Meningen

Edgar Allen Poe was een Amerikaanse dichter, schrijver en literair criticus die een zeer grote invloed op het horror- en fantasy-genre heeft gehad. Veel van zijn verhalen zijn ook verfilmd of hebben als inspiratie gediend. Maar in deze film laten ze in een soort fictief oorsprongsverhaal over de jonge Edgar Allan Poe zien. Uiteraard hoor je heel veel Poe-referenties!

De echte Poe was niet in staat om zichzelf te onderhouden, dus nam hij dienst in het Amerikaanse leger. De film begint dus als een groep cadetten tijdens een trainingsoefening een verminkte, stervende man vastgebonden aan een boom, ontdekken. Dit leidt hen naar het plattelandsstadje Raven's Hollow alwaar ze de moord op de mysterieuze man onderzoeken.

Raven's Hollow lijkt niet te beschikken over een al te groot budget maar doet geweldig werk met de tools die het heeft. De historische kostuums, locaties en decorontwerp creëren voldoende sfeer om je in die tijd te wanen. De cinematografie tovert soms erg mooie beelden op het scherm! Er zijn een aantal redelijk goede gore-effecten om de boel op te fleuren. Voor het griezelige, bovennatuurlijke wezen werd CGI gebruikt maar die is redelijk goed gedaan. Of men wist hun beperkingen goed want het wordt niet vaak ingezet, waardoor het ook niet erg opvalt of de film verpest!

De film had zijn verhaal over de vloek/mysterie misschien wat beter en macaberder kunnen brengen. Uiteindelijk was het een plezierige, maar iets te lichte low-budget schepseltarief, Echter was het de tijd meer dan waard om te bekijken. Een goede samenhangende, spookachtige, plezierige horrorervaring.

Met superlage of No-budget films ben ik wel bekend. Het zijn vaak filmpjes die door fans van het genre zijn gemaakt. Het is dus vooral een kwestie van niet teveel verwachten. Zo ook bij deze Griekse horror.

Helaas is dit een prutswerk van je welste geworden. Ten eerste zijn er domweg te veel personages. Acteerwerk is uiteraard slecht maar de teksten die ze hier uitkramen zijn wel heel erg. Dat werd pijnlijk duidelijk tijdens de ellelange erotisch bedoelde scènes. "I will F*^% you!"??? En dat dan ook nog op het nummer; "Tears in heaven" Oké we zien wat borsten voorbij komen. (dat was dan nog iets van een pluspunt)

En dan de kills! Hier hoort de film zijn kracht aan te ontleden maar die zijn ondermaats. Veelal zijn het repetitive moorden. We zien het gezicht van het slachtoffer, scheermes, dildo, gesel en dan cirkelzaag. Alles te donker waardoor er niet al te veel is te zien. Nee, zelfs aan de eisen van extreme cinema voldoet het bijna niet!

Het is misschien een dappere poging maar goed kan ik dit niet vinden.

Dat ik dit niet goed vind, lig voor een heel groot gedeelte ook aan mij! Het is al een zombie-film, wat ik het minst aantrekkelijk sub-genre in horror vind....Maar deze film probeert een reality-tv-variant naar een zombie-uitbraak te tonen. Echter realityshows vind ik vreselijk...En tot overmaat van ramp worden tussendoor nep--reclames afgespeeld. Yippie doe je best om zo min mogelijk reclame te zien, krijg je nep--reclames in plaats van domme zombie-actie...alhoewel het is gewoon kijken naar militairen die alles neerschieten wat ze zien...Toegegeven, het is een found footage-film, dus de schokkerige cameravoering werkt ook niet echt mee! Mochten de gore-effecten en de make-up goed zijn geweest valt het niet eens op! Helaas niet een van de betere After Dark-8 to Die for-producties.

Als een stuntman en coördinator een actiefilm maakt...Tjonge! Ook niet de eerste keer dat regisseur Yûji Shimomura een film regisseerde; deed al eerder de film Death Trance (2005) Het is dus niet verwonderlijk dat dit dan ook een tour de force aan actie bevat! De film bezit dus veel goede gechoreografeerde gevechtsscènes, die met onberispelijke nauwkeurigheid en vaardigheid zijn gemaakt. Tussen deze scenes is er tijd voor meer innemende gedeeltes over Toshiro Kuroda (Tak Sakaguchi), en zijn adoptiedochter Sachi. De eerste helft begint vrij rustig met een paar korte, scherpe uitbarstingen van geweld, echter zodra je de laatste 45 minuten ingaat, zie je de man die is geboren om te vechten. Hoewel het budget aan de lage kant was, wat ondanks dat men het maskeert soms toch net iets te duidelijk was te zien, is nog steeds een heerlijke wervelwind aan Martial arts actie met meer keeldoorsnijdingen dan in een horrorfilm, die mij goed wist te vermaken. Oh vind je deze goed? Probeer dan ook eens regisseurs derde heerlijke film Crazy Samurai Musashi (2020)

Fijne bevredigende en vermakelijke film over verstoppertje spelen in je huwelijksnacht met je schoonfamilie. En dat simpele uitgangspunt blijkt wonderlijk goed te werken. Mede door de Le Domas-familieleden, stuk voor stuk eigenaardige persoonlijkheden zijn, en daardoor verantwoordelijk zijn voor hilarische situaties. Maar uiteindelijk is het de Australische Samara Weaving in trouwjurk (leuke stoerdere scènes) die in deze film een zeer uitstekende heldin vertolkt! De lichte toon (gelukkig niet serieus), het hoge tempo en enkele gore momenten (al wordt er meer gescholden dan gekild) zorgen er verder voor dat je je geen moment hoeft te vervelen. De film ontdekt geen nieuwe paden maar doet wel zo'n beetje alles goed!

