Meningen

[quote]Svenniboyke schreef:

Wat een lange saaie zit.

Het nadeel van films die gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen is, dat je eigenlijk al weet hoe e.e.a. afloopt. Daarom worden er gedramatiseerde scenes gefilmd, anders zou je het inderdaad een saaie zit kunnen noemen. Maar met name tijdens de scènes op de luchthaven van Teheran zat ik toch wel op het puntje van mijn stoel.

Er zijn zat films die geliefd zijn of gehaat worden. Deze romcom zit er zo'n beetje tussenin vind ik.

Mijn vrouw moest er vaak om lachen, maar ja, ik beschouw dit type film meer als een 'vrouwenfilm'. Niet denigrerend bedoeld hoor, oorlogsfilms zijn immers toch meer 'mannenfilms' (het aloude verschil tussen Venus en Mars is genetisch bepaald). Maar goed, dat zij 'm leuk vond beïnvloedt toch een beetje mijn waardering. Er zaten genoeg grappige vondsten in, weliswaar niet erg origineel, maar leuk uitgewerkt. Vrijen tussen stinkende kazen bijvoorbeeld. Of bevallen in een kinderbadje met hysterische wijven (sorry voor het woord) eromheen. Maar de acteerprestaties zijn zwaar ondergemiddeld. Lopez moet het helemaal hebben van haar lijf. Is dat vrouwonvriendelijk? Ach laat de man daar maar van genieten, dan mag de vrouw genieten van O'Loughlin.

3,5* is meer dan genoeg, 3* zou ook genoeg zijn maar eeen mager zesje vind ik iets te weinig.

Wat heb ik genoten van deze film. Met name het spel van Line Renaud was fantastisch. Ik was blijkbaar niet de enige die niet wist dat zij werkelijk zo oud was. Toen de film werd opgenomen was ze exact even oud als de Madeleine Keller die ze vertolkte. Een mooie vrouw van 92, een echte dame. Als je toch zo'n mens als oma zou hebben, dan zocht je haar toch zeker iedere dag op. De chemie tussen taxichauffeur Charles (gespeeld door Danny Boon) en Madeleine werkt voortreffelijk. Het decor wordt gevormd door de mooiste stad ter wereld, de muziek is uitstekend, kortom alle ingrediënten voor een hele hoge score. En zoals ik hierboven al las: ook ik voorzag exact het einde. Is die voorspelbaarheid storend? Nee hoor, het 'happy' end (met wat tranen) gaf mij juist een tevreden gevoel. Une belle course vind ik een absolute aanrader.

Het leuke aan films beoordelen is dat de meningen meestal totaal verschillend zijn. Zoals in dit geval, als ik lees dat sommigen het de grootste bagger vinden die je maar kan verzinnen. Ik heb erg genoten van deze film, was best wel behoorlijk spannend, geen moment verveeld.

Wat ik trouwens een sterk punt vind is dat het een Franse film is. Weer eens wat anders dan Amerikaans. En tegen degenen die daarover vallen zeg ik: vaak is de kritiek dat in films met andere nationaliteiten zoals de Duitsers, de Fransen en de Russen deze Engels spreken (eventueel met raar accent) i.p.v. hun eigen taal. En nu gaat het over de Franse marine en zijn het Franse acteurs en dan is het volgens sommigen weer niet goed....... Ach ja, het kan verkeren.

Wat een stompzinnige film is dit. Verhaal infantiel, acteerwerk minder dan matig. Blijft over het idee op zich waardoor ik, gul als ik ben, er toch nog twee sterren aan vuil wil maken.

Als je dan toch een film moet maken over The Doors en je op zoek bent naar een acteur die Jim Morrison kan spelen dan is er slechts één optie: Val Kilmer. Mocht Jim in 1991 nog geleefd hebben, dan zou hij wellicht geschrokken zijn van zijn evenbeeld, zo levensecht. Geweldig!

Ik laat me graag meeslepen in emoties die een film soms opwekt. De slotscène werd bij mij meer een "snotscène". Ik hield het niet meer droog. Het stemgeluid van Louane droeg daar ook aan bij.

Ik heb beide slotscenes bekeken. De alternatieve versie vind ik qua narratief beter: deze sluit mooi aan op een eerdere scene, nl. die waarin de plot van de opera Madame Butterfly wordt verklaard. Ook mooi dat die muziek in de allerlaatste scène te horen is. Het alternatief vind ik ook wat meer doordacht. De bekende slotscene in de badkamer daarentegen is dan weer spannender en gewelddadiger. Echter ook wel tamelijk ongeloofwaardig. Vooral op dit punt scoort het alternatief hoger naar mijn mening.

