Tetsuo (1989)

Ik kan hier niet veel mee. Snap er geen hout van en dus kijk je maar naar wat beelden die er inderdaad tof uit zien.

Maar dan wel in een videoclip van een minuut of 4 en niet in een film van een dik uur. Dat gaat me echt vervelen.

Film vandaag gehuurd, samen met Body Hammer.

Ik was blij dat ik m na 67 min uit kon zetten. Toegegeven, er zitten een aantal erg inventieve en gedurfde dingen in en dat is ook de enige reden waarom ik dit nog enigszins kan waarderen. Het eerste half uur is nog door te komen en het is ook in dit half uur waar de krachtigste elementen in zitten maar na dit half uur krijgen we een videoclip van nog eens een half uur. Had het gevoel naar MTV te kijken en laat ik daar nou een pleurishekel aan hebben.

Geen lijn, helemaal niets, alleen hoofdpijnverwekkende experimenten. Dit is niet mijn definitie van "film".

Ik moest tijdens het kijken vaak denken aan Eraserhead en Cronenberg maar haalde nergens dat niveau, zeker niet van eerstgenoemde.

2,5* voor een aantal leuke vondsten.

Ik zal mijn totaal niet serieus bedoelde berichtje dan maar even toelichten .

Deze film heeft alles wat ik er van verwachtte. Explosieve soundtrack, waanzinnig gemonteerd en gewoonweg overdonderende beelden. Echt fantastisch.

Maar, en waarschijnlijk is dat inherent aan dit soort films, zodra er een hijgende/kreunende/schreeuwende Japanner in beeld kwam vervaagde de soundtrack, konden de beelden me geen reet schelen en was het gewoon uitzitten tot de scène afgelopen was. Hierdoor verliest de film zo veel vaart dat het hele ik-dender-in-een-

uurtje-over-mn-publiek idee een beetje in het water valt.

Maar toch, die scènes in de straten, of de intro, beide begeleid onder stampende... Damn.

Schrap het gekreun, gehijg en gesteun en laat de beelden en soundtrack het werk doen, en je hebt een meesterwerk.

Nu kom ik op 4* uit, nog steeds heel goed natuurlijk.

De pakketservice van Moviemeter is toch altijd goed om wat niet-allerdaagse producties voor je plaat te krijgen. Maar hoewel ik niet echt kapot was van 964 Pinocchio of Rubber's Lover, met Tetsuo wist ik mij wel uitstekend te vermaken.

Het sfeertje is lekker krankzinnig, de muziek werkt erg goed mee aan deze sfeer. Lekkere snelle editing ook, zat meteen bij de achtervolging (met de bezeten vrouw en haar robotarm) er al lekker in. Valkuil bij dit soort snelle, gestoorde films is dat het aan het einde vaak wat gaat vervelen. "Meer is beter" is even leuk, maar na drie kwartier heb je het echt wel gezien. Gelukkig duurt de film niet veel langer dan een uur, dus enorm inzakken doet het allemaal niet.

3,5 sterren.

Een krachtige visuele trip zonder weerga. Chu Ishikawa muziek werkt ingenieus met de algehele stijl. Sinds lange tijd weer eens een film gezien waarbij flitsende montage wel gewenst is. Een heleboel films worden eigenlijk onterecht flitsend genoemd in de montage, want dit legt de lat 10 keer hoger. Ondanks dat menigeen enkel zullenl opgaan in de trip, vond ik ook dat er ook een ware inhoudelijke kant op te merken was. Het altijd interressante gevecht om de fusie tussen mens en machine (metaal). 4.5 sterren

Amusant en fascinerend. Maar helaas niet het volle uur. Met name het laatste kwartier heb ik met grote onverschilligheid uitgezeten. De film verliest zichzelf dan (gevoelsmatig).

De positieve punten zijn al door velen genoemd. De (industrial/metalige) soundtrack en de montage zijn uitstekend. Maar ik heb het meeste genoten van de stop motion technieken. Fantastisch. Onderhond noemde al Svankmajer (in relatie met de stop motion technieken met de snelle voortbewegingen van de hoofdfiguren in de stad, maar daar zag ik ook geen Svankmajer in, eerder de clip van Bjork's Big Time Sensuality). Svankmajers techniek zie je duidelijk in kronkelende ijzeren pijpjes en de transformatie-scenes. Hier heb ik echt het meeste van genoten.

