Meningen

We noteren 1966, een paar jaar voor de maanlanding. Het zou sterk zijn dat een lokale Ijslandse boer veel kaas heeft gegeten van de rat race naar de maan tussen de VS en de SU. Hij zal wel gedacht hebben welke twee rare snuiters er rond zijn boerderij ronddwalen, maar dat is het zowat.

Vooral de eerste tien minuten waren erg amusant. Een olijk duo die met wat licht gekibbel er een komisiche boel van maken waarbij de vlag heilig is en ten koste van alles beschermd moet worden. Laat het nu net die vlag zijn die verdwijnt.

Erg leuk gedaan dus al had ik wat meer confrontatie met de boer (Ingvar E. Sigurðsson) gewenst...

Een vrij luchtige speelse film met de stad Rome als rode draad doorheen alle verhaaltjes. Een mozaïekfilm ook, maar de verhaaltjes hebben niet echt invloed op elkaar of komen niet met elkaar in aanraking. Vreemd en absurd bij momenten. Neem nu de plotseling beroemde Leopoldo die van geen hout meer pijlen weet te maken nadat hij wordt behandeld als een wereldster.

Het meest interessante verhaal vond ik dat van het gehuwde koppeltje dat elkaar kwijt raakt. Elk afzonderlijk creëren ze nog een aparte verhaallijn. Maar ook de zingende tenor vond ik wel leuk en dan springt die douchescène op het podium wel uit het oog.

Woody Allen slaagt erin alle verhaaltjes mooi te combineren in een prima montage en cinematografie. Het decor van Rome is dan ook de ideale partner om alles aan elkaar te lijmen.

Qua benadering van wie of wat een vampier is, toch eens een andere benadering dan de klassieke vampieren versie. Dit is er eentje met issues, met een depressie lijkt het haast wel. Onze vriend is verliefd op een stripper en wil haar tegen zonsopgang leegzuigen. Eerst wil hij echter met haar praten en wil hij meer te weten komen over de mensheid.

Veel oeverloos gepalaver dat als saai wordt ervaren. Beetje telepathie hier en daar, maar alle andere kenmerken die vampieren zo sieren, laat ze hier maar achterwege. De horror eigenlijk ook, tenzij je vampieren eng vindt natuurlijk ...

Het is zo'n typische nineties dertien in een dozijn film, B-film en cheap, zwak acteerwerk, vooral van de man dan. Beetje zwoel en erotisch al komt wat in de buurt komt louter in het begin en op het einde voor. Een aanrader? Niet echt, maar ook niet bitter slecht. Toch alvast géén voordeel van de twijfel ...

Bijzondere en aparte film van Malick zoals hij er wel meer heeft gemaakt. Niet voor iedereen weggelegd denk ik en ik heb er ook wel gemengde gevoelens bij. Centraal staat de amoureuze geïdealiseerde relatie tussen Neil en Marina. Erg knappe beelden, zeer geromantiseerd en stijlvol gebracht. Prachtig camerawerk ondersteund door klassieke muziek. Visueel een pareltje op dat vlak en wellicht komt dit op het grote scherm met luide boxen nog beter tot zijn recht.

Neil is verder wat een vreemd personage, laat nooit het achterste van zijn tong zijn, praat zelfs amper in de film. Vervelend om hem te doorgronden of in te schatten. Weet niet goed of ik hem nu sympathiek moet vinden of niet. Met Marina daarentegen wordt veel meer gedaan en zij komt dan ook beter tot haar recht.

Tegelijk lopend met hun wedervaren heb je de geloofscrisis van priester Quintana. Beetje vreemd ook, maar kan in principe wel parallel lopen al boeide dit subplot me minder.

Feit is wel dat de fase waarin een relatie zich ontwikkelt en men er zich naar gedraagt wel interessant is om bij stil te staan. Een mens draait rond emoties en laat er zich toe leiden. In hoeverre zelfs dat we ons kunnen afvragen of we nog onszelf zijn op dat moment. Onzekerheid, twijfels en keuzes maken ... het is zo bepalend voor je lot of toekomst. Los van het feit of je er nog een religieuze component wil aan toevoegen...

