Meningen

Brian Yuza is geen onbekende in de wereld van de horrorfilms en heeft nogal wat pulpwerkjes op zijn naam staan. Helaas lost Rottweiler de verwachtingen niet in, integendeel, de film bleek een hol, spanningsloos vluggertje met een zwakke cast en vooral bedenkelijke effecten en dito verhaal. Wat rest zijn vooral veel aardige ideeën maar met een beroerde uitwerking. Al zijn de scene met de huismoeder en de kippen-scene nog wel memorabel. Het acteerwerk is zoals je van een B-film kan verwachten niet heel goed. Toch kom ook nog even de ongekroonde koning van de Spaanse horror Paul Naschy langs met zijn helikopter. En het dochtertje van de zo even genoemde huismoeder is niemand minder dan Ivana Baquero, het meisje Ofelia in Pan's Labyrinth en later te zien was in de MTV-serie:The Shannara Chronicles .

Jeetje...waarom krijg dit filmische equivalent van een flatline, een 5,3 op IDMB ? (ten tijden dat ik dit schrijf) De film draait om een ​​arts-assistent die een traumatische inzinking krijgt na het verlies van een patiënt. Waarna hij in een plattelandsziekenhuis, een tweede kans krijg en geobsedeerd raakt voor een tienermeisje met mysterieuze symptomen van een patiënt met ademhalingsproblemen. Het kan een intrigerende setting zijn, toch?

Helaas wordt het een 91 minuten durende sleur van toonloze dialogen vol gedetailleerd medisch jargon, angstdromen die te onsamenhangend zijn om ook maar een klein beetje te verontrusten, onwaarschijnlijke plotontwikkelingen en een verhaal dat uiteindelijk ook nergens heen gaat, De elementen die het wat spannender maken kwamen ook te laat en in de laatste akte moet het ​​zogenaamd gaan om een schokkende onthulling maar die is gewoon barslecht opgezet.

Tja...op andere manier verandert het in een ongeïnspireerd medisch thriller -drama, die wanneer het uiteindelijk eindigt, zowel intrige als logica mist. En niets is zo erg dan dat een hond-monster met kaarsen op zijn kop mij doet afvragen waarom ik eigenlijk zoveel films kijk...

Standaard Scandinavisch werkje. Rovdyr vertaalt zich als ‘roofdier’ en gaat over een groep jongeren die zich verdwalen in een bos en daarna worden opgejaagd door héy... drie moordzuchtige rednecks. De verkeerde afslag? Maar met deze film zal je niet snel verdwalen tussen de plot-lines, voor de simpele reden dat er niet veel te bespeuren valt. ER is geen plaats voor plotwendingen, uitbundige karakterschetsen of opwindende actie-scènes. De prima Gore-elementen waren in het begin beter dan naar het einde toe. De poster en de tijdzetting van de jaren '70 deden vermoeden dat het om een ode aan het Grindhouse tijdperk zal zijn. Ook dit ging niet veel op! Al was het grijze sfeertje in de Noorse bossen lang zo gek nog niet. Kortom deze Scandinavische film is te netjes om vol uit te gaan (hulp van Noorse subsidies gehad?) en blijkt dus niet meer dan een keurige dertien in een dozijn te zijn.

De titel van deze horrorfilm Royal jelly, wat ook wel koninginnegelei of bijenmelk wordt genoemd, ien een witte substantie is die gemaakt wordt door werkbijen om de bijenkoningin te voeden. En hoewel bijen en horror nu niet bepaald vreemden voor elkaar zijn, zijn ze ook niet overdreven gewoon, dus het is leuk als er eens iets anders te zien is! Helaas zijn er in deze film niet veel positieve punten. Het begint met het schoolleven van nerdy bijenliefhebber en sociale verschoppeling Aster (de leuke Elizabeth McCoy) en haar lerares Tresa. En ja...men stopt er het bekende sprookje met de boze stiefmoeder en zus in! Dan verdwijnt deze opzet ineens! Aster krijgt een make-over die suggereert dat de film terug in de tijd is gereisd naar de jaren zeventig. Er wordt eveneens te veel tijd besteed aan dit! Logica gaat dan ook snel verloren! Tja en in het belangrijkste moment van de film zijn er ​​praktische bijenvleugels en hoektanden maar die waren lachwekkend slecht! Nee dit werd nergens vreemd of opwindend. Als ze eerder de bewoners van de bijenkorf hadden losgelaten had het nog vermakelijke cheesy kunnen zijn. Uiterst frustrerende film!

