Tetsuo (1989)

Is dit cyberpunk in optima forma? Wist amper wat ermee bedoeld werd

Nou ja, dat ook eens meegepikt.. fantastisch! Heerlijke industriële score en beelden, editing, blabla, geweldige stadswandelingen. Leuk ook om hierin inderdaad het meesterwerk Pi te herkennen (of andersom dan eigenlijk).

Alleen waar Pi ook een geweldig script heeft, lijkt / is Tetsuo volledig in dienst van het audiovisuele (teveel onbalans). Na drie kwartier boeit het toch al infantiele verhaal totaal niet meer. Duurt net te lang, tien minuten voelen door het enorme tempo al aan als twintig.

Plot: Een jonge kerel loopt al zwetend en bevend over straat, hij ploft zich neer op een bank naast een stijfdeftige jongedame.
Plots valt haar oog op een raar hoopje metalen voorwerpen die voor haar op't voetpad liggen.

Met een pen pookt ze in het hoopje metaal waarin blijkbaar een waanzinnig personage zich schuilhoudt..
Het volgende moment is haar onderarm veranderd in een mechanische grijparm en begint ze de opgeschrikte man naast zich te achtervolgen. Ze krijgt hem te grazen waarop hij na enkele dagen zelf begint te transformeren in een ijzeren gedrocht.

Wat is er aan de hand....?


What the fuck....?

Op aanraden van een vriend heb'k deze DVD op de kop getikt, hij wist te zeggen dat dit een ongelooflijk knap stukje cinema was, WRONG !!

Dit raakte kant noch wal, nergens is er enige vorm van een samenhangend verhaal te bespeuren. Al wat je te zien krijgt is een warrige opeenstapeling van zwart-wit filmbeelden met daarop transformerende en vechtende mensen met een hoop metalen rommel aan hun lijf.

Naar't einde toe krijg je nog een nihilistische boodschap mee dat heel de mensheid in ijzeren wezens moet transformeren zodat we met zijn allen kunnen wegroesten in de vergetelheid...

Bij vlagen visueel knap gemaakte chaos ondersteund door een snoeiharde elektro soundtrack.

5/10.
20 jaar geleden kon dit misschien nog doorgaan als vooruitstrevend, maar anno 2009 deed het me niet veel, gelukkig duurde hij maar 67 minuten !
Dan vond ik "Electric Dragon 80.000 V (2001)" stukken beter in dit genre !
Enkel een aanrader voor filmfans met een voorliefde voor waanzinnige, absurde Manga-style films.

Hmmm, cyberpunks moest ik maar mijden!

Tja, wat moet ik hier nou weer mee? Deed me sterk denken aan 'Eraserhead' en 'Pi', waar ik geen hol aan vond en geen touw aan vast te knopen vond. Hier ben ik toch teveel autist voor, deze stroboscopsiche beeldenstromen.

Deed me ook denken aan die filmpjes van Terry Gilliam in "Monthy Python's Flying Circus''. Als die kwamen ging ik naar het toilet, haalde koffie, zapte even weg, etcetera. Snapte ik ook niets van. Waarschijnlijk ben ik te nuchter of te dom.

Maar aan de andere kant: een prima passende soundtrack! En ontegenzeggenlijk knap gemaakt en apart. Misschien hoort het niet, maar ik moest af en toe ook wel lachen om de beelden (de drilboorschroefpenis!).

Leuk om gezien te hebben, maar Tetsuo II laat ik even voor wat het is!

Ontzettend leuk gemaakt.
Toffe special effects met veel stop motion, zonder dat het, naar mijn mening, knullig lijkt.
Passende industrial soundtrack, snelle montage en fijne shots.

Toch krijgt deze film van mij een hele krappe twee-en-een-halve ster.
Dat is omdat de film inhoudelijk niets voorstelt, de laatste twintig minuten waren ook te lang en dat is toch vrij kwalijk voor een film van iets langer dan een uur.

Wat hebben Japanners eigenlijk met geslachtsdelen in de vorm van een drilboor?