Sterk drama tot waartoe religieus fanatisme kan leiden. En allen - van the Bible belt, over de Jehova’s tot andere dominante (sub)religies - zweren ze de waarheid in pacht te hebben en indoctrineren ze hun volgelingen tot kneedbare schapen.

Er zijn vroeger bij mijn oma - waar ik inwoonde - ook nog Jehova’s langs geweest om bijbelles te geven. We zijn ook nog naar hun bijeenkomsten geweest. Wij hebben gelukkig nooit de druk ervaren toen we er na een jaar ofzo mee ophielden. Er zijn echter tal van andere verhalen bekend, ook in de media van uitgetredenen. Al hebben wij er wellicht nooit echt bij gehoord, zo bleven de kruisbeelden en Mariabeeld gewoon in de living staan als ze kwamen. Ze maakten daar ook uiterlijk geen probleem van...

De film dan. Prima en sobere weergave denk ik van hoe de groepering handelt. Het was me wel niet helemaal duidelijk wat voor Sara de trigger was om uit te treden. Zelfs tijdens het samenwonen met haar vriend sprak ze nog openlijk om pelgrim te worden. De ommekeer was vervolgens wel erg plots en tegenovergesteld. Verder wel fijn acteerwerk, authentiek ook. Graag naar gekeken.

Bijzondere Vlaamse film over een seriemoordenaar in het toilet in het station van Kortrijk. Beetje een belabberd werkje met slecht en geforceerd acteerwerk. Hier en daar zag ik er wel de humor wel van in. Het is die humor - voornamelijk van absurde aard - die toch wel wat dat extra beetje peper en zout toevoegt aan de film.

Niet dat het allemaal zo geweldig is. Veel dialect ook wel, misschien minder toegankelijk dan voor onze Noorderburen. Had er nog nooit van gehoord, maar al bij al blij deze gevonden te hebben. Zwevend tussen 2,5* en 3,0*.

Leuk om Bert Gabriëls, de standup comedian, hier ook even aan het werk te zien.

Door sommige mediakanalen bestempeld als Almodovar's beste film. Dat lijkt voor me een brug te ver. Deze komt nog niet in de buurt van bvb Hable con Ella. Todo sobre Mi Madre is een ode aan de vrouw. De vrouw staat centraal in de film met ook nog een aantal transseksuelen. Het eerste deel vond ik nog redelijk interessant, maar naarmate de fim vorderde kon het me amper begeesteren. De casting en de cinematografie zat wel goed, maar voor de rest deed de film me niet al te veel.

Ik vond het plot wat een beetje van het goede teveel. Het drama wat de zoon overkomt was ruim voldoende om een film rond te bouwen. Almodovar's besliste er anders over (terecht zo blijkt hoe hij ermee in de prijzen viel), maar niet voor mij dus.

Mijn vijfde Faraday intussen. Had er eigenlijk wel meer van verwacht. De verwachtingen liggen na About Elly en The salesman onder andere hoog. We bevinden ons op een familiefeest dat toch wel een half uurtje in beslag neemt. Het feestje geeft de aanleiding om de personages te kaderen. Niet altijd simpel om te volgen trouwens wie wie was.

De ontvoering vervolgens doet de sfeer omslaan. Veel informatie is er niet. Een echt onderzoek evenmin. Wat volgt is naast de ontreddering wat gebakkelei over een stuk goedkoop aangekochte familiegrond, maar wat meer is dat de aap uit de mouw komt wie de echte vader is van Irene. Veel gehakketak en geruzie die me eigenlijk gestolen kon worden.

Erg slordig plot, ook op het einde wanneer alles goed komt. Simpel, eenvoudig, zonder poespas hoewel de ontvoerders ook erg amateuristisch te werk gingen. Het einde lijkt open te zijn en het is onduidelijk wat het laatste shot wil vertellen, maar dat er twijfels zijn, is wel zeker. degelijk, maar ik miste the finishing touch wat.