Wederom voert Wes Anderson ook hier weer kleurrijke personages op en was de aankleding weer zeer mooi. Echter vond ik deze wel iets minder. Dit kwam voornamelijk doordat er steeds een voice-over deed alsof er uit een boek werd vertelt. Hierdoor mistte ik het magische wat in de andere twee films die ik gezien heb, wel zat. Niet dat het een slechte film was, oh nee, ik heb zeer genoten en meegeleefd met de excentrieke personages. Ook de gortdroge humor die gelukkig ook hier niet de boventoon voert, was weer lekker aanwezig plus het zeer goede acteerwerk van de vele bekende acteurs kan ik niet anders dan aan dit volwassen-sprookje een dikke voldoende geven.

Soms heb je van die films waarvan je niet precies weet, wat je ermee aan moet..? Dit was ervoor mij zo één! Niet dat het nu zo'n gekke of maffe film was...Nee het gaat op dat vlak nooit heel ver over de schreef, dat is het niet! Het was zelfs een redelijk samenhangende road-movie. Maar personages Neal en Perla vinden op deze reis niet veel nieuws of bijzonder interessants. Het plot vertelt eigenlijk alles al; eenzame, kalende en sociaal onhandige Neal (Micah Spayer), bezoek een massagesalon en raakt samen met de Dominicaanse Perla (Jennifer Figuereo, je ziet haar ook in naakte glorie) verstrikt in een reeks gebeurtenissen. Voordeel is wel dat je niet precies weet wat je kan verwachten of waar dat naar toe zal gaan...Helaas ging het dus nooit helemaal los. Er is een seksscène, er werd drugs gebruikt maar ik mistte toch iets van een schok of iets meer opzienbarends. Visueel neemt het (gelukkig) wel een paar risico's, met het gebruik van kleuren die het een klein beetje horrorsfeer geven en de manier waarop het experimenteert met opnames van bewakingscamera's, camerahoeken, split-screens en animatie. Tja, het speelfilmdebuut van schrijver/regisseur Christopher Fox bezit cinematografische zowel goede als een paar ruwe kantjes en het verhaal wordt nooit echt in een onverwachte richting gestuurd. Wat het voor mij lastiger maakt om er een waarde oordeel aan te hangen!

Een film die je blanco in moet gaan en waar ik eigenlijk in eerste instantie maar weinig van verwachtte! Maar WTF...wat een fascinerende horrorfilm over moordlustige autoband Robert met telekinetische gaven is dit! (een beetje te vergelijken met Scanners) Regisseur Quentin Dupieux die misschien veel bekender is onder de naam Mr. Oizo en vooral zijn elektronummer Flatbeat uit 1999 In die videoclip zagen we dan ook al de kwaliteiten van de regisseur. Hij is dit keer in staat geweest om met een zeer klein budget en een camera een zeer plezierige film te maken. Parallel met het verhaal van de levende band maakt de kijker ook kennis met ‘de toeschouwers’, een groepje mensen dat in de woestijn de avonturen van de band volgt met een verrekijker alsof ze een film bekijken. Het zal echter niet bij kijken blijven... Ondertussen breekt het eigenlijk alle filmregels en is daarom extra leuk. Verwacht niks, denk niet na, de de film heeft geen reden maar dat maakt deze bizarre film niet minder leuk!

Hmmm, wat je hier nu weer mee aan moet? Waarschijnlijk werkt de film het beste als je op de hoogte ben van de kunstgeschiedenis want deze komt tot leven in deze film. Overal zijn schilderijen, niet alleen in de nachtmerries van Ruben Brandt maar ook de wereld zelf wordt bevolkt door figuren die zo uit schilderijen zijn gelopen. En zelfs de kubistische tekenstijl doet aan een schilder denken. (Pablo Picasso)

Het verhaal over dievegge Mimi, psychiater Ruben Brandt en detective Mike Kowalski, wat langs ’s werelds meest prestigieuze kunstmusea voert, leent ook veelvuldig fragmenten uit de jaren '60 film.(The Pink Panther, Topkapi, Bullitt) of de jaren'70 (Convoy) Daarnaast zijn er leuke details zoals de ijsblokjes in de vorm van Hitchcock of een poster van Das Cabinet des Dr. Caligari. Muziek is er ook maar die is niet echt bijzonder; een bekend liedje uit Dirty dancing of de zoveelste Britney Spears en Massive attack in een andere stijl.

