Meningen

Na het wat trage begin, bleek dit een uitstekende oorlogsfilm, met enkele memorabele scènes.


- de scènes op Sicilië
- de aankomst op D-Day
- de geboorte in de tank
- en vooral het gedeelte in het sanatorium.


Ik vond hem een stuk beter dan Saving Private Ryan ondanks dat er niet zo veel visueel spektakel in zit.
4 sterren.

Heel fijne film, die gelukkig niet echt gebracht wordt alsof het voor een stel dummies bedoeld is. Zelfs de zogenaamde 'simpele uitleg'-intermezzos zijn eigenlijk vrij goed gedaan.

Ik vind wel dat de cast iets te starfilled is. Gosling en vooral Pitt had niet echt veel meerwaarde hier denk ik. Had daaarvoor wat onbekendere acteurs genomen.

Ergens toch verrassend.

Waar ik door Netflix eigenlijk een nogal commercieel gebeuren verwachtte en wellicht ook de platgetreden wegen van de 2 Pac beef, was dit juist nogal rauw.

Juist de donkere, criminele kanten, omgeving, vrienden etc van Biggie krijgen we hier te zien.

Af en toe nogal rommelig vermoed ik als je niet met Big bekend bent in de jaren 90, maar voor wie er wel mee opgegroeid is toch wel een fijn document.

Absoluut niet met NL ondertitels bekijken zou ik zeggen. Die flutvertaling verpest alles.

Ik heb het niet zo op die films die vooral een hoop zwakzinnigen laten zien die vrij random een hoop domme onzin uithalen. Wat dat betreft doet het me een beetje aan Gummo denken. Het wordt zo snel saai omdat het veel te ver van het normale leven komt te staan en dan bijna een soort sci-fi toontje krijgt.

Ik zie hier dat het een komedie betreft, dat had ik achteraf natuurlijk door

moeten hebben met die vaders die dochters neuken, moeders die verrot worden geslagen, hier en daar een verkrachting en dergelijke dijenkletsers, maar vreemd genoeg was het toch niet lachen, gieren, brullen. De film zal z'n naam wel puur door de shock value hebben gekregen gok ik.

Nogal droogkomische film, die nergens echt heel diepgaand wordt, daar is hij ook te kort voor, maar een aardige kleine sfeerschets geeft van een nogal absurde situatie.

Nadat ik absoluut niet te spreken was over de eerste film die ik van hem zag, Seom, ben ik me toch steeds meer gaan interesseren voor Kim.

Achteraf verstandig om hem te blijven volgen (waarvoor nog dank Menni e.a., zie verhaal bij Seom ).

Het is toch een interessant regisseur met een eigen stijl en vooral altijd een originele insteek. Op het eerste gezicht lijkt deze film, evenals Samaria, een grotestadsverhaal zoals er wel meer zijn, over personen die hun draai niet kunnen vinden en er een aparte levensstijl op na houden. Maar Kim weet er telkens een verhaaltje van te brouwen, waardoor het weer totaal anders verloopt dan je verwacht.

Aan de andere kant lijken zijn films dan wel compleet, maar missen ze toch iets belangrijks om echt diepe indruk te maken. Die afstandelijke, moeilijk te doorgronden beweegredenen van de personages die de film mooie momenten meegeven door de mystiek, geven de kijker aan de andere kant iets onverschilligs, waardoor hij zich nooit echt kan inleven. Bij mij althans.

Deze film is daar weer een goed voorbeeld van. Het is allemaal mooi, je ziet wat de regisseur wil vertellen, maar het komt maar niet echt over.

Niet erg verrassend dat dit aanslaat bij het publiek, dit soort Stephen KIng-achtige verhaaltjes doen het altijd wel goed.

Maar mijns inziens toch een stevige miskleun van Susanne Bier die haarzelf nergens weet te onderscheiden.

