Meningen

Na het verliezen van zijn dochter krijg een voormalige priester gewetensberouw omdat hij in zijn ogen zijn geloof in god heeft verloren. De man bidt voor vergiffenis en als boetedoening neemt hij en zijn vrouw een ‘mysterieuze vreemdeling’ in huis. Maar weet hij voor wie hij had gebeden? Tja de priester zoekt straf en krijgt het...

Die "vreemdeling" was Mark O'Brien, bekend als acteur uit films als bv. Ready or Not en Arrival. Hij deed eveneens de regie en schreef deze film. Ondanks de prima zwart-wit cinematografie en dat er niet veel aan te merken was op het acteren was er eigenlijk ook niets meer!

Nou ja alleen dan dat de film behoorlijk spraakzaam was. Het voelt ook meer als een toneelstuk dan als een speelfilm. Er was zoveel overdreven uitgebreide dialoog om karakterontwikkeling en drama toepassen dat er een gebrek ontstaat aan opwinding. En tot overmaat van ramp krijg je na al dat gepraat niet eens een echt bevredigende eindbeloning. Tja en als er niet iets echt concreets gebeurt, wordt het algauw een hele klus om doorheen te komen.

Vrij onzinnig vervolgfilm op The Ring (2002) en The Ring Two (2005), films die op hun beurt weer waren geïnspireerd door de Japanse Ringu-reeks. Oké de tamelijk onbekende filmmaker F. Javier Gutiérrez hoopt hiermee een nieuw en jonger publiek aan te boren. Maar door het ontbreken van originele invalshoeken en de vele afwijkingen van voorgaande delen is het een afgezaagd script geworden vol tegenstrijdigheden en oninteressante personages die zich als een kip zonder kop op hun opdracht storten. In The Ring Two zagen we niemand minder dan Sissy Spacek de moeder van Samara spelen. En ook al wordt nu weer flink wat gerefereerd aan Samara's achtergrond, we zien helaas geen Sissy Spacek. Rings voegt dus maar bitter weinig toe aan de reeks en uitgezonderd van enkele enge taferelen zoals een uit een sigaret kruipende vlieg, leunt de film volledig op lompe schrikeffecten. Het is een typisch horrorproject van een filmmaker die naam en faam hoopt te maken, helaas zal dat met een uitgebluste franchise niet lukken. Nergens weet hij te overtuigen en kan je maar beter nog een keer Verbinski's remake of de originele van Nakata opzetten. Voor wie er toch geen genoeg van kan krijgen: er wordt aan het eind gehint op een deeltje vier. Er komen er dus nog meer...

De Japanse regisseur Takashi Shimuzu is natuurlijk bekend van de (6) Ju-on - films. Tussen de twee Amerikaanse bewerkingen in, vond hij de tijd om deze stukken geslaagdere en meer geïnspireerde film te maken. Geen pure (J-)horrorfilm, maar meer een psychologische thriller gecombineerd met wat drama. Een bizar moordmysterie. Samen met Nagisa Sugiura proberen we erachter te komen wat er precies gebeurd is in het hotel waar een man het personeel en zijn gezin heeft uitgemoord. Enerzijds speelt zij in een film die handelt over die moord, hiervoor zijn de gehele crew en cast naar de plek des onheils gereisd. Anderzijds krijgt zij steeds vaker visioenen van die bewuste tijd in het hotel. Nu heeft de film een gelaagde vertel-structuur. Wat betekent dat verschillende scenes in het heden, het verleden,visioenen en aan het einde ook nog 8mm-homevideo dwars door elkaar lopen. Je moet dus goed je aandacht erbij houden! Het thema van reïncarnatie is zeer boeiend, een onderwerp dat niet veel te zien is, voor een horrorfilm. Ook de “typische” elementen uit het J- horrorgenre zijn vertegenwoordigt en ook een enkele jump-scare zit erin. Echter wordt alles goed gedoseerd en de pop van het meisje hoort bij één van de engste creaturen uit de filmgeschiedenis. ‘Reincarnation’ kan zich makkelijk staande houden tussen psychologische horrorfilms of thrillers als ‘The Shining’ en ‘Psycho’ Heerlijk griezelig en daarnaast ook nog intrigerend.