Er zijn zoveel details in deze film, elk shot toont weer nieuwe dingen om te zien. Dat er op een bepaald een overkill ontstaat aan die constante (zinloze) verwijzingen naar beroemde kunstwerken De film is dan ook meer voor de kunstliefhebber Het kan fungeren als de ideale zoek-vind plaat. Ondanks dat de personages in uitwerking vrij 1-dimensionaal zijn is best leuk film maar van al die kunst werd ik nu niet meteen heel enthousiast.

Victoriaanse heldin Sally Lockhart is het fictieve hoofdpersoon uit een vierdelige boekenreeks van Philip Pullman (vooral bekend van de bestseller 'The Golden Compass') De BBC, maakte in 2006 van het eerste boek een televisiefilm die werd uitgezonden als onderdeel van de kerstprogrammering. En dat is een hele aardige en amusante film geworden, met een leuke mengeling van kostuumdrama en detectivewerk in de negentiende eeuw van Groot Brittannië. Wel typisch BBC-werk dus degelijk en soms ietsepietsie saai in uitvoering. Wat het interessant maakt is dat er veel personages zijn met evenveel verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen, je moet dus er goed je hoofd bij blijven houden. Billy Piper (wat een schatje) speelt haar rol met een zekere terughoudendheid wat jammer was want dit pas wat minder goed bij dat stoere Victoriaanse meisje dat in plaats van te kunnen pianospelen of borduren heeft leren omgaan met een pistool,en Hindoe heeft leren spreken. Maar de rest van de cast weet het gemis prima aan te vullen! Het heeft een iets andere aanpak en opzet dan de vele detectiveseries die we kennen zo had het zeker bestaansrecht. En aangezien ik best gek ben op dit soort; stoere vrouw die haar mannetje staat in de Victoriaanse tijd, erg genoten van de film!

In de derde aflevering in de Hammer House of Horror-serie speelt Denholm Elliot (van Raiders of the Lost Ark), makelaar Norman Shenley die dromen krijgt die zo levendig zijn dat hij ze niet meer kan onderscheiden van zijn eigen realiteit. Een soort surrealistisch nachtmerrieversie van Groundhog Day. Elliot is zoals altijd een genot, maar Lucy Gutteridge is degene die de show steelt als de brutale secretaresse met telkens een compleet andere outfit en haardracht. Het bevat (net als de andere afleveringen)weinig expliciet geweld of bloedvergieten, maar ademt wel een heerlijke duistere vreemde sfeer uit Uitstekende psychologische aflevering die erin slaagt de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid prima weet te laten vervagen. Zeker één van de betere uit de tv-serie!

De film valt onder de slasher-films, maar voegt enkele creatieve wendingen toe waardoor het zichzelf enigszins onderscheid van de gebruikelijke slashers-elementen. Samen met een groep onbekende nemen een jonge vrouw genaamd Alex en haar vriend Nathan deel aan een horrorfilm-spel genaamd Slasher Sleepout. Het is voor horror-fans “De Ultieme Horror film Beleving” en is een combinatie van kampeer-trip, haunted house en escape room. Dit brengt hen naar een bos waar ze zowel elkaar moeten beconcurreren als ook een onbekende aanvaller moeten zien te overleven. Wat er zich dan afspeelt laat zich natuurlijk raden! Zodra de film dan ook begint lijkt het alsof je te maken heb met een copycat van de 80's/90's slashers. Maar laat je niet voor de gek houden want de film biedt een aantal interessante wendingen en houd je hiermee tot het einde in spanning. En doordat de cast relatief onbekend is, is het ook vrij lastig om te raden wie de volgende zal zijn. De laatste plotwending is het enige van de film waar ik (nog) niet helemaal zeker van ben of dit wel een goede toevoeging was. Het zorgt voor een geweldige slotscène maar geeft ook gevoel van mosterd na de maaltijd. Regisseur Preston DeFrancis heeft vier korte films gemaakt en dit is dan ook zijn speelfilmdebuut. Ik ben onder de indruk en zeker benieuwd naar wat hij nog meer gaat brengen!

