Tetsuo (1989)

Eens met Freud. Het begin is erg goed en hallucinant. Mooie cinematografie en montage, zoals de achtervolging in die gangen.

Dan ontspoort Tetsuo nogal. Dat gedoe met drilboren, seksscene's en gevechten is vooral een beetje gemakkelijk en gewoon dom. De inspiratie raakt op dus worden dezelfde trukjes een paar keer herhaald, zowel in de stijl als in de gebeurtenissen. Bijvoorbeeld de versnelde scene's en het herhaaldelijk weer tot leven komen van personages. Daardoor wordt het saai en duurt deze film zelfs nog iets te lang.

Mooi begin dus, maar daarna nekt de inhoud de vorm, die uiteindelijk zelf ook lichtelijk teleursteld. 2,5*

Mwah. Experimenteren met film is van alle tijden. Ik vond Tetsuo een moderne vorm van de avant-garde kunst uit de jaren '20. Dat zijn veelal nog wat kortere filmpjes die net zo spelen met montage, abstractie en waanzin. Misschien is dit een klein voorbeeldje. Natuurlijk zijn er veel verschillen en is elk experiment weer uniek, maar de manier van filmmaken is volgens mij gelijkaardig.

Een hele bijzondere, bizarre mindfuck. Had alleen wel een flink aantal minuten korter gekund! Beetje kort door de bocht, sorry. 3,5*

De Aziatische cinema; ik kan er maar geen genoeg van krijgen... Om de zoveel tijd probeer ik weer eens een werkje, en meestal is het een gigantische teleurstelling. Ook nu zal ik sommige dweperige Azië-fans wel weer beledigen als ik zeg dat ik hier weinig aan vond.

En dan krijg ik dus dit soort reacties. Hoeveel films moet ik nog kijken voordat ik met 'de grote meneren' mag meepraten? Tetsuo is een leuk filmexperimentje, dat in Europa en Amerika al in de jaren '20 zou zijn uitgevoerd. Leuk om een keer gezien te hebben, meer niet. 2**

Laat die jaren '20 films dan maar komen. Namen ?

Zodra je stopt met die flauwe generalisaties. wellicht dat dat ophoud als je een stuk of 40-50 Aziatische films heb gezien. Nog even doorzetten dus.

ik zie bovendien maar 3 Aziatische films die bij jou een onvoldoende scoren, dus je baseerd het wel op een erg schamele kennis. Bovendien scoort Bruce Lee zelfs een 4,5.... Best aardig zou ik zeggen.

Alsjeblieft!, Onderhond. Verder zijn er talloze korte films gemaakt die als avant garde bestempeld zouden kunnen worden. Lees de Wiki maar eens... Wat ik als museumliefhebber al wist: Europa is altijd de pionier op (experimenteel) kunstgebied gebied geweest. Amerika volgde in de jaren '30 en de rest pas in de jaren '60.

Lang niet elke film die ik heb gezien, stem ik ook op hè. Alle stemmen die ik hier heb geplaatst zijn op films die ook daadwerkelijk die week of dag heb gezien. Aangezien ik nog maar 1,5 jaar hier zit is mijn filmervaring niet aan het aantal stemmen af te lezen.

Heb de trailer van de door jouw genoemde film gezien. De camera beweegt daar welgeteld geen enkele keer. Geweldig vergelijk bij een film als Tetsuo.

Daarnaast is de editing simplistisch en de afstemming van geluid en beeld ook al erg zwak.

Ik ontken verder nergens dat Europa sneller experimenteel was ofzo, maar een film als Tetsuo in de jaren 20 is gewoon komisch, tot het tegendeel bewezen is, en daarmee haal je niet meteen een geweldig overtuigend voorbeeld aan.

Beter voorbeeld w.b. snelle montage uit de jaren 20 is toch wel The Man with the Movie Camera. Tetsuo en My Grandmother (de film waar Lord Flashheart naar toe linkt) is ge-experimenteer met live-action stop-motion technieken. Het enige vernieuwende van Tetsuo is de uitstraling en de vreemdsoortige muziek (als ik zo vrij mag zijn het zo te benoemen).

Maar Tetsuo is meer dan snelle montage. De visuele look wordt naast het hoge zwart/wit contrast en de cyberpunk esthetiek ook gevormd door de snelle montage én de mobiele camera.

Sowieso zal je al hard moeten zoeken wil je ergens in de jaren '20 wat terugvinden van de cyberpunk esthetiek. Vind de voorbeelden erg flauw en vergezocht als argument voor het zogenaamde "doorsnee" (er staan quotes rond) karakter van Tetsuo.

Dan moet je nog steeds ophouden met generaliseren, anders nemen we je gewoon niet serieus. Daarbij blijkt uit de Aziatische films die je wel heb gezien dat je ze niet allemaal slecht vindt.

Ben overigens erg benieuwd welke je dan allemaal wel gezien hebt en je motivatie om films van Kurosawa, Miike, Ki-Duk, Uzo, Jackie Chan, Tsukamoto en Takeshi als een pot (nat) te zien.