Tetsuo is vreemd, maar wel lekker. Alleen dat laatste kwartiertje was iets te veel van het goede. Een nette 3,5*.

Knap gemaakt en uitermate creatief.

Er is met minimale middelen maximaal effect behaald.

Het beste vind ik het eerste half uur, sprak me ook het meeste aan. De film is prachtig gestyleerd en heeft een geweldige soundtrack.

Naar het einde toe vind ik de film steeds minder interessant, maar het is gelukkig niet zo'n lange film. Leuk om eens gezien te hebben.

Blijkbaar ben ik de enige.

Ik heb in ieder geval een paar keer goed moeten lachen bij deze film. Die muziek bij dat ongeluk bijvoorbeeld, komt ook mooi uit het niets en is nogal een stijlbreuk met de rest van de (sterke) score. Ook de achtervolging door de stad vond ik erg grappig. Lekker vaartje ook, vooral het tweede half uur, niet voor niets het beste deel van de film.

Wel een beetje jammer dat het metaal er soms gewoon als plastic uitziet en de stopmotion effecten wat knullig zijn. Het mist de charme die de effecten bij Evil Dead bijvoorbeeld wel hebben. Enige minpuntjes op deze verder erg leuke film. Er schijnen mensen te zijn die deze film verontrustend vinden maar ik vond het eigenlijk best grappig allemaal.

4*

Het grote pluspunt van Tetsuo hij duurt maar 65 minuten Alhoewel dat voor mij zelfs nog wat aan de lange kant is aangezien het grote aftellen bij mij na zo'n 20 minuten al was begonnen.

Wat een hyperactieve schreeuwerige film zeg! De drukke houterige bewegingen deden me vaak aan Peppie & Kokkie denken (vooral toen op het laatst de twee hoopjes ijzer met een soort straalaangedreven rollerskates de achtervolging op elkaar inzetten, alhoewel ik hier ook een Willie E Coyotte/Roadrunner flashback kreeg). Nee, niet mijn film dus. De eerste 20 minuten zijn zoals ik al zei best aardig en fascinerend maar er komt niet meer, het blijft allemaal meer van hetzelfde. Persoonlijk denk ik dat Tetsuo beter als kortfilm door het leven had kunnen gaan. Waar een film als Eraserhead ook uitblinkt in vaagheid weet daar de regisseur nog bepaalde gevoelens op te roepen en verschillende sferen te creeëren. Tetsuo blijft hangen in een verzameling eigenaardige beelden zonder dat ik me daar als kijker bij betrokken voel.
Tetsuo, vervreemdend? Zeker! Is het kunst? Misschien maar het kan voor mij net zo goed een hoop geschreeuw om niks zijn. Wel een eigen stijl en dwarsheid die ik kan respecteren, ook de soundtrack was tof gedaan. 2* daarvoor.

Een stuk boeiender dan verwacht en zeker de beste Tsukamoto die ik tot nu toe zag. Ook ik begon het laatste kwartier wat af te haken, maar daarvoor heb ik gefascineerd zitten kijken naar iets ergens tussen een nachtmerrie en een perverse fetish hangt.

Fascinerend genoeg voor een kleine 4.0*

Weer een bewijs dat een experimentele boventoon mij niet ligt. Veel te chaotisch gefilmd, vervelende editing. Het 'rare' verhaal kan ik prima dragen, de uitwerking ervan minder. Een korte film die voor mijn part een stuk korter had gekund, ik geloofde het allemaal wel.

1,5*

Sorry Reinbo, maar The One Ring vond het niets. Maar dan ook echt helemaal niets. Om het maar meteen gezegd te hebben: ik geloof dat Tetsuo de meest verschrikkelijke film is die ik ooit gezien heb.

Dat Tetsuo niet helemaal mijn ding zou zijn lag in de lijn van verwachting. Toch wou ik het eens proberen, want een iets anders kijken kan nooit kwaad. Waar ik bang voor was bij deze film was vooral de berichte adhd-montage, waar ik doorgaans geen fan van ben. Uiteindelijk bleek de montage nog haast het minst slechte aan de film te zijn.

