Logboek

Kilmer maakt de film met de filosofische eenvoud van::" wat u niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet" En als je dat toch doet heeft diegene een probleem. Perrineau vertolkt zijn rol met verve. Family is the most important thing in your life en dat hebben ze alle 3 op hun geheel eigen wijze met elkaar gemeen.

Losgaan vanuit je hoofd is met alle mentale problemen, waarbij het lichaam nog lang niet aankan wat het hoofd allemaal wil. Emotional dispair gekoppeld aan gebrek aan ware communicatie. Bruce laat redelijk acteerwerk zien als I'm a big big girl, doch sociaal emotioneel verkracht ze bijna zichzelf. De 2 guys Bottomley, haantje en Thomas, de integere spelen goede tegenpolen. Les voor zowel man als vrouw...geef jezelf niet zomaar weg en blijf communiceren.

Intermenselijke relaties in combinatie met de sores van het leven met een inkijkje in dat ieder mens zijn eigen verhaal met zich meedraagt. Dit geheel wordt perfect vormgegeven vanuit een kostschool, Barton, waar de filosofie van de Grieken en Romeinen feilloos wordt toegepast in het aardse bestaan van de docent en zijn leerlingen. Krachtig doch ook vermakelijk spel van Giamatti en Sessa met Randolph als goede tegenpool. Uiteindelijk draait t maar om 1 ding.... welke dat is..kijk de film. Wat is jouw waarheid? Muziek erg goed gekozen.

"Nette"verfilming van deze grootse waargebeurde reddingsoperatie op de Filipijnen. Bratt, Franco en Nielsen leveren gedegen acteerwerk. De verhaallijn is vrij realistisch met wat heftige elementen. Had nog wat beter gekund.

Weer zo 'n ongekend spannend jongerenavontuur van filmmeester Henk van der Linden. Zijn opbouw, correcte articulatie en stunts zonder trucage(bijv. Als de boef met snor van zijn paard gesprongen wordt) blijven van uiterzonderlijk niveau voor die tijd. Ook de filmposities zijn knap gevonden. In combinatie met de dieren en aut(an)(hent)ieke humor is het geheel vermakelijk om te aanschouwen.

stem geplaatst

stem geplaatst

Het leven van een zigeuner. Alain Delon produceerde zelf weer mee. Film schetst het trieste beeld van zigeuners die tot de outskirts en puinhopen worden verbannen om korte tijd te mogen verblijven. Delon is een vrijgevochten man met een ideaal in confrontatie met de gevestigde orde. Meurisse is goede tegenspeler die zelf ook het wat andere pad bewandelt. Al met al typisch Frans en net iets onder gemiddeld voor Delon.

'We need to kill for peace' duidelijkere contradictie kan haast niet als deze uitspraak in de film. Eigenlijk ervaar ik dit als anti-oorlogsfilm. Het nimmer aflatende geratel van vuurwapens i.c.m inslagen van mortieren en raketwerpers maken dit meer een ode aan de internationale wapenhandel die dit soort bloedvergieten als uiterst lucratief ervaart. Doch een ieder die valt heeft een vader, moeder, wellicht ook een partner, broers, zussen en evt. kinderen. En zo is de cirkel weer rond voor de volgende lading. Mogadishu en geheel Somalië lijdt nog steeds onder de burgeroorlog. Filmisch goed weergegeven en houdt continu de aandacht vast. Scott levert vakwerk af.

Een doodsteek aan het communisme en alles wat er mee verbonden is. De beperkende overtuigingen met het absolute geloof in 1 leider die uiteindelijk voor meer doden zorgde dan de hele WO2. Doorheen de historie, Stalin, Mao, Pol Pot en nog meer van die idioten (Poetin vs Navalny), zorgden voor systematische uitmoorden van tegenstanders. Deze film is als een bevrijdende wandeltocht in de uitgestrekte landschappen doorheen meerdere landen, waarbij hun eigen gedachtengoed in de aansluiting op hun veroordeling goed wordt weggezet door iedere acteur. De mens kan een daadwerkelijk verschil maken.. all you need is to take the first step....

