Meningen

Acceptabel entertainment deze bezetenheidsfilm over de Amerikaanse soldaat Rick die iets kwaadaardigs mee naar huis neemt uit zijn tijd in Afghanistan. Eenmaal terug thuis bij vrouw Kate en vader lijkt Rick te lijden aan PTSS maar is dat wel zo? Geregisseerd door Renny Harlin die van horror- en actiefilms met een laag budget naar blockbusters met een iets groter budget nu weer terug is bij budgetgerichte films die soms ook de bioscoop nog halen (zijn vorige en The Strangers: Chapter 1) Doordat de regisseur dus ervaring bezit zag het er niet slecht uit, echter is het ook opvallend middelmatig. Op een oppervlakkige manier komen vooroordelen, racisme, mentale gezondheid en herstel langs. Wat uiteraard uiteindelijk overwonnen wordt door de liefde van de verenigde kracht van de personages. Wat horror betreft, is het geen vreselijk enge of zenuwslopende film Tja het is niet slecht, best vakkundig genaakt maar het is doordat het ook niets opvallends bezit grotendeels gewoon vergeetbaar.

Ojee mensen die geleidelijk veranderen in dieren is wel heel erg veel fantasie... vandaar dat de film meer handelt over een ontroerend coming-of-age-verhaal met een vader een zoon op zoek naar moeder. (geen idee waarom precies?) Door deze mutatieziekte ontstond er ook een tweedeling in de maatschappij maar dit gebruikt men uiteraard als een sociale boodschap. Yup deze film moet dus zeker een paar awards waard zijn!

De politie en leger zijn er soms om in te grijpen of in actie te komen...echter hebben die weinig zin of weten zelf ook niet wat ze in de film doen. Net als actrice Adèle Exarchopoulos (had niet eerder van haar gehoord maar had blijkbaar bekendheid door haar rol in La vie d'Adèle) als agente Julia en hoe onwaarschijnlijk Romain Duris op alle uren van de dag en nacht tegen het lijf loopt. Waardoor ik denk dat ze wat vrijetijd over had waardoor ze verschijnt in deze niets toevoegende bijrol (en wat mij betreft hier weinig scherm-charme bezat). Echter het ergste was Paul Kircher... OMG, uilig rondlopen is geen acteerwerk!

Met een speelduur van meer dan 2 uur voelt het ook veel te lang...Ja veel ideeën, maar beter werd het daardoor niet, wel fragmentarischer. De hybride ‘beesten’ zagen er dan weer wel goed uit! Maar door het ontbreken van spanning of opvallends weten de makers, de kijkers niet mee te nemen op iets wat meeslepend was. Dat mutanten spannende films kunnen opleveren...weten we natuurlijk al jaren...door bv. de Stan Lee/Jack Kirby geschreven X-men of menig andere film of serie. Deze biedt te weinig impact (spanning of drama) om te spreken van een goede film...

Een tegenvaller, deze Nazisploitation film is redelijk ver weg verwijderd van de sleazy-voorgangers van weleer. En doet precies fout waar vele andere B-films ook de mist in gaan. Het wil namelijk meer. Ditmaal wilde ze diepgang creëren door er een historische en psychologisch karakterschets van Heinrich Himmler van te maken. Heinrich Himmler wordt gespeeld door de regisseur David B. Stewart III, die daarnaast ook het script schreef, de kostuums ontwierp, producer was enz. enz. Manusje van alles dus eigenlijk! Hij wordt in hel ondervraagd door poortwachter Erebus (John Martineau de DoP) en op aarde volgen we Himmler bij zijn opdracht om een vrouw (Angelina Leigh) te vermoorden. Geen van beide verhaallijnen overtuigd maar enigszins. De scenes waarin we Gruppenführer Wolff samen met Greta (vermoedelijk de verwijzing naar Jesús Franco: Greta, Haus ohne Männer (1977) zijn nog het interessants aangezien hier een paar martel-scenes in voorkomen. En dat is dus ook het manco van de film; te weinige martel en seks-scenes die ook niet indrukwekkend of memorable zijn. Iets waar het bij exploitatie-films toch min-of-meer omdraait. Cinematografisch zag deze B-film er wel redelijk goed uit. Helaas dat het dus meer een zwakke poging is om een glimp in de psyche van een gek te tonen, dan dat het een bonafide spannende Nazisploitation is.

Grote meevaller!!

Regisseur Rob Bowman is vooral bekend van afleveringen van onder andere; X-Files, Star Trek Next Generation en losse afleveringen uit andere Amerikaanse televisieseries. Met Reign of Fire levert Bowman, één van zijn weinige bioscoopfilm-uitstapjes, een aardig actiespektakel, met een fantasievol sciencefiction element, af.

Een film als deze moet het natuurlijk hebben van de special effects. Hier heeft de regisseur niet hoeven te beknibbelen op het budget. Daardoor zien de vuurspuwende draken er overtuigend uit en ook het einde, in een volledig verwoest Londen, ziet er goed uit. Het acteerwerk van met name Christian Bale en Matthew McConaughey is behoorlijk. De dialogen soms nogal onhandig klinken en het verhaal hier en daar onvolkomenheden heeft, is bij deze film eigenlijk niet eens zo heel storend. Voor een avondje lekker ontspannen op de bank was deze rolprent redelijk vermakelijk.