Om eerlijk te zijn, weet ik niet of er een tweede deel nodig was, maar nu het uit is, weet ik wel dat ervan genoten heb en dat ik er geen spijt van heb om gekeken te hebben. De film begint letterlijk waar de eerste eindigde; Grace heeft de aanval van de familie Le Domas overleefd, in het ziekenhuis komt zus Faith langs en blijkt er een wereldwijde kliek van rijke en invloedrijke families te zijn die de duivel vereren...Samara Weaving en Kathryn Newton vertolken hun rollen uitstekend Er is een heerlijke Elijah Wood, Shawn Hatosy en Buffy....euh Sarah Michelle Gellar vermoorden David Cronenberg De film onderscheidt zich voldoende om fris te blijven, misschien ws de film niet strikt noodzakelijk, maar het was een erg leuke tijd!

Denis, een tv-presentator die een groot rattenpak draagt als hij een kookshow organiseert. Waarom? Er is geen reden. Cameraman Jason op een zoektocht naar de Oscar-winnende schreeuw. Waarom? Er is geen reden. Dochter Reality van een jager die een mysterieuze videoband ontdekt in de ingewanden van een neergeschoten wild zwijn. Waarom? Wederom er is geen reden. Dochter Reality is fictie. Maar ook het omgekeerde. Wie meer op de hoogte is van het werk van regisseur Quentin Dupieux weet dat de vreemde dingen ‘zomaar’ gebeuren in zijn films. De No-reason is zijn wereld waar gelukkig altijd veel mee te lachen valt

In de hele film blijven realiteit, fictie en dromen elkaar overlappen, zodat je niet zeker weet wat echt is. Maar voor degenen die bereid zijn om mee te gaan in, de gekte tussen droom en werkelijkheid, werkelijkheid en fantasie (al dan niet vastgelegd op film), parallelle werkelijkheden en tijdlussen, biedt deze ervaring veel fijne verrassingen. Echter een film met eigenzinnige humor en die je opzettelijk in de war brengt, is natuurlijk niet voor iedereen.

Quentin Dupieux is ook bekend als techno-dj Mr. Oizo, het is dan ook niet heel gek dat hij op briljante wijze de soundtrack bestaat uit een kort fragment uit het werk van Phillip Glass uit 1970 en dit dan over en over herhaalt. Dit is mijn derde Dupieux -film en wederom heb ik enorm genoten. Tjonge wat zijn, zijn films fijn

Alweer een prachtige film van Hitchcock. Zijn eerste in Amerika en mijn vierde. Joan Fontaine speelt haar rol als de nieuwe mrs. Winter zeer overtuigend. Je voelt/ziet hoe ongemakkelijk de situaties voor haar zijn. En hoe verder de film vordert ziet je ook haar groeien naar een zelfbewuste vrouw. Laurence Olivier speelde verder goed al vond ik hem soms naar Fontaine toe erg nors. En dan was er nog de huishoudster Mrs. Danvers (Judith Anderson) wat een engerd, maar wel zeer goed gespeeld. Visueel is het wederom een lust voor het oog. Hitchcock toont ons een waar visueel spektakel met veel prachtige lichtvallen in al die verschillende kamers in het landgoed Manderley. Vakmanschap en een goed plot maken deze meer dan twee uur duurde film tot een aangenaam vertoeven.

Het begint met een doodgeboren baby die op wonderbaarlijke wijze tot leven wordt gebracht, door een blikseminslag in het mortuarium van een ziekenhuis, waarna het zich zestien jaar verplaats als Tess (Kayleigh Gilbert) aan de voyeuristische Psycho ontsnapt die haar (samen met zijn gemummificeerde moeder) vast heeft gehouden.

Echter is de film niets bijzonders of zelfs opwindend te noemen. De gave van Tess is niets minder dan bijzaak en meer een gimmick om te gebruiken als er eens een wat actievere scene nodig is, in plaats van een echt onderdeel van het plot. Verdere plotverwikkelingen gaan meer over een disfunctionele moeder-en-dochter relatie. De prestaties van de twee dames, Kayleigh Gilbert en Barbara Crampton (Re-Animator, Castle Freak) zijn dan ook één van de betere aspecten van de film. Sowieso zie je wat andere acteurs uit de hoogtijdagen van de jaren tachtig (Michael Paré als een LAPD-detective, Rae Dawn Chong als agent van Lena) in een verder weinig verheffend filmpje!

Horror met een historische of Middeleeuwse setting en verhalen over heksen behoren tot mijn favorieten. Ook de Britse regisseur Neil Marshall, die weer terugkeert naar een kleinere productie, (nadat door studiobemoeienissen zijn ‘Hellboy’ was geflopt) waardeer ik goed! Helaas was ik niet zo onder de indruk van deze film.

Nu is een mindere Marshall nog steeds goed gemaakt en zeker fijn om naar te kijken! En heksenjachten spreken tot de verbeelding maar het miste een beetje meer focus op de voor horror-fan leukere dingen. Want voor een film die sterk richt op de wreedheden door de 'heksenvinder', is er verrassend weinig marteling. Ook blijft tijdens haar beproevingen Grace Haverstock relatief glamoureus. In één scène wordt het martelwerktuig 'De peer van angst' gebruikt, maar kort daarna is Grace weer redelijk actief.