Laat ik maar meteen zeggen wat het grootste probleem was: ik vond deze film spuuglelijk. Geen enkel shot en geen enkele seconde vond ik mooi of sfeervol of wat dan ook positief is. De camera lijkt constant de verkeerde kant op te richten en als hij al eens iets goed in beeld krijgt is hetgeen wat er in beeld is niet om aan te zien. Alles voelt heel willekeurig aan, alsof Tsukamoto geen flauw idee heeft wat hij nou in beeld wou brengen. Vooral het ontwerp is lelijk. En dan bedoel ik niet lelijk op een sfeervolle manier. Met name het mechanische pak dat de hoofdrolspeler draagt lijkt niets meer dan een willekeurige verzameling buizen en metalen voorwerpjes die even willekeurig ergens neergezet zijn. Het dieptepunt wordt bereikt in de laatste scène als de twee hoofdfiguren samengesmolten zijn tot een... ding. Dat... ding ziet er zo afgrijselijk uit dat ik me eens te meer afvroeg of Tsukamoto enige moeite genomen heeft om met een fatsoenlijk ontwerp te komen.

Mijn hoop voor deze film was gericht op het verhaal dat nog wel grappig klonk hierboven. Helaas is de uitwerking vreselijk. Het verhaal kon me totaal niet boeien en geen enkele plotwending stond me aan. Het deed licht aan Akira denken, maar dan wel het deel van Akira dat me niet beviel. Ik vond het allemaal maar gebakken lucht om eerlijk te zijn. Al was dat waarschijnlijk ook wel de bedoeling.

Minstens zo storen waren de acteurs en dan met name de schurk. Die maakte zichzelf onsterfelijk belachelijk met misschien wel het meest irritante personage ooit op film vastgelegd. Maar ook de hoofdpersoon speelde niet bepaald briljant, waardoor ik nooit iets om hem gaf.

Dan rest er nog de muziek en de montage, maar van beide werd ik niet bepaald vrolijk. Nee, dit soort cyberpunk-rommel hoef ik nooit meer te zien. Wat dat betrefd een troost voor de fans van deze film: ik zal me niet snel meer aan een vergelijkbare film (als die er echt zijn) wagen. Deze film was gewoon een martelgang en het is een wonder dat ik hem helemaal uitgezeten heb. Ik snap overigens wel wat hier bijzonder aan is, maar mijn ding is het nou eenmaal niet.
0,5*

Ik ga wel een beetje met The One Ring mee, dit is blijkbaar niks voor mij. Een beetje vaag gedoe is wel leuk maar dit vond ik ronduit irritant en lelijk.

1*

Het heeft me twee kijkbeurten gekost, maar ik moet nu wel toegeven dat het absoluut een goede film is. Het begin (laten we zeggen tot de drilboor begint te draaien) is meesterlijk, vervreemdend, angstaanjagend en hallucinant. Schitterende beeldvoering, geluid zit perfect en alles blijft mooi op de grens tussen geloofwaardige psychologische horror en fascinerende absurditeit.

De rest van de film is zeker minder goed. Hij slaat op hol, het wordt een vrij kluchtige, belachelijke bedoening, maar wel nog steeds schitterend gemaakt. En op zijn manier ook wel doenbaar, beetje grappig, beetje spannend, totaal geschift. Maar zeker de eerste keer vond ik het een zware teleurstelling dat de film niet verder ging zoals hij begon, dan was hij zeker zo geniaal geweest als Haze, en dat is nu niet het geval. Met een beetje afstand is het allemaal wel amusant, en het blijft wel knap in beeld gebracht, met schitterende montage en goede geluidseffecten, maar het kwam op mij ook totaal doel- en zinloos over. Zonde dus, maar het maakt de film nog geen mislukking, integendeel. Een beetje andere instelling en hij valt zeker te genieten, en door de meesterlijke manier waarop alles in beeld wordt gebracht verdient hij nog gemakkelijk een puike 4*

Eens met Freud. Het begin is erg goed en hallucinant. Mooie cinematografie en montage, zoals de achtervolging in die gangen.

Dan ontspoort Tetsuo nogal. Dat gedoe met drilboren, seksscene's en gevechten is vooral een beetje gemakkelijk en gewoon dom. De inspiratie raakt op dus worden dezelfde trukjes een paar keer herhaald, zowel in de stijl als in de gebeurtenissen. Bijvoorbeeld de versnelde scene's en het herhaaldelijk weer tot leven komen van personages. Daardoor wordt het saai en duurt deze film zelfs nog iets te lang.