Grandioze historische film naar de gelijknamige roman van Alexandre Dumas. (De drie musketiers en De Graaf van Monte-Cristo) Dit gaat over het leven van Margaretha van Valois, bijgenaamd la Reine Margot Zij was een dochter van Hendrik II en Catharina de' Medici en werd zeer losbandig gevonden door haar uitdagende oogopslag, levenslustigheid en vele liefdesavontuurtjes (o.a. passionele verhouding met Hendrik I van Guise) Na drie bloederige oorlogen werd zij, ter bezegeling van de verzoening tussen hugenoten en rooms-katholieken op 18 augustus 1572 gedwongen in het huwelijk te treden met Hendrik van Bourbon, koning van Navarra. Maar door de onhandigheid van de koningin-moeder en de tegenstrijdige ambities en machtshonger van de prinsen werden de aanleiding van 23 naar 24 augustus 1572 tot misschien wel één van de gruwelijkste en bloederigste momenten uit de Franse geschiedenis; de Bartholomeus-nacht. De rest van de film verhaalt over de gevolgen van deze nacht, en dan vooral de intriges en de machtsstrijd aan het hof.

Als je niets weet van de Franse geschiedenis, de openings-credits bevat wel ook een handige geschiedenisles, is het verhaal enorm spannend van het begin tot het eind. Maar wat de film het bekijken waard maakt is niet zozeer de weergave van de historische feiten maar meer de bijzondere wijze waarop de consequenties van al die intriges en machtsverhoudingen in beeld worden gebracht. De film bevat namelijk vrij expliciete beelden, in tegenstelling tot vergelijkbare historische films. Daarnaast zijn ook de decor en kostuumdesign en de acteerprestaties een duidelijke meerwaarde. Met name de koude en heersende Virna Lisi, de protestantse Henri van Navarram Daniel Auteuil en de sensuele Isabelle Adjani spelen een overtuigende rol. Door de nadruk op geweld, lust en liefde te liggen is deze film erg krachtig en sterk geworden! Het ziet er allemaal indrukwekkend uit!

Oh en er is zelfs Nederlands tintje met een scènes in Nederland en Amsterdam (molens, vlak land, Rembrandtesk binnenshuis), waarin de protestanten op zoek zijn naar geld voor hun strijd tegen de katholieken. Het is natuurlijk leuk om even Nederlands te horen praten...

Nooit geweten dat er een animatiefilm van het spel Professor Layton was gemaakt! Maar wat was dit een verrassende en enorm vermakelijke animatiefilm, die ook prima op zichzelf staat en waar het goed is gelukt om de personages en puzzelelementen van de game tot leven te wekken. Door middel van een spannend filmverhaal voor zowel jong als oud, vol met avontuur, actie en zelfs wat drama. Bij het starten van de film lijken de voortekenen niet echt gunstig te zijn, je ziet namelijk eerst een promotiefilmpje voor de nieuwe game voor de Nintendo DS. Maar mijn scepsis blijkt ongegrond wanneer de film zelf begint. De film biedt mee dan voldoende entertainment met uiteraard puzzels maar ook humor, vele personages, achtervolgingen, vuistgevechten, en een ongelooflijke reddingsactie op een gigantische robot. De film doet de spellen eer aan, voegt er iets eigens aan en is zeker geslaagd als op zichzelf staande animatiefilm!

"Ga je gang"

Scherp, intrigerend en vermakelijk van de eerste scène tot de laatste wending. Een hedendaagse paranoïde thriller die zich makkelijk staande weet te houden tussen de films uit de hoogtijdagen van het genre in de jaren '70. Dealmakelaar Ash treed op als tussenpersoon voor klokkenluiders en bedrijven. Hij communiceert uitsluitend via praat-naar-tekst-relayservice die dove mensen helpt met telefoongesprekken te voeren. Dit maakt het kat-en-muisspel duidelijk een stuk spannender! Een film die je tegenwoordig niet veel meer ziet, en die volledig draait om spanning, een paar onverwachte wendingen en het acteerwerk. De derde akte had ik liever enigszins anders gezien en het heeft ook last van dat het (iets) te lang was, maar het verpest de film niet of zo.

De film wordt neergezet als horror, maar maakt dat genre niet helemaal waar. Of je moet ouder worden zien als iets afschuwelijks? Pure horror staat dus bij deze film niet echt op het menu. Nee dit is eerder een atmosferisch (ietwat morbide) stroperig familiedrama over eenzaamheid, dementie en de tragische aftakeling als gevolg van de ziekte Alzheimer met wat horroreffecten eroverheen gelegd. Waardoor het verhaal toch enigszins blijft boeien. Maar je verwacht toch iets onverwachts, wat hopelijk nog komen gaat. Emily Mortimer en Bella Heathcote zijn adequate actrices, maar ze hebben lange tijd vrij weinig te doen. Pas wanneer oma Robyn Nevin terug is, komt er wat meer leven in de film. Maar nog steeds barst de boel niet los. En het zal ook tot in de laatste minuten met de intrigerende eindscène niet meer gebeuren. Dat regisseuse Natalie Erika James met haar debuutfilm niet de zoveelste cliché-horrorfilm maakte is zeker bewonderenswaardig maar bij een volgende keer (en die gaat er zeker komen met invloedrijke vrienden als de Russo-broers en Jake Gyllenhaal) meer horror en minder drama.

