Meningen

De eerste Count Yorga was maar een doorsnee vampierfilm. (het was oorspronkelijk bedoeld als een erotische softcore-thriller). Het volgde min of meer hetzelfde pad als het klassieke vampierverhaal maar door budgettaire beperkingen lieten ze het afspelen in de hedendaagse tijd. Maar ondanks dat de film relatief tam en vrij fantasieloos was, werd het een flinke hit. Tja en toen kwam er in een tijd dat het niet zo gewoon was, een vervolg.

De film herhaalt verschillende elementen van de eerste en had ook een klein aantal verbeteringen. Het maakt van deze een ietwat leukere film dan zijn voorganger. In het verhaal nemen de graaf en zijn vampierbruiden hun intrek in de buurt van een weeshuis buiten San Francisco. Het beste aan de film was dat het tempo iets hoger lag. Ook bevat het nu wel een paar behoorlijke horror scenes; De bruiden worden afgebeeld als een soort zombies en veroorzaken een bloedeloze home-invasie. (die zelfs nog een paar keer werd herhaald) Ook betovert graaf Yorga een weesjongen op Renfield-achtige wijze en heeft hij een drijfzandput in zijn tuin om zich te ontdoen van lijken. De film bezit ook wat humor maar het was moeilijk te zeggen of die opzettelijk was of niet?

Tja en wat als je als vampier moe van het harde werk, thuis voor de buis valt...dan kijk hij naar 'The Vampire Lovers' op tv want zelfs een vampier houdt van een goede vampierfilm.

Deze sequel van de eerste The Fly is veelal een herhaling. De zoon die schijnbaar niets geleerd heeft van zijn vaders fouten gaat vrolijk weer aan de slag met het experiment. En alsof erin die vijftien jaar die voorbij zijn gegaan ook maar niets is veranderd qua technologie, zien we dezelfde apparaten. Ook Vincent Price is geen spatje ouder geworden? Helaas wringt het plot nogal want in plaats van de dramatiek uit voorgaande film is er gekozen voor een slap misdaadverhaaltje. Vooral het gemis van de tweestrijd waarin de getransformeerde wetenschapper verkeerd is weg. En is vervangen voor een moordzuchtige killer. Dat er gekozen is voor zwart/wit was niet zo erg en verdoezelde misschien de special effects wat weg. De aanwezigheid van Vincent Price was hier ook maar marginaal, en was dus ook duidelijk een gemis. Door de kort speelduur en de vlotte montage was de film nog wel genietbaar.

Eentje in het kader van zo worden ze niet meer gemaakt want Tjonge wat zijn de praktische body horror en gore heerlijk,...! Waar veel moderne horror tegenwoordig meer willen (of moeten) zijn, gaat regisseur Brian Yuzna zonder moeilijk doenerij los! Nu had Yuzna ook voordeel dat toen hij werd aangenomen, Trimark Pictures hem geen vaste richting en alleen de verplichting gaf dat Trioxin-gas als plotpunt moest worden opgenomen. De humoristische insteek van het eerste en tweede deel van deze reeks werd overboord geknikkerd. Geen slechte keuze, want de humor zit de gruwelijkheden vaak in de weg en op nog een herhaling zit niemand te wachten! In plaats daarvan is er meer gore vermengd met een tragisch Romeo en Julia-verhaal, wat ik als een innovatieve zet beschouw. Erg fijne film!

Wat suf...dan begin je met een proloog waarbij tenminste nog iets gebeurt, er was bloed en zowaar een korte blik op wat naakt maar als ze eenmaal aan het hoofdverhaal beginnen leidt het nergens meer naar toe. Het was simpel veel rondlopen van Tucker en Dale look-a-like-hillbillies. Aan slechte grappen was er geen gebrek. Ach ze deden duidelijk nog wel hun best! En voor low-budget bezat het nog enig charme maar om te spreken van een goede film....

Deze film is toch wel een lichtelijk bizarre horrorfilm uit de jaren '40. Waar Universal studio met zijn monsters-films zo goed als de 2e wereldoorlog negeerde kwam Columbia met deze soort van onofficiële opvolger van Dracula (1931) Bombardementen, Londen in puin, jerries, er zijn genoeg verwijzingen in de film naar die Tweede Wereldoorlog, waarbij het benoemen van het goede overwint het slechte ook niet uit de weg werd gegaan. Vreemd ook in de zin van Bela Lugosi die wederom in de huid van Dracula kruipt, al mocht hij dan niet zo heten in naam en is die naam veranderd in Armand Tesla. Een Roemeense geleerde die het fenomeen van ondode onderzocht en zelf is veranderd in een vampier. Naast Lugosi zien we ook zijn slaafse bediende Andréas Obry. Deze leidt aan Lycanthropie en lijkt daardoor als twee druppels water op een goedkopere versie van The Wolf Man (1941) Het laatste opmerkelijke in de film was Frieda Inescort die de rol van Lady Jane Ainsley speelt. Voor films uit de jaren '40 waren vrouwelijke geleerde bijzonder (in '50 jaren werd dit zelf een cliché) Maar Frieda Inescort speelt niet alleen een geleerde, zij is ook de degene die min of meer de hoofdrol heeft en als een heldin het lange tijd tegen de vampier mag opnemen. Het is dan ook jammer dat het script haar personage niet nog interessanter wist te ontwikkelen en dat ze ook de uiteindelijke ondergang mocht volbrengen. Door die eigenaardige aanpak is de film erg vermakelijk, al is het zeker geen topper! Echter bleef ik wel met de vraag achter over het opmerkelijke gebeuren waarom Andréas steeds maar met een bundel onder zijn arm in de film rondliep?

