I swear zojuist in de bioscoop gezien. Wat een bijzonder mooie en indringende film. Alle aspecten waaruit een film bestaat zijn welhaast tot in de perfectie uitgevoerd. Het acteerwerk van met name Robert Aramayo als John Davidson en Maxine Peake als Dorothy (Dottie) spatte van het doek af. Maar ook de bijrollen zijn grandioos: Peter Mullan (Tommy), Shirley Henderson (de moeder van John) en Scott Ellis Watson als de 13-jarige John waren geweldig. Het narratief is zeer doordacht uitgewerkt, wat geen zware opgave zal zijn geweest, want het werkelijke verhaal is hartverscheurend. De muziek mag er ook zijn: de scene waarin John een poging tot zelfverdrinking (is dat goed Nederlands?) onderneemt wordt gedramatiseerd met een prachtig muziekstuk. Die scene (in een fraai Schots landschap) greep mij naar mijn strot. Maar ik raakte sowieso door meerdere scenes geëmotioneerd. Toegegeven, dat kan ook iets zeggen over mijn eigen persoontje. Daar staat tegenover dat er ook regelmatig gelachen kan worden, hoewel sommige van de komische momenten gelijktijdig ook ongemakkelijk aanvoelen. Hier ligt de valkuil op de loer waarin de regisseur zich had kunnen vergalloperen door Tourette té komisch te maken. Maar Kirk Jones laveert vakkundig om genoemde valkuil heen.
I Swear is de dramatisering van een waargebeurd verhaal dat nergens uit de bocht vliegt, dat wisselende emoties oproept en dat de kijker ook nog eens een inzicht geeft in Tourette. Het gebeurt me maar zelden dat ik een film de volle vijf sterren geef. Ik vind dat ik I Swear tekort doe met 4,5 sterren. Daarvoor is deze film toch té perfect. Bovendien vind ik dat I Swear werkelijk boven films uitsteekt die ik wel met 4,5 sterren heb beloond.
Bizar hoe er hier wordt gereageerd op deze film. Kwestie van smaak natuurlijk, maar ik vond dit nou just een van de beste tornadofilms die ik gezien heb. Stukken beter dan de blockbusters Twister 1 en 2 met al hun sensatiebeluste taferelen. Ik kon enorm meeleven met de personages. De eenvoud van het leven op het platteland en in een klein provinciestadje met het contrast dat wordt gevormd door de dreiging van de supercell tornado werkt beklemmend. De schok is groot als je de ravage na afloop overziet. Veel ontreddering. Is dat sentimenteel? Ja, dat wel. Maar het voelde voor mij niet als vals sentiment. Ik weet zeker dat als ik in zo'n afschuwelijke situatie terecht zou komen, bij mij ook de emoties, na me te realiseren hoeveel geluk ik heb nog te leven, keihard naar boven zouden komen.