Mannen-op-een-missie actiewestern en een goeie! Grotendeels te danken aan Richard Boone als ex-officier van het Zuidelijke leger Jim Lassiter en voor een Amerikaanse ook best gewelddadig. De film begint met een groep Apache-indianen die tijdens een begrafenisritueel alle koelbloedig worden vermoordt. Het is de opzet naar een missie om 2000 gestolen repeteergeweren terug te vinden. Dit geeft de personages de gelegenheid om lekker tegen elkaar te grommen en zich afvragen of ze bedrogen worden of niet. Ja de rest van de cast doet het goed, op Wende Wagner als het Apache-meisje na dan, het tempo is daarnaast lekker stevig! De film heeft alle kenmerken van de meer klassieke western: prachtige Scope-fotografie, uitstekend stuntwerk, indrukwekkende natuurlijke vergezichten als achtergrond en bezwete, loensende, ruige karakters. Echter het geweldsniveau bevindt zich meer ergens op de grens tussen voor en na de productiecode en is net wat gedurfdere, wilder. Het is misschien geen revolutionaire film, maar wel een verrassend sterke film

Toegegeven, Riot Girls biedt niet veel nieuws in post-apocalyptische genre. Een dystopische wereld die om wat voor reden dan ook afspeelt in de jaren 90 en waar de volwassenen zijn gestorven en tieners zijn verdeeld in 2 rivaliserende groepen. In die wereld volg je twee stoere lesbische meiden als hoofdrolspelers en de twee hebben toegegeven chemie Daarnaast wordt het plot verteld in stripboekstijl. Het is in feite gewoon een soort punks versus upper class pestkoppen. Op zich een leuke einde-van-de-wereld-tienerpunkfilm, maar wel met continue-fouten in het script (waarom heeft Jack de vrachtwagen niet meteen gecontroleerd?) Waarschijnlijk geen al te hoog budget echter er toch 81 minuten prima mee vermaakt. Dat kwam ook wel doordat er behoorlijk wat geweld was te zien! Er is een scène met een poging tot verkrachting, ze executeren een kind en eer zijn meerdere moorden vol in beeld. Een tiener met een R-rating is natuurlijk altijd positief!

Tja... een Shot on video horrorfilm uit de jaren '80.De film volgt een universiteitsprofessor die een lichte obsessie heeft met de White Chapel-moorden, Jack the Ripper en goedkope horrorfilms. Hij geeft ook les over hoe historische moorden in hedendaagse films worden geportretteerd. Hij ontdekt een ring in een Amerikaanse antiekwinkel en verandert in een moordzuchtige maniak.

Na eerst vijf minuten in Londen blijkt het een verhaal en belandt je in een klaslokaal vandaar springt het naar een aerobic-les...enz. Nu had de regisseur met Blood Cult (1985) al één van de eerste SOV-films gemaakt en dit was zijn tweede, Wat hier opvalt is dat de regisseur Christopher Lewis nog enigszins probeert om een film te maken, in vergelijking met vele latere shot-on-video's

Alleen een goede film is het nu ook weer niet geworden! Zo is er het probleem dat er veel te veel tijd wordt doorgebracht met de studenten in het klaslokaal en de professor met zijn vriendin. Een ander probleem is doordat het een gebrekkige film is, dat de hele film enorm slecht belicht was. Hele stukken spelen in het donker en komen de herhaaldelijk doorgesneden kelen niet ten goede!

Desondanks bezit de gore en bloed ook nog iets van kwaliteit (had Tom Savini hier misschien al een aandeel in?) Maar het grootste probleem is dat de film 104 minuten duurt en er dus heel veel opvulling was met praten en praten. De film stamt uit jaren '80 en is slecht gemaakt, daardoor oogt het eveneens gedateerd. Tja er zijn hier en daar een paar kleine aardige dingen maar ik kan niet zeggen dat dit goed was!

Het verhaal van Jack the Ripper is altijd een bron van inspiratie geweest voor filmmakers. Deze beruchte seriemoordenaar is nooit gepakt, zodoende zijn er veel theorieën en fantasieën over zijn identiteit. Voor deze Ripper-film verzint schrijver/regisseur Steve Lawson een fictief verhaal over de moordenaar, waarin de wens van een verslaggever om te slagen in zijn beroep veel meer centraal staat. Achteraf blijkt ook dat dit eigenlijk een vervolg is op Ripper Untold uit 2021 van dezelfde regisseur. (en mijn derde film van hem) Met een korte flits van borsten en de doorgesneden keel van een slachtoffer in het eerste minuten, had ik enige hoop Helaas werd het een soort historische misdaadstuk dat zwaar leunt op met dialogen gevulde scènes op drie locaties. Het aantal dames van de nacht dat bij zonsopgang dood is, is heel klein. Euh...je beweert een horrorfilm te zijn, maar komt dus met spraakzaam mysterie waar een debat over journalistieke ethiek belangrijker was dan het werk van de moordenaar. Tja een lowbudgetfilm waarin de personages het verhaal vertellen zonder bloed of moorden, is helaas nooit een goed idee!