In 2007 kregen we een vervolg op een reboot van William Malone uit 1999. En blijkbaar is deze direct- to -dvd opgenomen met interactieve gebruikersinteractie. Je weet wel een (horror)film waarbij je zelf bepaalde richtingen kiest. (De versie die ik heb gezien had dat niet). Uiteraard keert een andere groep idioten terug naar het spookachtige gebouw dat ooit een voormalig gesticht was en werd gerund door Dr. B. Vannacutt (wederom Jeffrey Combs) Sara Wolfe, die de vorige film overleefde, sterft binnen de eerste minuten van deze film na nooit in beeld te zijn geweest. (op zogenaamd enkele minuten in verschrikkelijke CGI in beeld te zijn geweest als een The Ring look-a-like)

Duidelijk dat de schrijvers zelf geen originele ideeën hadden. Ze komen op de proppen met een Silent Hill-verpleegsters en laten Dr. Vannacutt precies hetzelfde doen als voorheen. Verder kwamen ze niet dan een stel flauwe, leeghoofdige criminelen met klappertjes pistolen en vrouwen, meer gekozen op hun cupmaat dan acteerprestaties. Het verhaal is nu dat het huis zelf bezeten is door het vervloekte Baphomet-relikwie en daarom het kwaad is. Hoe zat het dan met het zwarte rookmonster? En waarom niet gewoon vasthouden aan de slechte, verknipte dokter?

Tja... en wat je verder krijg; een lesbische spookscène. Een scène die zo slecht is uitgevoerd, dat het gewoon duidelijk een kans was om met wat tieten te pronken. Amanda Righetti in een wet-T-shirt. Sterfscènes die je van verre kan zien aankomen. De originaliteit bij die sterfgevallen was ook niet echt, en tot overmaat van ramp zijn deze van verschrikkelijk uitziende CGI.

Het was de bedoeling dat na deze er nog een vervolg zal komen dus is er een extra scène toegevoegd nadat de aftiteling is afgelopen. Het toont een stel (uiteraard verlies ze haar bikini-topje) dat stoeit op het strand en, voorspelbaar, het Baphomet-beeld vindt dat begraven ligt in het zand. Het vervolg is er nooit gekomen want de verkoopresultaten vielen erg tegen Niet echt gek!

Deze donkere Disney-film komt uit 1985, een jaar waarin de Disney -studio's nog andere en opmerkelijke films uitbracht. (denk aan The Black Cauldron) Opmerkelijk, vooral omdat deze Disney "Classic" een duistere, zelfs bloederige toon heeft. Maar ook omdat er tussen de 'eerste' en deze sequel maar liefs 46 jaar zit. Helaas gedoomd om een genadeloze flop te zijn, doordat er werd vergeleken met de suikerzoete klassieker Wizard of Oz. Was dit terecht...? Nee, absoluut niet! De film gaat verder waar die 'eerste' ophield. Dorothy (Fairuza Balk) is weer veilig terug in Kansas bij oom Henry en tante Em. Ze kan al zes maanden, niet meer slapen en denk en praat veel over haar vrienden in Oz. Oom en tante zijn bezorgd en besluiten Dorothy naar een nieuwe wonderdokter te sturen. Dorothy weet daaraan net op tijd te ontsnappen en dit is de start van een nieuw avontuur in Oz. Maar niets is meer zo als het was, haar vrienden zijn weg, de Yellow Brick Road en Emerald City vernietigd en Toto is thuis gebleven. Gelukkig krijg ze wel hulp van andere vrienden: haar kip, Billina, Tik-Tok een soort pre-android, Jack Pumpkinhead met inderdaad een pompoenhoofd en Gunt een elandhoofd voor aan de muur. De film barst van het avontuur, inventieve plotwendingen en memorabele karakters, zoals een werkelijk sprookje betaamt, maar de boventoon is die van horror. Sommige scènes zijn werkelijk nachtmerrie-verwekkend. Ook zien we fantastische special effects uit de Jim Henson Creature shop en 'claymation' van Will Vinton. Wizard of Oz was als een zoete droom, dit is een prachtige nachtmerrie!