Mooi begin dus, maar daarna nekt de inhoud de vorm, die uiteindelijk zelf ook lichtelijk teleursteld. 2,5*

Tsukamoto's hogesnelheidstrein

Het volgende moge zeker zijn: 'Tetsuo' is hoogst aparte en unieke cinema, cinema waar ik bovendien nog geen kennis mee had gemaakt. En om meteen met de deur in huis te vallen, 'Tetsuo' overtreft elk sceptisch beeld dat ik vooraf had gevormd én doet me verrassend genoeg smaken naar meer. In de eerste plaats denk ik dan aan het overige werk van Tsukamoto, aan Sogo Ishii en aan Fukui. Al zijn meer voorbeelden van dergelijke regisseurs met dergelijke films uiteraard welkom.

Hét sleutelwoord voor 'Tetsuo' is zondermeer 'bevreemding'. Een effect dat bereikt wordt door een extreme uitbuiting van het medium inzake audiovisualiteit. Tsukamoto pleegt daarmee een regelrechte aanval op de zintuigen, met als enig doel de kijker te overdonderen en onder te dompelen in een bijna grenzeloze vervorming van een soort fictieve realiteit, resulterend in dat gevoel van vervreemding.

Ik zou 'Tetsuo' vervolgens kunnen bestempelen als een uitbundige mix tussen body horror (angst voor het eigen lichaam), fetisj cinema (fascinatie voor het vleselijke en mechanische) en cyberpunk, maar dan zou ik aan de intenties van Tsukamoto voorbijgaan en hem onrecht aandoen (lijkt me overigens quasi onmogelijk om deze sneltrein uberhaupt te vullen met waarneembare en volwaardige thema's). Bovendien relateer ik body horror eerder met Cronenberg, die er een meer psychologische uitwerking van dergelijke thema's op nahoudt; en relateer ik fetisj cinema en cyberpunk eerder met respectievelijk Teshigahara en Fukui.

Maar nu helemaal ter zake: 'Tetsuo' is het schoolvoorbeeld van audiovisualiteit, een onuitputtelijke hysterie van beeld en geluid die elkaar bijstaan én aanvullen. Meer specifiek vertaalt zich dat in een ritmisch geconstrueerde montage en een soort elektronische ambientsoundtrack (verbeter me gerust, maar gevoelsmatig kan ik het niet beter omschrijven).

Daartussenin weet Tsukamoto eveneens een geweldige dosis zwarte humor en seksuele ambiguïteit voor de dag te leggen. Achteraf gezien lijkt me dat meer dan welkom, want afwezigheid van beide zou het plezier, andermaal bereikt door de audiovisuele ervaring, toch doen afnemen.

Wat het plezier alsnog wel doet afnemen, is het gebrek aan enige structuur in het verloop van de prent. Waar het eerste driekwart werkelijk inspeelt op het net- en trommelvlies, kan het laatste kwartier dat niveau niet aanhouden. Misschien viel dat te wijten aan het feit dat de metamorfose aan zijn einde kwam, de variatie zo enigszins zoek was en er vanaf dan enkel werd gebogen over gratuit schokmiddelen.

De wonderen zijn de wereld duidelijk nog niet uit, zo bleek alvast uit 'Tetsuo'. Niet alleen geldt dit als mijn eerste stap in deze weinig vertegenwoordigde tak van het filmmedium, maar is dit een tak waarvan ik niet verwacht had dat het bij mezelf in de smaak zou vallen. Al is het maar omdat film voor mij meer is dan een audiovisueel medium. Een prent als 'Sunshine', nochthans bestaande uit een duidelijk narratief en gevoel voor psycholgie, was ook zo'n prent die bovenal indruk wist te maken met het audiovisuele. Dat gezegd zijnde...

Dikke 3.5* ...benieuwd wat een herziening zal geven...

Dat Tetsuo een unieke film is, dat moge duidelijk zijn. In het begin van de film kon ik kleine vergelijkingen trekken met Lynch en Cronenberg, wat mij wat houvast gaf. Maar na 30min waren vergelijkingen absoluut niet meer op zijn plaats en bleek Tetsuo iets wat ik nooit eerder heb gezien.

Ik kan zeggen dat Tetsuo mij toch tegen is gevallen. Hoewel de beelden mij zeer bevielen, was het als geheel niet mijn ding. Snelle montage, wazig verhaal, matig acteerwerk hielpen allen niet om de film te waarderen. Uiteindelijk bleef ik achter met verschillende gevoelens van verbazing, afkeer en toch ook bewondering. Niet te vergeten met lichte hoofdpijn.