Voor mij als Vlaming was het niet altijd duidelijk wat er altijd werd gezegd. Bij momenten wat gemompel en ook wat aan de stille kant. Nu, de ruime context werd wel begrepen. Wel bijzonder zo'n film uit de Nederlanden in zwart wit, zie je niet zo heel veel. C’est arrivé près de chez vous, maar dat is al enige jaren geleden.

Mooie setting om de jaren 70 weer te geven, zo daags na de verloren finale van West-Duitsland. Het leven gaat door, maar de straten zijn leeg, weg is de euforie, weg is de uitgelatenheid. Ook in die geest de verdwijning van een klein meisje, ontvoerd wellicht. Het werpt mee een schaduw over de twee jongens Jonas en Daan. Lotgenoten voor één dag lijkt het wel, want voorts zijn ze erg verschillend.

Best aardig gedaan, sfeervol, leuk om te volgen, maar geen film die ik lang zal koesteren.

Een zuivere familiefilm voor het hele gezin waarbij een hond de hoofdrol opeist in het koude en woeste Alaska. Togo mocht dan misschien te klein zijn en minder sterk ogen, zijn dapperheid, doorzettingsvermogen en koppigheid overtreft alle andere honden. Een ideaal sausje dus voor Disney om er wat van te maken.

Grootste pluspunten zijn toch wel het fenomenale landschap. Sowieso erg mooi, maar ook zeer goed in beeld gebracht. Ook de opbouw is prima met af en toe een flashback van het leven van Togo. Vertederend en grappig, beetje sentimenteel ook bij momenten, maar dat hoort er gewoon bij. Ook Dafoe doet het prima.

Een must see voor dierenliefhebbers en specifiek hondenliefhebbers.

Fijne film met een bepaalde luchtige komische touch gepaard met een stevig onderwerp als de vluchtelingencrisis. De film geeft een interessante inkijk over het leven en de verwachtingen van een vluchteling die per toeval terechtkomt in Finland. Een aantal functionarissen moet dan beslissen over je toekomst en bepaalt zonder de regio ooit gezien te hebben of het al dan niet veilig is in je thuisland.

Maar dit is geen drama, eerder komische film met charismatische personages. Geweldige scènes in het restaurant met de al even droge Kuosmanen. Ondanks de luchtige aanpak blijft de problematiek rond vluchtelingen steeds op de achtergrond meezweven.

Ik moet dringend wat meer van Kaurismaki zien, want dit smaakt naar meer. Fijne aangename film met een innemend sfeertje. Leuk!

Een film die de wilde fantasieën van het martelen de vrij loop doet gaan in een setting van het Middeleeuwse Japan. Het waren vooral de vrouwen die deze eer te beurt vielen in deze film. Een film die echter een beetje gedateerd aanvoelde, want de gecreëerde gruwel was weinig schokkends. Inventief en creatief was men wel. Dat zag men al in de openingscredits van de film.

Een film die eigenlijk bestaat uit drie aparte delen. Niveau lijkt me gelijk te zijn. Er is er niet echt één die er uit springt. Allen hebben ze wel iets. De eerste twee handelen over de verboden liefde en laatste is de eerder het decor van een tatoeerder die op zoek ging naar inspiratie.

Niet archislecht, maar geweldig is het niet allemaal. Leuk om eens één keer gezien te hebben. Acteerwerk zoals hier al gezegd karikaturaal en theatraal en dat kan misschien wel een afknapper zijn.

Hoewel ik het meesterschap van Ozu best kan volgen, begeesteren zijn films me iets te weinig. Die minimalistische cinema uit het alledaagse leven maakt het tot een extra uitdaging wanneer deze lang uitgesponnen worden in tijdsduur en bovendien de kijker veronderstellingen laat doen van wat er zou kunnen gebeurd zijn. Want bepaalde onderwerpen worden vermeden en worden verhaald met enkel scènes van wat vooraf en wat erna gebeurt.