Is het een sterk staaltje van marketing of een zeer slecht gekozen titel? Deze film heeft namelijk geen enkele connectie met het boek van Stephen King of de Tobe Hooper-film uit 1979. Helemaal niets! Echter doet het wel wat die titel belooft; Michael Moriarty reist namelijk samen met zijn eigenzinnige zoon, Jeremy terug naar de bekende stad in Maine waar hij als jongen woonde, Salem's Lot.

Er is een heel interessant uitgangspunt in het hart van de film, waarin we een vampier-gemeenschap zien die probeert zichzelf te legitimeren en hun geschiedenis te schrijven. Maar ondanks dat is het ondoorgrondelijk slordig in termen van plot voortgang, rommelige regie, ondersteunende uitvoeringen, karakterontwikkeling en zelfs effectieve horror. Echter is het ook niet zonder een zekere charme en aardige humor. Het meest vermakelijke deel van deze film is de onverklaarbare oude man aka nazi-doder Van Meer die opduikt op zoek naar een verloren vriend met een Hollandse tintje.

Misschien is de film een beetje inconsequent, toch is er nog best behoorlijk wat entertainment in deze film en niet alleen van de personages. Dit is er niet een die je al te serieus neemt en als je het niet als een vervolg beschouwt, dan kan je er een goede tijd meebeleven.

Ietewat brave (wraak) film. De aanwezigheid van Rosamund Pike, tilt het net iets naar een hoger niveau. En natuurlijk is de (bij) rol van Nick Nolte ook erg leuk. Het begin( rape) en het einde (wraak) zijn helaas te tam, hierdoor bevredigd de film niet! Het lijkt in mijn ogen ook een beetje of de film mee wil liften op het succes van Gone Girl. Wederom is Rosamund Pike, het meisje wat niet zo lief is, als ze er uit ziet.

Als je het spel hebt gespeeld, zal je denk ik simpelweg teleurgesteld zijn. Van alle films in de Silent Hill-reeks neemt Return to Silent Hill waarschijnlijk de meeste vrijheden met het bronmateriaal. En als je het spel niet hebt gespeeld, is dit nog gewoon oké en een aardige film om te kijken. Het is een beetje beproeft recept met wederom Pyramid Head en de verpleegsters. Wel leuk dat er nu ook flitsen te zien zijn van Silent Hill als de bruisende stad die het ooit was. Maar het is ook gemaakt met een bescheiden budget (23 miljoen dollar) dus deze film heeft ook zo zijn gebreken: zo zijn er twijfelachtige plotwendingen (en het weglaten en herzien van belangrijke plotpunten), de acteurs zijn wat onervaren maar deden het ook niet heel slecht. Het production design en de special effects zijn grotendeels van hetzelfde niveau als de vorige films. en de nieuwe Lying Figures zagen er gaaf uit! Ondanks de tekortkomingen is dit ook weer een prima Silent Hill-verfilming. Mits je geen (al te grote) fan van Silent Hill bent..

De eerste Sleepaway Camp-film is een klassieker in het slasher-genre met een indrukwekkend einde. Een slasher zonder vervolgen kan natuurlijk niet dus kwam er een paar jaar later een tweede deel; Unhappy Campers(1988). Dat was een vrij standaardfilm, en die werd gevolgd door Teenage Wasteland (1989) een nog aardige maar weer iets mindere film. En euh deel 4 daar zwijgen we maar over...Met deze film keert regisseur Robert Hiltzick na 25 jaar terug. Echter blijkt het al 20 jaar na het origineel te zijn geproduceerd en duurde het nog een extra half decennium. Yup niemand wilde het vijf jaar lang uitbrengen en als je de film bekijkt, is het niet moeilijk te begrijpen waarom...

Het is gewoon een zeer gebrekkige horror! De film draait voornamelijk om Alan; een tiener met overgewicht die iedereen in kamp Manabe pest maar in feite blijft iedereen hem pesten omdat hij een grote klootzak is die tegen iedereen onbeleefd is, beledigt of lastigvalt Enfin als je medelijden met hem moeten hebben, gebeurd dat niet want de hele tijd wil je hem gewoon zien sterven.

De rest van de kinderen en de leiders zijn behoorlijk vergeetbaar. Oké overdreven goed acteerwerk is niet waarom ik vraag maar dit was best erg. Nu is misschien ook de schuld van het script want dat leek wel opgezet als een komedie-sitcom. Personages komen de scenes binnenlopen, hebben een interactie met elkaar en gaan weer weg. Het enige wat nog mistte was de geluidsband met gelach...