Alsjeblieft! Heb ook trailer gezien. Beide zijn zwart wit, daarmee houden de overeenkomsten wel een beetje op....

Bovendien lag de Soviet Unie voor het grootste gedeelte in Azië.

Er zijn natuurlijk wel wat meer overeenkomsten....

In films van Eisenstein, Vertov, Pudovkin of Dovzhenko is qua hypermontage al veel te zien en als je in de geschiedenis gaat graven zul je nog wel veel meer voorbeelden kunnen vinden. Ook qua esthetiek. Alleen maakt dat een filmexperiment als Tetsuo natuurlijk niet doorsnee.

Het uitzonderlijke aan Tetsuo vind ik vooral de energie die het heeft/geeft. Het pompende en beukende audio visuele spektakel. Dat miste ik totaal in die trailer. Tuurlijk het zijn beide experimentele films, maar toch zie ik de overeenkomsten niet.

Het geeft mij geen energie hoor. kwestie van interpretatie.

Dat energie-aspect mag wat mij betreft wel wat gerelativeerd worden. Het is inderdaad zo dat de eerste 20-30 minuten aan een ongezien hoog tempo voorbij razen, maar daarna sleept deze film zich voort aan een tergend traag tempo, omwille van een heleboel nodeloos uitgesponnen scènes.

Op het eind komt de film tenminste lekker los.

Ik heb nochtans enorm moeten vechten tegen de slaap bij die eeuwigdurende mutatie.

Dat klopt natuurlijk. Al is het alleen al door de hele andere tijd waarin de films zijn gemaakt. Maar, zoals ik al eerder zei, de manier van filmmaken is soms wel gelijkaardig.

Dat maakt een uitspraak als zou Tetsuo los staan van alles wat er in het filmwereldje gebeurt een beetje kwestieus.

Los staan is wat overdreven misschien, maar je kunt Tetsuo enige vorm van uniciteit niet ontzeggen. Om het in de hoek van experimentele cinema te scharen is m.i. wat te gemakkelijk, juist omdat daar juist de meeste diversiteit te vinden is. Vergelijking met films uit de jaren '20 lijkt me in de meeste gevallen dan ook totaal zinloos.

Om Tetsuo als vaandeldrager van de Aziatische cinema te zien lijkt me ook niet representatief. Zeker gezien de smaak van Lord Flasheart zou ik een ander soort Aziatische cinema aanraden, wellicht dat dan zijn visie wat bijdraait.

Avant-garde kunst uit de jaren '20 is toch al wat beperkter geformuleerd dan 'de hoek van de experimentele cinema':

Net als Onderhond ben ik daar dan wel nieuwsgierig naar..

Overigens wil ik niet beweren dat Tetsuo alles heeft gekopieerd of niet origineel is, het gaat er om dat de film niet alleen staat in zijn manier van experimenteren. Het resultaat is echter, zeker door het gebruik van moderne technieken, in veel opzichten behoorlijk anders.

Even een voetnoot, maar een zeer gelijkaardige stijl viel al eerder op te merken in de films van Sogo Ishii. Ook die was bezig met adrenaline-gedreven punk films te maken, waar dynamiek en fusie van beeld en geluid centraal stonden.

Dat Tsukamoto hier niet het wiel heeft uitgevonden weet ik ook verder wel, maar teruggrijpen naar films uit de jaren '20 (en dan zeker even kijkende naar de resultaten - youtube trailers en fragmenten) is gewoon weinig zinvol. De insteek en idee mag dan nog wel gelijkend zijn, het eindresultaat heeft maar weinig binding met elkaar.

Dat Tetsuo verder een energiebom is lijkt me redelijk duidelijk. Dat iedereen daar niet vatbaar voor is is een compleet ander punt.

Tsukamoto's hogesnelheidstrein

Het volgende moge zeker zijn: 'Tetsuo' is hoogst aparte en unieke cinema, cinema waar ik bovendien nog geen kennis mee had gemaakt. En om meteen met de deur in huis te vallen, 'Tetsuo' overtreft elk sceptisch beeld dat ik vooraf had gevormd én doet me verrassend genoeg smaken naar meer. In de eerste plaats denk ik dan aan het overige werk van Tsukamoto, aan Sogo Ishii en aan Fukui. Al zijn meer voorbeelden van dergelijke regisseurs met dergelijke films uiteraard welkom.

Hét sleutelwoord voor 'Tetsuo' is zondermeer 'bevreemding'. Een effect dat bereikt wordt door een extreme uitbuiting van het medium inzake audiovisualiteit. Tsukamoto pleegt daarmee een regelrechte aanval op de zintuigen, met als enig doel de kijker te overdonderen en onder te dompelen in een bijna grenzeloze vervorming van een soort fictieve realiteit, resulterend in dat gevoel van vervreemding.