Charlotte Kirk is dus zonder twijfel de ster van deze film of van haar manlief Marshall want er is meer dan één scène van haar naakte achterkant. Ja de potentie was er zeker wel maar het was het allemaal net niet! De tijdsperiode (De Grote Plaag van 1665/1666) niet donker genoeg, kostuums en decors twijfelachtig, het martelen terughoudend en sommige personages overbodig. Echter de pestmaskers en het uiterlijk van het demonische wezen waren cool! Al met al vind ik het geen slechte film maar miste ik gewoon iets wat het tot meer maakte!

Aardige onzin die zich enigszins onderscheidt door een bekendere cast. Was wel wat verrast om het DC Comics-logo aan het begin van de film te zien, maar dit blijkt gebaseerd op een graphic novel uitgeven door DC-Comics en het gaat dit keer eens niet om superhelden. Het plot zelf is redelijk standaard; tongue in cheek - plagerijtjes, "liefdesinteresse" gevechtsscènes, en een conclusie met een samenzwering van de overheid, alle gebruikelijke toeters en bellen dus. Ach er zijn zeker slechtere manieren om een avondj door te berengen.(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that has red lettering on the poster)

Het Rode Boek-ritueel of El Juego Del Libro Rojo is een spel uit Mexico, wat je een beetje kan vergelijken met een Ouija-bord. De regels zijn als volgt; Speel nooit alleen, gebruik een oud boek met een rode kaft, zonder afbeelding, de kamer mag alleen verlicht worden met een rode kaars en vraag ALTIJD toestemming om het spel te beëindigen. Dit spel wordt gebruikt als ‘wrap-around’-verhaal van de Argentijnse regisseur Ariel Luque (script en regisseur) in deze anthologiefilm.

Nu ben ik gek op dit soort films maar het val me wel op dat de regisseur Nicolás Onetti die verantwoordelijk is voor deze film, in de laatste jaren veel van dit soort anthologies uitbracht.(Nightmare Radio 1&2 en The 100 Candles Game) Dit zijn anthologiefilms waarin oudere shorts worden gebruikt, shorts die op een festival het al goed hebben gedaan. Dat is bij deze niet anders want alle filmpjes staan als short op IDMB en bezitten alle goede waarderingen!

Het eerste segment ‘Stray’ uit 2018 is geregisseerd door onbekende Dean W. Law en gaat over een soldaat die uit de oorlog naar huis terugkeert en ontdekt dat er iets heel erg mis is; Er is bloed, een mysterieuze kat en vrouwlief loopt de gehele tijd poedelnaakt rond. Het zag er goed uit en er is continu spanning.

Het tweede segment ‘Little One’ uit 2020 is geregisseerd door Logan Fields (muziekvideo's en de Jimmy Fallon talkshow) & Chris Beyrooty (een paar talkshows) draait om een ​​jong stel dat worstelt met een recente gebeurtenis, en middenin iets mysterieus beland waarbij ook een kind betrokken is. Het bezit een gespannen sfeer maar breekt net voor de climax af. Naar mijn mening een doodzonde in horror!

Het derde segment ‘Nose Nose Nose Eyes!’ uit 2017 is geregisseerd door Jiwon Moon (er staat niets recent op IDMB) je ziet een vrouw die haar echtgenoot vastgebonden houdt op een bed totdat hun jonge dochter ontdekt wat er aan de hand is. Het is solide, maar de verwachting van dat ene grote moment komt niet...en werkelijk...foeilelijke Engelse nasynchronisatie?

Het vierde segment ‘Release’ uit 2017 is geregisseerd door Daniel J. Phillips (het aardige Awoken (2019) ) en gaat over een dokter die een comateuze patiënt niet wil opgeven en zich in een verlaten deel van het ziekenhuis waagt om een ​​medicijn op te halen. Tja dit verhaal is dus verwerkt in de regisseur zijn lange film! Nu bezitten horrorfilms die zich afspelen in een verlaten ziekenhuis iets spookachtige, maar het blijft mosterd na de maaltijd...

Ten slotte het vijfde en laatste segment ‘The Sermon’ uit 2018 dat is geregisseerd door Dean Puckett (een drietal documentaires) Voor een strenge geloofsgemeenschap in England is het overtreden van Leviticus 18:22

“You shall not lie with a male as with a woman; it is an abomination.” de reden om middeleeuwse straffen te voorschijn te halen. Maar wraak is zoet! Uitstekend werk maar ook zeer voorspelbaar!

Enfin elk verhaaltje wordt voorgelezen uit het rode boek om zo het spel te voltooien. Hoe goed je de verhalen vind is altijd persoonlijk maar echt slecht zijn ze niet. Wel had ik wat moeite met waar ze vandaan kwamen. Als het rode boek oud is. hoe komt het dat de meeste van het vijftal filmpjes, moderne verhalen bevatten.? Hierdoor voelt het alsof de film gewoon een stel korte filmpjes erin gooit waardoor er maar weinig samenhang was.

Tweede deeltje in het Rode Boek-ritueel of El Juego Del Libro Rojo, waarin het spel uit Mexico, wat je een beetje kan vergelijken met een Ouija-bord, wordt gebruikt voor de ‘wrap-around’ van een anthologiefilm. De producers Nicolás Onetti (ook regisseur) en Michael Kraetzer brachten de laatste jaren meerdere van dit soort anthologies.(Nightmare Radio 1&2 en The 100 Candles Game) Dit zijn anthologiefilms waarin oudere shorts worden gebruikt, vaak shorts die op een festival het goed hebben gedaan.