Bij deze dus.

Hyperactieve, gestoorde, trippy film. Lovin it!

Dit is echt kunst. Na hier het verhaal gelezen te hebben, had ik het idee om het daarbij te laten en om maar gewoon te kijken en alles over me heen te laten komen. De enige manier waarop je deze film kan kijken denk ik, want waar in de film heb je tijd om na te denken ? Die tijd is er simpelweg gewoon niet.

Visueel is het mooi, maar ook weer niet. Het is veelal erg grof, wat je kunt bestippelen als lelijk, maar ik vind het echter perfect passen bij de sfeer die hier neergezet wordt. De montage is op het randje. Soms had ik echt het idee om even een stukje terug te gaan, omdat ik dacht wat gemist te hebben. De film moet ik ook niet kijken als ik niet fit ben dan zou ik hier best beroerd van kunnen worden.

De muziek past hier perfect bij en vind ik zelfs best lekker.

Het basisverhaal is leuk, maar gewoon toch ook een kapstok voor het visuele denk ik. Je kan het ook omdraaien, het visuele vormt het verhaal. In dtat geval, allemaal best gestoord en met veel fantasie en passie gemaakt en ik geloof dat ik nog nooit zoiets gezien heb.

Rest mij 2 dingen:

1: Geniaal!

2: 5*

ps: Onlangs dus twee 5*en uitgedeeld, verpletterd door creativiteit die ik nergens anders heb gezien en allebij Aziatische films. Laten we het maar even houden op toeval, binnenkort zie ik Sweeney Todd en dat is weer gewoon een Amerikaanse

Bij deze voorlopig m'n laatste Tsukamoto. Ik heb het geprobeerd. Jammer maar helaas...

2*

Ondanks de herkijk, blijven toch de 3,5 sterren staan.

Wat een film. Ik weet niet echt wat ik er mee aan moet. Soms vond ik hem zo saai dat ik bijna in slaap viel. Soms vond ik hem ook weer zo goed dat ik gespannen zat te kijken. In sneltreinvaart krijg je de mooie zwartwitbeelden op je afgevuurd begeleid door een passende soundtrack. Voor de rest niet veel over te zeggen. Gelukkig heb ik geen epilepsie...

Tijdens het eerste deel van de film zat ik met opengevallen mond te kijken wat bizar allemaal die staaf in dat been en die hele transformatie van die man dat vond ik ook meteen het meest interessante deel van de film.

het tweede deel van de film vond ik wat minder als de man helemaal getransformeerd is en voor het grootste gedeelte uit ijzer bestaat en het ''gevecht" daarnaen de climax kon mij ook niet helemaal goed bekoren.

De snelle editing,de muziek en de stop-motion vond ik wel heel goed bij de film passen, maar dat vond ik wat later in de film ook wat vervelend te vinden en dan doel ik vooral op dat snel over straat bewegen gedeelte[/ wat naar mijn mening op het laatst te veel gebeurde.

Al met al wel een bijzondere en bizarre film ervaring.Binnenkort nog maar een keer herzien.
3.5*

Mijn verwachtingen waren vrij nihil, maar toch, dit is echt om kotsmisselijk van te worden. Ziet je 60 minuten naar lelijk/amateuristisch/vreemd/irritante beelden te kijken waar geen knoop aan vast te binden is. Ben geen van surrealisme, maar al helemaal niet van films die inhoudelijk geen ruk te bieden hebben. Ultra leeg dit. Heb verder in het geheel weinig meegekregen, boeit me verder ook weinig. Dit zal ik haast niet overdoen.

0,0% cinema dit!

Ik heb Tetsuo een tijdje links laten liggen omdat ik Vital van Tsukamoto zo teleurstellend vond. Uiteindelijk ben ik blij dat ik de film alsnog hebt opgerakeld want het blijkt een fantastische filmervaring.

Ik heb een zwak voor films met een eenvoudig verhaal maar door middel van een sterke audiovisuele uitwerking een unieke sfeer creëren (bv. Once Upon a Time in the West), Tetsuo hoort ook in deze categorie thuis. De Engelse titel "The Iron Man" vat het plot naar mijn mening perfect samen.