Redelijke film over een piramide uit de Maya-beschaving die een attractie ‘to die for’ blijkt. Twee Amerikaanse vriendinnen Amy (Jena Malone) en Stacy ( Laura Ramsey) zijn met hun vriendjes Jeff (Jonathan Tucker) en Eric (Shawn Ashmore) op vakantie zijn in Mexico. Op de laatste dag besluiten ze de broer van de toevallig opgeduikelde Duitse toerist Mathias (Joe Anderson) op te zoeken bij een archeologisch opgraving van een ruïne. Dat idee van vier/vijf studenten die vakantie vieren voordat ze in het slachthuis belanden is niet bijster origineel. Natuurlijk worden er veel toevalligheden opgevoerd om de zes naar de plek des onheils te krijgen. Maar als ze dan uiteindelijk vast komen te zitten bovenop die tempel in de met zon overgoten buitenlucht, is er gelukkig wel heel wat leuks te beleven. De film mikt meer op het psychologische aspect, al komt de liefhebber van bloed en gorigheid wel aan zijn trekken. Het is nopgal jammer dat het de maker(s) niet is gelukt om de personages wat meer van vlees en bloed te maken. Dit ligt niet aan de toen nog redelijk onbekende acteurs. Wat ook nog eens blijkt uit het feit dat die acteurs nu toch redelijk bekend zijn. Nee, dat komt vooral omdat de personages totaal geen achtergrondinformatie meekrijgen. De film bezit wel een aardig originele dreiging, (al moest ik wel aan Little Shop of Horrors denken) fijne gore en redelijke aandacht voor opbouw en sfeerzetting en Tja, ik heb een zwak voor actrice Jena Malone dus is de film wel geslaagd.

“Where there are no lions hyenas rule.”

Als regisseur James Ashcroft en (co-)scenarist Owen Marshall films op dit niveau blijven maken, zijn ze een gouden duo! Hun vorige "Coming Home in the Dark" was een boven verwachting goede Thriller en ditmaal gaan ze meer op de mysterie-horror-toer. Hoewel dat ook niet helemaal accuraat is, want dit is geen doorsnee Annabelle- of Chucky-film. (het voldoet dus niet aan de “standaard” horrorfilm)

Een rechter (Geoffrey Rush) komt door een hersenbloeding in een verzorgingstehuis terecht. Zijn leven verandert hierdoor niet alleen drastisch, maar een medebewoner (John Lithgow) terroriseert met een plastic pop zonder ogen, Jenny Pen, aan zijn hand vastgemaakt, iedereen in het tehuis. Slim wordt er gespeelt met of de oude man ze niet allemaal meer op een rijtje heeft of dat handpop Jenny Pen een bovennatuurlijke kracht bezit.

Ondanks dat de pop voor verschillende horrormomenten zorgt (als een schaduw, of als een gigantische Jenny met gloeiende ogen), komen de meer alledaagse confrontaties het harder aan. Ondraaglijke close-ups, langzame zooms en desoriënterende camerahoeken dragen daarnaast ook bij aan het sluimerende gevoel van angst en de lange gangen met knipperende rode rookmelders maken het er niet comfortabeler op.

De film is daarmee ook gemener dan je aanvankelijk zou denken, en het is zeker niet bang om de kijker een aantal fikse stompen in de maag te geven. En als je iemand bent die niet goed tegen ouderenmishandeling kan, is deze film af en toe behoorlijk niet prettig om naar te kijken! En wie wil dat nu niet... John Lithgow en een babypop die Geoffrey Rush in rolstoel terroriseren in een bejaardentehuis? Ja dit was wederom weer een gedurfde en brute film die met kop en schouders boven veel andere horrorfilm uitsteek.

“It’s better to burn out than to fade away”

Met deze tekst uit Neil Youngs My My, Hey Hey (Out of the Blue) eindig deze zonder twijfel enigszins vreemde film. De film is gewoon...euh tja, anders. Hoewel....juist voor Guy Maddins doen is het misschien wel zijn meest mainstream film tot nu toe. Maar voor een breed publiek is het nog steed niet!