Dit gezegd zijnde zeker wel op een bepaalde hoogte genoten van Tokyo twilight. Een film in de lijn van de andere producties die ik al van hem zag. Het leven zoals het is tussen families met alle tragedies, verwachtingen en emoties die daarmee gepaard gaan. Geen sentimenten, integendeel zelfs. Het maakt dat het allemaal wat afstandelijk wordt beleefd. Sereniteit en ingetogenheid staat dan ook centraal in vele films van Ozu.

De miserie en het lot wordt gedragen, vooral door de vader dan. Een film met wat saaiere momenten die het geduld van de kijker op de proef stelt, dit afgewisseld met rake scènes zoals die van de trein. Wisselend succes voor mij, maar eentje die ik wellicht moet herzien om hem volledig te waarderen of te beoordelen.

Een degelijke en interessante film van Ozu die aanzet tot nadenken van hoe we in ons gejaagd leven moeten omgaan met dierbare relaties. Sommigen hebben het niet makkelijk of durven moeilijk hun mening geven tegenover goede vrienden of dichte familieleden wanneer iets hen niet zint of niet past. Ook in deze Tokyo story kijk je naar een ouder koppel dat op bezoek gaat naar hun kinderen in het verre Tokyo. Hoewel ze welkom zijn, worden ze ook ervaren als last. Niet omdat het koppel zelf vervelend is, maar wel omwille van tijdsgebrek of gewoon omdat het verplichte nummertje hen geen voldoening geeft. Er openlijk over communiceren is dan eveneens een brug te ver.

De ontwikkelingen in de film leiden tot betreurenswaardige momenten als kijker. Het is een film over onthaasting en de rush die we vandaag de dag zo goed kennen. Kwantitatieve bezigheden in plaats van kwalitatieve momenten over zaken die er echt toe doen. Ook eventuele pijnlijke gebeurtenissen die nog niet zijn uitgeklaard, kwamen hier even naar boven bij één van de kinderen. Als je dood en begraven bent, is het te laat.

De film geeft een serene poëtische sfeer weer ondersteund met zachte muziek. Beetje traag en één met veel dialogen en sfeerbeelden. Heel erg veel gebeurt er niet, maar de boodschap erachter is des te belangrijker. Mooi!

Ik kan alleen maar bovenstaande berichten onderschrijven. Sterk familiaal drama waarbij de hechte structuur toch meer uiteen ligt door de diverse gedragingen van een aantal familieleden. Daarom niet steeds erg dramatisch, alleen de normale gang van zaken tussen bijvoorbeeld de kinderen van het gezin en diens ouders. Nu, de vader was wel een buitenbeentje. Niet voor het eerst behandeld, maar ik kan me niet direct een soortgelijke film voor de geest halen waarbij een ontslagen vader rondzwierf op straat op zoek naar een job, maar dit niet kon vertellen aan zijn vrouw. Moet vroeg of laat uitkomen natuurlijk. "Het is niet wat je denk!", Haha, hoe moet je het anders interpreteren?

Niet dat dit in het Westen niet zou kunnen voorkomen, maar ik denk dat dit euvel in de sterk arbeidsbewuste Japanse cultuur aanzien wordt als een soort falen en gevoel van schaamte. Liever had ik gehad dat de film daar dieper op in ging gaan. Zat prima in elkaar totdat men voorbij halfweg de regisseur een ander pad bewandelt en voor mij de film gewoon om zeep helpt met diverse onrealistische plotwendingen die niets meer met de film te maken hadden. Gelukkig sloot de film nog sereen af.

Beetje ontgoocheld dus, maar in zijn geheel me zeker vermaakt en geboeid gekeken naar de familie Sasaki en hun besognes.

Een verzameling kortfilms over Tokyo die wat alle kanten opgaat. Geen Japanse regisseurs achter de knoppen en misschien ook mede daardoor niet echt de sfeer van Tokyo kunnen opsnuiven, Bong daarbij uitgezonderd.

De film slaat alle kanten op en de kwaliteit of de amusementswaarde lijdt daar toch wat onder. Bong is veruit de beste van de drie met een bijzondere aandacht voor de hikikomori waarbij een man zichzelf opsluit en geen contact meer zoekt met de buitenwereld. Zeer sereen en poëtisch weergegeven met onder meer die pizzaleveringen.