Ik ervaar het als een verademing wanneer een cineast zich concentreert op het essentiële (beeld/geluid) en zichzelf niet in de knoop werkt door zich te moeien met zaken (bv. politiek, religie) waar hij noch kennis noch interessante of vernieuwende standpunten over heeft. Dit is pure cinema en niet een zoveelste roman die men in een identiteitsloze "film-vorm" heeft gegoten. Het gaat hier om een een audiovisueel spektakel zonder pretenties en wat nog zeldzamer is zonder compromissen. Deze film is zo "weird" en zo creatief is dat je je ogen en oren nauwelijks kan geloven, vooral de stoutere scènes zijn spectaculair en doen je gapen naar het witte doek (lees: oud televisietoestel). De film is ondertussen bijna twintig jaar oud maar dat is er nergens aan te merken, ik had voortdurend de indruk naar iets nieuws en fris te kijken. Originaliteit is dan ook op verschillende vlakken aanwezig, cinematografie, montage, special-effects, costume-design,...

Voor ik afsluit nog even een kleine veralgemening: dat vele droogstoppels deze film niet weten te pruimen ligt voor de hand, de conservatieve filmkijker is nogal gehecht aan het verhaal en heeft vaak moeite met datgene dat anders is, men wil wel creativiteit maar gvd niet teveel.

Tetsuo krijgt van mij 4,5* omdat ik zelden zulke creativiteit in een film heb teruggevonden, het is een understatement wanneer ik de film inspirerend noem. Ik vermoed ook dat de film zich door de grote hoeveelheid details en door quasi volledige onafhankelijkheid van het verhaal ook geen kracht zal verliezen bij een tweede kijkbeurt.

Alsof er een gat in de ozonlaag zat van de zwart - wit belichting.....

Echt prachtig hoe zowat elk shot zeer contrastrijk voor de dag weet te komen. De stop motion beelden van die gast die als een raket door de stad wordt afgeschoten blijven onbetaalbaar, net zoals die dudes die geen water nodig hebben om te surfen maar gewoon het hek gebruiken. Tetsuo: The Iron Man bleek ook nu weer niet te stoppen! Slechts de laatste 10 minuten ebde mijn interesse wat weg. Desondanks blijft die 4,5* gewoon staan natuurlijk. Uniek document in de filmgeschiedenis en qua zwart - wit gebruik zo mooi belicht dat ik betwijfel of ik een mooiere zwart - wit film ken.

Ja, Tetsuo. Een film die mij echt nooit zal vervelen. En omdat mede cyber- en punkfetishist Sogo Ishii toentertijd in een dipje van maar liefst tien jaar verkeerde zag Tsukamoto zijn kans schoon zichzelf eens echt te bewijzen. Bewijzen dat Japan op dat moment nog wel degelijk in creatieve activiteit verkeerde. Voor velen werd Tetsuo een ware ogenopener, voor sommigen een verschrikking. Wat het ook moge zijn, het was in ieder geval het bewijs van Tsukamoto als meesterlijk creatief brein.

Als zijn eerste film met bioscooprelease en met een productietijd van ruim anderhalf jaar was dit het moment waar hij of voor altijd zijn droom zou vervolgen, of compleet zou falen. Als het aan zijn crew lag was dit project gedoemt te mislukken, met uiteindelijk enkel nog zijn acteurs en hijzelf waren zij vastbesloten dit af te ronden. Ik kan me goed voorstellen dat dit een tijd van frustratie en ruzies is geweest; Met een gammel budget en weinig steun is zélfs creatief plezier niet altijd iets dat je redden kan.

Uiteindelijk is dit wel wat Tetsuo als unieke fim neerzet. De film die Tsukamoto als regisseur vormt. Zijn liefde voor bepaalde dingen mocht eindelijk gezien worden en aarzelde dan ook nergens hier alles in te gebruiken wat hij had. Een verhaal rondom de obsessie en fetishisme van metaal klinkt niet direct meest succesvol, maar in het voorbeeld van Cronenberg - die hijzelf graag noemt - weet Tsukamoto dit als één unieke, energieke ervaring te brengen.

Geen greintje subtiliteit of terughoudendheid, Tsukamoto doet wat hij wilt. Hij probeert en experimenteert. Filmt en animeert. Focussend op de transformatie van mensen in bizarre samenkomingen van vlees en metaal. Camerawerk is overduidelijk geïnspireerd door verre collega Sogo Ishii. Zijn snelle fastforwards door straatjes en steden lijken direct te komen uit Ishii's Crazy Thunder Road of zijn latere Burst City. Zijn vindingrijke antwoord op het weinige geld dat hij heeft, resulteert in briljante stopmotion animaties bijgestaan door de krachtige ijzergeluiden en overdreven geluidseffecten van Chu Ishikawa's soundtrack.