Het is altijd geweldig om meer te leren over historische gebeurtenissen en personen...zeker diegene waar je onbekend mee ben. Iedereen weet waarschijnlijk wel wie Dzjengis Khan.is, maar niet veel mensen weten dat na deze beroemde krijgsheer, er de Turks-Mongoolse emir Timoer Lenk, de stichter van het Timoeridische rijk was.

De film is niet een echt biografie van Timur, Sowieso niet van begin tot eind...het laat enkel de opkomst van hem zien. Echter doordat men hem ook beschouwt als een Oezbeekse held is zijn personage te veel geromantiseerd in vergelijking met de geschiedenis. Natuurlijk kijken we geen documentaire, maar deze emotionele, bedachtzame vredelievende man is natuurlijk gewoon historische fictie. Gek genoeg laat men wel de Slag om Tasjkent of de Slag in de Modder zien...wat één van de weinige nederlagen was van Timoer en zijn broer Hoessein.

Natuurlijk bevat het wel enkele gebeurtenissen en details over zijn leven; de rol bij de Centraal-Aziatische geopolitiek van de Zijderoute in de veertiende eeuw, het gebruik van een vorm van Perzisch schaak genaamd Shatranj om de invloed van de Perzische cultuur in de regio te verbeelden. Maar dat de Turks-Mongoolse emir Timur bekendstond om zijn wreedheid, Die doorgaans opdracht gaf tot de executie van gevangengenomen soldaten wordt compleet uit de film gelaten. Enfin Timurs leven was reden genoeg om te verfilmen, al vond ik de extra emotie niet prettig.

De cinematografie is redelijk geslaagd, nooit te donker zodat we niets kunnen zien. Het brengt Samarkand prachtig tot leven met zijn beelden uit die tijd van Centraal-Azië, de steppesfeer en de algemene productiekwaliteit was van zeer kwaltateit! Maar als je het over de historische tekortkomingen heb dan zit de film er vol mee. Echter kijk je naar het algemene verhaal, dan is het best genieten van deze film over Amir Temur. Zoiets als de blockbuster-film "Bravehart: over de Schotse krijger Sir William Wallace die in deze film ook werd genoemd.

Tja de historische figuur Tamerlane (zoals hij in Europa wordt genoemd) kreeg een wat versimpelde nette bewerking van zijn geschiedenis. De krijgsheer, die bekend stond als een brute veroveraar die torens van schedels bouwde, wordt nu een man die oorlogen wil beëindigen, vrede wil herstellen, en die om het gewone volk gaf. Waarbij er meer spektakel van geweldige vechtscènes was (zonder gebruik te maken van studio's of computeranimatie (CGI) Zelf had ik liever gezien dat men probeert de levenswijze en de omstandigheden die hen tot het handelen hebben gedwongen te begrijpen. Maar slecht was de film zeker niet!

Deze film is gebaseerd op de gelijknamige klassieke roman van schrijver Ivan Franko, de persoon Zakhar Berkut is een van de beroemdste figuren uit de Oekraïense literatuur. Het speelt zich af ergens in 1241 in de Karpaten, wat toen onderdeel was van het Koninkrijk Galicië-Wolynië en wat tegenwoordig in het westen van Oekraïne lig. Het toont het publiek dus de wereld van het dertiende eeuws Oekraïne, het harde leven van een klein dorp onder leiding van Zakhar Berkut (in 1971 was er al eens een film met die naam) en de invasie van Kyivan Rus door Chengis Khan's Gouden Horde.

De film vertelt over een interessant tijdperk in de geschiedenis, heeft best mooie gedetailleerde tijdsperiode decors en kostuums maar ruïneert veel door matig camerawerk, regieproblemen, acteerproblemen, soms slechte vechtscènes (sommige waren ook best goed) en vooral scriptproblemen. Er zijn meerdere grote plotgaten en verschrikkelijke dialogen. Er was zelfs een hele scène met paarden in het dorp waar het geluid domweg slecht was. Alsof de geluidsman achter een heuvel stond? De film speelt ook leentjebuur bij andere series en films. Er is een personage die sterk lijkt op Hodor (GoT) en de climax is domweg geleend van 300.