Enfin het is dus bidden dat ze allemaal sterven, en snel. Maar ook dat zit niet mee! Er zijn er slechts twee moorden in het eerste uur. Waarvan één duidelijk bedoeld is om naar de eerste Sleepaway te verwijzen. Tja en alle dingen daartussenin is gewoon te treurig. Een score die domweg vaak te luid was, de continuïteit was blijkbaar zoek (van dag, naar nacht en weer terug naar dag) Uiteindelijk beginnen de moorden, maar ook die zijn niet creatief bedacht of creatief genoeg geregisseerd. En zelfs soms gewoon lachwekkend slecht. Oké het heeft ook een aantal momenten waarop je misschien het gevoel hebt dat het wat meer waard was...

De film is in de oude jaren 80-look maar na afloop vraag ik me serieus af of dit bewust is geweest en/of de regisseur misschien niet eens anders kan? Tja en dan is er nog het bijna verplichte 'verrassing'-einde Maar er werd niet eens geprobeerd om de kijker te verrassen. Daarnaast hadden de meisjes zelfs niet eens het fatsoen om hun kleren uit te trekken. Hm ik ging me daarom ook afvragen waarom ze wel budget uitgaven om Isaac Hayes om in de film te krijgen, maar niet om een ​​degelijke opvolger te maken?

Regisseur Pierre B. Reinhard is een van de weinige regisseurs van softcore/erotische films die nog enige ambitie lijkt te pretenderen, echter veel ervan is niet terug te zien in deze film. Talloze saaie scenes lijken niet anders dan opvulling te zijn voor ongemotiveerde naaktscènes van zo beetje de gehele vrouwelijk cast. Het verhaal is een soort Franse Dallas maar met vrouwelijke zombies. En alhoewel de film uit de late jaren '80 komt, oogt het in alles alsof was het de 70's. De aanwezige pornografisch disco-soundtrack help daar dan ook niet echt bij. Kwaliteiten bezit de cast niet echt en de personages lijken nog dommer te handelen dan gebruikelijk is. Chemisch afval dumpen en niemand weet waar het vandaan komt, terwijl er maar één chemische fabriek in de buurt is? Enfin het kan! Wat minder kan waren de zombies. Deze waren nota-bene de slimste en meest georganiseerde personages van de hele film. Samen-trekken ze op tegen de verantwoordelijke van hun dood/herrijzenis, zwemmen, rijden auto, bellen aan, ontvoeren een prostituee om met haar vervolgens een erotische onderonsje te hebben, en elke morgen keren ze terug als waren het vampieren. Er is wel één mooie gore-scene en de vrouwen zijn tenminste naakt maar verder mogen het duidelijk zijn dat zo'n beetje alles aan deze productie onzinnig was!

Een verademing naar weer een goedgewaardeerde arty-farty film. Misschien is het niet de meest geweldige filmische prestatie maar wel zoveel leuker en plezieriger ! Een kleine horror-buddy- B-film. Beide actrices waren solide, de effecten varieerden van behoorlijke praktische effecten tot slordige CGI, en alles in een nostalgische look uit de jaren 80: van neonblauw en rood. De film draait om de tegenpolen, peepshow-stripper Angie Pitarelli en religieuze demonstrante Sally Mewbourne die met elkaar zitten opgescheept om de apocalypse te overleven. Overleven van elkaar, van een soort slangen / slakkenwezens en de "Demon of Lust" Asmodeus. De finale is leuk en passend gezien wat de dames hebben doorgemaakt om zo ver te komen. Het lage budget doodt een beetje wat dit had kunnen zijn, maar ik waardeerde deze horrorfilm over een paar glibberige monsters die een paar meisjes bedreigen, voor wat het was.en het weet tenminste voor flinke dosis entertainment te zorgen.

Met een mix tussen horror en komedie ben ik waarschijnlijk niet de meest geschikte persoon om hier echt iets van te vinden. Het hier aangehaalde 'S.o.t.D.' was eveneens geen succes voor mij. Maar vreemd genoeg moet ik zeggen... was het wel leuk om de situatie te bekijken vanuit de zombie zelf en waren er bepaalde scenes die ook best grappig waren! Helaas overheerste de onnodige, flauwe momenten. De meeste aandacht ging uiteraard naar de komedie en de film hoef het helemaal niet te hebben van goede make-up of van veel speciale effecten. Echter door regisseur Prior's achtergrond in special effects (films als ‘A Nightmare on Elm Street’ 3&4 of Phantasm 2,3&4) zijn die kwaliteiten wel aanwezig! Dit komt tot een climax in een prachtig vormgegeven pratend hoofd. Ondanks dat er enigszins potentie in zat was het helaas te teleurstellend.