Traag, goede opbouw met karaktervol spel van Eastwood, Blossom, Thibeau, Benjamin, Hankin en Ronzio. Kenmerk: t sadistische trekje van de directeur.

1 van de betere films over special forces en tactische operaties. De combinatie met 'reaper' geeft goede inkijk in geavanceerde technologie. Dit maakt de film de eerste 80 minuten boeiend om te volgen. Vanaf min 81 komt er een vergruwelijking in de actiemomenten. Mijns inziens doet dit afbreuk aan het totaal. De finale is er 1 uit de amerikaanse school. Crowe is ook hier weer goed op dreef, de wisselwerking met Kinney is top! En dat belangrijke telefoontjes binnenkomen in een ontspanningsruimte....tja..

Gosling en Robbie zetten op een knappe manier Ken en Barbie neer. Verder lijkt deze film een strijd aan te willen gaan met t patriarchaat doch in Barbie wereld is er een matriarchaat. Uit de conflictueuze opbouw tussen Ken en Barbie, man en vrouw, blijkt eens te meer dat het om de innerlijke processen van de mens gaat, ongeacht geslacht. De ware verbinding die tot stand had kunnen komen werd helaas overgeslagen. En zo komt Barbie uiteindelijk in de finale op platte voeten terecht bij haar gynaecoloog... En dat is dus weer lichamelijk, doch wellicht brengt haar dit meer in verbinding met zichzelf, alle emoties die nl. in de film naar voren komen, zijn gekoppeld aan hormonen -> het menszijn i.p.v popzijn. De ware verbinding waar ik het over had is Hartsverbinding, dat is de sterkste verbinding tussen man en vrouw. Love is the answer. Gemiste kans.... Hoe zou t met Ken zijn...

Voor zijn tijd een bioscoophit met toen ook al magere recensies, neemt niet weg dat ook deze filmeen mooi tijdsbeeld aangeeft over de early 60's in Londen en hoe 'organised crime' zich toen ook al bezig hield. Drake en Porter matchen goed, waarbij de goedgelovigheid van Porter hem brengt in een wereld waar hij niet thuis hoort. Slapstickachtig einde kijkt makkelijk weg, vermakelijk en simpel. Wel goed geschetst: Het danswerk in clubs in die tijd, alleen dat is de film kijken waard.

Varney en Grant met Lewis als tegenpool wordt kolderieke typically 70's british humor. In een aaneenschakeling van , tegenwoordig vrouwonvriendelijk wellicht, slapstickachtige pranking jokes met sex als drijfveer trekken ze alles uit de kast om hun zaakjes geregeld te krijgen. Erg vermakelijk als je kijkt zonder te oordelen. En yeah it wasn't, but life seemed easy those days.

Stallone en Schwarzenegger in 1 film. Bombastische overkill aan actie met de klassieke badguy etc. Film opende goed en was met wat meer verdieping een betere productie geweest, doch dat was niet de insteek van Hafstrøm. Beste scene: Schwarzenegger in zijn Cage in vol Duits tekeer gaand.

Marig scifi actie/horror verhaaltje. Alle clichés komen voorbij veel rip-offs van andere films en natuurlijk sterven ze 1 voor 1, met luchtsluizen, zuurstofvoorraden enz. Eentonig, nergens vernieuwend of verdiepend. Filmisch best wel goed in elkaar gezet, daarom 1/2* erbij

Traag doch goed uitgesponnen thriller drama waarbij de titel" Het pad van de haas doorheen de velden" de lading dekt, daar verschillende gebeurtenissen doorheen het leven van de hoofdrolspelers, Trintignan en Ryan, een directe aanleiding zijn voor het verloop van de film. De psyche en het verlangen worden goed aan elkaar gekoppeld met kleine verwijzingen naar eerdere personen en gebeurtenissen. In de Finale bijv. het café met biljart(ballen) en de ene poster aan de muur. Ook Massari en Farrow geven goede acte de présance. Geduld is een schone zaak bij het bekijken van deze film. (144min.) 3,75*