Ook ik moet bekennen dat het zwaar tegenviel! Ik kan absoluut genieten van slechte films, als er tenminste wel iets goeds is gedaan. Maar deze film is nergens eng, geen jump-scares, niks bizars, niet een interessant geven, is ook niet grappig of doorspekt met humor. Nee echt helemaal niets. Acteerwerk en dialogen zijn zwaar beneden peil. Over het gehele plot is er leentjebuur gespeeld bij andere films. Oké, was niet erg geweest, beter goed geleend dan slecht bedacht zullen we maar zeggen hé. Maar helaas is de uitvoering ervan zo verschrikkelijk slecht. En wat te denken van Brooke Butler zij speelt tienerdochter Izzy terwijl ze toch duidelijk al ver in de twintig is. Plus dan zijn er nog een stel karakters die worden genoemd maar nooit enige bedoeling in het script hadden, waarom dan? Komen we aan bij het einde, tja en dat faalt dus ook. Te simpel en ook nog eens erg dom lucifers terwijl er meerdere keren een aansteker in beeld is geweest? Mijn advies is kijk het begin van de film met de Séance en stop hierna met kijken, dat is namelijk het enige wat nog enigszins redelijk oogt.

Geheel in de veronderstelling dat ik naar 'The Tag Along 2' aan het kijken was, blijkt het achteraf zowaar al nummertje drie te zijn. Ditmaal met een andere regisseur (David Chuang) en een kleiner budget. Grootste verandering is dat het meisje annex berggeest uit het voorgaande deel niet meer aanwezig was. Maar de invalshoek over een demonische vis was dan zo gek nog niet. Zover ik weet is er ook geen film over een bezeten vis?

Het verhaal was verder fatsoenlijk. Echter niet altijd even duidelijk uitgewerkt. Verder is er wat dramatiek over dat er niets boven familie gaat. De film leunt ook erg op speciale effecten, en die computer gegenereerde beelden kwamen niet altijd goed tot hun recht. De climax was zelf daardoor teleurstellend. Maar heel vervelend is het nu ook niet! Ondanks dat de film nog maar weinig aansluit op de voorgaande delen en weer minder goed is, keek het nog steeds aardig weg. Dankzij de bezeten vis laat ik het cijfer dan ook positiever uitvallen.

Een Finse superheldenfilm. Met een held die lijkt op DC's Deathstroke of Noob Saibot uit Mortal Kombat maar overeenkomsten vertoont met "The Punisher." Deze Rendel is eveneens een wraakzuchtige man die zonder superkrachten (wel spierkracht) het opneemt tegen een criminele organisatie. Er is niet echt een interessante schurk maar er zijn wel lekkere actiescènes en een dosis geweld. Het plot is dun maar wat humor en coole consistente beelden maken het vermakelijk. Ten slotte viel mij de vreemde muziekkeuzes op. Die was niet direct storend maar leidde wel enigszins af. Er volgende pas zeven jaar (in 2024) later een vervolg Rendel: Cycle of Revenge (2024)

Renfield, het gekwelde hulpje van de Heer van het Duister Dracula probeert een eigen leven op te bouwen nadat hij eeuwenlang in die toxische relatie gevangen zat. Een leuk idee van Robert Kirkman, de man die onder andere de strips van The Walking Dead bedacht, om Dracula te zien door de ogen van het hulpje. Het resultaat is echter een wisselvallige horrorkomedie. Zo zijn de eerste minuten wanneer men footage van Tod Brownings Dracula (1931) gebruikt om de voorgeschiedenis van de relatie tussen de knecht en zijn meester te schetsen, erg goed. En ook de over-de-top scene waarin afgerukte armen op ninja-stijl worden gebruikt als vechtstokken is lekker! Echter het plot volgt vaak niet meer dan het bekende flauwe misdaadverhaaltje. (corrupte stad, een maffiafamilie, incompetent boeventuig, een politieagente en de dood van haar vader... zucht) Nicholas Hoult die opvallend veel weg had van Hugh Grant, paste heir nog niet onaardig maar vooral de verhaallijn rond Akwafina’s personage is verschrikkelijk. Bij vlagen nog wel een leuke wegkijker mede door hoe Nicolas Cage, Dracula neerzet en het bloedgespetter (maar helaas vloeien die ook uit de computer) Het eindcijfer heeft de film vooral aan de aanwezigheid van Nicolas Cage te danken.

Geen idee wat ik eigenlijk bij deze film kon verwachten...bij sommige sites had het een horror-aanduiding dus misschien iets wat griezeliger zou zijn... ik weet het niet precies. Ondanks die misvatting was er vanaf minuut één meer dan uitstekend werk door een extreem verontrustende gevoel te creëren. Eigenlijk ook door de hoofdrolspeler een trieste film. De eenzaamheid druipt van het scherm. Davids pijn en wanhoop zijn voelbaar. Het sprong zo heen en weer tussen medelijden hebben met David of je ongemakkelijk voelen of dat het gewoon verontrustend was. De film neemt zijn tijd... maar tjonge...die was behoorlijk indrukwekkend! Er zitten grappige momenten in, een paar spannende momenten, een paar ontroerende momenten Het heeft dus wel iets griezeligs, maar het heeft ook veel meer dan dat, en dat ik het goed zal vinden had ik ook niet verwacht. Een film die bijna als een voorspellende parabel van kunstmatige intelligentie was. Andy als de ChatGPT en ik twijfel er niet aan dat er ook zo iemand als David bestaat...