Het ‘wrap-around’-verhaal is van de Paraguayaanse regisseur Hugo Cardozo (Morgue (2019) en No Entres (2024) en Argentijnse regisseur/schrijver Hernán Moyano. En begint met een waarzegster die tarot-kaarten lees voor een man die zijn vrouw heeft verloren. Helaas is het raamverhaal het zwakste punt van de film. Het voelt nu meer als opvulling. en compleet losgekoppeld van de segmenten

Het eerste segment ‘Otherkin’ uit 2022 is geregisseerd door enigszins onbekende Dawson Taylor en gaat over een vrouw (horror-crush Georgina Campbell) die kennis gaat maken met haar biologische ouders op een eiland. Deze mensen gedragen zich vanaf de eerste seconde verdacht...Het filmpje zag er goed uit maar wat is in vredesnaam het nut van het furry-kostuums? Zo lijkt het meer op een trailer van een aankomende film, dan een echte korte film. Door de pluche-Wickerman vibes wel een film die ik zou gaan kijken!

Het tweede segment ‘Tranvía’ uit 2021 is geregisseerd door de Spaanse Carlos Baena (meerdere shorts waaronder La Noria (2018) Een vrouw stapt op de tram, echter heeft de tram een meer metaforische bestemming. Gehele filmpje bestaat uit flitsen van thuis en een tram in een met mist gehulde wereld. Visiueel erg goed gedaan en een einde dat zelf mag invullen. Deze vond ik erg goed!

Het derde segment ‘Midnight Delivery’ uit 2018 is geregisseerd door Nathan Crooker (veel shorts) Een mysterieus cadeau wordt om middernacht bij de deur van een nietsvermoedende vrouw bezorgd. De verleiding is uiteraard te groot om het miet te openen...met alle gevolgen vandien. Dit filmpje en de inhoud van het pakketje deden mij een beetje denken aan;Trilogy of Terror (1975) segment 3; Amelia maar dan minderr wild en volstrekt niet logische

Het vierde segment ‘#nofilter uit 2021 is eveneens geregisseerd door Nathan Crooker. En is het zoveelste filmpje dat waarschuwt voor de gevaren van gedachteloos omgaan met de online wereld, Een reality-app waarmee je foto's en video's van jezelf kunt bewerken om er aantrekkelijker uit te zien. Natuurlijk zit er een addertje onder het gras want O...O...je geef bedrijven elke keer dat je het gebruikt toegang tot....Als je dan kritiek uit, gebruik dan zelf ook praktische effecten....Filmpje was oké

Ten slotte het vijfde en laatste segment ‘Mystery Box’ uit 2018 dit is geregisseerd door de regisseurs Sonny Laguna en Tommy Wiklund. Deze zijn ook denk ik de bekenste (met al zeven films op hun naam! o.a. Puppet Master: The Littlest Reich (2018) Een vrouw ergens voor de kust van Stockholm vindt een oude metalen doos in haar visnet. De doos berg ze op in een schuurtje maar sommige voorwerpen kunnen beter op de bodem van de oceaan blijven. Het einde blijf je bij en was lekker verontrustend!

Zoals altijd variëren de individuele hoofdstukken in kwaliteit, en persoonlijke voorkeur maar veel ervan zijn op hun eigen manier vermakelijk of enigszins griezelig. Als verzameling korte horrorideeën valt er genoeg te waarderen om deze film de moeite waard te maken voor liefhebbers van anthologiefilms.

Aardige Ozploitation film.

Een abortus wordt tevergeefs beëindigd door een aanslag op de kliniek, twee decennia later keert de afzichtelijk vervormde foetus terug om, tijdens kerstfeest, huis te houden onder zijn familie. Helaas wordt er maar weinig gore getoond en is die veel saaier dan wat we te zien krijgen van Cletus (de ongewenste gast). Regisseur Anderson is iets te voorzichtig in het tonen van geweld en de meeste tijdgenoten van het genre blijven hem dan ook een paar stappen voor. Erg jammer want potentie had de film wel! Het had een zekere opvallende B-stijl en met de aanwezigheid van Horror-bekendheid Dee Wallace (de originele “The Hills Have Eyes,” “The Howling” en “Cujo,” en niet te vergeten de familie-vriendelijke “E.T.”) zat het zeker wel goed. Echter is de verhaallijn niet heel goed ontwikkeld, en maar soms boeiend om te zien hoe Diane en haar snel afnemende aantal kinderen en schoonfamilie proberen om de killer op een afstand te houden. Hiermee levert de exploitatiefilm te weinig om genreliefhebbers na het gebruik van een fijn kerstdiner op de bank te laten genieten.

”And you’ll be the next to advance science, and maybe us, right into oblivion!”

Welkom in de jaren vijftig...zullen we maar zeggen? De vooruitstrevende wetenschapper Chris Cronyn (Peter Graves) en zijn diepgelovige assistent/vrouw Linda (Andrea King) ontdekken berichten van Mars. Parallel aan dat verhaal loopt het verhaal van Franz Calder (Herbert Berghof), een nazi-wetenschapper die werkt met de communistische Sovjet-Unie. Chaos is het resultaat totdat wordt ontdekt dat deze marsmannetjes uit de bijbel citeren en de grote hoge leider van Mars niemand minder is dan God de Almachtige Zelf, en hij begint een les van vrede en liefde onder de mensheid te promoten die er voor zorgt dat die goddeloze communisten niet alleen de betekenis en Christendom waard zijn, maar dat de Sovjet-Unie voor eens en voor altijd ten val wordt gebracht. Ja echt...je lees het goed! Deze film doet dan ook een gooi naar de gekste sci-fi- film aller tijden! Helaas zijn er de massa's gepraat waardoor de film totaal tegenvalt! Tja...deze film komt niet alleen uit een ander tijdperk, maar ook van een andere planeet...!