Is het trouwens iemand nog opgevallen dat de zwangerschapstest in het medicijnkastje van Alex Forrest die Dan Gallagher doorzocht, ongebruikt was? Volgens mij het verborgen antwoord op mijn twijfel over de zwangerschap van Alex waarmee ze Dan bedreigt.

Ik recenseer slechts heel sporadisch een film: alleen als ik deze vreselijk slecht of vreselijk mooi vind. A fault behoort tot de laatste categorie. Mijn god, wat had ik het te kwaad tijdens de film, het snot liep uit mijn neus en door de tranen zag ik soms niks meer. Dit meen ik serieus, niet sarcastisch. Het verhaal greep me bij m'n strot. Ik leefde zo erg mee met deze jonge mensen. En dan te bedenken dat deze situaties ook in het echt kunnen gebeuren. Hazel vond ik echt een lieverd, net als Gus. Uitstekende casting. De scene waarin Hazel op bed ligt en haar verdriet niet meer de baas kan vond ik hartverscheurend. Ik denk dat deze scene niet beter zou kunnen worden geacteerd. Net als de scene met Gus in de auto bij het tankstation.

Dit soort films bekijk ik het liefst door een bril die nodig moet worden schoongemaakt. Als ik alle tekortkomingen zou moeten beschrijven was ik morgen nog bezig. Maar dat Geostorm vol fouten zit weten de direct betrokkenen zelf ook wel. Maar daar gaat het in deze sf-rampenfilm niet om. Het gaat om de boodschap verpakt in eendimensionale glitter. Want die boodschap wordt op z'n Amerikaans, dus vol vermaak, duidelijk gemaakt: de mensheid staat aan de rand van vernietiging van planeet Aarde als niet heel snel internationaal de handen ineen geslagen worden om doomsday af te wenden. Uiteraard is er een held (bij voorkeur een lone ranger) die de wereld redt. En vanzelfsprekend een slechterik met snode plannen, een vleugje romantiek, heel veel cgi, lekker kleffe sentimenten en een moordend tempo.

Als je niet tegen deze Amerikaanse ingrediënten kan, sla Geostorm dan over. Kan je dat wel dan is Geostorm een lekkere rollercoaster van 110 minuten. Veiligheidsgordels vast, popcorn onder handbereik, verstand op nul en genieten maar. En vooral niet té kritisch kijken.

Ik heb een hoge waardering voor Gold. De hoogste van degenen die een berichtje hebben gepost. Misschien zouden 3* of 3,5* beter passen. Maar ik merkte dat de film mij boeide. Misschien beïnvloed door de desolate atmosfeer. De lange dagen die de twee hoofdpersonen door een kale droge woestenij rijden op weg naar een compound benadrukken de leegte, het zand, de uitgestrektheid, de onbarmhartige natuur.

De survival van Man One doet denken aan Cast Away maar dan heel veel rauwer, zonder Amerikaans sentiment. Je voelt voortdurend dat het nooit goed kan aflopen. En hoewel je al meteen voorziet wat er gaat gebeuren stoort dat geen moment, althans mij niet. Ook het uitblijven van verklaringen (het vliegtuigje, de plotselinge aanwezigheid van Stranger) zitten me niet in de weg. Wel vond ik het jammer dat niet duidelijk werd of er iets apocalyptisch aan de hand is in de wereld. Die indruk wordt gewekt maar daarover heerst onduidelijkheid.

Zoals de meesten hier heb ik ook moeite met het afgeraffelde einde, dat mij doet twijfelen om er een ster van af te halen. Ik zou Man Two toch een meer dramatische afloop willen geven. Het "eindschot" zag er nogal gekunsteld uit. Desondanks toch 4* voor het totaal plaatje.

Gisteren bekeken. Een film die ik niet eenduidig kan beoordelen. Films van Tarantino zijn rauw, veel te rauw naar mijn mening. Dat expliciet bloederige met afgehakte armen en van de romp afgeschoten koppen hoeft voor mij niet. Als mensen volledig onder het bloed nog in staat zijn tot lichamelijk zware acties of tot (on)zinnige dialogen verdwijnt de geloofwaardigheid volledig. Kortom, de slotscene in THE trek ik niet. Zwaar over de top.

Daarentegen vind ik de buitenopnames schitterend. De zes galopperende paarden met de koets dwars door de sneeuw zijn indrukwekkend. De scène die mij is bijgebleven is die waarin twee mannen om de tien passen ijzeren palen voorzien van een touwoog de grond inhameren. Deze moeten ervoor zorgen dat, dankzij de touwlijn die door de ogen wordt getrokken, het afgelegen schijthuis en de stal voor een ieder te vinden zijn in de sneeuwstorm. Waarbij dan wel de vraag rijst: waarom ligt dat schijthuis eigenlijk zo ver van de herberg?