Wat is toch met films uit Amerika? Ook hier weer twee stellen huren gedurende een weekend een vakantiehuisje. En blijkbaar is het dan hip, stoer of kan de regisseur er niet om heen om de personages dan drugs te laten gebruiken. Alsof je alleen dan kan overbrengen dat het gezellige geslaagde avond is? En Yep ook de overspel-kaart werd getrokken. De verplichte enge man (hier de beheerder) met racistische en seksistische denkbeeld kan uiteraard langs. Nou oké de opbouw was dus niks bijzonders, echter had het nog wel kunnen uitlopen op iets met fijne spanning. Het acteerwerk van de cast was overtuigend (echter nergens een echt likeable karakter), er waren ook een aantal mooie en sfeervolle shots. (voor een regiedebuut zeker niet slecht) Helaas is echt slalommen langs alle clichés. Beetje mysterie met verborgen camera's en tijdens de climax werken ze nog even standaard slasher-elementen af. Wat je krijg is een nietszeggende film, een slasher waar de personages beter in zijn uitgewerkt. De film wil slimmer lijken dan het daadwerkelijk is en valt daardoor juist door de mand.

Engelstalige film van de Duitse filmmaker Norbert Keil, die als Body Horror verwijst naar mensen die fysieke transformaties ondergaan, er zeker onder kan vallen! Maar de echt interessante naam is hier natuurlijk die van co-scenarist Richard Stanley, niemand minder dan de cultregisseur en -schrijver van Hardware (1990) en Colour Out of Space (2019). Dit Bathory-achtig verhaal gaat over een mooie jonge vrouw, Kira Mabon (Rebecca Forsythe ,dochter van William Forsythe) die lijdt aan een ziekte die haar huid snel veroudert en hoewel de dokter haar medicijnen voorschrijft, werken zelf-gedane huidtransplantaties beter. Er zijn dan ook enkele fijne schokkende scènes die onmiskenbaar effectief werken en er is in koelbloedige rol als de wetenschapper, een actrice die al jaren in het genre voorkomt. Het begint wat duister en vreemd, maar het mysterie wordt behoorlijk goed uitgewerkt met een heerlijke vermenging van seks en geweld. Het is zeer kundig gefilmd, bezit een mooie ​​eigen stijl en is een lust voor het oog.

Found Footage en mockumentary--films zijn relatief gezien met een laag budget te maken en daarom zijn er ook best wel veel. Deze promoot zichzelf als de Zweedse Blair Witch..maar euh die film kwam 23 jaar geleden uit en sindsdien zijn er heel veel meer gevonden beelden en nepdocumentaires langsgekomen. Dus tja...dit is meer een herhaling van bekende dingen.

Oké die Blair Witch-vergelijking (of zijn minder bekende voorganger, The Last Broadcast (1998) klopte inderdaad; Er zijn vreemde occulte symbolen, Er is een vervallen huis in de middle of nowhere, Er wordt gewandeld in het bos, er zijn camerabeelden van mensen die rond een kampvuur zitten, en mensen rennen alsof ze verward of bang zijn. Tja... de nieuwigheid moet hier komen van pratende hoofden die je ken van de documentaires.

Beginnend met nieuwsberichten over de mysterieuze dood van een moeder en de verdwijning van haar kind Zie je hierna een groep journalisten bij elkaar komen in een hotelkamer (Yup... daar heb je de Blair -heks weer!) om naar het onherbergzame binnenland van Zweden te gaan Ze willen een reportage maken over de gebeurtenis en zoeken naar gemiste aanwijzingen.

Erg dom ook als jezelf in de voet schiet door Lynn en Yasmin te interviewen. Goh met wie, zal er iets gaan gebeuren? Zoef, de kans op ietsepietsie plezier is aanzienlijk verkleind. Tja en als een groot deel, hetzelfde probleem als de meeste Found Footage-films bezit, veel opvulsel, en de horror-momenten (zonder bloedvergieten) tot het einde worden bewaard. Is deze film uiteindelijk onbevredigend maar in ieder geval bezorgde het wel bewijs dat Zweedse Found Footage-films net zo eentonig zijn als Amerikaanse.

Hammer House of Horror maakte in het jaar 1966 vier opeenvolgende films. Het idee om back-to-back te schieten was dat het geld zou besparen. Echter overschreden de eerste drie films hun oorspronkelijke budget en had deze film dus de pech de laatste te zijn. Hammer-regisseur John Gilling regisseerde deze direct na 'The Plague of the Zombies' en (her)gebruikte de decors en omgevingen en eveneens sommige van de crew en cast -leden uit die film.

Echter is dit wel een andere film! Dit is namelijk een monsterfilm die elementen van Dracula en de weerwolf-legende leent en combineert met een mysterieus verhaal. Waarbij het mysterie niet zo zeer is, wie is de slang, maar hoe die persoon een slangenmonster werd en waarom. De film bevat weinig tot geen gore, maar de scènes van de slachtoffers die sterven aan het slangengif zijn nog wel indrukwekkend. (gezien vanuit de tijdsgeest) Jammer is dat de dierlijk ogende dame (Jacqueline Pearce) minder geslaagd was.