Verder ook veel stereotype bij de andere personages; de jonge held Maksym (uit de V.S. Alex MacNicoll), het meisje Myroslava met het leuke snoetje (Britse Poppy Drayton)en de wraakzuchtige schurk; hier dus Khan Burunda. Met Tommy Flanagan en Robert Patrick waren er nog twee aardig bekende namen maar de castingkeuze, was dubieus in het geval van de Ierse actrice Alison Doody (Indiana Jones and the Last Crusade), die Berkut's vrouw Rada speelt. De 52-jarige leek, om het zacht uit te drukken, door haar plastische chirurgie, niet op zijn plaats in de periode van de dertiende eeuw.

Deze Oekraïens gemaakte film in het Engels was niet heel slecht, heeft een vrij lange tijdsduur en mist duidelijk gebrek aan ervaring.

De laatste film spin-off van de televisieserie Tales from the Crypt. Echter zijn alle verwijzingen erna in deze film weg om de simpele reden dat de films niet zo geweldig liepen (in verdiensten). Later bij de DVD kwam de naam dan wel weer terug. Waarom de naam weg is gehaald is mij ook niet zo goed duidelijk aangezien deze film er nu ook niet direct er beter van wordt. Het is vooral een leuke tv-film. Gebaseerd op de film I Walked with a Zombie (1943) Cinematografisch blijft deze film trouwens ver achter bij dat origineel. In de film zien we Jennifer Grey (ja die van Dirty Dancing) als dr. Alice Dodgson naar Jamaica gaan. Grey is nu niet echt een geweldig actrice, al is ze wel aangenaam om naar te kijken. Hier aangekomen ontvouwt zich een leuk thriller/detective verhaaltje met wat voodoo -elementen. Echte horror is er niet te zien, sterker menig Engelse detective uit die tijd had al ergere slachtoffers. Verder zijn alleen Tim Curry (Pennywise IT) in een bijrol en een cameo van Erick Avari en Stephen Tobolowsky noemenswaardig. Leuk, als lange aflevering van de Tales from the Crypt, maar gek genoeg mis je de Cryptkeeper.

Potpourri van horror-film-elementen, die bovenverwachting efficiënte, goed gemaakte Britse horrorfilm opleveren. Een vriendengroep alla The Hangover gaat door onverwachte omstandigheden naar de Noorse/Zweedse bossen. Natuurlijk verdwalen de heren in die bossen, waardoor de film door die bomen een beetje het "Blair Witch Project"gevoel kreeg. Waarna het in het laatste gedeelte dan opeens meer naar “Kullarna Har Ogon” ( Zweeds voor The Hills Have Eyes) en "The Wicker Man" neigde. Jammer was wel dat aan de film ook wat dramatiek wordt meegeven. Ach, het zijn kniesoren want ook al leek het vaak op... en zaten er clichés in de film, het is vooral te danken aan de kundigheid van regisseur David Bruckner dat dit een fijne film is geworden. Het punt is dat de film nergens slecht is. In feite doet het precies wat het moet doen. Daarnaast voelt de film heel vertrouwd, blijft zich focussen op de juiste zaken en is erg sfeervol.

"Attention Beelzebub, and all manner of brutes"

Om eerlijk te zijn ging ik uit van de verwachting dat het een slechte film zou worden. Het is overduidelijk een exorcisme-film en het gebruik van de naamsbekendheid van Al Pacino stemt natuurlijk ook niet hoopvol. Het schetste dan ook mijn verbazing dat dit best mee viel. Het is eigenlijk een verfilming van het verslag van het goed gedocumenteerde geval van bezetenheid en exorcisme van Emma Schmidt. Dat beter bekend is onder haar pseudoniem Anna Ecklund (ooit al eens eerder verfilmd als de Britse lowbudgetfilm The Exorcism of Anna Ecklund)

De film laat niet in het midden of er wel een demonische bezetenheid bestaat maar gaat er in zijn geheel vanuit dat wat de priester Joseph Steiger heeft opgetekend ook de waarheid is. Oftewel het meisje is bezeten door het kwaad en de verdedigers van het goede (katholieke kerk) hebben haar gered. Dat gezegd hebbende, lijkt de film die vastgelegde details van de ​​drie sessies van de tweede exorcisme van Emma Schmidt in 1928 door pater Theophilus Riesinger wel redelijk nauwkeurig te volgen.