Door de slotscene levert de film vier sterren in, de buitenopnames geven er weer eentje terug. Daarom 3*

Sorry Quentin.

Op dit forum is een hele polemiek gaande over de vermeende humor in Der Hauptmann. Ik heb deze niet kunnen ontdekken, ook niet in de absurdistische scenes die mij telkens een angstig voorgevoel gaven van naderend onheil. Een gevoel dat ook werd gevoed door de indringende zwartwit beelden vergezeld door een angstwekkende verwachting van aankomende ellende mede aangewakkerd door de muziekkeuze. Der Hauptmann is sowieso een film die apocalyptische emoties oproept.. Het zijn emoties van angst, verwarring, naargeestigheid, onwerkelijkheid, ontkenning, sensatiezucht, verraad, lijdzaamheid, naderend einde. Allemaal negatieve emoties omdat het allerlaagste in de mensheid naar boven komt. Ik kreeg het gevoel dat de film ons de spiegel voorhoudt waarin wij naar onszelf kijken en onszelf de alles overheersende vraag stellen: "zou ik onder gelijke omstandigheden identiek handelen om mijn hachje te redden?" Het antwoord op deze vraag zweeft als een vale zwartwitte gier boven de film.

Der Hauptmann verdient mijn dikke 4*.

Een ieder die deze film bekijkt moet zich in de allereerste plaats realiseren dat dankzij de enorme inspanningen van Kuki Gallmann het Keniaanse natuurreservaat Ol ari Nyiro floreert. Kuki heeft dit stukje Afrika beschermd en heeft daar een verschrikkelijk hoge prijs voor betaald: de dood van haar echtgenoot en zoon. Ik begrijp dan ook werkelijk niet dat er forumleden zijn die de film maar een saai en alledaags verhaal vinden. Kuki's leven is allesbehalve saai geweest. Zij heeft ongelooflijk veel afschuwelijke gebeurtenissen een plekje weten te geven. De film geeft deze gebeurtenissen op mooie wijze weer zonder al te dramatisch en sentimenteel te worden. Naast (of misschien dankzij) al dit persoonlijk leed heeft Kuki de energie gevonden om de Gallmann Foundation op te richten, die onderwijs voor de Keniaanse bevolking nastreeft.

Een absolute topfilm vind ik het nou ook weer niet, daarvoor maakte de film naar mijn smaak te vaak te grote sprongen. Maar 3,5* ofwel een ruime voldoende vind ik wel op zijn plaats.

De 3,5* die ik deze film geef komen voor minstens de helft op het conto van LdC. Leonardo laat maar weer eens zien waarom hij een van de absolute Hollywood-sterren is. Wat mij vooral opviel is de manier waarop hij Hoover verbaal neerzet met een heel typerend accent, articulatie en spreeksnelheid. Moeder Hoover zegt niet voor niets tegen zoonlief dat hij zijn logopedie oefeningen moet doen om ervoor te zorgen dat hij niet té snel wil praten. Als je naar oude opnames luistert van Hoover dan is het zonneklaar dat Leonardo aan method acting heeft gedaan. Niet de verhaalstructuur, het camerawerk, de andere rollen of de mate waarin de waarheid is benaderd beklijven, maar de verbale acteerprestaties van Leonardo. Dat is wat telkens weer bij mij opkomt als ik aan de film J. Edgar denk.

De visagie heeft van Ed Harris wel een gedrocht gemaakt. Die badmuts met wat plukjes haar zag er niet uit, de gemiddelde circusclown doet dat beter.

Ach, het verhaal was aardig maar wel erg overdreven allemaal. Wie gaat er nou op een smalle richel staan vijftig meter boven de grond, alleen maar om iets gedaan te krijgen? Tja, in een film kan dat allemaal. De begrafenisscène vond ik wel een aardige vondst. En de muziek tilde de film naar een redelijk spannend niveau. Nochtans snap ik niet dat er mensen zijn die voor dit product naar de bios zijn geweest. Maar goed, dat is slechts mijn mening.

Niet mijn genre, hoewel ik een film als Blade Runner dan weer wel erg goed vind. Ik heb hier een uur naar zitten kijken maar vond er echt helemaal niks aan. Erg ongeloofwaardig allemaal. De scene waarin Tom Cruise zich moet verwerken tegenover een arrestatieteam in een of andere obscure buurt is belachelijk. Een stuk of zes met de modernste technieken bewapende kerels die het niet voor elkaar krijgen om agent John Anderton te overmeesteren? Dat was de druppel. 2,5* en dan ben ik nog mild.