Het eindresultaat is ook een beetje een frustrerende film. Er zijn nogal wat scènes waar mensen ronddwalen/lopen op de heide of tussen de cottage van de Spalding's, Franklyn's huis en de plaatselijke kroeg. Alhoewel het niet saai werd, mist het wel de kracht van de beruchte 'Hammer-atmosfeer. Daardoor werd het op een paar keer na niet echt griezelig. Vermakelijk is deze Hammer-film zeker en het is nog steeds beter dan een groot deel uit het genre maar van deze studio is dit wel iets minder goed!

Dit was fenomenaal...slecht…Toegegeven, met een filmnaam als "Reptisaurus" en van oorsprong een SyFy-film waren de verwachtingen ook niet bijzonder hoog. Maar toch...die SyFy-dingen kunnen nog verdomd plezierig zijn. Deze was dat echter zeker niet! Tja mensen stranden door een schipbreuk op een eiland (waarom ik hier rotorbladen van een helikopter hoorde.. Tja...?) waar een draak rondvlieg. Vermoedelijk gingen ze voor de serie Lost gecombineerd met LOTR maar dan met soldaten. Nou goed, het was uiteraard een onzinverhaal, met personages die er niet toe doen, het acteerwerk was op zijn best middelmatig maar vaak haalde het dat niet eens, en de muziek is standaarddeuntje. Om dit nog enigszins acceptable te maken zou je een goede CGI-afdeling nodig hebben om het reptielachtig wezen op een bloederige en geloofwaardige manier mensen om het leven te laten brengen. Tja...dat geluk hadden we ook niet! Het is niet de slechtste van allemaal, het tempo is snel, de moorden en actie komen steeds op tijd om teveel geklets opgescheept te zitten, maar het probeert zeker een kanshebber te zijn. Oh..de regisseur Christopher Ray heet voluit Christopher Ray olan ray en is de zoon van Fred Olen Ray de appel blijkt dus niet ver van de boom te vallen want papa maakte ook een films met een laag tot middelgroot budget! Wie ken de werkjes als Scalps (1983) of Biohazard (1985)(waar Christopher Ray ook in voorkomt als het Bio-Monster) niet?

Buitengewoon mooi in beeld gebracht film van Polanski. Met het camerawerk wordt de mentale toestand van Carol (Catherine Deneuve) vastgelegd. Door die beelden en het mooie acteerwerk van Deneuve blijft dit toch redelijk spannend ondanks de lange speel duur. Maar hier schuilt ook het manco van de film want ook al wordt er genoeg tijd genomen, blijven we alleen maar Carol volgen die steeds verder afglijd. Haar personage blijft vlak, er is bijna geen achtergrondinformatie. We komen alleen te weten dat het zusjes zijn uit Brussel zijn. Geen waarom, of hoe, geen verwijzingen naar haar jeugd dan alleen een foto? Bijzondere film dat wel!

Yup ook de vijfde die ik zie van regisseur Jean Rollin was weer eerder een softcore-ramp dan iets wat met horror te maken had! De film opende met chicks verkleed als clowns die tijdens een achtervolging op een ander voertuig schieten...waarom...geen idee! Het plot begint ook pas na ongeveer 30 minuten. Tenminste de vampieren verschijnen... maar verder doet dat er niet toe, aangezien er sowieso niet veel is en zeker niets wat het wachten waard was. Het zijn meestal alleen de twee hoofdpersonages die rondlopen of rondrennen op het Franse platteland, gevolgd door hier en daar een vampierscène die vakkundig de nek wordt omgedraaid door suffe erotiek en een werkelijk verschrikkelijke hoeveelheid waardeloze synthrock. Want tja als ze gevangen zijn genomen worden ze (net als wijn)gedwongen om tien tot twaalf minuten naar niet relevante duffe softcore vampiererotiek te kijken totdat ze ermee instemmen om te praten. JA echt pas na vijftig minuten weet je of de meisjes Frans of Engels praten. Geen verhaal. Veel rondgeren. Visueel niet interessants Een paar lauwe verschrikkingen die voor horror moeten doorgaan. Tja eigenlijk gewoon verschrikkelijk. Stel je voor dat Benny Hill zichzelf serieus nam dan krijg je zoiets als dit!

Grinnik... ik zie hier de lol wel van in! Noem je film 'Requin’ wat de Franse benaming voor ‘haai’ is en toon vervolgens het grootste deel van de film soapachtig drama over een rouwend getrouwd koppel op vakantie in Vietnam. Ondersteund door toeristische highlight-beeldmateriaal (de film werd opgenomen in Florida) en een afschuwelijk popliedje. Een idyllisch strandresort met een cottage boven het water. Oh, oh wat een verrassing één tropische storm verder en ze zitten op de open oceaan. Gekibbel op zee en gedoe met een gebroken been, mobiele telefoon die het niet doet en niemand weet waar ze zijn, zelfs de hongerige inheemse haaien niet...Heerlijk...wel is er een schrikreactie met een school vissen, en pas na vijftig minuten is er een vin te zien...Er is ook wat leuke milde galgenhumor. De film werd geschoten voor een paar groene schermen in Universal Studio's en die CG-effecten zien bar goedkoop uit! Tjonge...die drijvende bungalow op zee of die beelden van Alicia Silverstone als ze zwaait naar het vliegtuig. Sinds de jaren '50 niet zulke nep beelden meer gezien. Positief is dat Silverstone in bijna elke scène in de film te zien is, en dat terwijl de haai maar een kleine cameo is toebedeeld. JA kijkers die hopen op een goedkope B-film met actie van een grote vleesetende vis zullen zeker gefrustreerd raken! De actie laat ongeveer een uur op zich wachten voordat het wordt geïntroduceerd en is niet best ! Toch zag ik hier wel de humor van in! misschien ook omdat ik al heel wat haaienfilms heb bekeken en dus weet dat er heel wat slechtere haaienfilms zijn. Tja dit was dus nog helemaal zo slecht nog niet! Maar om te beweren dat dit een spannende aquatische horror was...nee dat ook niet!