Dat eigenaardige creatuur van Carax vond ik er wat over, weinig overtuigend en meer een karikatuur. Het begon me na twintig minuten ook te vervelen en irriteren.

Van Gondry begreep ik de clue niet zozeer al vond ik het individualistische samenspel van het koppel wel interessant. Ook de kleine woonst waar ze tijdelijk konden verblijven en hun zoektocht naar een eigen stek geeft wel die typische benepen ruimtes weer waar elke vierkante cm wordt benut.

Mijn derde Dolan nog maar. Nu niet dat de man al zoveel films heeft gemaakt in zijn nog steeds jonge carrière. Jammer dat hij het momenteel allemaal wat gezien heeft. Hopelijk vindt hij snel nieuwe moed om er tegenaan te gaan.

Een vrij vreemde film over een man die naar de begrafenis gaat van zijn vriend. De relatie tussen hen was niet openbaar en de moeder heeft geen flauw idee wie hij eigenlijk is. Gewoon 'een' vriend, niet 'de' vriend. Neen, zij is in de waan dat haar zoon een relatie had met Sarah. Sarah die nota bene niet aanwezig was op de begrafenis. De andere zoon en dus de broer van de overledene, kent het geheim wel en laat niet na te pas en te onpas zijn verbale en fysieke agressie te botvieren op Tom.

Hier en daar enkele knappe scènes. Vooral de contacten met de moeder vond ik fraai. Ongemakkelijk ook en die scènes leidden tot een hoogtepunt wanneer er een valse Sarah opduikt. Geen meesterwerk voor mij, maar wel meer dan degelijk.

Best een grappig filmpje met een ecologische boodschap. Je kan het natuurlijk ook omdraaien en triest vinden. Het is maar hoe je het bekijkt. Leuk wel hoe dat mannetje zich de pleuris loopt om al het op het grond gevallen afval op te rapen. Een short met een boodschap. Kort en krachtig.

Visueel nogal simpel, maar wel geslaagd.

Ik zag er recent van Sciamma ook een aantal, nog eentje te gaan. Prima regisseuse en iemand die op mijn lijstje staat om blijvend te volgen. Thematiek steeds binnen dezelfde wateren, maar ze brengt het steeds authentiek en erg sereen.

Ook Tomboy dus waarbij interseksualiteit opspeelt bij een 10-jarig meisje dat zich een jongen voelt en zich daar ook naar gedraagt. Ook qua uiterlijk leunt ze dichter tegen een jongen aan. Zeer sterke acteerprestatie Zoé Héran die erg natuurlijk en met veel flair speelt. Ze lijdt duidelijk en heeft het moeilijk dit te uiten naar de buitenwereld. Ik begreep haar moeder wel, maar vond het tegelijk erg vernederend en niet de juiste manier om de waarheid te vertellen.

Prima rollenspel tussen Laure en haar zus en met de andere kinderen. Knap plot verteld vanuit het standpunt van Laure (en de andere kinderen). Mooi!

Verrassend lage score...

Blijkbaar bestaat er een hele reeks rond Tomie. Ondanks de flauwe quoteringen was ik toch aangenaam verrast, zeker omdat het mijn 1e Tomie betreft. Een mysterieus meisje duikt op in drie verschillende korte filmpjes. Leuke Japanse anthology. Geweldig is veel gezegd, maar ik vond het best OK. Alle drie de delen zijn vrij gelijkwaardig.

Het eerste deel is meer tienerhorror waarbij Tomie telkens opnieuw opduikt, wat er ook met haar gebeurt. Ik vond het personage wel mysterieus en creepy. Zwijgzame blik, griezelige glimlach. Fijn! Die lijn wordt doorgetrokken naar de andere delen.

De fotograaf denkt een geweldige one night stand beleefd te hebben, maar er is heel wat meer aan de hand. En in het andere deel lijkt ze een losgeslagen feeks die haar vriend oplegt een zwerver te doden. Van genoten! Wil ik wel meer van zien.