Gisteravond met mijn dochter naar de bios geweest om haar, een twintiger, eens een klassieker te laten zien i.p.v. al die snelle (Amerikaanse) sensatiefilms vol bloederig geweld. Helaas van een koude kermis thuisgekomen. Wij vonden het beiden een zwakke film, slaapverwekkend zelfs. Op zeker moment vroeg mijn dochter wanneer de moord nou eindelijk eens plaatsvond. "Is al gebeurd" zei ik, waarna bleek dat ze in slaap was gevallen. "Oh, is Johnny Depp al dood? Korte rol!". Zelf had ik ook een momentje van'verslapping'. Heel even dreigde er zowaar iets van spanning te ontstaan toen Poirot achter één der reizigers aan zat op de brug waar de trein tot stilstand was gekomen. Maar helaas, ook die scène zakte weg in het drijfzand. En dan heb ik het nog niet eens over de abominabele decors, het zeer slechte acteerwerk: een huilende Michelle Pfeiffer.....zo ongeloofwaardig, de belabberde teksten (ook veel te veel trouwens) en het complete gebrek aan spanning. Agatha Christie zou zich omdraaien in haar graf. En het ergste van alles: Poirot schijnt al weer op weg te zijn naar Egypte vanwege een moord op de Nijl. Sorry hoor, maar was hier nou niet iets veel beters van te maken?

Op aanraden van mijn dochter naar de bios gegaan om deze film te bekijken. Natuurlijk had ik er al veel over gehoord, gezien en gelezen. Wij waren (op Oudejaarsmiddag!) bepaald niet de enigen.

Ik moet zeggen dat de film mij aangenaam heeft verrast. Er zitten echt hilarische momenten in, maar er is ook veel ruimte voor dramatiek. Veel herkenbare ogenblikken. Velen maken op een of andere wijze wel dingen mee die de film niet onbesproken laat. Het was ook aangenaam om Kees Hulst min of meer in de rol van Hendrik Groen te zien. De chemie die zich langzaam ontwikkelt tussen de uiteenlopende karakters is goed getroffen, nergens over de top. Tenslotte is daar het Franse sfeertje dat als een sausje over het geheel is gegoten. Ook niet onbelangrijk: de dialogen zijn goed verstaanbaar en dat mis ik nogal eens in Nederlande films.

Mooie en vooral interessante film, maar omdat ik in Lissabon heb gewoond ben ik een beetje bevooroordeeld. Overigens is het boek van Pascal Mercier een absolute aanrader en feitelijk beter dan de film. Maar dat is een cliché. Zeker voor degenen die de film nog moeten bekijken is het aan te raden met het boek te beginnen. Na het lezen ervan zal de film voor de meesten een stuk duidelijker zijn.

Lissabon, dat ik beschouw als mijn tweede "cidade natal", had voor mij wat prominenter in beeld gebracht mogen worden. Ander minpuntje: er wordt niet veel Portugees gesproken wat het geheel wat minder authentiek doet aanvoelen.

Les passagers de la Nuit geeft een mooi vormgegeven inkijkje in de Parijse jaren '80. Het is niet per sé een film voor tout le monde. Enerzijds moet je, zoals ik, van de Franse taal houden en van de Franse mentaliteit. Anderzijds is het ook wel een must om empathie te voelen voor de personages. Als dat alles ontbreekt zul je de film hoogst waarschijnlijk niet al te best vinden. Maar dan is je ook de essentie ontgaan. Sois.... het zij zo.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Les Passagers tot vlak voordat het slot aanbrak erg goed vond terwijl ik dat bij de aftiteling veel minder had. En dat komt omdat ik met veel vraagtekens bleef zitten. Want tot op ongeveer driekwart van de film verwachtte ik nog altijd de nodige diepgang in de personages. Maar die bleef uit. Ik moest blijven gissen naar de roots van Talulah en wat er in haar jonge leven is gebeurd wat haar gevormd heeft tot de persoon die zij speelde. En waarom praten moeder, zoon en dochter niet echt met elkaar? Het is een liefdevol gezin, ondanks (of dankzij?) de scheiding van de ouders. Maar desondanks wordt er slechts gekeuveld zonder diepgang. Alsof ze bewust elke vorm van confrontatie uit de weg gaan. Maar over het hoe en waarom kan ik ook hier alleen maar gissen. Dit alles maakt de film het eerste uur meer dan acceptabel, daarna echter vind ik Les Passagers toch minder interessant en boeiend. Juist door het uitblijven van inzicht in de verschillende karakters en een logische verklaring voor hun onderlinge manier van communiceren drijft de film een beetje weg naar het midden van de vijver en kan je er niet meer bijkomen. Zo ervaar ik de passagiers van de nacht.