Had niet verwacht dat dit zo goed zou zijn, maar wauw! Het is op een goede manier vreemd... maar het is absoluut vreemd. Je krijgt bij deze film echt de indruk dat schrijver-regisseur Rusty Nixon met veel leuke ideeën op de proppen kwam maar het eindproduct voelt hierdoor tegelijkertijd overvol en onderontwikkeld aan. Het klinkt of ziet (die poster) er uit alsof het allemaal niet zo goed zal zijn, maar als je er eenmaal in zit, is het beter dan je zou denken.

Luke Harding is een privédetective die moeite heeft om rond te komen. Zo als hij wordt gebeld door Mr. Fairweather om een ​​mysterieus pakketje ter waarde van tienduizend dollar te bezorgen, grijpt hij zijn kans, hoe vreemd de omstandigheden ook zijn. Maar wanneer hij het pakket probeert af te leveren, gaat het mis! En kom hij letterlijk met een tijdloos dagboek te zitten dat een noodlottige en lang vergeten expeditie beschrijft. Oh, en er komt ook een zwart, plakkerig slijm uit

Tja een boek dat verboden kennis bevat, de Necronomicon, een heksenboek met spreuken, of een boek vol dingen die de mensheid ‘niet mocht weten’ “nieuwsgierigheid doodde de kat” Dus Luke begint het boek te lezen en zichzelf, de tijd en realiteit uit het oog te verliezen. Helaas zijn er, als je eenmaal begint met lezen, slechts twee manieren om vrij te komen: het boek uitlezen of ten onder gaan.

Het acteerwerk is goed en eveneens ziet de film er goed uit! Wat verder opvalt aan de film zijn de praktische effecten. Er zijn nogal wat verschillende monsters en ze zien er heerlijk realistisch uit. Heb het dan niet over hoofddemon, dat is een man meteen masker maar daar is een reden voor! Oh niet alles is even goed, de film kent ook zo zijn tekortkomingen maar...merkwaardig genoeg, is dat een reden waarom dit ook wel werkte. De tijd is niet te vertrouwen, de personages zijn niet te vertrouwen en het dagboek is al zeker niet te vertrouwen. Maar uiteindelijk zal je er veel plezier aan beleven om ernaar te kijken.

Deze film heeft als genre Oorlog en ook het plot doet dit vermoeden. Toch is dit alles behalve een oorlogsfilm. De film is vooral een martial-art film die lichtelijk doet denken aan de films uit de jaren '70. Waarschijnlijk ook met hetzelfde budget. We zien aan het begin wel wat zwart/wit beelden van de Chinees-Japanse oorlog en een aanhaling van het beruchte bloedbad van Nanking waar de Japanners naar schatting 300.000 Chinezen hebben vermoord. Veel verder kwam het echter niet. Het was voornamelijk een flauwe wraakfilm die als excuus deze oorlogsfeiten gebruikt. De gevechten waren onderhoudend maar over het algemeen genomen voegde de film niets nieuws toe. Ergens voor het einde komen er ook nog beelden van Hitler waarna er een paar Duitser te zien zijn. En daarnaast was er ook nog een Amerikaanse journalist die vermoedelijk alleen maar in de film zat omdat het een samenwerkingsverband van beide landen is. Ik had soms het gevoel dat door het meerdere keren vernoemen van die 300.000 vermoorde Chinezen dat dit een beetje Chinese propaganda was. Vermakelijk maar meer ook niet.

De Dikke van Dale spreekt over: slap (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: slapper, overtreffende trap: slapst). En deze film valt absoluut in die overtreffende trap. Geen spanning, acteurs die echt heel slecht spelen en slappe dialogen citeren. De horror moet komen uit zwakke Jump-scares. Nou ja, tenminste wat de regisseur dan onder Jump-scares dacht te verstaan oftewel het geluid even opschroeven? En de ontknoping was al niet veel beter, oké iets meer actie maar verder net zo belabberd als de rest van de film. Zo te zien is de regisseur van de film een acteur die zijn geld verdiend met (bij)rolletjes spelen in series. Vandaar dat hij zelf ook op het eind te zien is als: één van de killers

“Eighties action heroes solve problems with violence and one-liners. Real life doesn’t work that way.”

De film begint met het voor horrorfans bekende gegeven; Twee vrouwen nemen een kortere weg die niet op de kaart staat, alleen om te ontdekken dat een lekke band hun minste zorg is... Hierna schakelt de film over naar Pastor Bishop (Michael Lombardi) met tegenzin instemt om zijn dochter Sarah naar een feest te laten gaan. Jongens blijken het minste van haar problemen te zijn...Het brengt hem ook in contact met rechercheur Jed (Marc Menchaca, Alone, No One Gets Out Alive) Hij lijkt een no-nonsense agent, maar hij verbergt een duister geheim...