Ik heb Tomorrow never dies steeds als een vermakelijke Bondfilm ervaren en dat gevoel heb ik nog steeds. De idee van de gemanipuleerde en eenzijdige media wordt in de film wat met de haren getrokken, maar het is wel steeds bij mij blijven hangen als "maatschappijkritiek" en interessante invalshoek voor de film. Het is eens iets anders dan de doorsnee megalomane gek die de halve planeet om zeep wil helpen met kernkoppen of andere massavernietigingswapens. Pryce doet het dan ook behoorlijk in zijn rol. Pierce Brosnan lijkt zich echt goed te voelen als Bond en zet zijn personage met verve neer. Hij amuseert zich, dat is duidelijk.

Michelle Yeoh doet het uitstekend als collega-spion aan Chinese zijde. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en ook geen vrouw die zomaar zwicht voor de charmes van Bond. Leuk duo alvast en de actie met beiden werkte aanstekelijk. Teri Hatcer daarentegen kreeg een pak minder screen time en haar personage Paris werd te weinig uitgewerkt waardoor het meer op een lege doos leek. Het leuke personage van Dr. Kaufman is met haar verbonden, ook jammer dat we geen staaltjes van hem te zien kregen van zijn vakmanschap eerder in de film.

Tomorrow never dies is wederom een Bond geworden met fijne humor en oneliners met vooral veel actie. De BMW-scène is enorm vermakelijk, net als de bike race en de vlucht uit de Carver tower. Degelijke film, maar zeker niet te hoogstaand. Nipte voldoende, 3,0*.

Geen idee waarom ik deze toch opgenomen heb. Vermoedelijk omdat de trailer er best leuk uit zag. Had ik misschien beter niet gedaan. Het begon nochtans allemaal niet zo slecht. Het eerst gedeelte was zelfs best aangenaam, maar vanaf de ontmoeting met Clooney’s ging het alleen maar bergafwaarts met de film

Beetje rommelig en warrig bij momenten. Zeker naar het eind ertoe moest ik er me echt naar heen slepen. Weg magie ook. Best wel leuk gegeven met die speld en Tomorrowland zag er best fijn uit. Jammer dat de ziel er wat werd uitgehaald. Niet dat het anders zo bijzonder was, maar toch.

Visueel wel best prima, inhoudelijk zakt het wat in. Disneygruwel ten top met een moralistisch ondertoontje. Niet echt mijn ding...

Op Hotaru no Haka (1988) na het beste dat ik al mocht zien van Studio Ghibli. Wondermooi animatiefilm waarmee Studio Ghibli zich destijds definitief mee op de kaart heeft gezet. Het wezen Totoro zelf werd commercieel gelinkt aan Ghibli en ging als knuffel (ed meer) vlot over de toonbanken.

Het verhaal is subliem in zijn eenvoud waarbij twee meisjes op het platteland gaan wonen omdat hun moeder nabij in het ziekenhuis herstelt. Het is even wachten op Totoro zelf, maar die geinige zwarte wollen spinnetjes geven al direct een impressie van de wonderlijke wereld van Miyazaki. Er straalt een enorme positiviteit uit van de film waardoor het lijkt dat de wereld rooskleurig is. Een lieve film waarbij de natuur centraal staat en waarbij de muziek zacht doorheen de film golft.

De bosgeesten en de katbus zijn mysterieus en intrigerend, maar zijn eveneens vertederend. Details springen uit het oog en visueel is de film een pareltje. Kinderen én volwassenen kunnen zich optrekken aan de fantasierijke wereld van Miyazaki. De scène aan de bushalte is er eentje om te koesteren en symbool staat voor de film. Die scène - die vriendschap, onschuld, eenheid en mysterie uitstraalt - is hét symbool van de film geworden en misschien wel van Studio Ghibli in zijn geheel. Knap!