De wereldleiders zijn bijeen gekomen in Duitsland voor een G7-bijeenkomst om samen te werken aan een verklaring over een niet nader gespecificeerde ‘mondiale crisis’. Voor het grootste gedeelte is de film doelbewust droog. Onderlinge relaties tussen de landen, de zwakheden en idioterie van de zeven politici. Het plots op mysterieuze wijze verdwijnen van hun bedienden en het clubje bevoorrechte mensen moet opeens zichzelf redden. Dat deze fictieve wereldleiders nergens heen gaan en niets bereiken is denk ik het uitgangspunt en de clou van de film.

Het is soms surrealistisch, soms absurd, en bezaaid met details en grappige vondsten; president van de Verenigde Staten, Edison Walcott (Charles Dance) met een bewust Brits accent Een brein ter grootte van een Volkswagen Kever! Zombieachtige ‘moerasmannen’ met modderige, gelatineachtige lichamen en een explosieve gewoonte. Een chatbot ontworpen om pedofielen in de val te laten lopen, Alicia Vikander die onzinprofetieën in het Zweeds mompelt.

Grootste kracht van de film is dan ook raadselachtig absurditeit. Als je antwoorden zoekt op deze waanzin, dan ben je gewaarschuwd, die krijg je niet! De film is een langzame opbouw naar een hartstochtelijke eindspeech van de premier van Canada...Het houdt zich gelukkig ook niet zo bezig met politiek commentaar, en kiest veel meer voor een kluchtige benadering De film, vakkundig geregisseerd door Guy Maddin, samen met Evan en Galen Johnson, bezit een script met een vreemde lach en alleen daarom al de moeite waard! Bizar filmpje!

Vakkundige kleine Thriller. Moeders worden geacht van ons te houden, voor ons te zorgen en het beste met ons voor te hebben. Diane Sherman is dan ook een zorgzame moeder voor haar gehandicapte dochter Chloe. Maar hé het is een thriller dus er is iets mis...De film bezit een ​​aantal spannende momenten waarop je niet helemaal zeker weet waar hij naartoe zal leiden, maar het grootste deel van het plot is voorspelbaar echter dat maakt het niet minder leuk. Daarnaast bouwt de regisseur voor de Stephen King-fans wat verwijzingen naar zijn verhalen in. Het meest voor de hand liggende is de apotheker met de naam Kathy Bates. Die het personage Annie Wilkes speelde in Misery. Maar er is meer..want wanneer Chloe 411 belt, geeft de geautomatiseerde stem "Derry, Maine" als voorbeeld van een stad en staat. Dit is een knipoog naar de fictieve plek die Stephen King gebruikt in zijn romans en de bioscoop heet "Carry". Doordat de film verder best kleinschalig was is er ook maar een beperkte cast. Dit had een nadeel kunnen zijn, maar met Kiera Allen en vooral Sarah Paulson (hoe krijg ze voor elkaar om zowel vriendelijk als ook creepy over te komen?) bezit de film twee sterke actrices. Tja de film was verder goed genoeg zoals hij was.

De term "elevated horror" leidde tot kritiek en discussie (terecht) zodoende worden deze films nu vaak aangeduid met "psychologische horror" Het blijft natuurlijk hetzelfde; een trauma wordt verpakt als horror-element...Helaas werkt dit bijna nooit goed voor mij want vaak is verschrikking er niet! In deze film draait het om een ​​vrouw genaamd Sarah, die te maken heeft met de dood van haar vader en iets uit haar verleden terwijl ze alleen voor haar jonge dochter Mia probeert te zorgen. Deze film heeft daarnaast ook nog eens het probleem dat het alleen maar clichés gebruikt; griezelige tekeningen, voetstappen, vogels tegen het raam, verkeerde interpretaties en symboliek van "bloed aan je handen" en een wit konijn. Natuurlijk, alleen omdat iets bekend is, wil nog niet zeggen dat het het niet goed kan zijn. Maar omdat de opzet bij trauma lag, wordt de shock of angstfactor door deze vertrouwdheid afgezwakt tot nul! En nee een sinistere muziekje is niet eng...! Wat rest is een holle oefening die elke betekenis van het woord horror uit het oog verliest!