Smaak kun je blijkbaar ontwikkelen. Na deze film gezien te hebben, heb ik enkele andere films gezien die enigszins hierop lijken, namelijk ED80,0000V en Eraserhead. Ook andere films van Tsukamoto gezien, waardoor de liefde voor de montage van snelle beelden achter elkaar me steeds beter is bevallen. Nu dus Tetsuo maar eens herzien. Waar ik de eerste keer moeite had met het einde dat zich maar leek uit te stellen, kon ik nu veel meer genieten van de hysterische opvolging van beelden, perfect in combinatie met de muziek. Het maximaal aantal punten dus! ED80,000V laat ik voorlopig nog in mijn top10 staan, maar wellicht dat die toch ooit vervangen wordt door deze.

Nou ja, ik heb het geprobeerd. Opzich een paar leuke vondsten, leuke beelden en leuke scénes, maar té vaag, druk, en niet-boeiend om als geheel te slagen. Helaas.

Al kan ik me best voorstellen dat mensen dit helemaal geweldig vinden. Regisseur Tsukamoto is érg creatief en haalt heel veel uit weinig. Een paar scénes zijn ook best gaaf; die drilboor-lul bijvoorbeeld en de muziek is bij vlagen ook verrassend goed.

Helaas is dat niet genoeg om hier een voldoende uit te slepen. Op een gegeven moment wat teveel van hetzelfde en het deed me niks allemaal. Onvoldoende dus.

Niets minder dan briljant.

Er zijn al veel lovende woorden gesproken over Tetsuo, dus ik zal het dit keer kort houden. Tetsuo is een 60minuten durend audiovisueel orgasme dat z'n weerga niet kent, een genre-hoogtepunt en een algemeen meesterwerk wanneer het gaat om onconventionele cinema.

Tsukamoto is een regisseur naar mijn hart, dat wist ik voor het zien van Tetsuo al vrijwel zeker. Z'n audiovisuele stijl; de drukste montage in combinatie met de zeer bevreemdende metallic stijl waarin de industriële beelden keihard worden ondersteund door grove beats, vallen voor de volle 100% in mijn straatje.

Waarom dan nu pas gezien? Heel simpel; ik wou eerst wat andere titels zien alvorens dit (verwachte) hoogtepunt te aanschouwen, alles wat hierna komt zal toch vergeleken moeten worden met dít! Hoewel ik goede hoop blijf houden voor titels zoals Electric dragon en Meatball Machine.

Al met al zie ik in Tetsuo de fun die cinema moet uitstralen, een overvloed aan geniale ideeën, een regisseur die compleet z'n eigen ding doet en zonder zich in te houden ruim een uur lang totaal los gaat met álles wat ik wil zien. Het zou ten onrechte zijn als ik dit uit m'n top10 zou laten, wát een masterpiece

Blijft een geweldig filmpje ... nog steeds.

Vooral het razende tempo, de geweldige cinematografie en sterke soundtrack zorgen ervoor dat dit een film is die z'n status nog wel even kan vasthouden.

Sowieso voor mij toch een belangrijke film, aangezien hij het begin van m'n filmliefde vertegenwoordigt. De eerste keer heb ik Tetsuo uitgezeten met vier pauzes en vond ik het niks, maar nog geen week later had ik de film al drie keer gezien en behoorde hij tot m'n absolute favorieten.

Weinig tot geen verhaal, weinig logica ook,maar Tetsuo is dan ook vooral een ervaring. Nog steeds de beste cyberpunk film die er is, zelfs al is het één van de allereerste onder deze vorm. Ondertussen ook een film die opgeklommen is van een cult nichefilmpje tot een must-see voor mensen met een groeiende interesse in Aziatische cinema.

Zeker geen film voor iedereen, maar wel eentje die je gewoon moet gezien hebben. En voor mij nog altijd één van m'n all-time favorieten. Niet klein te krijgen dit werkje van Tsuka.