Producer Nicolas Cage, hoofdrolspeler Nicolas Cage. Dit keer zit Cage goed in zijn rol als getraumatiseerde psychopaat, die ervan overtuigd is dat Kinnaman de persoon is die hij moet hebben. Het geheel wordt geschetst als goed tegenover kwaad. God tegenover zijn gevallen Engel. Het licht blijkt sterker en hoe dat zich verhoudt tussen de twee maakt deze film bovengemiddeld. Ik ervaarde wat The Hitcher met Rutger Hauer momenten. Muziekkeuzes zijn goed geplaatst, overgang van Jimmy Radcliffe's Without your Love naar Alicia Bridges' I love the Nightlife.... jammer van de Travoltaimitatie.

Originele serie was relaxt kijken. Deze film is een over the top gejaagde versie, waarbij een mannelijke nyfomaan een ik houd het bij 1 vrouw wannabe politieagent tegenkomt en vervolgens ook nog boeven moeten gaan vangen. De humor is below zero, de stunts met motoren etc. krikken het niveau ietsje op. Beste shot: Erik Estrada in de ambulance.

Hitchcock pur sang. Goede opbouw, Stewart acteert weer vanuit een patriarchale rol. Grace Kelly is een beauty in pure feminité en sluit in haar rol aan in het avontuurlijke wat Stewart in het begin aan haar vraagt, alleen tegen welke prijs? Corey doet zijn best. Het theatrale aspect van de scènes in elke huiskamer wordt perfect geënsceneerd en uitgevoerd. Tot aan t eind toe fascinerend.

Jammer, had meer in gezeten. Paxton doet zijn best, Gammon is vermakelijk en Wahlberg een goede pain in the ass. Verhaal blijft flinterdun, plusje voor de relatielijn van Paxton.

stem geplaatst

Snelle film over de ruim 60.000 vermissingen die er per jaar in Frankrijk plaatsvinden. Attal speelt met verve zijn rol als geïrriteerde policier die aan der lijve ondervindt hoe er door de politie wordt opgetreden als zijn vrouw vermist raakt. Opvallend is dat de politie mogelijkheden wegstreept i.p.v. van alles uit te gaan wat eventueel mogelijk zou zijn. Goed spel kijkt goed weg 3,25*

Cusack speelt mooie rol als een jonge volwassene die door zijn eigen herspinsels zijn relationele leven m.b.t vrouwen om zeep helpt. Dit gekoppeld aan controle door aannames maakt deze film een aangename vertoning. Hjejle geeft uitstekend tegengas en tilt Cusack uiteindelijk naar een next level. Mooie quote: " I now sell 5 copies of the Beta Band "

stem geplaatst

Jane Birkin máákt deze film door top te acteren. Verder is dit een soort van roadtrip in de 70's, waarbij Dallesandro niks meer dan een onderdrukker speelt die, op basis van zijn eigen voorkeur, Birkin gebruikt op zo'n manier dat zij m gaat geloven en afhankelijk van 'm wordt. Birkin's laatste opmerking slaat de spijker op zijn kop en confronteert Dalessandro met zijn ware aard. Baanbrekend voor de jaren 70, doch in deze tijd wellicht voor velen nog steeds een heftig gebeuren. Ook de striptease in de loods..een schrijnend niveau, doch in de 70's waren er wel meer schrijnende zaken ten aanzien van sexualiteit, onder het mom van vrijheid/bevrijding. Neemt niet weg dat dit een film is met de impact zoals toendertijd was bedoeld. 2,5* extra 0,5* voor acteren van Birkin.

Krachtig op waarheid gebaseerde thriller, die gekoppeld is aan de Turner diaries, welke gelinkt is aan ultra nationalistisch gedachtengoed, gepredikt door fanatiekelingen met swastika etc. Tevens een goede impressie van hoe 1 persoon zich boven het systeem wil verheffen en daar alles voor opgeeft. Tevens 'luguber' wetende dat er organisaties in de us of a zijn die dit gedachtengoed nastreven en enkelen van hen daadwerkelijk in het Capitol stonden op 6.1.2021. Goed spel van Hault en Law.