Volgens de trivia op IDMB zijn er maar liefst drie versies van deze film en zijn ze totaal verschillend van plot. In de originele versie (éénmalig in het openbaar vertoont op een Spaans filmfestival onder El Hundimiento de la Casa Usher) is Usher een oude moordenaar die wordt gekweld door de geesten van zijn slachtoffers. In een tweede versie is Usher een bovennatuurlijk wezen dat menselijk bloed nodig heeft om in leven te blijven. Tenslotte, in de derde versie, werd hij veranderd in een gekke wetenschapper die dorpsmeisjes ontvoert en hun bloed gebruikt om zijn dochter Melissa in leven te houden. Die laatste versie is ook de enige die beschikbaar is. Echter is het absoluut het soort film dat bijna niet kijken is (omdat je tijdens het kijken net zo comateus wordt als de dochter van Usher). Jesús Franco gaat voor een zo goedkoop mogelijke gotische uiterlijk en knutselt met verschillende stukjes uit Poe-verhalen en zelfs een beetje Stoker's Dracula één of ander plot in elkaar. Gebruikt ook als flashback om het verleden van Usher te vertellen, zwart-wit beelden van het 20 jaar eerdere; Gritos en la Noche (Film, 1962) En op elk ander vlak was het over het algemeen vrij tam. Er is weinig horror (het spelletje "Ring Around the Rosie" was het engste van de film) en Franco's gebruikelijke inzoom op vrouwelijke naakt en kruis (al is dat eerder iets positief) was er ook niet! Met een verhaal dat kruipt in het tempo van een slak overdrijf ik niet als ik zeg dat dit erg langdradig was!

Hammer's tweede film in hun "Frankenstein" -cyclus gaat door waar "The Curse Of Frankenstein" ophield met Baron Frankenstein die ontsnapt is aan de guillotine en leidt zijn eigen praktijk om de armen te helpen, of was het nu om zich aan armen te helpen, en te gebruiken om een ​​nieuw monster te maken. Peter Cushing levert wederom een knappe prestatie als dokter Stein, een naam zodat niemand ooit kan twijfelen wie hij in werkelijkheid is. Het script geeft een aardige draai aan het bekende verhaal, maar is veel meer karakter-gestuurd waardoor er soms meer psychologisch dramatiek is te vinden dan horror. Daarnaast zijn er ook scenes die verveling deden opwekken. Gelukkig zij die wel in de minderheid. Frankenstein’s schepping is menselijk en heeft geen kunstmatig tot stand gebracht bewustzijn. Het typische Hammer sfeertje en de pseudo-wetenschappelijke demonstraties met prima speciale effecten maken van deze film toch weer een fijne en goede opvolger.

Ondanks dat de titel een beetje deed vermoeden dat het om een vervolg op een Boogeyman-film ging. Is dit niet het geval, wel was het een teleurstellende poging tot film-maken Er was maar weinig om van te genieten. Hoewel een paar moorden voorkomen, zijn die niet genoeg om dit ​​tergend trage verhaal te compenseren Het is een low-budget-film waar om geld te besparen de aanwezige mensen meer aan drugs doen en domme dialogen bezigen. Het acteerwerk is echter op zijn best middelmatig en op zijn slechtst gewoon tenenkrommend. Tja en dan richt je de film ook nog eens voornamelijk op de strijd van één man tegen verslaving en is de Boogeyman nauwelijks aanwezig. Het is een metafoor voor een psychische aandoening maar het was twijfelachtig of het dan wel klopt! (de eerste moord) Bovendien is er een vreemde fixatie op de non-stop slaapkameractiviteiten van één stel, wat meer aanvoelt als opvulling dan als plotontwikkeling. Duidelijk dat dit de zoveelste film is waar een groep vrienden een huisje huren en samenkomen om een ​​film te maken

Het wezen uit de Black Lagoon wordt gevangen en ingezet als een attractie in een aquarium. Het maak de spanning in de film maar weinig memorabel. Aangezien het monster het grootste gedeelte aan de ketting lig. Het werd op den duur een beetje een sleur en er waren zoveel irrelevante opnames met tijd-opvulling (toppunt was de 3 minuten van een dolfijnenshow) Het plot was gewoon de typische 'monster wordt verliefd op vrouw en probeert haar te vangen op zijn primitieve maar eerlijke manier' Terwijl op één mens na het eigenlijk alleen maar dieren zijn die de dood vonden. De film is niet verschrikkelijk, het is gewoon standaard formulewerk van een typische jaren 50 B-film.

Film met een script dat alle kanten opwaait. Aan het begin keert John Benedict (William Holden) naar huis terug. Het lijkt dan net little house on the prairie. Enfin dan gebeurt natuurlijk het meest voor de hand liggende. En dan komt het leukste stuk van de film maar wat rechtstreeks uit de The Magnificent Seven had kunnen komen. Het rare is dat er dan een vreemd intermezzo volgt met berouw en een liefdesverhaaltje tussen Holden en Susan Hayward. Hayward is trouwens wel degene die het beste acteert van allemaal. En dan is er nog het einde wat absoluut ook niet bevredigend was. Onevenwichtig en maar bij vlagen echt leuk.