Dit verbaasde me eigenlijk hoe goed het was. Dit is niet zo'n lowbudget horror-rage met een hoofdpersonage uit het publieke domein. Nee deze film neigt meer naar folk horror en is redelijk serieus. Het werkte soms echt goed! De opzet is echt solide, met een prima sfeer, afgelegen Schots landgoed, vreemde familiegeschiedenis, en die hele Roodkapje-schaduw die over alles hangt. De overgang van Londen naar het platteland, het verdriet slaat toe, en er is echt een gevoel van angst. Het natuurlijk al snel duidelijk dat er iets sinister aan de hand is. Helaas begin het naarmate het langer duurt, ook wat onsamenhangender te worden. Rommelig. Frustrerend in het midden. De film sleepte dan soms een beetje maar het einde was geweldig. Voor een debuutfilm best sterk dus maar hoe kan het ook anders als Neil Marshall als executive producer optreed. Wat ook weer niet gek is want regisseur Craig Conway speelde als acteur in Doomsday, The Descent en Dog Soldiers.

De regisseurs Andrea Arnold, Morag McKinnon Donkeys (2010) en Mikkel Noergaard (zijn film laat denk ik nog op zich wachten?) kregen van Lars von Trier de opdracht om een film te maken met dezelfde zeven figuren, dezelfde zeven acteurs, dezelfde opnametijd en Glasgow als plaats van handeling. Zelf mochten ze invulling geven aan de ontwikkelingen van de karakters en hun onderlinge relaties. Deze ‘Red Road’ is dus de eerste film van die Advanced Party-trilogie.

Jackie (t Kate Dickie) heeft een baantje als Cameratoezichthouder en tuurt daarom de hele dag naar tientallen monitoren van 'City Eye Control'. Dan gebeurt er iets dat haar dagelijkse routine doorbreekt: Jackie ziet een jonge, rossige man op een van de monitoren. Door een perfecte dosering van informatie word je als kijker steeds nieuwsgieriger. Dit is, samen met de unheimische sfeer, het bijzondere camerawerk en een geluidsspoor van het zoemen van VHS (muziek is er nauwelijks),de kracht van de film. Wie van het latere werk van regisseur Andrea Arnold al eens wat heeft gezien weet, ongeveer wat je kan verwachten want deze film doet niet veel voor dat werk onder. Het bleek dan ook een veelbelovend debuut!

Vanaf begin jaren ’90 waren dit soort Neo-Noir-films weer een tijdje populair. Regisseur John Dahl neemt de standaardkarakters van klassieke noir; de zwerver met een goed hart (Nicolas Cage), de femme fatale (Lara Flynn Boyle), de rijke bedrogen man (J.T. Walsh), de onverbiddelijke huurmoordenaar (Dennis Hopper) en dumpt ze in een Amerikaanse Westen. Een reeks ontwikkelingen in het plot komen steeds weer ingenieus uit in plaatsje Red Rock. De film laat zelfs de meest doorgewinterde whodunnit-filmkijker raden. Alle hoofdrolspelers in deze film zijn meer dan verdienstelijk, maar het is de sfeer in de film die deze zo goed maakt. Sfeervol door zijn low-budget uiterlijk en met een geweldige uitvoering van Nicholas Cage weet deze film echt vanaf de eerste scène de juiste geest te vangen. Boyle, (van Twin Peaks), kan niet tippen aan de dodelijke dames van klassieke Noir, maar ze heeft wel zeker sexappeal! Ook bezit de film een bijzonder succesverhaal want de filmmaatschappij zag er geen brood in totdat een eigenwijze bioscoopeigenaar in San Francisco de film wel programmeerde en via mond-tot-mondreclame werd uiteindelijk toch een succes, vlak voor zijn video-release. Ja dit was een heerlijke film waar helemaal niks mee was!

Nogmaals deze typische jaren tachtig-zwaard-en-magiefilm herbekeken...Red Sonja is echtter alleen geïnspireerd op een personage van Robert E. Howard (Red Sonya van Rogatino) en ook al speelt zich af in het Hyborische tijdperk, waar ze een duo vormt met Conan de barbaar, is zij bedacht door schrijver Roy Thomas en tekenaar Barry Windsor-Smith. Het verhaal van de film is niet erg goed, Sonja wordt niet neergezet als een bijzonder sterk personage Ze wordt steeds gered door Arnie...die hier niet te zien is als Conan? (een echten dingetje) Maar ach... misschien ook omdat Brigitte Nielsen niet bepaald de beste actrice is.Wel weet men met de kostuums, de wezens (vooral een gigantische mechanische vis) en de meeste decors er nog iets leuks van te maken. De film is niet geweldig, maar ik vond hem ook niet vreselijk. Heb me eer wederom wel weer mee vermaakt.

Ik vond het niet vreselijk, maar ook niet geweldig. Maar om eerlijk te zijn was de eerste film over de de roodharige krijgsvrouw ook niet heel goed. Echter als ik beide films vergelijk had die tenminste wel wat meer weg van de fantasie-romans die in de donkere middeleeuwen afspeelden. Uit welk bronmateriaal deze Red Sonja-film kwam....ik kan het niet zeggen? Het lijkt helemaal geen Robert E. Howard-bewerking te zijn.