Een meisje dat wordt opgevoed door een Androide die gebouwd is door mensen met de intentie betere mensen te creëren. Cirkel is rond in de finale van de film met het ware doel wat voor 'Swank' bedoeld was. Uitwerking had nog beter gekund qua plot, 1 stuurt alles. Menselijke emotie is de bottleneck doch tevens de katalysator. Goed bedacht.

Laatste deel met terugkerende elementen, "chicken" etc., waarbij Marty uiteindelijk door schade en schande wijs geworden een beslissing neemt die zijn toekomst in het positieve zet. Wellicht de grootste boodschap doorheen de 3 films, wordt je bewust van je gebreken. Als je er bewustzijn op hebt kun je verandering aanbrengen en door breek je de ingesleten patronen.

Na herhaaldelijk gezien te hebben, nu dan toch kenmerkend de beste van de 3 films. Eigenlijk komen de 7 zonden in deze film voorbij die op zo een manier verweven met elkaar zijn dat verleden en toekomst elkaar beginnen te beïnvloeden, wat zijn sporen nalaat in het "heden" dit tussen aanhalingstekens, omdat er geen heden is slechts de perceptie ervan, startende met hebzucht door de aankoop van de almanak. Het verweven van meerdere tijdlijnen in hetzelfde moment maakt dat dit deel boven de rest uitstijgt. Er hadden nog lijnen bij gekunt, doch wellicht zou dat voor de doelgroep destijds te complex geworden zijn.

Mooie trilogie, in deel 1 met kenmerkende 80's aspecten gekoppeld aan dromen, wensen, verlangens en rationaliteit. De zoon van Chuck Berry op t podium is briljant gevonden.

Meesterlijk acteerwerk van Signoret en Delon. Schaakspel met inzage in de Franse plattelandsgemeenschap en een verrassend einde.

Left out, after this moment all will come, de onvermijdelijkheid van het lot gekoppeld aan hen die aan de touwtjes trekken en hen die er aan vast zitten. Een paar phrasen uit deze film, waarin wanhoop wordt verbonden aan bezinning in overleving. De menselijke geest is kunst op zichzelf in het creëren van de waarheden die hem doen overleven en ontsnappen op de grenzen van werkelijkheid en fantasie. Wat is waarheid? Destructie is gekoppeld aan creatie. Dafoe acteert top, zijn lichaam toont het verval aan van de eerste regels in de film.. alleen kunst blijft. De symboliek van overleven met de duif op het balkon is goed gebracht. Kruising van existentialisme en magisch realisme in surrealisme. Knap werk van Katsoupis, de uiteindelijke bevrijding van het geheel is in het eindshot mooi neergezet.

Ok Guys let's burry it in the backyard. Aldus de stopzin in deze aparte film. Acteerwerk is ridicuul, de teksten beneden alle peil... tot t laatste 1/2uur, dan komt filosofie gekoppeld aan religie in tekstuele vorm samengesteld aan de orde, naar mijn idee om het eindcredo van deze film "darkness cannot drive out darknessbonly Light can do that and hate cannot drive out hate, only love can do that" MLK Jr. vorm te geven. " You and I are on the edge of the oppositie spectrum of life " leidt dit in. Niveau is bedroevend, de boodschap die de regisseur voor ogen had valt volledig weg. 2* voor Eric's filosofische woorden.

stem geplaatst

Had zoveel meer in gezeten. Toch goed verhaal over hoe westerse gehei.e diensten te werk gingen om spinnen op te sporen..

Laughton als meesteracteur in deze theatrale film met als antagonisten Dietrich en Power. Het geheel wordt krachtig verwoord in perfect Engels met de nodige kwinkslagen. Ook visueel wordt er gebruik gemaakt van humor die zo uit de "stomme" film kan komen. Plot zit goed in elkaar. Klassieker in zijn genre in de 50's van de vorige eeuw