Op ware Achab-achtige wijze is onderzeeboot-commandant in de Tweede Wereldoorlog vastbesloten om de Japanse torpedobootjager Akikaze tot zinken te brengen, natuurlijk onder protest van eerste officier en de verdere bemanning. Clark Gable en Burt Lancaster zitten in die boot. Twee prima hoofdrolspelers die op bevredigende wijze op elkaar botsen. Menselijk drama. Nautisch bijgeloof. Tragedie. Je weet het allemaal wel, het gebruikelijke volgt Hoewel de speciale effecten naar de huidige maatstaven niet perfect waren, zijn ze behoorlijk solide voor een film uit de jaren 50 met torpedo's en dieptebommen die bijna hun doelen missen. En ze slaagden erin om het drama en de actie van dit verhaal in slechts anderhalf uur te proppen. Toentertijd vermoedelijk vrij nieuw maar doordat alle onderzeeboot-films min of meer hetzelfde doen is dit nu veel meer vertrouwd!

Tjonge tjonge....wat voor pruts-film van Blumhouse is dit nou weer? Oké toegankelijkheid is voor dit productiehuis een groter vereiste dan goede horror en het zal allemaal wel goedbedoeld zijn maar dit was wel erg slap. Dat start direct al aan het begin wanneer je alle kenmerken van een romantische film ziet.

Zucht, de dubbele boeking van haar baas, last-minute kleding uitzoeken, last-minute baby-sitter, Mister perfect, Cherie en Ethan flirten, naar een restaurant en huh....echt rolschaatsen? Tja en dan.. een drankje bij hem thuis...en los...uh nee men kiest ervoor om de kijkers alleen een deur te laten zien, ondersteunt door wat geluiden...Hallo het is een horror hóór!

Wat volgt is een film met één lange achtervolgingsscène die niet opwindend of dynamisch wordt. Spanning gaf het dus niet en het bloed wat er vloeit is niet veel meer dan wat menstruatiebloed. Eenmaal is er een scene die niet zal misstaan in een horrorfilm. Om vervolgens in de kerk precies weer dat te laten zien wat je niet wil! (Niets dus) Hallo wie zei dat deze film een ​​horror was?

Nee, deze film leunt alleen zwaar op zijn metafoor; elke man is een jager en elke vrouw is een prooi. Niet gek dat halverwege de film behoorlijk begint te slepen en de verveling toeslaat. Blijkbaar maakte deze film in januari 2020 zijn debuut, via het Sundance Film, en is er sindsdien ook nog aan gesleuteld maar het is duidelijk te zien waarom dit twee jaar op de plank lag. En van mij had het daar ook mogen blijven liggen! Het zag er nog best redelijk uit maar daarvoor ga ik het geen voldoende geven. Vervelend en middelmatig!

In veel opzichten de typische Rock-'n-roll biografische film. De formule is hetzelfde; snelle opmars, de roem stijgt naar hun hoofd, drugsverslaving, alcoholisme, seksuele experimenten, emotionele inzinkingen, het hele riedeltje. Het verschil met andere biopic is dat deze gaat over een tienermeisjes band aka 'The Runaways' Voordat ik deze film keek had ik er niet echt van ze gehoord. Wel van Joan Jett! (blijkbaar moesten die paar r*t-nummers van haar er ook in) Tja, liefhebber van de muziek ben ik niet maar dit klonk zo slecht nog niet! Een groot probleem met deze film is, dat het te veel focust op Cherie Curry en Joan Jett, de andere drie bandleden komen maar weinig aanbod. Kristen Stewart en Dakota Fanning spelen het verder heel goed maar als het je bijna ga denken dat de groep uit twee meisjes bestaat, lijkt me dat gewoon oneerlijk voor de rest van de leden.