Deze film zal dus waarschijnlijk door vele als niet goed worden beschouwd, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er wel plezier aan heb beleefd. Oké het lijkt een beetje rond te shoppen bij andere films en het is er erg zonnig en 'schoon'. Alle dorpelingen dragen zeer verzorgde kleding en zitten niet onder de modder. Het verhaal is vrij modern met verschillende actualiteiten. (De schurk is een kleine man, een techneut die kapitalist is geworden... Was dat...?)

Ach als je geen onrealistische verwachtingen hebt van deze lowbudget Red Sonja je vermaken. Matilda Lutz is ook fantastisch in de hoofdrol. En oké het is niet hoogdravend maar het is wel precies wat ik had verwacht: een solide escapistisch Hollywood-avontuur dat soms te ambitieus voor het budget was. Alleen jammer dat het geen pulpfictie voor volwassenen was.

Prima uitgevoerde spionagefilm waar de Amerikaanse en Russische relaties centraal staan. Die tijdens uitkomen misschien deed terugdenken aan de Koude Oorlogsthrillers van weleer maar ondertussen toch weer redelijk actueel is geworden. Jennifer Lawrence speelt Dominika Egorova, een veelbelovende balletdanseres bij het beroemde Bolshoj-ensemble, die een been breekt en via haar oom Vanya Egorov (Matthias Schoenaerts), de onderdirecteur van de Russische geheime dienst, naar Staatsschool 4 wordt gestuurd, om daar samen met andere jonge mannen en vrouwen opgeleid te worden tot Sparrows. Wie denk dat dit een actiefilm is en dat ze opgeleid worden zodat er regelmatig vechtscènes zijn te zien, heeft het mis! Geheimen worden ontfutselend door middel van verleiding. Maar wie bedondert nou wie, wie is er goed en wie is er slecht? Voor Hollywood begrippen zijn sommige scènes vrij expliciet in beeld gebracht Voor naaktheid wordt niet teruggeschrokken, zo wordt een verkrachting in beeld gebracht, zien we zowel vrouwelijk als mannelijk naakt en daarnaast zijn er verschillende martelscènes. Lekker bruut dus niks mis mee! Wel jammer is dat alle Russen in het echt Amerikaans, Brits, Iers, Belgisch, Nederlands, Duits en Australisch zijn en constant Engels (met slecht Russische accent) praten, maar dat is bijzaak. Want het verhaal zit verder okay in elkaar, de locaties waren prachtig, de acteerprestaties puik en zo nu en dan wordt de film ook lekker expliciet. Ja dit was toch beter te genieten, dan dat ik had verwacht!

"A seven foot tall big red. I named him Ripppy"

Ik hou wel van dit soort natuur/dieren-vechten-terug films en kan er geen genoeg krijgen! Deze Rippy, is de laatste uit de lange rij, uit hoe kan ook anders Down Under! Oorspronkelijk ""The Red genaamd voordat het werd hernoemd als riff op het oude kinderserie Skippy the Bush Kangaroo. Een film waarin een afgelegen Australisch outback-stadje geterroriseerd wordt door een monsterlijke vleesetende zombie-kangoeroe.

Hoewel je zou verwachten dat een premisse als deze als eens was gedaan is het gek genoeg, volgens mij nog niemand geweest die een Kangoeroe heeft laten doden. Totdat regisseur Ryan Coonan zijn korte film You tube Waterborne (2014) en de nu uitgebreidere volwaardige film.

Tja en wat kan je verwachten van een film over een moordende buideldier? In ieder geval niet veel verrassingen natuurlijk! Gelukkig gaan ze ook niet voor grappen en grollen! Nee ze doen het gewoon netjes, rechttoe rechtaan met een Jaws-achtige eerste helft die wijselijk vertrouwt op korte glimpen van het wezen. Pas in de tweede helft van de film, wanneer de spelers op jacht gaan naar Rippy zien we het wezen in de aanval en zich een weg banen naar de plaatselijke pub.

De praktische gore-effecten van de film zijn voldoende gruwelijk en overtuigend, maar de effecten voor het titelwezen zijn een ander verhaal! Het is moedig maar hierbij kwam toch het budgetprobleem om de hoek kijken! In sommige scènes werd een animatronische pop gebruikt, en die werkt redelijk goed zolang hij in relatieve duisternis wordt gehouden. Maar de scènes van het bewegende wezen zijn CGI en die zijn minder goed.

Zeker geen mislukking zoals de cijfers je zouden doen geloven. Regisseur Coonan doet redelijk goed zijn best, besteedt veel aandacht aan de setting, en de sfeer. De personages zijn ook niet haastig of wegwerp-slachtvee. Waren maar meer lowbudgetfilms als deze! Hier heb ik namelijk toch een erg leuke tijd meegehad!

Spijtig genoeg is dit nieuwste epos van regisseur Roel Reiné, ondanks alle bewonderenswaardige ambities, simpelweg een flinke domper. Producent Klaas de Jong en regisseur Roel Reiné hoopten met de geschiedenis van Radboud, Koning der Friezen, het succes van hun vorige epos Michiel de Ruyter te benaderen. Deze koning gold rond 700 na Christus als een machtig heerser en moest meer dan eens de Franken van zich afslaan. Ideale ingrediënten voor een spektakelfilm. Echter waar het precies mis ging weet ik niet maar er zijn teveel manco's om ook maar enigszins te overtuigen.