Dit alles mondt uit in een bloederige derde act die deze film echt het kijken waard maakt. Ja, als het ontaardt in een over-the-top climax met een priester op een motorfiets die tegen sub-humans vecht, was het genieten! De effecten zijn praktisch en goed uitgevoerd. Iets anders waar de film ook door opvalt, zijn de vele rockmuzikanten in kleine rolletjes. Helaas krijg de film door het gebruik van die popmetalvibes ook iets muziekvideo-achtig.

Zo is daar Tommy Lee van Mötley Crüe als DJ in een stripclub. Een paar leden van Five Finger Death Punch komt opdagen als motorrijders. Jacoby Shaddix van Papa Roach speelt een verkrachter/ moordenaar in een flashback. Spencer Charnas van Ice Nine Kills speelt de drugs-gebruikende manager van een bordeel en Eva Marie van Eva Under Fire is het meisje wat de band verwisselt. Ondanks dat was het een leuk stukje entertainment en...een heerlijke kerstfilm!

Regisseur Anders Thomas Jensens is voor een groot gedeelte meer actief als scenarist maar soms kruip hij ook zelf achter de camera. Deze film is pas zijn vijfde. Van die absurdistisch dramafilms met zwarte humor moet je fan zijn, want anders...valt dit denk ik niet mee! Maar als je fan bent, dan zit je vaak ook wel goed. Ja, deze "Retfærdighedens Ryttere' is eigenlijk precies wat je van hem zou verwachten!

Alhoewel, de humor die je van Jensen gewend bent komt zeker weer terug, maar in mindere mate. Dus iets meer drama dan een zwarte-komedie-sfeer. Het was ook een soort van kerstfilm en dat maakte het allemaal net wat meer ontroerender en net iets minder luchtig. En sommige zaken krijgen minder uitleg. De schuur van Markus bijvoorbeeld, die een obsessie lijkt voor een van hen?

Maar er zit zeker ook genoeg sulligheid in hoor! Dat komt vooral door de aanwezigheid van de excentrieke personage en gebeurtenissen. Militair Markus (Mads Mikkelsen) is eigenlijk nog de meest 'normale' van het viertal want Data-analist en hoogleraar Otto, zijn collega Lennart (door 40 psychiaters te bezoeken zelf een ervaring deskundige) en hun nog zonderlinger maat Emmenthaler (die over de rooie gaat als monitoren een te lage resolutie bezitten of processors te langzaam draaien) En dan zijn er (in bijrollen) nog Oekraïense seksslaaf Bodashka dochter Mathilde en haar blauwharige vriend Sirius. Samen vormen ze een groep, verbonden door vriendschap, met een wraakmissie.

Doordat ik toch meerdere keren heerlijk heb kunnen lachen valt er verder ook niet heel veel te klagen over deze fijne zwart komische wraak/Kerstfilm, waar duidelijk de kenmerken van Anders Thomas Jensen in te zien waren. Niet alleen vanwege de humor, maar ook door terugkerende acteurs.

Inquisiteur Irineus Daninsky hoort een vloek over zijn nazaten uitspreken voordat hij een heks op de brandstapel executeert. Eeuwen later is Waldemar Daninsky die pechvogel. Daardoor is de setting duidelijk 19e-eeuws, wat echter nooit echt van invloed is op de verhaallijn maar wat wel een leuke sfeer toevoegt. Blijkbaar was dit ook de eerst keer dat een hele Daninsky -film in een periode-setting geplaatst wordt. Voor degenen die niet op de hoogte zijn, Paul Naschy werd vaak de "Spaanse Lon Chaney" genoemd omdat hij een met enige regelmaat de Waldemar weerwolf karakter speelde. Deze film is de zevende uit een lange reeks.

De film deed me een beetje denken aan de latere Hammer Horrorfilm maar met meer bloed, maden en volledige frontale naaktheid. De sfeer is weelderig en de productiewaarden zien er uitzonderlijk goed uit. Naschy schreef ook zelf het script met een conventionele mix van horror, seks, romantiek en geweld. Aan het begin jaagt Waldemar Daninsky op een wolf (met erg goede camouflage van een herdershond) als hij het dier doodschiet wordt doormiddel van een nogal kinky satanische ceremonie met een man/demon in zwarte maillots en een aantal naakte liefjes, een mooi meisje naar Daninsky's huis gestuurd.

Regisseur Carlos Aured presenteert goed werk. Het is regelmatig gefilmd tijdens nachtelijke uren, waarbij het meeste licht afkomstig is van de brandende fakkels, en is behoorlijk opvallend. Wel maakt dat de dag-voor-nacht opnames in andere delen van de film iets frustrerender. De weerwolfmake-up is weer geweldig op de Lon Chaney Jr manier. De weerwolfaanvallen zijn behoorlijk bloederig. Het bloed is helderrood zoals in veel films uit de jaren 70 en zijn er zijn ook een paar scenes met vrouwelijke naakt. Minder was de Engelse nasynchronisatie. Maar ach ik heb best een zwak voor dit soort occulte horrorfilms met heksen(jagers), bloed, borsten en een weerwolf. Tja dat was genieten, wat kan er dan nog mis gaan?