Ondanks dat het plot van de film over een runensteen nog redelijk interessant klonk, viel het vooral erg tegen. Enfin, als de Noordse runensteen wordt gevonden en naar New York is gebracht komt archeoloog Martin Almquist er al snel achter dat de steen de geest bezit van Fenrir de zoon van de God van Misleiding Loki en de vrouwelijke vorstreus Angrboda. In de film slecht vormgeven als doodnormale weerwolf. Dit hele gebeuren wordt in een typische standaard jaren '90 sausje gegoten. Het gekke is dat de film het steeds net niet is. De snoepjes-etende detective Fanducci (slappe rol van Peter Riegert) die in elke zin F**K zeg is net niet grappig genoeg, de gore is net niet bloederig genoeg, de romance en karakter opbouw zijn net niet goed genoeg uitgebouwd en tja... hierdoor heb je net niet genoeg spanning. Ook de onontkoombare jaren '90 actie doet geen goed aan de film. (domme schietpartijen) En tel daarbij op dat de cast hier en daar ook steekjes laat vallen want zo lijken sommige dialogen wel heel erg alsof ze zo van autocue komen. Voor Joan Severance was het zo'n beetje de eerste film waarin ze speelde en houd hier (tenminste in beeld) haar kleren nog gewoon aan. "The Runestone" had potentie maar maakt dit uiteindelijk niet waar!

Zo maak je een film/boekverfilming op de juiste manier. Vergeleken met "The Running Man" uit de jaren 80 is deze versie in vrijwel elk opzicht veel beter. Deze was veel grootser opgezet. Het is regisseur Edgar Wright die dit verhaal van Stephen King bewerkt …tot een vermakelijke actiefilm die tenminste wel de essentie van het oorspronkelijke verhaal weet te vangen! Wat wil je nog meer? Door zijn tempo, montage en de soundtrack.is er voldoende energie om er een zeer vermakelijke actie-blockbuster van te maken!

‘The Castle of Cagliostro’, is een animatiefilm uit 1979 en niet zomaar een tekenfilm het is namelijk de eerste animatiefilm met speelfilmlengte van Hayao Miyazaki. Hij maakte deze voor eigen rekening. En wat een film! Aanstekelijk en meeslepend en vanaf de eerste minuut wordt je in de wereld van de hoofdpersonen getrokken, en vervolgens niet meer losgelaten. De aanwezige personages zijn amusant, de gebeurtenissen kleurrijk, en het tempo is onverbiddelijk snel. Alles draait om de beruchte dief Lupin de derde, die samen met zijn partner Jigen verwikkeld raakt in een groots avontuur. Waarbij ook het kasteel van graaf Cagliostro een belangrijke plaats in neemt. De figuur van Lupin komt uit een boek van Franse Maurice Leblanc en was ook al in bewegende beelden vastgelegd middels een serie. En is voor ons zeer herkenbaar. De film is een no-nonsense avonturenfilm met volop actie die doet denken aan James Bond en Mission: Impossible-films. Een prachtige eerste film van Miyazaki, die misschien nog niet de diepgang kent als de films die nog gaan komen, maar waar verder ook maar weinig aan op te merken valt. Sprookjesachtig, humoristisch, en boordevol actie.

Aardige Litouwse slasher die eigenlijk voor het grootste deel van zijn speelduur op erg safe speelt. Begint met een klas die is afgestudeerd en met zijn alle naar een hutje in het bos gaan. Tieners in het bos die doen wat tieners in het bos altijd het beste kunnen. Namelijk drinken, feesten (waar was de seks?) en de plaatselijke boeman tegen het lijf lopen. Maar euh…het besteedt veel te veel aandacht aan de dynamiek en spanningen binnen de groep. Dit had natuurlijk wel een reden, die enigszins ook best interessant was maar een slasher moet het meer hebben van de slachtpartij. Er komen wat houtsnijwerkjes niet ongeschonden uit de film! Helaas zijn de moorden die je ziet nogal doorsnee, standaardwerk. Och dit was best leuk, met net genoeg lef en energie

Rupture is niet de perfecte film, maar is wel een erg spannende horror-thriller. Dit is vooral te danken aan het sterke acteerwerk van Noomi Papace. Zonder haar was het een stuk minder was geweest, ook al was het concept best sterk. Vooral in het begin heb je als kijker geen flauw idee wat er gaande is. Buiten het feit om dat de alleenstaande moeder Renee wordt ontvoerd en in een zwaarbeveiligde kamer wordt onderworpen aan allerlei vreemde experimenten. Weet je net als de hoofdrolspeelster niets. Die spanning wordt voortreffelijk opgebouwd en je zit meer dan eens op het puntje van je stoel. Helaas weet regisseur Steven Shainberg dit niet vast te houden en het einde is dan ook behoorlijk ‘sloppy. Echter visueel kan je wel helemaal onderdompelen in de prachtige claustrofobische wereld. En in combinatie met een fantastische mysterieuze sfeer blijft het aangenaam om naar te kijken. Ik heb mij dan ook prima vermaakt met deze film!