Historisch klopt er maar heel weinig van het verhaal en de setting; De wapenuitrustingen en wapens zijn laatmiddeleeuws, de kastelen van de Franken ook. De Friezen woonden niet in lang-huizen De missionaris Willibrordus was geen fanaticus. Zijn collega Bonifatius was dat wel. In de film is het precies omgekeerd. De Friezen waren hygiënisch en probeerden zich een beetje behoorlijk te kleden. Ze pronkten met goud en niet zoals in de film met zilver. Redbad was geen tegenstander van mensenoffers maar droeg ze zelf op. Het was niet Redbad’s zus die werd uitgehuwelijkt aan de Franken, maar Radboud’s dochter. Enfin het klopt dat over Redbad, inderdaad door toedoen van de christen ook niet alles bekend is.

Nu was die eigenzinnige kijk op de geschiedenis nog niet zo heel erg geweest. Om een effectieve film te maken, zijn bepaalde creatieve vrijheden geoorloofd. Maar dan moet de rest van de film wel geslaagd zijn. Echter het script is te rommelig. Scenes stoppen abrupt, lopen op de feiten vooruit of duiken pas later op. Sommige scenes voelen ook totaal overbodig aan en af en toe gaat het ook gewoon veel te traag. Hierbij komt ook nog dat de film te lang duurt. Ook is het duidelijk dat de makers het een en ander hebben afgekeken van de geweldige serie Vikings - TvMeter.nl. Maar als puntje bij paaltje komt is het gewoon niet op hetzelfde niveau. De acteerprestaties lopen te ver uiteen en de personage krijgen maar weinig achtergrond geschiedenis mee. Door Gijs Naber, Loes Haverkort, de gelikte gevecht-scènes en dito sets, decors en kostuums weet de film hier en daar nog best kijkbaar te zijn.

Ik heb dan ook een twijfelachtige mening hierover. Want ondanks zijn overheersende fouten heb ik toch soms genoten van de film. Ik heb namelijk een zwak voor historische drama’s en als het dan zo bombastisch en Hollywood-achtig (edelkitsch) is gefilmd zoals Redbad dan moet ik bekennen dat ik hem best nog een keer wil zien.

Met The Block Island Sound (2020) lieten de McManus-broers al zien dat ze goede opvallende SF-films maakten. En dat zetten ze voort met dit behoorlijk stoere wraak verhaal Waarin een moeder naar parallelle universums reist om elke versie van de man die haar dochter vermoordde te doden. Een herkenbaar maar best origineel uitgangspunt. De twee hoofdrolspelers zijn geweldig, vooral samen, en tot het einde is het spannend. Dit soort verrassende kleine films is voor mij genieten geblazen Een erg gave sciencefiction- wraakthriller dus!

Vier mensen filmploeg , een zeer klein budget, en wat lokale acteurs doen een poging tot een vrij standaard horror-slasher vol met liters en liters aan nepbloed. Dat het niet heel erg verschrikkelijk is, is op zich ook een prestatie... en in ieder geval probeert men bloed op het scherm te gooien maar het is nog steeds slecht. Volgens een lokale Schotse legende hoorde een boer van zijn vogelverschrikker dat hij zijn gezin moest doden en opeten om vervolgens zelfmoord te plegen. Echter is de zoon nooit teruggevonden...zou hij niet heel toevallig nog rondlopen? Ondertussen vlakbij in een bos gaan een stel mensen die...euh elkaar niet eens mogen... kamperen. Slachtvoer voor een maniak die lijkt zijn weggelopen uit Friday the 13th Part 2 (toen Jason Voorhees een jutezak op had) Ja nu gebruiken ze hierin wel veel bloed maar dat is meer om het gebrek aan daadwerkelijke effecten te verdoezelen. OH en huh dan verschijnt er plotseling een man met een geweer...die zegt betekenisvol; dat hij al tien jaar in het bos zoekt... om de moordenaar of zo te vinden. Waar heeft hij al die jaren dan precies . gezocht? Knapste van alles is toch wel het afgelegen huis dat van de ene scène naar de andere verandert in een autosloperij. Nee helaas was deze film geen waardige toevoeging aan het Slasher-genre...al kan het ook nog erger!

Ten oosten van Norwich domineren moerassen, meren en rivieren gevuld met riet, het uitgestrekte landschap van het Norfolk Broads National Park. Een ideale plaats om met de boot te verkennen. Zodoende gaan in deze creatieve en ambitieuze low budget Britse horror, een groep jongvolwassenen op een excursie Het moet een weekend vol plezier worden...wat kan er mis gaan? Tja het is natuurlijk niet voor niets een horrorfilm! En eentje die voor een zeer effectieve en goede sombere sfeer zorgt. Naast horrorfilm, is het ook een spookverhaal en er is iets daarbuiten -thriller. Het speelt met de cliches van de slasher-film, maar komt dan met de toevoeging van bovennatuurlijke elementen en het werkte echt erg goed in deze film! De film was behoorlijk intens, het geweld was bloederig en pijnlijk (en de meeste zijn praktische effecten) en het mysterie werd goed bewaard tot het einde. Positief ook, was dat de angsten niet met hippe effecten werden ondersteunt, maar gewoon effectief een ​​vreemd gemixt horrorverhaal vertelde. De locatie was perfect, het acteerwerk is in orde, en visueel had het een fijne korrelige grind-house-look (16mm film) Voor een film met een laag budget bezat het opvallend veel goede kwaliteiten, ik kan genoeg genrewerkjes die zoveel meer kosten en daarin falen...Ja dit was allesbehalve slecht!