5.0* en een uitgebreide review

Iets meer dan zes jaar geleden zag ik Tetsuo voor het eerst, gefascineerd door de bijna mythische cultstatus die deze film genoot op MM. Al snel had ik door dat dit inderdaad een aparte kijkervaring was, op zowat elk vlak. Tetsuo was ANDERS. Maar echt bij de keel grijpen deed Tsukamoto mij niet. Er ontbrak iets. De beelden en het geluid waren intens, maar als geheel was de film te vaag en zelfs te traag, ondanks de audiovisuele energie. Ondertussen, zes jaar, ontelbare genrefilms en enkele mijmeringen over deze unieke film later, kan ik rustig zeggen dat het kwartje gevallen is. Sommige cinema heeft tijd nodig om te groeien.

Samen met het visionaire Videodrome van Cronenberg is Tetsuo voor mij dé landmark in de cyberpunk, een stroming waarin de invloed van moderne technologie op de mens bekritiseerd wordt. Dat Cronenberg trouwens een onmiskenbare inspiratiebron was voor Tsukamoto blijkt duidelijk uit de op het eerste gezicht nogal vage plot. Een metaalfetisjist wil zijn lichaam perfectioneren door een metalen bout in zijn vlees te integreren. De bout blijkt echter verroest en hij geraakt geïnfecteerd waardoor zijn lichaam in metaalschroot begint te transformeren. Eén welbepaalde scène lijkt zelfs een rechtstreekse verwijzing naar Cronenberg, namelijk wanneer een koppel in beeld komt dat kickt op een aanrijding die ze zelf veroorzaakt hebben. In Crash, gebaseerd op het gelijknamige boek van J. G. Ballard, zien we hetzelfde fenomeen waarin mensen opgewonden geraken bij het zien van auto-ongelukken. Daarnaast zijn thema’s als mutatie en transformatie aan Cronenberg ontleend, dit in combinatie met een naargeestige seksuele ondertoon zoals we die zien tijdens de scène waarin een vrouw gepenetreerd wordt door een man wiens penis in een ronkende drilboor gemuteerd is.

Op audiovisueel vlak kan de breuk met Cronenberg echter niet groter zijn. Tetsuo is een aaneenschakeling van stijlvolle zwart-witfotografie waarin agressieve close-ups, flitsende montage en dynamische camerastandpunten een overdonderende energie genereren. Net daarom laat het uitsterven van de plot in nietszeggende maatschappijkritiek tijdens het laatste halfuur een wrange nasmaak achter. We zien hoe de twee hoofdpersonen met elkaar de strijd aangaan om uiteindelijk met elkaar te fuseren tot één grote brok metaal, zij het op een nodeloos langdradige manier in beeld gebracht. Waar Cronenberg met Videodrome of Crash de maatschappijkritiek dus aanwendt om diepere lagen te integreren en om de kijker uit te dagen, lijkt dit in Tetsuo slechts een kapstok voor een, overigens briljante, stijloefening. Waaruit ik dan concludeer dat Cronenberg de betere denker/schrijver is en Tsukamoto de betere artiest. Hoe gaaf moet een film van hen beide dan wel niet zijn?

Aparte film die ik niet leuk vond om te kijken, niet fijn vond om te kijken en zelfs erg naar vond om te kijken. Het boeide me niet bijzonder en bij tijd en wijlen werd het zelfs saai. Het camerawerk vond ik vooral vervelend en niet altijd mooi met die rauwe onaffe beelden. Dat neemt echter niet weg dat de soundtrack erg sterk is en mede daardoor enkele afzonderlijke scènes wel heel goed waren en je direct op de huid zaten. De gekte en angst worden prima neergezet. Bovendien als geheel is de film wel bovenmatig intrigerend en blijf je de film afkijken. Dus krap aan een voldoende, 2,5*.

Apart

het is geen film die je moet kijken om een goede, sterke film te zien. dit is eerder iets dat je moet kijken om eens iets anders te kunnen beleven.

De film zit wel op een goede manier in mekaar zodat het altijd boeiend blijft. Het is gewoon heerlijk om het hoofdpersonage geleidelijk aan te zien transformeren in een robot.