Ondanks dat het verschil in waardering op IDMB en MM me vreemd leek, was dit toch zoveel beter dan verwacht… Het is een Spaanse horrorfilm uit 1981 die de negende is in een reeks over de weerwolf Graaf Waldemar Daninsky, gespeeld door Paul Naschy. Alhoewel de film zich meer concentreerde op de 16e-eeuwse beruchte gravin Elisabeth Bathory.

In het 16e-eeuwse Hongarije wordt de gravin Elisabeth Bathory samen met de edelman-lycantroop ter dood veroordeeld. Eeuwen later wordt de zilveren dolk en een ijzeren masker (het masker van schaamte) verwijderd door grafrovers en ook Bathory kom uiteindelijk weer tot leven. Daarmee combineert de film de legende van Elisabeth Bathory met elementen van Mario Bava's Black Sunday en Hammer's vampierfilms. En dat was een verdomd goede tijd om mee door te brengen!

Het plot is niet al te gedetailleerd, maar de film weet voldoende tempo te maken en er zijn genoeg vampier- en weerwolfaanvallen, en een effectieve (zo niet onverwachte) climax. Storende exploitatie-seksscènes zijn niet(of licht) aanwezig. Erotische spanning dat de drie vrouwelijke hoofdpersonages voortdurend op het punt lijken te staan om zich uit te kleden paste veel beter in deze vampierfilm.(eigenlijk elke film met vampieren) Erg fijn dus want het is de reden dat de film zo vlotjes verloopt. En met het bloed waren ze gelukkig niet terughoudend, dat stroomt er genoeg!

Visueel is de film een ​​waar genot. Naschy baadt de film in prachtige verlichting en visuele effecten die echt helpen om de productie in een gotische sfeer te dompelen Hij had duidelijk inspiratie opgedaan bij Mario Bava en Terence Fisher. De vampier- en weerwolfeffecten zien er erg goed uit en de film bevat een prachtige lange overgangsscène van de weerwolf. Alhoewel deze wel in de oude Universal horror-van Lon Chaney Jr-films met time Lapse-overgangen zijn. De film dateert nog van vóór (of gelijktijdig) films als An American Werewolf in Londen en The Howling de horrorcinema deden veranderen.

De soundtrack, hoewel perfect geschikt, is een dan weer wel geleend Je hoort stukken van Ennio Morricone (de mondharmonica van C'era una Volta il West(1968) en Stelvio Cipriani (La Polizia Chiede Aiuto(1974) Maar eerlijk gezegd, hergebruikt die laatste het zelf ook voor Tentacles (1977) Ach als je een film met dergelijke verbazingwekkende mooie beelden en sfeer aflevert, en die zowel een eerbetoon als concurrent van de klassieke gotisch-horrorfilms is , hoor je mij niet klagen! Naschy bleef tot aan zijn dood in 2009 trots op de film en dat was helemaal terecht!

Brengt niet veel nieuws, afgezien dat het een lesbische en homo koppel (al zijn LGBT-elementen ook al vaker vertegenwoordig in horror) betreft en de bijkomende homofobie van de moordende Hillbilly's. Afgezien hiervan is er niet veel om te onderscheiden. Alle bekende genre-elementen zijn aanwezig. De film is zijn kern ook wel erg makkelijk; een huisje om gay -stadsmensen te lokken omdat ze het niet eens zijn met deze levensstijl? Vermoedelijk waren er ook budgetbeperkingen want de meeste moorden werden niet grafisch getoond. Enkel aan het einde toont men wat meer. Veel aan te merken op de film is er ook niet want alles wat het doet, is best goed genoeg gedaan. Renee en Valerie blijken competente 'final girls' te zijn en hebben een goede chemie. Tja... verder een degelijke onopvallende horrorfilm om de tijd mee te doden, maar er zijn betere.

Het zevende deeltje over onze Marionetten-meester is weer een prequel. Tijdslijnen kloppen inmiddels niet echt meer maar soit! De inmiddels op leeftijd zijnde Toulon (wederom Guy Rolfe) vertelt zijn poppen hoe hij in het bezit kwam van het geheim om ze levend te maken.

Wat we krijgen te zien is een liefdesverhaaltje tussen een jonge Toulon (Greg Sestero, om zijn acteerkwaliteit aan te tonen; in 2003 zal hij spelen in de film de 'The Room') en Ilsa de dochter van de Zwitserse ambassadeur.Daar tussendoor loopt dan een verhaaltje van magiër Afzel ( Jack Donner) en ja echt... daar hebben we hem weer demon/Egyptische god Sutekh.

De speciale effecten (eigenlijk niets anders dan 'doods-golven' die uit de handen van de mummies kwamen) waren zo ... jaren 90, ? Het komt dus wederom neer op de poppen en die zijn ditmaal uiteraard in retro! Tenminste we zien vier bekende; Blade, Pinhead,en Six Shooter dragen alle dezelfde naam maar Retro Tunneler krijgt de naam Drill Sergeant, wat ik een veel betere naam vond! Ook zijn er weer twee nieuwe Marionetten Dr. Death en Cyclops. Het is de charme van die mannetjes die me ook hier weer weerhouden van een al te slecht cijfer.