Exorcismefilms zijn natuurlijk schatplichtig aan het katholieke ritueel en de bewering van wat er gebeurd met de bezetene. Daarom ook hier nu weet dezelfde dingen die vanaf de The Exorcist (1973) al zag. Het verplaatsen van voorwerpen, de achteruitgang van het lichaam, braken, het in meerdere talen spreken en een priester met een wankelend geloof om het over te nemen. Ja de film zit dus vol met; "we hebben het allemaal eerder gezien" maar die clichés werden wel netjes uitgevoerd. Misschien komt het omdat er een verhaal wordt gevolgd van iemand die echt geloofde dat er een kwade macht bezig was maar ik vond dit niet zo heel slecht!

Canadese Slasher-achtige film. Een groepje van vijf artsen wordt per vliegtuig afgezet in een afgelegen deel van een woud. Een plaats die “The Cauldron of the Moon” wordt genoemd. Oftewel mannen die kamperen en gestalkt worden door wraakzuchtige moordenaar. De film is namelijk ook bekend onder de naam The Creeper. Doordat er een gedeelte zich afspeelt op een rivier, hangt er ook een vleugje van invloed van Deliverance boven de film. En er zijn verschillende aspecten die verbeterd hadden kunnen worden! Het si dan ook niet het beste film die zag! Dat komt omdat het acteerwerk is soms wel heel erg overdreven dramatisch was en er oninteressante stukken tussen de spannendere dingen die gebeuren zijn. Toch was dit een zeer aardige low-budget-survival-thriller die draait om de menselijke zwakheden.

Een groep jonge volwassenen hebben samen een camper gehuurd om door Ierland te gaan rijden. Nadat ze het platteland in zijn gereden, stopt de groep uiteraard nog even bij een klein tankstation met een winkeltje. Maar in plaats van een kerel met een kettingzaag waar ze last van krijgen is het hier een vloek, waarbij een 'Simuroc' een gigantische vogel betrokken is. Hoewel het lijdt onder tekortkomingen die we bij deze Syfy Originals gewend zijn, zijn er ook genoeg aangename verrassingen om het interessant te houden. Aangenaam verrassend was het bijvoorbeeld om te zien dat er net iets meer beelden met bloed en gore zijn. En in dit geval zijn de wezen-effecten wel van slechte CGI maar het uiterlijk ziet er een beetje uit als iets wat Ray Harryhausen gemaakt had. Wat ze soms bijna vertederend maakt. Tuurlijk het is nog steeds niet de allerbeste film maar voor een film afkomstig van Syfy-channel was de kwaliteit net iets beter!

"Deze film is wetenschappelijk authentiek. . ."

Ahum...dat is natuurlijk nergens echt waar, 95% is gewoon onzin, maar het werd waarschijnlijk in 1964 beweert om sci-fi-fans te trekken. Uiteindelijk was dit een van vele filmaanpassingen van Daniel Defoe's Robinson Crusoe Films die al dateren uit het stille tijdperk en waarvan sindsdien talloze versies zijn gemaakt. Deze aanpassing van het klassieke verhaal verlaat zelfs de tropische eiland-locatie om het te verplaatsen naar de verre uithoek van de ruimte. Een film waarvan de speciale effecten naar huidige begrippen behoorlijk gedateerd waren en de wetenschap eigenlijk ronduit belachelijk. De lucht op Mars is te ijl maar wel de kostbare zuurstofvoorraad voor vuur gebruiken? En je kunt zwemmen op de rode planeet? Oké in jaren '60 was ook nog niet veel bekend over de planeet Mars maar hier gaat alle geloofwaardigheid voor het verhaal! Overleven op een buitenaardse wereld is natuurlijk géén pretje maar oh, oh dreiging door vervelende terugkerende buitenaardse slavenhandelaren, die gewoon in de lucht zweven en de planeet willekeurig opblazen, dat zijn pas problemen...vooral voor de film dan want dit zijn steeds maar herhalende beelden van dezelfde ufo's. Maar ach...toegegeven dat deze film ondanks dit alles op zijn minst toch een interessante bewerking was.

col. Floyd Graham; “I’ve been wondering, how did a girl like you get mixed up in a thing like this in the first place”

Dr. Lisa Van Horn; “I suppose you think that women should only cook and sew and bear children?”

col. Floyd Graham; “Isn’t that enough?”

Au...au...Lloyd Bridges (van spoof-films als Airplane! (1980) and Hot Shots! (1991) leidt als kolonel een team naar Mars, naar een verwoeste woestenij, met nog meer...holbewoners. De film werd snel gemaakt om eerder te kunnen verzilveren dan George Pal's Destination Moon. En met zijn plot van een kleine onverschrokken groep die naar de maan reist, zit het daar dan ook niet ver vandaan! Maar in tegenstelling tot die film had deze bemanning een vrouw...en een seksistisch stuk onzin. Tja deze missie was gewoon gedoemd te mislukken door toch wel veel misplaatste mannelijke arrogantie.