Zet een stel belachelijk stereotiepe internationale toeristen op een boot om de walvispopulatie van IJsland te spotten en laat ze een familie van krankzinnige "Fishbillies" tegenkomen. Het lijkt in alle opzichten op TTCM Alleen het busje is nu dus een schip ...tja waarop niet heel toevallig de kapitein, Gunnar Hansen is, beter bekend als de eerste Leatherface. Direct vanaf het begin is het acteerwerk van een paar maar goed en de rest net niet verschrikkelijk (de Fransman was gewoon verschrikkelijk) maar gelukkig zijn de meeste gewoon slachtvoer. Wel positief dat het geen irritante jongere waren maar helaas verdwijnt hierdoor ook een beetje de reden (seks of drugs) van het moorden. Verder volgt het gewoon de lijn van elke andere killer-familie film...het kat- en muisspel waarbij er slachtoffers vallen. Ondanks dat het niet per se een slechte film was, had het ook veel dingen niet goed en overheerste bij mij het negatievere gevoel. Zo snapte ik niet goed waarom ze eerst de twee vriendinnen opvoerde, was het me onduidelijk waarom de stuurman er met een bootje vandoor ging en wie of wat was die een jonge Japanse toerist. Ook vond ik het nogal tenenkrommend om het Björk-liedje "It's Oh So Quiet" te laten zingen via het luidsprekersysteem. (jaja het is IJsland en schrijver Sjón heeft met Björk gewerkt...zucht) Tja Annette...niet geheel verwonderlijk krijg je dan de meeste trammelant! Het was ook wel leuk om te zien dat de slachtoffers niet allemaal hulpeloos waren! Enfin omdat ik slashers goed kan waarderen en hier de kills nog enigszins voldoende waren, een redelijk goede waardering.

“Here at the ReZort, we firmly believe that every apocalypse deserves an afterparty,” ;zegt bedrijfsleider Wilton (Claire Goose, Mel uit de detective -serie Waking the Dead.), tegen haar eilandgasten.En inderdaad zo voel de film dus ook! Als de mosterd naar de maaltijd.

Ik zie dat alexspyforever en ik bijna op hetzelfde moment deze film hebben gekeken. Alleen ik ben een stuk minder positief over deze film, vol uitgemolken clichés en gecombineerd met actuele -problemen. Via het intro leren we dat dit een post-World War Z-scenario is. Waarnaar ook al gauw blijkt dat het kant opgaat van dat bekende park-idee van Michael Crichton met eveneens dezelfde problemen. De film is vlot gemonteerd, heeft geen slecht acteerwerk maar zit vol cliche personages en hun domme handelingen. En de actie tegen de zombies is dom pief-paf-poef geschiet en het bloed is mager! Ik had misschien nog een voldoende gegeven als ze geen hedendaagse zorgen (Zucht,lees Europese vluchtelingencrisis) geprojecteerd hadden via deze wandelende doden. Dat je met zombies best nog wel iets leuks kan doen bleek (een jaar) later met Train to Busan, I am a hero, The girl with all the gifts.

Alleen al voor de prachtige openingsscène, met een bus vol vrolijke Japanse schoolmeisjes op een heerlijk zonnige dag die stralen van zoveel levenslust, is dit genieten geblazen! En vanaf dat moment geeft de film je ook nauwelijks nog een adempauze. Je bent wanhopig op zoek naar een soort rode draad in deze chaos, die geen enkele zin lijkt te hebben. Iets wat je houvast kan geven, iets waar je normaal gesproken naar op zoek bent in een film, het mocht niet baten. Maar uiteindelijk is "Tag" zonder teveel weg te geven, aan het einde erg cynisch en op de een of andere manier deprimerend. En ook dat is een fantastisch prestatie, gezien het feit dat de film aan het oppervlak eruit ziet als een eenvoudige leuke film met veel geweld en gore? Maar voor al het plezier en de chaos en over-de-top gore, zijn er ook intrigerende thema's die het stuk interessanter maken dan gewoon een bloederige film. 'Tag' is domweg aandoenlijk, geweldig en volledig gestoord.

Eerste Engelstalige film van de Spaanse regisseur Galder Gaztelu-Urrutia (na twee El Hoyo-films) Het uitgangspunt is dat van een rampenfilm; een virus treft de rijkste mensen, wat resulteert in massale paniek wanneer mensen van hun rijkdom proberen af te komen. Om de een of andere reden wordt de naderende dood aangekondigd door helderwitte tanden. Alle drie de films leveren kritiek op de moderne kapitalistische maatschappij. De film begint met een geweldige vaart en werkt goed tijdens de paniek die we zien onder de rijken die proberen met de situatie om te gaan. Echter is het probleem van de film dat het een idee heeft, maar niet goed weet wat het er verder mee moet doen. De speelduur is iets minder dan twee uur en werd vaak hierdoor alleen gevuld met een hoop zinloze details over Mary Elizabeths leven, waren uitstapje naar Alaska en de ontmoeting met haar vader (Timothy Spall) echt nodig? Zodra je halverwege bij Mary Elizabeths moeder (Lorraine Bracco) in Barcelona aankomt, vertraagt ​​de film. Hierna kwam het als je het gezelschap naar Afrika volgtook niet meer goed. Typisch een film met één goed idee en een te lange tijdsduur.

