisch niet compleet mijn ding of toch te weinig indrukwekkend om het echt een hele goede film te vinden, maar zeker interessant genoeg om deze regisseur te blijven volgen.