De soundtrack zorgt dan weer voor het machtige gevoel, dat vooral in de Drilboor-Scène veel succes heeft geoogst.

Een film die voor een klein publiek meesterlijk is.

Erg fijn.

Ik merk dat terwijl ik deze review schrijf, ik alweer een smile op m'n gezicht krijg. Wat een onzin, deze film. Maar dan wel sterk in beeld gebrachte, ondersteund door een coole soundtrack, dikke grijns opwekkende onzin Big grin

Zit echt een hels tempo in de film, dat in sommige scènes dan nog wordt opgetrokken. Verder visueel sterk, met felle camerabewegingen en razende editing. Design is ook best cool: alles heeft de feel van pure randomness, wat alleen maar goed is in een film als deze. Soundtrack is perfect wat je mag verwachten: een heel metalen sound. Industrial all the way.

Acteerprestaties zijn goed genoeg, verhaaltje is goed genoeg, verder is het gewoon genieten van de sfeer en de weirdness. Gave climax ook. Dikke 3,5*.

Mijn derde Tsukamoto en tevens mijn derde onvoldoende. Ik had vooraf niet veel verwachtingen, maar was vooral nieuwsgierig naar Tesuo, vanwege het aparte verhaal.

Ik moet zeggen dat het wel een unieke ervaring is, want wat hier allemaal gebeurt heb ik nog niet eerder gezien. De eerste twintig minuten waren best aardig en ik zat vooral verwonderd te kijken naar wat er allemaal voorbijkwam. Daarna werd het echter al snel minder. Tsukamoto weet het niet lang genoeg interessant te houden en rijgt alles aaneen met een snelle, maar ook erg lelijke montage. Visueel is het ook niet mooi. Dat stop-motion zag er erg goedkoop en lelijk uit en deed mij ergens denken aan Gojira. Verder beviel de drukke soundtrack me ook al niet. Het moet allemaal zo druk mogelijk gebracht worden, zo lijkt het, want als alles in een hoog tempo gebracht wordt, dan moet het wel leuk zijn.

Niet dus. Het is twintig minuutjes leuk en een drie kwartier niet. Een cyber-punk experiment met een erg lage fun factor en een veel te hoog ADHD-niveau. Dan vind ik een vergelijkbaar filmpje als Electric Dragon 80.000 V toch wel een stukje vermakelijker.

1,5*

Nou, eindelijk Tetsuo maar eens gezien van Tsukamoto, en inderdaad... this is some weird shit!

Een zakenman en zijn vriendinnetje rijd een man aan die een stuk ijzer in zijn poot heeft. En zoals we het kennen van de Amerikaanse vervloekingfilms, gaat dat er hier op dezefte wijze aan toe. Degene die ze aanreden was blijkbaar niet zomaar iemand, maar een cyberpunk die half van metaal is en hij heeft de zakenman zojuist besmet.

En ja, zo veranderd de zakenman (en tevens ook zijn vrouw) ook langzaamaan in een cyberpunk en vanaf dat moment is de film gewoon een grote ADHD-gekte van snelle montage, een hoop geschreeuw en weinig woorden, heel veel zieke gore shit wanneer de zakenman weer eens een constructie heeft bedacht en weer lekker met ijzer, snoeren en platen zit te frunniken in zijn vlees. De film word gewoon op den duur een grote ijzer-fetish, vooral met die boormachine.

Erg geflipt filmpje en een erg leuk debuut van Tsukamoto. Snel, goedkoop, weird, maar erg leuk... als je een bizar gevoel voor humor hebt.

3,5*

De gruwelijke esthetiek en de provocerende walgelijkheden maken het geen fijne kijkervaring. In tegenstelling tot soortgelijke body horror als The Fly of Eraserhead is het ook een oppervlakkige bedoening.Tetsuo doet niet veel dan experimenteren met speciale effecten en shockeren met de algehele vreemdheid ervan. Meer emoties dan walging en afkeer worden er bij mij in ieder geval niet opgewekt. Maar misschien moet ik hem nog eens herzien, want het is wel een prettig creatieve film die heerlijk vreemde associaties de wereld in helpt.