Alles hebben we al eens gezien, de opbouw, de groepsdynamiek, de 'vage wezens'. meh.

Ook is vrijwel geen 1 rol echt goed gecast. En mist het alle visuele en audioscore ondersteuning die er nog iets bijzonders van zouden kunnen maken zoals bvb bij A Quiet Place (2018)

Gewoon heel erg saai.

Ik snap wel dat serieuze filmbuffs dit een goede film vinden, want dat is het.

Met name filmisch gezien zeer knap. Cinematografie, muziek, art direction. Allemaal top.

Maar... het pakt me totaal niet. Volstrekt irritante karakters en een verhaal dat serieus echt niet zoveel om het lijf heeft als men wil doen voorkomen in de media (vind ik)

Echt geen film die ik nog eens hoef te zien. En ik vind alle vorige Inarittus geweldig.

Vind het ook opmerkelijk dat er zoveel mensen enthousiast over zijn. Maar goed, my loss waarschijnlijk.

Absoluut vermakelijk. Ik kende Rick ook niet zo goed buiten zn hitjes, zn werk voor Mary Jane Girls en de verhalen over zn bizarre cokegebruik.

Maar de eerste helft van deze docu voelt af en toe wel aan als een soort Forrest Gump hahah. Bizar hoe hij precies op bepaalde legenderische plekken uit de geschiedenis was.

Jammer van de aftakeling , edoch heeft de man genoeg prima funky stampers gemaakt en de docu geeft op zich best een gewogen en compleet beeld denk ik.

Vond dit wel een geinige gangsterfilm. Williamson is sowieso altijd badass.

Leuke blaxploitation elementen (alleen geen mooie vrouwen ) en misschien wel 1 van de beste soundtracks ooit, door James Brown en z'n posse in hun hoogtijdagen (naar mijn mening).

Film heeft wel een beetje het probleem dat ik al vreesde, namelijk dat het wel tamelijk lastig is een volledige lengte te vullen met de gimmick van een blaxsploitaton-spoof.

Maar eerlijk is eerlijk.. er zitten echt geweldig grappige en melige scenes in. Wat een lol moeten die gasten gehad hebben bij het maken hiervan.

Mwa. Het begon leuk met een hoop racisme, vuilspuiterij, dom amateuristisch geweld en funky muziek.

Maar na een half uurtje heb je de gimmick wel gezien en begonnen tot overmaat van ramp de negers elkaar onderling te bestrijden ipv de wrede blanke oppressor.

Beetje jammer want t werd ook vrij saai.

Dit schreeuwt duidelijk om een Tarantino remake of zoiets.

Geen hoogstaand gebeuren maar wel een vermakelijk filmpje.

Wat je op voorhand niet direct zou denken van zo'n low budget pre-exploitation onder leiding van wansmaakkoning Mikels nota bene.

Curieus, nogal onbekend filmpje gebaseerd op ware gebeurtenissen van een journalist die met allerlei medische hulpmiddelen zichzelf zwart liet maken. Dit teneinde via empirisch onderzoek uit te vogelen hoe het is om als zwarte te leven in Zuidelijk USA.

De film heeft 1 immens pijnpunt wat mij betreft en dat is dat je vanaf seconde 1 toch zou moeten zien dat de man niet echt negroïde is.. Er is ook nog zoiets als gezichtsvorm namelijk en hij ziet er gewoon echt uit als een blanke met een heel donkere kleur.

Zijn belevenissen en ontmoetingen met diverse mensen zijn daarentegen toch vrij boeiend en vooral met in het achterhoofd de tijd waarin de film uit kwam en de raciale situatie op dat moment is dit toch wel bijzonder te noemen.

Viel mij tegen. Het is allemaal wel mooi gemaakt, maar het verhaal kon me niet genoeg boeien, integendeel.