Heerlijke film met Joel McCrea en Randolph Scott als twee op leeftijd geraakte cowboys. McCrea en Scott speelde hun rol met veel plezier en dat dan in combinatie met de regie van Peckinpah was dit anderhalf uur genieten. De rest van de cast was betrekkelijk minder. En ook het einde was niet heel spannend. Al met al een prima film met een leuk verhaal en een goede karakter-uitdieping.

Het is moeilijk om er precies een vinger op te leggen, waarom deze film zo fijn is om te kijken. Ride the Pink Horse is een beetje te omschrijven als een Eenhoorn binnen het film-noir-genre. Het heeft alle overeenkomsten van het genre; De hard-boiled man die het hart van een mooie vrouw wint,een femme fatale, een vertrouwde side-kick en een stel slechte (slechter dan hem) jongens die zijn leven bedreigen als hij te dicht bij hen komt.

Echter met die elementen van het genre word ook soms gespeeld. Zo is de locatie van de donkere straten van Los Angeles of New York City vervangen voor het klein stadje San Pablo met op de achtergrond een luidruchtig ritueel festival waarin de geest van pech wordt geofferd. De hoofd-personage Gagin (Robert Montgomery) die, ondanks het feit dat een meisje Pila (“Sitting Bull”) hem volgt en een plaatselijke vriend Pancho die hem helpt, toch vooral een eenling is.

De climax met de onschuldige kinderen in de carrousel met op de achtergrond het geweld tegen Pancho, was erg goed gedaan en maakte een goede impact. Wie weet was het ook metaforisch; dat mensen kunnen rondgaan en nog steeds eindigen waar we begonnen.Ook al rijdt je op een roze paard; je krijgt dezelfde waarheid als op een paard van een andere kleur. Met deze film liet Robert Montgomery zien dat hij erg mooie dingen kon maken als regisseur. (als acteur vind ik hem minder) Helaas heeft hij nooit echt goed de kans gekregen. Hoe het verhaal vordert, hoe de personages met elkaar praten, zelfs de titel, het is allemaal fascinerend vanwege zijn unieke karakter.

Intellectuele geestigheid. Het verhaal volgt de landjonker Grégoire Ponceludon de Malavoy, met een landgoed in de Dombes, een streek in de buurt van Lyon. Deze kleine aristocraat wil aan koning Lodewijk XVI vragen om geld voor zijn plan om met dijken en afwateringen een einde te maken aan de sterfte onder de boerenburgers door vervuild water en muggenbeten. Ponceludon kan echter alleen de interesse van de koning winnen, als hij meespeelt met de intriges, relaties en gezelschapsspelletjes ‘bel esprit’: om op het juiste moment de juiste cynische opmerking te plaatsen met als doel je gespreksgenoten te overtroeven.

Dat betekent ook dat de personages ongelooflijk veel woorden gebruikt. De film is opgebouwd uit vele spitsvondigheden, venijnige spot, woordspelingen, slimme opmerkingen en is eerder interessant dan echt plezierig te noemen. Soms zijn er ook scenes die helemaal nergens heen gaan of plots opduiken zonder enige echte bedoeling. De film sfeervol en gaf een leuke kijk op de belachelijkheid van het aristocratische Franse hof in de achttiende eeuw. Het hof van 1783, wat totaal nog niet bewust dat zes jaar later de guillotine boven hun hoofd komt te hangen!

Daarnaast was er ook nog de opvallende schoonheid van Judith Godreche als het verrukkelijk plattelandsmeisje, half wetenschapper, half melkmeisje en de dochter van Markies de Bellegarde, deze rondborstige Mathilde is een dame die wars is van pruiken, poederdozen of flamboyante weelderige jurken. Tja...en de dijken en afwateringen...? Daar was een revolutie voor nodig want de landeigenaren die poelen ook kunstmatig hadden aangelegd zagen een vaste en zekerdere bron van inkomsten in die visteelt.

Rond 1989 kregen een hele reeks B-budgetfilms-makers het idee om Alien (1979) onder water te maken, (Leviathan , Deep Star Six, Lords of the Deep en The Evil Below) vermoedelijk mede doordat die grote film The Abyss (wat helemaal geen monsterfilm onder water was) op het punt van uitkomen stond. Deze werd gemaakt door de Spaanse lowbudget-regisseur Juan Piquer Simon,

De film gaat over de bemanning van een diepzeeduikboot die eropuit wordt gestuurd om de verdwijning van een andere diepzeeduikboot te controleren. Nu is filmen met water duur, dus compenseert deze film dat door nauwelijks scènes in (of onder) het water te bevatten maar in plaats daarvan zijn er wel talloze gemuteerde wezens te vinden. De film bezit dan ook een flink aantal verrassend goede wezen-effecten en verrassend bloederige aanvalsscènes

Voor regisseur Simons waarschijnlijk een van zijn betere gemaakte B-budgetfilm, maar dat maakt hem niet leuker. Ik geef de voorkeur meer aan Pieces en Slugs, vanwege dat ze nog meer gekkigheid bezitten. Toch is dit nog steeds een lekkere Juan Piquer Simón-vehikel; goedkoop, lomp, onhandig maar met de charme van een B-film vol heerlijk vieze en groteske troep onder water! Daarvoor een half puntje meer!