En gek genoeg lijkt gewichtloosheid alleen van invloed te zijn op mondharmonica's...? Haha of de effecten zijn gewoon primitief, XM zelf ziet er best mooi uit, maar als het vaartuig beweegt, gaan ze staan alsof ze in hun broek poepte...? Maar eerlijk is eerlijk op het punt dat ze aankomen bij Mars begint het visueel een beetje interessanter te worden, aangezien de sequenties op Mars rood gekleurd waren in een verder zwart-witfilm. Het gaf je een ​​sterk gevoel dat ze echt op de buitenaardse Rode Planeet liepen.

Ondanks de problematische inhoud, was het soms nog best een aardige pulpfilm. En oké het is de eerste Amerikaanse sciencefictionfilm uit de jaren '50, toch is het nog steeds slecht en geen goede highlight van het genre! Nog klein saillant detail; op 24 februari 1949 bereikte de eerste tweetrapsraket in White Sands (Verenigde Staten) een hoogte van 40 kilometer. In de film zie je dan ook een boordje met White Sands en het ruimtevaartuig wat werd gebruikt is een meertrapsraket.

"De bedrijfsmaatschappij zorgt voor alles. En alles wat het van iemand vraagt, alles wat het ooit van iemand vraagt, is om zich niet te bemoeien met managementbeslissingen."

Deze dystopische film vindt plaats nadat de landen van de wereld ' failliet 'zijn gegaan en een destructieve 'Corporate Wars ' er een einde aan hebben gemaakt. Zodoende hebben bedrijven alles in handen, en als ze topsporter Jonathan (James Caan) vertellen dat hij zich moet terugtrekken uit het spel voor " het algemeen belang ." Past dat uiteraard niet zo goed bij de inmens populaire Jonathan E. Deze film is gebaseerd op het korte verhaal Roller Ball Murder van William Harrison

Een film die me wat tegen viel, ik hoopte dat dit wat leuker zou zijn. Zoals je zou verwachten, zijn de Rollerball-toernooien in veel opzichten de hoogtepunten van deze Sciencefiction-film maar in de rest van de film probeert men serieus sociaal commentaar te geven en dat was niet altijd even geslaagd. Toch was het idee in de jaren '70 over de toekomst nog best relevant; "Zolang je nadenkt over het spel en welk team wint of verliest, denk je niet na over wie het systeem speelt en voor welke agenda."

De film maakt gebruik van klassieke muziek, waaronder Adagio in G minor van Tomaso Albinoni en Bachs Toccata en Fuga in D mineur, die hier is te horen in een soort Disco-versie Het was best een redelijke film, maar met twee uur ook erg lang en aan het einde had het niet meer mijn volledige aandacht. Vermakelijk was deze ooit futuristisch bedoelde film wel, en werd uiteindelijk nu een tijdcapsule van de jaren 70.

Een voice-over/host (komt meerdere keren terug ook!) vertelt dat Paul het moeilijk heeft nadat hij terug is gekomen van zijn militaire uitzending. Hij mag tijdelijk bij zijn zus Jill op de bank vertoeven. En daar treffen we hem dan ook aan maar als zus-lief er genoeg van krijgt, biedt een therapeut uitkomst. Deze geef Paul een onverwacht advies. Paul krijg een adres en wachtwoord om deel te nemen aan een soort seksgame bij een rijk paar, samen met een paar andere jongens. Het blijkt vooral voor meer problemen te zorgen. “Seks, Moord, Wraak.”

Was de film goed? Nee ....! Ook geen idee of het met opzet was gedaan of dat er meer budgettaire redenen achter zaten, maar de film maakte een wat amateuristische indruk. Alles scenes spelen zich af binnenshuis en die locaties leken vooral alsof ze hun eigen woonkamers hadden gebruikt. Doordat het opgezet lijkt te zijn als een exploitatie-film, er was wat gore, wat seks en iets teveel dialoog, is de film over het algemeen vermakelijk, gebrekkig en soms te terughoudend.