Toni Erdmann stond ook bij mij al eventjes op mijn verlanglijstje. Toni erdmann vertelt het verhaal van een 65-jarige man die op zoek is naar de liefde en contact van/met zijn dochter. Hij stelt vast dat ondanks haar schijnbaar geslaagde leventje er er nog bitter weinig overblijft van de opvoeding die hij haar gegeven geeft. Winfried, een wat verwaaide eenzame gescheiden man heeft het zelf amper onder controle. Zijn dochter, ietwat verwaand en strevend naar het ultieme "geluk" door te streven naar een topcarrière bij een olieconcern met als grootste offer haar eigen identiteit. Verwaaid en verwaand, slechts 1 letter verschil, maar ze staan mijlenver van elkaar verwijderd.

Hoewel het uitgangspunt uitermate boeiend is toch lang zitten twijfelen of ik deze prent een 3,0* of een 3,5* zou geven. Er zijn toch enkele minpuntjes die ik minder goed uitgewerkt zag. Eerst en vooral speelt de lange speelduur me parten. Ik denk dat de film krachtiger is wanneer Ade er een half uur kon afprutsen. Het is niet onmogelijk om een erg sterke film te maken die niet langer duurt dan 120 minuten.

Nu, de lange speelduur is maar een detail. Ik verwachtte eerlijk gezegd iets meer vuur, passie en weerstand van Ines. Een weerstand om haar succes die ze zelf verwezenlijkt te beschermen ten aanzien van haar simpele afkomst en een infantiele vader. Ok, dat zou misschien een wat clichématig verhaal opleveren, maar met een gedesillusioneerd bad end los je dan ook al veel op ...

Voorts vond ik het optreden van Winfried op die stijve feestjes en belangrijke meetings wat vreemd, sowieso als buitenstaander en al evenzeer door zijn slordige indruk. Wie neemt er nu zijn vader mee naar zijn werk (het mag voor mijn part ook je moeder zijn?). Beetje absurd allemaal, maar het levert wel mooie cinema op en je ziet in de ogen en houding van Ines de schaamte én het gemis naar haar jeugd terug in 1 moment. Geluk is niet het streven naar succes, dat is duidelijk in deze film. Deze subtiele maatschappijkritiek wordt erg mooi gebracht door Ade, op een manier die totaal los staat van een moraliserende vinger.

Toni Erdmann is geen film voor het grote publiek, daarom zat er toch wat te weinig vaart in. Wegens de goede acteerprestaties en het uitstekende uitgangspunt toch een degelijke en goede 3,5* waard.

Een bijzonder ingetogen film over een man die zijn eenzaamheid nog maar moeilijk een plaats kan hoeven en vervolgens zich vastklampt aan die ene relatie die zijn pad kruist.

De film maakt vooral indruk voor de erg poëtische en serene aanpak. Zachte pianomuziek die doorheen de film geweven wordt, de rustige verhaalstem en prima cinematografie die rust uitstraalde.

De speelduur is beperkt, maar elke minuut wordt benut om je mee nemen. Ontroerend met een vleugje romantiek en drama. Toch wel van genoten van dit pareltje!

Het moet zowat het ergste zijn wat je als ouder kan overkomen. Je kind weggerukt zien uit het leven, uit zijn/haar toekomst. Tonio is een pijnlijk en sterk portret geworden van hoe het gezin Van der Heijden omgaat met het verlies van hun zoon. Een moeilijke missie alvast voor Paula Van der Oest om dit in beelden te gieten, maar ze slaagde mijn inziens in haar opzet om een sereen portret neer te zetten al is de film niet feilloos.

Het verloop van de film blijft boeiend doordat men opteerde om aan de hand van flashbacks terug te grijpen naar de mooie momenten van Tonio als baby, kind of tiener. Soms een beetje te veel verspringend waardoor er te bruusk wordt gerammeld met je gevoelens. Het leidt ertoe dat je betrokkenheid met de tragische gebeurtenissen afvlakken. Sowieso prachtvertolkingen van Bokma en Lodeizen. Hier en daar pijnlijke beelden, van zowel de DVD als de stuntelige beleefdheidsgesprekken met Jenny of andere studenten.