Met een kaal plot en weinig inhoud is Tsukamoto vooral bezig zichzelf te ontdekken. Tetsuo is één grote verzameling van stijlkenmerken die later in zijn films vollop terugkomen. Mutilatie van het lichaam, transformatie van lichaam en geest, het effect van de omgeving op een persoon, geweldsuitbarstingen, hyperactieve montagetechnieken, stopmotion, - fuck alles wat al bestaat, welkom alles wat Tetsuo presenteert! Tsukamoto is een inspiratie voor (beginnende) filmmakers; Al houden zij niet van zijn films, dan is het gewoonweg onmogelijk geen respect te hebben voor zijn doorzettingsvermogen, zijn creativiteit, zijn talent en zijn liefde voor film zonder dat iemand hem daarbij in de weg kan staan.

5.0/5.0

Vandaag Tetsuo maar eens herzien. Deze tweede keer beviel me nog veel beter dan de eerste.

De gekke, David Cronenberg-achtige, "amateuristische", jaren '80 special effects in deze film zijn fantastisch om te zien. De zwart-wit beelden zorgen voor mooie plaatjes en een bijzondere sfeer. Alles is vies en lelijk. Geluid en muziek zijn ontzettend simpel maar passen door hun rauwheid perfect in de film. Wat eenvoudige boem-boem-klats-klanken op ijzer nemen de kijker weer iets verder mee in de trip.

De korte speelduur en de weinige diepgang zorgen ervoor dat Tetsuo leuk blijft om naar te kijken. Dit moet ik gauw op DVD aanschaffen.

van 4* naar 5* voor dit creatieve meesterwerk.

En zo kijk je op één dag ineens twee film met personages die een drilboor als mannelijk geslachtsorgaan hebben...Tetsuo en Dead Leaves.

Qua stijl zijn de films ook met elkaar te vergelijken. Tetsuo, hoewel een live-action film, weet deze stijl van een hyped-up animatiefilm goed neer te zetten. Tsukamoto maakt hiervoor veelvuldig gebruik van stop-motion animatie en een snelle montage. Dit zorgt voor unieke beelden die je niet veel tegenkomt bij andere regisseurs (Eraserhead en enkele films van Cronenberg komen nog het meest in de buurt denk ik). Hoewel een budgettaire noodzaak hebben deze technieken, samen met de mooie zwart-wit beelden en heel veel creativiteit, een prachtige Cyberpunkfilm tot stand gebracht. Tenslotte moet natuurlijk ook nog de soundtrack genoemd worden. Rauwe industriële geluiden die door merg en been heen gaan. Vergeet het volume niet op te schroeven bij het kijken van deze film!

Een ding is zeker, Tetsuo verveelt in ieder geval niet snel. Gelijk ook duidelijk waar Aronofsky zijn inspiratie vandaan haalde. Meerdere parallelen met Pi. Leuk om eens te zien wat je favoriete regisseurs favorieten waren.

Wel een aardig bizar filmpje natuurlijk, camerawerk is subliem, de aankleding behoorlijk sterk, en de soundtrack is top. Vanaf minuut een is dit een belevenis... maarrrr... De effecten komen toch niet verder dan het niveau Evil Dead I, behoorlijk pover gewoon. Verder had ik zelf het gevoel na driekwartier de film wel een beetje gezien te hebben, er komt maar niets nieuws naar voren. Eerste kwartier was ook veruit het sterkste.

Zoals gezegd een belevenis, misschien waardeer ik bij herziening nog net iets hoger, maar voor nu 3.5*

Wow!

Heftig filmpje dat in sneltreinvaart over het scherm dendert. Angst, verbazing en de Dead Leaves-lul.

Ik houd wel van een beetje cinematografische gekkigheid op zijn tijd, en werd hiermee op mijn wenken bediend. Iets te lang naar mijn smaak, maar dit kan ook samenhangen met het soms ietwat lastig te volgen verhaaltje. Een explosie van beelden op een bedje van metalen geluiden brengt een mens immers snel van zijn àpropos.

Goed.