Hmm, het blijkt dat deze "The Final" die op Netflix is verschenen, het vierde deel uit een serie van live-action adaptatiefilms, gebaseerd op de Rurôni Kenshin-mangastrip, te zijn. Voor mij is dit de eerste kennismaking en daardoor pakt dat veel minder goed uit! De film rekent erg veel op de erkenning van fans! Zo verschijnt er bijvoorbeeld plotseling een Kapitein Aoshi Shinomori maar wie-o-wie dat was? Achteraf blijkt dit personage ook in voorgaande films was te zien. Ook zijn er flashbacks te zien maar zoals ik ergens las zouden deze dan weer afkomstig zijn (dit is blijkbaar een tweeluik) uit het binnenkort te verschijnen laatste en vijfde deel Rurôni Kenshin: Sai shûshô - The Beginning. Tja...

De verhaallijn is minimalistisch en simpel en draait om wraak die voortkomt uit gebeurtenissen die denk ik plaatsvonden in het achtergrondverhaal van Kenshin. De actie stelt niet teleur. De choreografie van de zwaardgevechten en stunts zijn soms groots opgezet (scènes met meerdere mensen die vechten) maar ze blijven overzichtelijk en zijn nergens chaotisch! Ander probleem is dat de helden vechten tegen naamloze slechteriken en dat terwijl die er juist zo erg cool (soms steampunkachtig)uitzien!

Er gebeuren veel coole dingen, maar behalve misschien het laatste gevecht, is er niet echt veel memorable en daarnaast mis ik waarschijnlijk nogal wat informatie doordat hetzoveelste deeltje blijkt te zijn.

Standaard en ongeïnspireerde horror-film met een vleugje romantiek over de kracht van liefde. Soms was het nog verrassend mooi om naar te kijken. Echter er was geen echte zeemeermin te bekennen. Het was een meer-vrouw. Wat eigenlijk niets anders was dan een geestverschijning, waarbij de film dan ook elk beproefd geesten-trucje gebruikt om maar te proberen het een beetje eng te maken. De CGI was daarin dan wel weer een pluspunt Zag er wel goed uit. Dat was van het script niet te zeggen. Zelfmoord gepleegd maar er stond een grafsteen onder water? Van regisseur Podgaevskiy zag ik eerder Queen of Spades: The Dark Rite, ook daar had ik de opmerking gezet dat het cinematografische goed was maar dat het niet iets heel origineels was. dat geldt voor deze ook weer, alleen liet ditmaal ook het script het erg afweten! Het is vooral dus erg middelmatig.

Enigszins fascinerend was deze wandeling door de rijke gedeeltelijke (300 jaar) geschiedenis van Rusland en 33 kamers van de Hermitage in St. Petersburg wel. Een man wordt op één of ander magische wijze in het Rusland van de vroege 18de eeuw wakker. En samen met het personage de markies Astolphe de Custine, een Franse aristocraat die Rusland in 1839 bezocht, loop je langs kunst en de veelal aristocratische gebeurtenissen uit lang vervlogen tijden van Rusland.

Peter de Grote verslaat zijn generaal; Catharina de Grote woont een repetitie bij in het theater; Nicholas I ontvangt de Perzische ambassadeur om zich te verontschuldigen voor de moord op Russische diplomaten, waaronder Griboedov, in Teheran; Nicholas II drinkt thee met zijn vrouw Alexandra en zijn kinderen, waaronder Anastasia en Aleksej. En is er een verwijzing naar de blokkade van Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog; Deze opeenvolging van historische gebeurtenissen eindigt met een prachtige aangeklede finale, het laatste bal in het Winterpaleis in 1913. Dit alles wordt aangevuld met andere historische personages en directeuren van het Hermitage-museum.

Uiteindelijk, betekent het scheiden der wegen van de twee ook het einde van de film. Een film waar ik niet zo goed weet wat ik er verder mee moet. Was het nostalgie naar een andere tijd of nationalisme? Enfin het was soms best interessant en de scene met de bijna engelachtige meisjes (Anastasia) die speels door de gang rennen was erg mooi. Maar meer indruk dan een echt bezoek aan museum laat het bij mij ook niet achter.