Aardig, maar wel een beetje een tegenvaller.

Film is ongetwijfeld apart, en de typische montage en visuele stijl ligt mij ook zeker wel. Alleen op het gegeven moment had ik het gewoon wel gezien allemaal, na de zoveelste metalen pielemuis en dergelijke taferelen. De film begint zo ongeveer even intens als dat hij eindigt, waardoor het toch wel een beetje gaat vervelen op het gegeven moment, wat zeker voor een film die slechts 67 minuten duurt, toch best een minpunt is lijkt me. Ik hou er meer van als een film echt naar een climax toewerkt, of in ieder geval niet gedurende de hele film hetzelfde is (paar uitzonderingen misschien). Na een tijdje raakte ik gewoon niet echt meer onder de indruk van wat me getoond werd en was het nog weinig verrassend allemaal.

Toch wel 3,0*, omdat ik de eigenzinnigheid en gedurfdheid van de film zeker wel waardeer, en er wel wat leuke scenes in zaten.

Is het raar dat ik ook een beetje aan Svankmajer moet denken tijdens sommige scènes?

Om eerlijk te zijn heb ik me er doorheen moeten worstelen. Ik heb niets met cyberpunk, en het experimentele gehalte van Tetsuo lag me dan ook te hoog voor 67 minuten insanity onder kutmuziek met af en toe een krankzinnig giecheltje of babyhuiltje er tussendoor. Ik ben niet wars van avant garde, maar dit wilde net niet helemaal goed vallen, en zo goed vond ik het visueel niet om eerlijk te zijn. Toch, het greep voldoende en was gedurfd en origineel genoeg om een voldoende te krijgen. Dat dan weer wel.

Nou heb ik best tijdens sommige scènes geïntrigeerd zitten kijken, zoals de stop-motion scènes met buiten lopen, maar dit is me denk ik net even te krankzinnig. Al sluit ik een hogere score in de toekomst niet uit. Ik verwacht hem alleen niet net als Onderhond binnen 2 weken nog en paar keer gezien te hebben. Met stip op 1 op mijn weird-ass movielist.

Ik zal hem wel nog eens kijken over zoveel tijd, benieuwd hoe hij dan valt

9 jaar geleden voor het eerst gezien en vond het eens tijd worden voor een herziening (een up-to-date toplijst is de achterliggende gedachte). Toen ik nog maar pas kwam kijken in de filmwereld beviel Tetsuo me niet helemaal. Een intrigerend begin met een amateuristisch ogend en volledig over-the-top tweede deel... Dit vatte aardig mijn herinnering samen.

Ik moet zeggen dat deze gedachte zeker niet volledig foutief bleek te zijn. Ook nu vond ik het eerste deel het best en begonnen de laatste 10 minuten toch enigszins te slepen. De film pakte me nu echter als geheel veel meer. Tetsuo is een zeer indrukwekkende ervaring die je vanaf het begin in z'n greep houdt en je uiteindelijk volledig murw slaat met een pompende soundtrack, contrastrijke zwart-wit beelden, sterk camerawerk, effectief ingezette stopmotion en hypermontage. In al zijn getoonde lelijkheid is Tetsuo esthetisch top-notch. Van een amateuristische look (met name de SFX) had ik deze keer nauwelijks last, op het zeer lelijk gebruikte schuim na dan.

Tsukamoto martelt met deze Tetsuo al je zintuigen waardoor het haast letterlijk een fysieke ervaring wordt. Een film die me deze keer - op de iets te lang uitgerekte transformatie op het einde na - volledig wist te overrompelen. Smerig, bij wijlen angstaanjagend maar bovenal esthetisch bijzonder interessant.