Fatsoenlijke ideeën en opzet, maar miste gewoon wat meer punch. Ik las dat dit gebaseerd was op een Japanse roman (Nanami Kamon, misschien ook de reden waarom dit overeenkomsten heeft met Dark Water (2002) Maar het lijkt me dat er dan wel erg veel aanpassingen zijn gedaan voor deze film. De film neemt ons na de openingsscene mee naar Kim White (Francesca Xuereb)die samen met haar beste vriendin Izzy Davis (Viktoria Vinyarska) een appartement met een groot glas-in-lood raam betrekken. De film concentreert zich veel op deze vriendschap tussen Kim en Izzy. Daarnaast volgt de film in veel opzichten veel van dezelfde spookhuis-elementen. Je kent ze wel; een creepy huisbaas, een muziekdoos, een mysterieus gat in de muur en bovennatuurlijke dingen die 's nachts gebeuren. Nu deed de film één ding wel goed en dat was dat het niet zomaar een geestverschijning was. Ze gebruikende Ierse mythologie; de entiteit komt van een godin genaamd Morrígu. Ik ben een sukkel voor mythologie....pluspunt dus omdat het iets anders is.! Concluderend, had het wel enige belofte, maar het doet verder niets om zich te onderscheiden, focus zich te lang op de vriendschap tussen de twee meiden waardoor het einde nogal gehaast voelde. Een middelmatige horrorfilm maar zeker niet ergste!

Veelbelovend debuutfilm! Verhaaltechnisch voelt wat onderontwikkeld aan. Dat begint eigenlijk al bij de opening waar er meer tijd geeft aan iets wat niet echt nodig was. Het meisje Maxx, een studente, werkt in de nachtdienst bij een verlaten, vervallen motel en dan arriveren er twee broers laat in de avond....De film speelt daarmee in op het gevoel van gevaar, plausible en nooit te overdreven. Het voelt ook wel een beetje vertrouwd maar geef niet het gevoel van "been there, done that" en het eindigt ook lekker behoorlijk fucked up Ja dit was een film van twee regisseurs die absoluut hun best doen! Niet slecht, niet goed maar gewoon een leuke kleine Thriller!

Stel je voor, je koop een oud landhuis en daarin vind je een geheime "magische" kamer verstopt. Een kamer waarin al uw wensen voor je neus uitkomen. Een echt cool ontworpen kamer die er zowel interessant als angstaanjagend uitzag. Het leek wel op als iets uit de natuur gecombineerd met technologie. Een intrigerend uitgangspunt en de start was solide. Jammer genoeg laat het scenario hier en daar te wensen over! Er zijn een paar wendingen maar die zijn overduidelijk en voorspelbaar. En in de laatste akte neemt de film een richting, niet noodzakelijk op een slechte manier, maar lichtelijk absurd en een beetje te ambitieus. Het werd daardoor een beetje te rommelig. Daarnaast snapte ik niet waarom ze doen alsof het zich in de VS bevindt, terwijl iedere Europeaan meteen kan zien dat het ergens in onze contreien is opgenomen. Dit hielp de film ook niet. Het is geen geweldige film maar heeft genoeg om te voorkomen dat het een vreselijke filmervaring werd.

De debuutfilm van regisseur Ti West heeft een te laag budget om over de gehele linie effectief te zijn. Toch heeft de film nog wel zo zijn momenten. De film is neergezet als een ouderwetse monsterfilm en opent met een echte horror-gastheer, Tom Noonan bekend uit Manhunter van Michael Mann, die de film voor- en afkondigt en je alvast in de juiste griezelstemming brengt. De film weet hierdoor al direct een fijne en knullige charme op te wekken. Van veel poespas is helaas geen sprake, maar het is een wel erg opzienbarend filmpje geworden. We zien vier vrienden tijdens Halloween in de auto zitten op weg naar een bruiloft. De radio staat aan en we horen een hoorspel dat je in de sfeer brengt van die goede, oude tijd.De vier hebben een sluiproute door het platteland bedacht om tijd te besparen, maar dat hadden ze beter niet kunnen doen. Er volgt natuurlijk het klassiek horrorbegin van nachtelijke panne in the middle of nowhere. De vrienden besluiten hulp te gaan halen en komen terecht bij een verlaten boerderij. Als beginnend regisseur weet Ti West nog niet een strakke regie te voeren en het verhaal is net als zijn camera iets te chaotisch. Wat beter was, was de spanning die alsmaar opgedreven werd door de sfeervolle geluiden. The Roost is uiteindelijk een leuke debuutfilm van Ti West en een aardige film met een zeer laag budget in subgenre van de vampierfilm.