Ik zou 'Tetsuo' vervolgens kunnen bestempelen als een uitbundige mix tussen body horror (angst voor het eigen lichaam), fetisj cinema (fascinatie voor het vleselijke en mechanische) en cyberpunk, maar dan zou ik aan de intenties van Tsukamoto voorbijgaan en hem onrecht aandoen (lijkt me overigens quasi onmogelijk om deze sneltrein uberhaupt te vullen met waarneembare en volwaardige thema's). Bovendien relateer ik body horror eerder met Cronenberg, die er een meer psychologische uitwerking van dergelijke thema's op nahoudt; en relateer ik fetisj cinema en cyberpunk eerder met respectievelijk Teshigahara en Fukui.

Maar nu helemaal ter zake: 'Tetsuo' is het schoolvoorbeeld van audiovisualiteit, een onuitputtelijke hysterie van beeld en geluid die elkaar bijstaan én aanvullen. Meer specifiek vertaalt zich dat in een ritmisch geconstrueerde montage en een soort elektronische ambientsoundtrack (verbeter me gerust, maar gevoelsmatig kan ik het niet beter omschrijven).

Daartussenin weet Tsukamoto eveneens een geweldige dosis zwarte humor en seksuele ambiguïteit voor de dag te leggen. Achteraf gezien lijkt me dat meer dan welkom, want afwezigheid van beide zou het plezier, andermaal bereikt door de audiovisuele ervaring, toch doen afnemen.

Wat het plezier alsnog wel doet afnemen, is het gebrek aan enige structuur in het verloop van de prent. Waar het eerste driekwart werkelijk inspeelt op het net- en trommelvlies, kan het laatste kwartier dat niveau niet aanhouden. Misschien viel dat te wijten aan het feit dat de metamorfose aan zijn einde kwam, de variatie zo enigszins zoek was en er vanaf dan enkel werd gebogen over gratuit schokmiddelen.

De wonderen zijn de wereld duidelijk nog niet uit, zo bleek alvast uit 'Tetsuo'. Niet alleen geldt dit als mijn eerste stap in deze weinig vertegenwoordigde tak van het filmmedium, maar is dit een tak waarvan ik niet verwacht had dat het bij mezelf in de smaak zou vallen. Al is het maar omdat film voor mij meer is dan een audiovisueel medium. Een prent als 'Sunshine', nochthans bestaande uit een duidelijk narratief en gevoel voor psycholgie, was ook zo'n prent die bovenal indruk wist te maken met het audiovisuele. Dat gezegd zijnde...

Dikke 3.5* ...benieuwd wat een herziening zal geven...

Volgens mij is het gewoon industrial.

Als tip zou ik Zoetrope meegeven, kortfilm van 15 min. die nog veel beter en heftiger is dan tetsuo.

Dat Tetsuo een unieke film is, dat moge duidelijk zijn. In het begin van de film kon ik kleine vergelijkingen trekken met Lynch en Cronenberg, wat mij wat houvast gaf. Maar na 30min waren vergelijkingen absoluut niet meer op zijn plaats en bleek Tetsuo iets wat ik nooit eerder heb gezien.

Ik kan zeggen dat Tetsuo mij toch tegen is gevallen. Hoewel de beelden mij zeer bevielen, was het als geheel niet mijn ding. Snelle montage, wazig verhaal, matig acteerwerk hielpen allen niet om de film te waarderen. Uiteindelijk bleef ik achter met verschillende gevoelens van verbazing, afkeer en toch ook bewondering. Niet te vergeten met lichte hoofdpijn.

Dat ging snel zeg. Binnenkort nog maar eens kijken.

Zag dit ergens vermeld staan bij een reviewsite in combinatie met Eraserhead en omdat ik wel meer verhalen gehoord heb over deze film, ben ik toch benieuwd. Verhaal lijkt me in ieder geval wel gaaf. Zal m zeer snel eens zien.

Bij deze dus.

Hyperactieve, gestoorde, trippy film. Lovin it!

Dit is echt kunst. Na hier het verhaal gelezen te hebben, had ik het idee om het daarbij te laten en om maar gewoon te kijken en alles over me heen te laten komen. De enige manier waarop je deze film kan kijken denk ik, want waar in de film heb je tijd om na te denken ? Die tijd is er simpelweg gewoon niet.

Visueel is het mooi, maar ook weer niet. Het is veelal erg grof, wat je kunt bestippelen als lelijk, maar ik vind het echter perfect passen bij de sfeer die hier neergezet wordt. De montage is op het randje. Soms had ik echt het idee om even een stukje terug te gaan, omdat ik dacht wat gemist te hebben. De film moet ik ook niet kijken als ik niet fit ben dan zou ik hier best beroerd van kunnen worden.

De muziek past hier perfect bij en vind ik zelfs best lekker.

Het basisverhaal is leuk, maar gewoon toch ook een kapstok voor het visuele denk ik. Je kan het ook omdraaien, het visuele vormt het verhaal. In dtat geval, allemaal best gestoord en met veel fantasie en passie gemaakt en ik geloof dat ik nog nooit zoiets gezien heb.

Rest mij 2 dingen:

1: Geniaal!

2: 5*

ps: Onlangs dus twee 5*en uitgedeeld, verpletterd door creativiteit die ik nergens anders heb gezien en allebij Aziatische films. Laten we het maar even houden op toeval, binnenkort zie ik Sweeney Todd en dat is weer gewoon een Amerikaanse