Tja...Geïsoleerd op een booreiland midden in een oceaan terwijl een tropische storm opkomst is. Ondanks dat die formule in talloze andere films wordt gebruikt verveel mij dit soort low-budget horrorfilm over een kleine groepje mensen op een geïsoleerde locatie die vechten tegen een dodelijk wezen, nog steeds niet echt. Deze werd opgenomen op het museum boorplatform Mr. Charlie en had nog steeds een vermakelijke film kunnen opleveren. Helaas werd het gebruik van die bekende formule hier op een slechte manier gedaan! Door het camerawerk weet men geen claustrofobische sfeer op te roepen. De film besteedt tijd aan het opbouwen van zijn personages en creëert zelf verschillende subplots .(een antwoord krijg je niet overal op) Oké had nog geen ramp geweest maar door datzelfde camerawerk viel hun middelmatige acteertalent nog meer op! Wel positief was het monster! Een man in een pak is nog steeds stukken beter dan CGI. Het op de hoes afgebeelde gigantisch zeewezen was nergens te bekennen! Nadat de laatste overlevende was gered, had de film kunnen eindigen in een happy end... maar neeeeee....er werden nog even 20 minuten achteraan geplakt en moet je kijken naar de jongere broer en zijn chef die rondlopen... Het resultaat was dus een vrij ongeïnspireerde creature-film!

Op 11 november 1918 eindigde de Eerste Wereldoorlog in een wapenstilstand. Zeven dagen later op 18 november 1918 werd de onafhankelijke Republiek Letland uitgeroepen en een regering onder leiding van Kārlis Ulmanis gevormd. Lang duurde het niet want op 1 december 1918 alt het Rode Leger Letland binnen. Gezamenlijke Duitse en Letse strijdkrachten vechten tegen de Sovjets. Echter de Duitsers zagen niet graag een zelfstandig Lets bestuur en op 8 oktober 1919 valt men Riga aan dit beleg duurt tot 11 november 1919 wanneer het Letse leger de Duitsers verslaat. deze film gaat over het heldhaftige verzet van Letten in de stad en een vrij Letland.

Een prima uitgangspunt voor een Letse Onafhankelijkheid-oorlogfilm. Echter deze film voelt te veel als een gewone tv-film. Dat is niet perse slecht maar daardoor zijn er wel beperkingen en bepaalde clichés. In 2007 staan green-screens met computer graphics nog in hun kinderschoenen dus de CGI is erg onhandig. Daarnaast wil men met het script teveel in een te korte tijd. Ze tonen de heldhaftige Letse strijd, de internationale affaires tussen Rusland, Duitsland en Letland, en een liefdesverhaal tussen Mārtiņš en Elza. Een miniserie had dus geen slecht idee geweest! Toch heb ik me wel min of meer vermaakt met deze film!

Regisseur Robert Schmidt heeft in zijn carrière maar één horror-film gemaakt en dat was Wrong Turn (2003) Die film was acceptabel genrewerk maar het was geenszins de titel meester waardig. En Schmidts eerste bijdrage aan de serie heeft verder ook maar weinig aan originaliteit te bieden om dit te ontkrachten.

De film richt zich op een gruwelijk ongeluk waarbij Abby, de vrouw van Cliff Addison vreselijk onherkenbaar verbrand. De vraag wordt dan; Laat je haar in leven of is het beter om haar te laten sterven. Natuurlijk heeft de vrouw in kwestie natuurlijk ook haar eigen mening hierover. Het eenvoudige verhaal over een driehoeksverhouding tussen Tandarts Cliff (The Dead Zone; Martin Donovan), assistente Trish (Evil Bong; Robin Sydney) en Ira (Julia Benson/Anderson; Stargate) Beide hebben een naaktscène. Waar dan een "wraakzuchtige geest" haar werk doet, was nog best goed. Echter wordt er ook een parabel over de ethiek van euthanasie ingestopt. En die is een stuk minder fijn! Het positieve daarvan was dat we

Corbin Bernsen (ster uit The Dentist) zagen als de plotseling vriend en advocaat. Op gore gebied is er wel het één en ander te beleven waaronder natuurlijk het zwaar verminkte lichaam. Helaas vond ik dit over het algemeen maar middelmatig.