Dit is weer een erg fijne film. Brewer begint op deze manier toch één van mijn huidige favorieten te worden. Het is allemaal iets minder dan Hustle & Flow naar mijn smaak (vooral wat betreft het verhaal), maar hij geeft weer een lekkere gritty sfeer van de zelfkant, ditmaal een hele andere setting dan Hustle & Flow, maar toch ook weer veel parallellen.

Muzikaal en visueel alweer erg goed.

Dikke 3,5 half voorlopig.

Knappe film, die het vooral van de uitwerking moet hebben.

Want hoe graag Aronofsky misschien ook wil, echt heel erg origineel is het nu ook weer niet.

Het hele artiest vs personage gebeuren, de tweeslachtigheid good vs evil in het kunstwerk, personages die doorwerken in de acteurs, druk en concurrentie etc.

Dat is allemaal niet bepaald iets nieuws natuurlijk.

Natalie Portman heeft wel een erg moeilijke, intense rol die ze uitstekend invult. Wat mij betreft is dat dan ook echt het hoogtepunt van de film.

Verder niet helemaal my cup of tea dit, hoewel ik dol ben op mooie balllerina's . maar toch absoluut een knap gemaakte film.

Best aardige film, maar na films als Dangerous Minds en The Principal etc. gezien te hebben brengt het niet zoveel meer, ook al was dit natuurlijk de voorloper van dat soort films.

Ik dacht van tevoren dat de film tegenwoordig nogal oudbollig zou overkomen en de leerlingen doetjes zouden zijn naar maatstaven van huidige vergelijkbare films, maar dat bleek gelukkig niet waar.

Tegenvallend. En dan ben ik toch een Spike Lee liefhebber.

Deze was naar mijn idee erg matig geregisseerd. Verhaal liep enorm slecht, onlogische scenes zowel in lengte als dialoog en zelfs behoorlijk wat ongeloofwaardigheden, puur door het zwakke vertellen.

Spike moet zich gewoon bezighouden met zn ouwe eigen stijl van filmen, dat vertellen van een meer 'conventionele' vertelling gaat hem echt minder af, zo ook bvb Inside Man.

Matige film waarvan ik vooral verbaasd over het imdb cijfer ben. Al heeft die Pazienza vast wel een schare trouwe fans.

Dat we het verhaal al talloze malen eerder hebben gezien is tot daar aan toe, maar al die geacteerde typetjes met dito accentjes en uitdossingen zijn echt niet te harden.

Wel een plusje voor Top Billin' in 1 van de openingsscenes , en dat ik nu weet waar de naam van rapper Vinnie Paz vandaan komt.

Heel fijn filmpje, totaal onverwacht eigenlijk. Ik kende het verhaal totaal niet (zit niet zo in de American Football-wereld), maar dit was toch wel heel aardig.

Bullock is zowaar eens goed op haar plaats (hoewel Julia Roberts dat misschien nog meer zou zijn dacht ik bij het kijken, en nu zie ik ook dat zij eigenlijk de eerste keuze was.)

Het meest belangrijke en verdienstelijke aan de film is eigenlijk dat de makers het voor elkaar krijgen grotendeels langs de gevaarlijke rtl-4 dramafilm-valkuilen te manoeuvreren. Iets wat nogal op de loer ligt bij dit verhaal. Een paar korte momenten vreesde ik dat het mis ging, maar de personages en het verhaal zijn eigenlijk dermate goed uitgewerkt dat het toch uitbleef.

Gewoon een prima feelgood-film.

Behoorlijk lompe komedie, die echt niet helemaal geslaagd is. Sommige stukken zijn zelfs gewoon irritant de jeugdflashbacks bijvoorbeeld, maar er zitten gelukkig genoeg erg grappige scenes in waardoor het wel de moeite waard blijft.

Wat gmx allemaal schrijft begrijp ik niet helemaal. Poetische komedie? vergelijkingen met Simon en 'realistischer vriendschappen' dan die film is al helemaal onbegrijpelijk. Sorry .