Omdat het me over het geheel genomen toch redelijk heeft geboeid geef ik les Passagers de la Nuit een krappe 3,5*

Aardige film, volgt het boek redelijk maar de spanningsopbouw en vooral de empathie voor de hoofdpersonages vond ik in de roman van Thomas Rosenboom wezenlijk anders.

De roman Publieke Werken heb ik verslonden, heerlijk verhaal. Daar kan de film niet tegenop.

CGI 4,5*

Verhaal 1,5*

Dan kom ik dus op 3* wat naar mijn gevoel eigenlijk iets teveel is.

Bij een beving van 9,6 op de schaal van Richter komt er een energie vrij die gelijk is aan 32 miljard ton TNT met lokaal alle vernietiging van leven. De Richter schaal werkt logaritmisch met een factor 10. Om San Andreas in perspectief te plaatsen: de zwaarste aardbeving in Groningen had een magnitude van 3,6. In de film wordt een 9,6 gemeten. Dat is dus een beving die 1.000.000 keer sterker was. De nieuwslezer op het eind weet te melden dat het aantal slachtoffers is meegevallen. Ik denk toch echt dat de makers van deze film een 'Richter-negenplusser' zwaar onderschatten ondanks het feit dat zo ongeveer de hele kuststreek van Californië met de grond gelijk werd gemaakt.

Slechts één opmerking: in het genre thriller heeft Se7en de beste climax in een slotscene ooit gemaakt.

Daarmee verraad ik niets. Maar: loopt er überhaupt nog iemand rond van een andere planeet die het slot nog nooit heeft gezien?

Gisterenavond weer gezien op België 1. Zelfs als je het verhaal kent blijft A Simple Plan een boeiende thriller. Naar mijn mening zelfs een klein meesterwerkje. Niet alleen het plan is simpel, ook de film zélf. Juist het ontbreken van ingewikkelde en vergezochte (secundaire) plots maakt A Simple Plan tot een zeer geloofwaardig verhaal. En de acteerprestaties van met name Thornton en Paxton zorgen ervoor dat je je geen seconde verveelt. Eén aanmerking toch nog (want geen enkele film is 100% perfect) zonder spoiler: ik begrijp de afloop tussen de broers Hank en Jacob niet goed.

Ik geef deze film een hele dikke vette 9.

Ik merkte dat ik over het algemeen meer sterren geef dan gemiddeld. Dus stelde ik mijzelf de vraag "welke film zou ik (veel) slechter beoordelen? Ik moest meteen aan de tenenkrommend slechte film "Taped" denken die ik een poos geleden heb gezien. Van de films die ik het afgelopen jaar heb bekeken vind ik dit by far het slechtste wanproduct. Slecht acteerwerk, slecht camerawerk, slecht verhaal. Ik vraag me af wat Barry Atsma heeft bezield toen hij zijn handtekening onder dit gedrocht plaatste. En Susan Visser? Daar maak ik liever geen woorden aan vuil...... Ik zat gewoon te hopen dat die twee zo snel mogelijk opgepakt zouden worden en dat de film dan zou zijn afgelopen.

Ik wilde Taped per sé waarderen, maar de laagste waardering is een halve ster zodat ik helaas geen nul sterren kan geven.

GraafMachine vindt de film 'volslagen troep'. Mag ik dan zo vrij zijn om zijn/haar post volslagen troep te noemen? Vanmiddag met mijn vrouw naar de bios geweest en genoten van een on-Nederlands prachtig product. Je verwacht van Martin van Waardenberg een aaneenreiging van satirische, cynische humor. Maar dat is hier niet aan de orde. Van Waardenberg laat zien dat hij ook serieus en ontroerend kan acteren. Er waren natuurlijk wel een aantal cynische dialogen. Maar bij de aftiteling overheerst toch een gevoel van ontroering. Mede dankzij het mooie spel van Leny Breederveld. Zij heeft de moeilijkste rol: Leny moet een almaar verder dementerende vrouw gestalte geven en dat doet zij overtuigend. Tijdens de film vergeleek ik haar voortdurend met Olga Zuiderhoek en Beppie Melissen die deze rol ook prima hadden kunnen spelen. Maar Leny deed het voortreffelijk zodat Nederland nu over drie van die kanjers beschikt.

Al met al genoten van deze heerlijke roadmovie, ook al door de fraaie beelden in België, Frankrijk en Spanje. Een hele dikke 4*