Eentje uit mijn lijstje films waar ik ooit aan begonnen was maar vervolgens afgehaakt. Inmiddels wel afgekeken, met regelmatig gebruik van de fastforwardknop want ondanks het razendssnelle tempo en de relatief korte duur ging het mij niet snel genoeg. Dit was niks voor mij, ik lees dat sommigen na 20 minuten moeite met de film begonnen te krijgen, bij mij was dat binnen 5 minuten zo. Doodsaai. Een drukke experimentele film met zowel visuele als auditieve herrie. Alleen geschikt voor liefhebbers van geschifte "films" en onverbeterlijke cinefielen . 1*.

Japanse Cyber-Punk-eigenaardigheid. Echter voelde het voor mij als een langgerekte videoclip van één of andere elektro-industrial band. Met een te hoog experimenteel gehalte en veelvuldige achtervolgingen die leken op Benny Hill met ADHD. Meerdere keren moest ik mij eigen dwingen om te blijven kijken. Ondanks de relatief korte speelduur leekt het veel langer te duren, wat natuurlijk nooit een goed teken is. Toch waren er soms ook enkele scènes die ik nog wel kon waarderen. Het blijkt dat dit duidelijk niet aan mij is besteed! Ach, soms moet je eens wat uitproberen, maar met deze film is het mij niet zo goed bevallen.

Tetsuo, The Iron Man, was... ondertussen 10j geleden fzo, opslag verliefd op dit Japans meesterwerkje, dol op de sound en dan dat visuele dat Shin'ya Tsukamoto hier brengt, puur genot voor al je zintuigen. Was kort, maar uiterst krachtige film, langgerekte industrial-elektro vidoeclip hoor ik als kritiek, tja als dat dan zo wordt gebracht, op deze manier, dan is dat Kunst in al z'n facetten. De evolutie nr de cyborg, heerlijk gegeven en subliem tot hier gebracht. Ook zo'n film die bij 1 kijkbeurt de rest v mijn leven bijblijft en om de zoveel tijd nog een op m'n zintuigen afvuur. Top10 waardig en zo deze terug, ter afwisseling in m'n top10 gezet. Moet eigenlijk dringend nog eens wat anders werk van deze meneer bekijken, shame me!

Beetje dubbele gevoelens nog bij deze, van de ene kant echt een achtbaanrit met een heel simpel vet verhaal maar persoonlijk had ik het in bepaalde scènes iets rustiger gehad. Het idee van de film en de uitvoering daarvan is namelijk geweldig maar af en toe dan is het wat teveel wisselen van shot voor mij.

Wel klaar met kritiek verder want dit neemt niet weg dat ik deze film iig nooit meer zal vergeten, de verandering van mens in cyborg in een gruwelijk vette wereld daar heb ik echt met plezier naar zitten kijken.

Even een uurtje knallen deze film, wellicht dat een iets langere speelduur het nog beter had kunnen maken.

Best lekker.

Wederom een film die ik eerder wilde zien, maar het is er niet van gekomen. Vroeger kon ik de film nooit in hoge kwaliteit of met ondertitels vinden, maar YouTube bracht die speurtocht ten einde, waardoor ik de film recentelijk toch kon zien. Het was zeker het wachten waard, al hoopte ik ergens op meer.

Wat de film in zijn voordeel kan trekken is de snelle manier van editen en z'n hyperactieve verloop. Zo snel als actiescenes zich binnen deze film afspelen is een snelheid die door tegenwoordige films bijna niet meer geëvenaard wordt. Het ligt zeker niet iedereen, maar ik ben dol op dat elektrische gevoel binnen films, en dan is Tetsuo natuurlijk een must.

Acteerwerk vond ik niet zo bijzonder en de snelheid van de film zorgt ervoor dat de kijker daadwerkelijk een inspanning moet doen om de personages te volgen, maar als je daar omheen kan kijken wacht je een lekker vermakelijke, weirde en unieke film op. Van dat weirde was ik wat minder fan alleen, en de iets langzamere sequenties van de transformatie in het huis mochten wel wat sneller gaan, ook al duurt de film niet eens 70 minuten.