Prima film. Ook top dat het geen blinde lofzang is zoals je wel vaker in Amerikaanse biopics ziet.

Hazes wordt gewoon neergezet zoals hij was: Een wat te sentimenteel, alcoholistisch groot kind met een goede stem en talent dat gewoon blues wilde zingen.

Merkwaardige film en tamelijk moeilijk om te beoordelen (voor mij althans).

Ik had er vooraf geen idee van dat er een hoop fictieve (of op zn minst speculatieve) kanten aan deze film zouden zitten en ik begrijp de Marilyn fans ook wel een beetje dat dit niet altijd een goed idee is.
Aan de andere kant stoorde het mijzelf als kijker niet zo omdat veel er van toch behoorlijk plausibel is binnen haar levensverhaal.
Maar bvb zo'n pijpscene met JFK is toch best raar.

Ook dat alle gekende real life personen dan niet bij naam worden genoemd is wel apart. Zanuck, Joe DiMaggio en Arthur MIller in je film stoppen op deze manier is best vreemd zo.

Ana de Armas is daarentegen wel fantastisch als Marilyn, veel beter nog dan ik vermoedde.
Voorts is de cinematografie inderdaad prachtig, maar het duurde mij allemaal echt wel wat te lang.
Wie weet doe ik er later wel een half sterretje bij.

Prima thriller, met vooral weer een ijzersterke DiCaprio. Het is wel een Edward Zwick film, die zelfs voor Hollywood-begrippen een nogal melodramatische reputatie heeft, en dat is te merken.

Maar toegegeven, het valt nog redelijk mee, als je in beschouwing neemt wat het had kunnen zijn als Amerikanen een serieus probleem in de wereld gaan romantiseren en 'spannend' maken voor de verkoopcijfers.

De film houdt wel een goede balans tussen een drama en spannende thriller, zonder echt TE veel de scherpe kantjes er af te halen. Het 'meesterwerk' -gemiddelde hier gaat uiteraard wel veel te ver.

Hmmm..ik heb deze net gezien en ik snap niet echt wat the big deal is met deze film.

Nogal standaard thrillertje, dat wat beter gemaakt is dan anderen in het genre.

Mijn sceptische-ik zegt dat deze film nooit zo hoog was gewaardeerd als ie niet van de Coens was geweest. Laat ik 't dan maar op mijn goedgelovige-ik houden en denken dat ik Blood Simple dan misschien zelf nog maar eens moet kijken.

Voorlopig 3 sterren.

Heel fijne film inderdaad, past goed in mijn straatje.

Drie fijne hoofdrolspelers, waarvan Pryor gelukkig toch ook wat komische momenten toevoegt.
Bijzonder goede opzet, lekker rauw uitgewerkt, al begint de film naar het einde toe licht te haperen.
Pryors omslag ging ook wel ERG snel en de vakbond, FBI etc begonnen op een gegeven moment wel erg rommelig door elkaar heen te lopen.

Niettemin absoluut fijne film voor '70s Americana fans.

Surfen is gewoon cool en het ziet er allemaal geweldig uit, maar een iets interessanter verhaaltje was geen overbodige luxe geweest.

Mooi filmpje, waarin met name Gosling en Willams bewijzen moeiteloos tot de creme de la creme van de huidige generatie jonge acteurs te behoren.

Hotelkamer is gaaf! Aftiteling is top! Goslings bril is grappig.

Erg fijn filmpje, typisch Richard Curtis.

Het is misschien allemaal wat oubolliger dan het grootste deel van de recente komedies en redelijk formulematig opgebouwd (de dansintermezzo'tjes zie je van mijlenver aankomen), maar verder gewoon een goed gemaakte lollige film die feilloos de goede snaar weet te raken.

Zal voor veel van de pubers saai of ouderwets zijn, maar het is toch leuk weer eens komedie te zien zonder irritante high school kids, leedvermaak of grappen over sperma slikken of zo.