Nooit echt mijn hype geweest destijds. Ik was sowieso wat te jong toen deze uitkwam, maar toen deze eindeloos draaide in de jaren 90 er nooit wild van geweest. Nu wou ik hem nog een keertje zien in afwachting van Maverick, maar ook deze zal ik voorlopig even aan me laten voorbij gaan.

Wat me voornamelijk opviel waren de erg sterk visuele beelden van de actiescenes met de straaljagers. Zeker voor een film uit 1986. Erg sterk gedaan en meteen al de grootste troef van de film. Voor de rest is het echter weinig soeps. Tom Cruise die als womanizer het publiek naar de zalen lokte, was één van de elementen waarom deze film aansloeg.

Inhoudelijk daarentegen erg matig en hoe kan het ook anders zeer cliché. Sfeervol, maar inhoudsloos met wat spierbalrollerij, meer is het jammer genoeg niet.

Deze film lang voor me uitgeschoven, maar deze uiteindelijk toch meegepikt op het grote doek. Nooit een grote Top gun geweest, maar ik denk dat dit vervolg best geslaagd genoemd mag worden. Inhoudelijk misschien niet te hoogstaand, maar er zijn wel enkele scènes die in het oog springen naast het feit dat er ook enkele zijn die ergeren.

De meest beladen en boeiende scène was die toch tussen Kilmer en Cruise getuigend van een wederzijds respect en jarenlange vriendschap. Ook Connelly heeft een prima bijrol. Elke scène mét haar was niet zomaar nutteloos, niet zozeer inhoudelijk, maar vooral wat haar talent betreft.

De verwijzingen naar het verleden zaten goed al lagen de scènes met Goose Jr. en Sr. er soms te dik op. Net als het traditionele tegenwerken van de zogenaamde blinde en domme eigenwijze oversten. Cruise deed het overigens ook goed en de actiescènes waren zeker een moeite, uiteraard wel allemaal met een Hollywoodiaanse korrel te nemen.

Niet Hitchcock's beste, neen, maar toch heb ik er geen spijt van gehad deze film gezien te hebben. Hoewel over hetzelfde onderwerp - de Koude Oorlog - toch een totaal andere insteek dan zijn vorige film Torn curtain. Bij Topaz wordt de klemtoon gelegd op spionage en contraspionage. Topaz is natuurlijk een film die beter tot zijn recht komt binnen zijn tijdsgeest, maar een echte topper overstijgt de tijd. Echt begeesterend wordt het echter nooit.

De film komt pas echt op gang ergens onderweg. Het filmen van de kernkoppen op Cuba en de inventiviteit die aan de dag wordt gelegd om het filmmateriaal te verstoppen en het land uit te krijgen, was leuk gedaan. Het einde en de hetze met de bobo's om de verrader te ontmaskeren sloot minder goed aan bij de film. De film wordt bovendien niet gedragen door een topacteur al vond ik Stafford nog best ok. Ook hier en daar kon ik best genieten van het camerawerk zoals bijvoorbeeld toen de Cubaanse militaire politie binnen viel bij Juanita. De scène waarbij André het huis van Jarre binnenwandelt was dan weer het andere uiterste ... Al bij al nipte voldoende.

Een treurige roadmovie over twee jonge kinderen die Griekenland doorkruisen op zoek naar hun vader die in Duitsland woont. Hoe ze de man gaan vinden is me een raadsel, want erg veel info hebben ze niet. Het lijkt een vlucht naar een beter bestaan, tegen beter weten in.

Zoals aangenomen kan worden is de reis niet zonder gevaren. Sympathieke minder sympathieke (lees: gevaarlijke) individuen kruisen hun pad. De film is minimalistisch gefilmd, ook dialogen zijn erg karig. Erg optimistisch is het allemaal niet.

Vrij toegankelijke film ook, rechttoe rechtaan. Een film waarbij je een symboliek van de afwezige vader kan creëren, maar dat is absoluut niet nodig. Goed acteerwerk ook van de jonge kinderen. Fijn!