Tetsuo (1989)

Japanse Cyber-Punk-eigenaardigheid. Echter voelde het voor mij als een langgerekte videoclip van één of andere elektro-industrial band. Met een te hoog experimenteel gehalte en veelvuldige achtervolgingen die leken op Benny Hill met ADHD. Meerdere keren moest ik mij eigen dwingen om te blijven kijken. Ondanks de relatief korte speelduur leekt het veel langer te duren, wat natuurlijk nooit een goed teken is. Toch waren er soms ook enkele scènes die ik nog wel kon waarderen. Het blijkt dat dit duidelijk niet aan mij is besteed! Ach, soms moet je eens wat uitproberen, maar met deze film is het mij niet zo goed bevallen.

Intrigerend is het wel deze experimentele film zonder al te veel verhaal althans voor laat ik zeggen het eerste half uur. Ik denk wel dat dit beter had gewerkt als een kortfilm van hooguit 45 minuten of een episode uit een serie. Op bepaalde momenten dacht ik naar porno te zitten kijken maar dan met transformers. Zwart/wit cinematografie vond ik dan wel leuk en er wordt heel weinig in gepraat, maar ondanks de korte speelduur is het toch een te lange zit.

deed me wat denken aan Front 242 en Francis Bacon

sorry mensen die dit geweldig vinden maar ik kan deze film echt niet serieus nemen.

Tetsuo, The Iron Man, was... ondertussen 10j geleden fzo, opslag verliefd op dit Japans meesterwerkje, dol op de sound en dan dat visuele dat Shin'ya Tsukamoto hier brengt, puur genot voor al je zintuigen. Was kort, maar uiterst krachtige film, langgerekte industrial-elektro vidoeclip hoor ik als kritiek, tja als dat dan zo wordt gebracht, op deze manier, dan is dat Kunst in al z'n facetten. De evolutie nr de cyborg, heerlijk gegeven en subliem tot hier gebracht. Ook zo'n film die bij 1 kijkbeurt de rest v mijn leven bijblijft en om de zoveel tijd nog een op m'n zintuigen afvuur. Top10 waardig en zo deze terug, ter afwisseling in m'n top10 gezet. Moet eigenlijk dringend nog eens wat anders werk van deze meneer bekijken, shame me!

Meesterwerk!

Beetje dubbele gevoelens nog bij deze, van de ene kant echt een achtbaanrit met een heel simpel vet verhaal maar persoonlijk had ik het in bepaalde scènes iets rustiger gehad. Het idee van de film en de uitvoering daarvan is namelijk geweldig maar af en toe dan is het wat teveel wisselen van shot voor mij.

Wel klaar met kritiek verder want dit neemt niet weg dat ik deze film iig nooit meer zal vergeten, de verandering van mens in cyborg in een gruwelijk vette wereld daar heb ik echt met plezier naar zitten kijken.

Even een uurtje knallen deze film, wellicht dat een iets langere speelduur het nog beter had kunnen maken.

Best lekker.

Wederom een film die ik eerder wilde zien, maar het is er niet van gekomen. Vroeger kon ik de film nooit in hoge kwaliteit of met ondertitels vinden, maar YouTube bracht die speurtocht ten einde, waardoor ik de film recentelijk toch kon zien. Het was zeker het wachten waard, al hoopte ik ergens op meer.

Wat de film in zijn voordeel kan trekken is de snelle manier van editen en z'n hyperactieve verloop. Zo snel als actiescenes zich binnen deze film afspelen is een snelheid die door tegenwoordige films bijna niet meer geëvenaard wordt. Het ligt zeker niet iedereen, maar ik ben dol op dat elektrische gevoel binnen films, en dan is Tetsuo natuurlijk een must.

Acteerwerk vond ik niet zo bijzonder en de snelheid van de film zorgt ervoor dat de kijker daadwerkelijk een inspanning moet doen om de personages te volgen, maar als je daar omheen kan kijken wacht je een lekker vermakelijke, weirde en unieke film op. Van dat weirde was ik wat minder fan alleen, en de iets langzamere sequenties van de transformatie in het huis mochten wel wat sneller gaan, ook al duurt de film niet eens 70 minuten.