Cinematografisch duidelijk aan de goedkope kant maar met ontzettend veel liefde ingevuld. Die snelle scenes waarin de personages door de straten schieten zijn de scenes die je als filmfan niet vaak meer gaat tegenkomen, waardoor Tetsuo binnen zijn soort heerlijk is. Richting de finale wordt deze trucage misschien net wat te veel herhaald, maar verder een indrukwekkend stukje film.

De adrenaline wordt er kundig ingehouden en de film duurt lekker kort waardoor het niet onnodig lang de tijd neemt om zijn flinterdunne verhaaltje uit te werken. Enkel het middenstuk vond ik wat taaier, omdat de hyperactieve beelden afgewisseld met wat rustigere focus op transformaties niet helemaal goed werkt. Verder een klein toppertje, al zal het niet een favoriet worden.

Van Japanse film heb ik nog niet veel gezien. Dus sluit ik aan bij het peloton dat moet denken aan een kruising van Eraserhead en body horror à la Cronenberg. Het gevoel dat ik erbij had was alleszins even afstandelijk als de kijkbeurt van Eraserhead. Knap gemaakt in elk geval, naargeestige sfeer, in dit geval heel wat gruwel, maar verder kon het mij geen lor schelen. Dat laatste komt zeker en vast omdat de film geen opbouw kent waardoor de personages te midden van al het geweld weinig karakter hebben. Zoals iemand op het forum schrijft, zou het hier meer kunnen gaan om de kijkervaring van een visuele uitspatting.

De horror van een industrie in verval spat er in deze film in elk geval vanaf (op de geluidsband bij momenten ondersteund door industrial wave). Verder wordt seks redelijk expliciet gelijkgesteld aan dood. En zeggen dat de Japanse economie een jaar later voor enkele decennia in crisis zou gaan. Tel daar ook nog eens een sterk verouderende bevolking bij. Achteraf is het altijd makkelijk praten. Maar dit was nu toch wel de juiste film op het juiste moment op de juiste plaats.

Body horror porno van de hoogste klasse, deze Japanse cultfilm. Nuja, zo'n geweldige impact gaf de film niet op mij. Ik ervoer het vrij afstandelijk. Erg veel kon het mij niet schelen. Ik onderging het vooral. Er komen wel wat expliciete scènes in voor, maar als bloed zwart ziet in plaats van rood, dan is er niet zo heel veel aan. De film mist zijn effect in zwartwit. In kleur zou de horror vele malen sterker naar voren komen. De vraag is of we daarop zitten te wachten.

Maar creatief is de film wel. Er zit duidelijk vakmanschap in. Je zintuigen worden op de proef gesteld, toch de visuele en zelfs de auditieve. Het geschreeuw en de angst gaan er wel in. Hiermee is Terminator niets vergeleken. Wat een metamorfose tot cyborg. Nu, niet elke scène was raak en vond ik even overtuigend. Soms zag het er echt goed uit, later vond ik het slordiger en nepper.

Een film ook met weinig rustmomenten. Het gaat van de ene harde scène naar de andere. Nogal repetitief en veel van hetzelfde. Ik ervoer de film als lang ondanks de relatief beperkte speelduur.

Het is opvallend lang geleden dat een film nog eens een fysieke reactie van walging uit mij kreeg. Dat is bij deze Tetsuo: The Iron Man alleszins gelukt. Dit is absoluut geen gemakkelijke film. Het valt het best te omschrijven als een Lynchiaanse nachtmerrie die de kijker gedesoriënteerd en gedegouteerd achterlaat. Dit is de volle 64 minuten lang pure gore verpakt in een chaotische trip waarvan ik even moest bekomen. Het sound design is geniaal met walgelijke, vervelende en non-symfonische geluiden. Hier en daar is er een vleugje normaliteit in de soundtrack te vinden, maar dat is schaars.

Het nadeel van dit soort trips vol ultraviolence en gore snel uitmondt in overdaad. Hierdoor valt er na afloop weinig échte substantie te bespeuren. Het is een conceptfilm, dat snap ik wel. Toch verkies ik enig gevoel van rechtlijnigheid in mijn film, als die dan toch zo zwaar wil zijn.

3,5*