Vijf Australische en Britse mensen gaan op een rustig en onschuldig pleziertochtje om te snorkelen. Het noodlot slaat toe en de zeilboot kapseist. Tja wat moeten ze nu? Op de gekantelde boot blijven of zwemmen...? Het is allebei geen pretje, en in beide gevallen is de kans groot dat de dood het resultaat is. Ondanks dat van de 26 gevaarlijkste haaien in de wereld er 22 in Australië leven, is de volgens de sympathieke personages de laatste optie toch het beste. Maar uiteraard is het te verwachten dat naar enige tijd er een grote vin uit het water zal komen. Echter deze haaienhorrorfilm weet de ontmoeting(en) met de haai meesterlijk opbouwen. Lange tijd is er niets te zien, wordt er gespeeld met de verwachtingen van de kijker maar dit werkt zenuwslopend goed! Ook zijn de personages en hun acties redelijk geloofwaardig, de makers beweren zelfs dat het gebaseerd is’ op ware gebeurtenissen' Oké nu is het zo dat geen enkel aspect van dit overlevingsverhaal ook echt opvalt maar de regie-, acteer- en vertelvaardigheid dragen wel allemaal bij aan iets dat prima bevredigend was. En daarmee doet de film toch iets meer dan goed!

Niet echt een vervolg, eerder een niet-verwante film die een gemeenschappelijk beestje delen. Iets wat de regisseur ook deed met zijn Black Water-films. Daar waren het krokodillen en in The Reef zijn het haaien. En zoals de meeste haaienfilms is de basis vrij eenvoudig : plaats een groep personages op een watermassa, voeg een haai toe en laat de terreur beginnen. Deze probeert dit te doen door zoveel mogelijk de angst voor wat er onder het oppervlak van de oceaan op de loer ligt op te wekken. De personages zijn vier vrouwen die in kajaks naar een eiland in de Stille Oceaan peddelen waar uiteraard Mr. Hungry Shark verschijnt. Voorafgaand aan dat kajaktochtje is er een tragedie om wat emotioneel drama te creëren. Het meest essentiële onderdeel van elke haaienfilm: zijn natuurlijk de haaienscènes. Bij deze film houd men het vaak bij het opbouwen van spanning door het zien van de vin ne boven het water uit, gevolgd door al dan niet een jumpscare. Voor de rest gebruikt men echte haaienbeelden en alleen voor de aanvallen is er wat CGI. De daadwerkelijke aanvalsscènes zijn goed geënsceneerd en houden de haai zoveel mogelijk uit het zicht. Hoewel het niet zo goed is, in vergelijking met zijn voorganger uit 2010, slaagt het nog wel om een effectief stukje aquatische horror op te roepen en kijkbaar genoeg als je in de stemming bent voor weer een nieuwe haaienfilm.

Met de vermelding in het plot over de Necronomicon en wraakzuchtige heksen ben ik algauw geïnteresseerd. Het wekt verwachtingen en die worden helaas op géén enkele manier ingelost. Het begint al bij het oude Victoriaanse huis wat meer een optrekje is waar een lief oud omaatje zal kunnen wonen. Het verhaal dat we te zien krijgen is te slecht voor woorden! De genoemde Necronomicon en heksen komen pas aanbod als we al over de helft zijn. Veels te laat! Nu moet de spanning dus komen uit er is iets... Dit wordt natuurlijk gecreëerd met special effects en die zijn ook zo verschrikkelijk. Dat ze zelfs voor jaren '80 films nog te armoedig waren geweest. Daarnaast zijn alle armtierige trucjes ook nog eens afgekeken van de goede films. Wat ook onbegrijpelijk is dat de film al over de 40 minuten is, voordat er überhaupt wat gebeurd. Echter in andere films kan dit nog wel eens positief uitpakken doordat er een goede karakter opbouw is. Die mis je hier compleet! Het zijn vooral slappe dialogen en grappen die hier de dienst uitmaken. En ze gaan werkelijk waar over niets! Tel daarbovenop ook nog het feit dat de acteurs stuk voor stuk abnormaal slecht spelen. De enige die nog iets van acteren laat zien is Madeleine Heil, niet dat zij een groot talent is maar ze probeert het tenminste. En oh, belachelijk zijn de verwijzingen naar H.P. Lovecraft. Ongehoord goedkoop! Regisseren, schrijven en acteren in de rol van Hassan alle drie gaat Armand Petri slecht af. Hij is domweg een non-talent! Mijn advies voor zowel hem als iemand die de film wil gaan kijken: Ga beter iets anders doen!

Een ongelooflijk gestileerde hommage aan Euro Spy-films uit de jaren 60. En met gestileerd, bedoel ik ook echt gestileerd, wat tegelijkertijd de grootste kracht en zwakte van de film is. De film ziet er namelijk wel fantastisch uit, maar afgezien van die visuele pracht, blijft de film steeds in dezelfde toon hangen en is hij behoorlijk repetitief binnen zijn eigen logica. Er gebeurde verhaal technische dus niet zo gek veel. Er is een gepensioneerde spion die vermoedt dat zijn voormalige vijanden weer zijn opgedoken wanneer zijn intrigerende buurvrouw verdwijnt. Is het een droom, een film of een herinnering. Echter door de mooie caleidoscopisch beelden was er eigenlijk geen enkele spanning. Het werk van Bruno Forzani, en Hélène Cattet, kende ik, waardeerde het ook goed en ze balanceerde altijd wel op het lijntje van niet-lineaire, surrealisme maar deze meandert tussen heden en verleden en dat greep me toch een stuk minder.