Cinematografisch duidelijk aan de goedkope kant maar met ontzettend veel liefde ingevuld. Die snelle scenes waarin de personages door de straten schieten zijn de scenes die je als filmfan niet vaak meer gaat tegenkomen, waardoor Tetsuo binnen zijn soort heerlijk is. Richting de finale wordt deze trucage misschien net wat te veel herhaald, maar verder een indrukwekkend stukje film.

De adrenaline wordt er kundig ingehouden en de film duurt lekker kort waardoor het niet onnodig lang de tijd neemt om zijn flinterdunne verhaaltje uit te werken. Enkel het middenstuk vond ik wat taaier, omdat de hyperactieve beelden afgewisseld met wat rustigere focus op transformaties niet helemaal goed werkt. Verder een klein toppertje, al zal het niet een favoriet worden.

Van Japanse film heb ik nog niet veel gezien. Dus sluit ik aan bij het peloton dat moet denken aan een kruising van Eraserhead en body horror à la Cronenberg. Het gevoel dat ik erbij had was alleszins even afstandelijk als de kijkbeurt van Eraserhead. Knap gemaakt in elk geval, naargeestige sfeer, in dit geval heel wat gruwel, maar verder kon het mij geen lor schelen. Dat laatste komt zeker en vast omdat de film geen opbouw kent waardoor de personages te midden van al het geweld weinig karakter hebben. Zoals iemand op het forum schrijft, zou het hier meer kunnen gaan om de kijkervaring van een visuele uitspatting.

De horror van een industrie in verval spat er in deze film in elk geval vanaf (op de geluidsband bij momenten ondersteund door industrial wave). Verder wordt seks redelijk expliciet gelijkgesteld aan dood. En zeggen dat de Japanse economie een jaar later voor enkele decennia in crisis zou gaan. Tel daar ook nog eens een sterk verouderende bevolking bij. Achteraf is het altijd makkelijk praten. Maar dit was nu toch wel de juiste film op het juiste moment op de juiste plaats.

Body horror porno van de hoogste klasse, deze Japanse cultfilm. Nuja, zo'n geweldige impact gaf de film niet op mij. Ik ervoer het vrij afstandelijk. Erg veel kon het mij niet schelen. Ik onderging het vooral. Er komen wel wat expliciete scènes in voor, maar als bloed zwart ziet in plaats van rood, dan is er niet zo heel veel aan. De film mist zijn effect in zwartwit. In kleur zou de horror vele malen sterker naar voren komen. De vraag is of we daarop zitten te wachten.

Maar creatief is de film wel. Er zit duidelijk vakmanschap in. Je zintuigen worden op de proef gesteld, toch de visuele en zelfs de auditieve. Het geschreeuw en de angst gaan er wel in. Hiermee is Terminator niets vergeleken. Wat een metamorfose tot cyborg. Nu, niet elke scène was raak en vond ik even overtuigend. Soms zag het er echt goed uit, later vond ik het slordiger en nepper.

Een film ook met weinig rustmomenten. Het gaat van de ene harde scène naar de andere. Nogal repetitief en veel van hetzelfde. Ik ervoer de film als lang ondanks de relatief beperkte speelduur.

Het is opvallend lang geleden dat een film nog eens een fysieke reactie van walging uit mij kreeg. Dat is bij deze Tetsuo: The Iron Man alleszins gelukt. Dit is absoluut geen gemakkelijke film. Het valt het best te omschrijven als een Lynchiaanse nachtmerrie die de kijker gedesoriënteerd en gedegouteerd achterlaat. Dit is de volle 64 minuten lang pure gore verpakt in een chaotische trip waarvan ik even moest bekomen. Het sound design is geniaal met walgelijke, vervelende en non-symfonische geluiden. Hier en daar is er een vleugje normaliteit in de soundtrack te vinden, maar dat is schaars.

Het nadeel van dit soort trips vol ultraviolence en gore snel uitmondt in overdaad. Hierdoor valt er na afloop weinig échte substantie te bespeuren. Het is een conceptfilm, dat snap ik wel. Toch verkies ik enig gevoel van rechtlijnigheid in mijn film, als die dan toch zo zwaar wil zijn.

3,5*