Producent Hal B. Wallis trachtte met deze film de sterrencast van Casablanca weer samen te brengen. Hij slaagde hier bijna in, enkel Humphrey Bogart en Ingrid Bergman lieten verstek gaan. Dus werd Bogart vervangen voor Burt Lancaster en Bergman voor Corinne Calvet. Hiermee had hij een prima rolbezetting voor deze avonturen-actiefilm. Die gaat over een handige dief die de door hem verstopte buit van een roof probeert terugwinnen terwijl allerlei aasgieren op de loer liggen, elkaar proberen de loef af te steken en hem in een val proberen te lokken. Burt Lancaster is goed als de getergde actieheld maar het zijn Peter Lorre en Claude Rains die hier de leukste rollen wegzetten. Vooral Lorre die hier maar een kleine rol als Toady, een haast filosofische dronkaard speelt is zeer gedenkwaardig. Met leuke one-liners ” I am here, free as the wind, fountain of extraordinary knowledge, splendidly corrupt and eager to be of profitable service. ” of "Consider the diamond itself for instance. Carbon, soot, chemically speaking. And yet the hardest of all matters. So hard, in fact, that whatever it touches must suffer: glass, steel, the human soul." Regisseur William Dieterle gebruikt verder de exotische locatie effectief en creëert een mooie geïsoleerde omgeving om zijn film in af te laten spelen. Er zijn een paar goede twisten naar het einde toe, en een geweldig vuistgevecht in een zandstorm die de moeite waard is. Zeker geen slechte film!

In Hood Witch maken we kennis met Nour, een alleenstaande moeder die probeert de eindjes aan elkaar te knopen door exotische dieren te smokkelen en diverse genezingsrituelen uit te voeren. Ze heeft zelfs een app ontwikkeld die mensen in contact brengt met mystici, genezers, magiërs en dergelijke. Maar een haar poging om iemand te helpen loopt mis, met als gevolg een klopjacht op haar door de hele stad. Een ​​heksenjacht in de 21e eeuw...

Gedurende de film worden video's van sociale media getoond,deze fragmenten zijn niet essentieel voor het plot, wat helaas het tempo van de film belemmerd. Want telkens als het, de film lukt om een heerlijk gevoel van angst en onrust op te roepen, laten die stukjes het weer wegzakken. DIt was frusterend want ondanks die imperfecties, was helemaal geen slechte film mede ook dankzij uitstekende acteerprestatie en beelden met bepaalde flair die dit zeker boven middelmatigheid uittilt.

Gewoon een solide, zij het niet al te spectaculaire film met prima standaard horrorfilmelementen. Alhoewel er als land Colombia staat speelt het zich allemaal af in de Verenigde Staten. En we weten hoe een gedeelte van die bewoners denken over ongedocumenteerde immigranten die hun land verlaten op zoek naar een beter leven. In deze film speelt het een rol dus de waarderingen zullen er daardoor ook naar zijn...

Om specifieker te zijn: Rosario's moeder, vader en grootmoeder van moederskant emigreerden vanuit Mexico naar New York. Jaren later heet ze Rose en is een succesvolle effectenmakelaar op Wall Street die de familie van haar overleden moeder en haar Latijns-Amerikaanse cultuur en religie de rug heeft toegekeerd. Uiteraard is het een horror dus manifesteert zich dan een demonische figuur. Deze komt uit de minder bekende religie, Palo Mayombe, en vormt de basis voor het horror debuutfilm van Felipe Vargas

Met prima acteerprestaties van Emeraude Toubia, en David Dastmalchian en een lekker tempo wordt er in 88 minuten geen tijd of shot verspild De opvallende Afro-Caraïbische religie was wel iets anders maar qua horror blijf het wel erg dichtbij de bekendere horror-elementen. Toch ….is wat er wel te zien was, vol in beeld en met genoeg kleffe goo, goede make-up en praktische effecten om als horror-fan volop te genieten. Verder weinig mis met deze film!

Dit is een langzame film, dat weinig echt angstaanjagende scènes bevat, en toont een moeizame liefdesrelatie tussen twee geliefde. Natuurlijk is het verhaal over gedoemde, verboden liefde alzo oud als de werken van Shakespeare. Toch heb heb je niet het gevoel dat je naar een clichématige romance zit kijken. Rose heeft namelijk een mysterieuze ziekte en haar man Sam wil haar comfortabel en veilig houden in hun afgelegen hut in het bos. Deze ziekte vereist dat Rose soms een chirurgisch masker moet dragen, zonlicht vermijdt en bloedzuigers consumeert, die liefdevol zijn bereidt door haar man. Uiteraard kan dat niet goed blijven gaan...en zo arriveert vreemdeling genaamd Amber bij hen thuis, en bedreigt het leven dat ze hebben opgebouwd. Wel iets frustrerend, dat de wat spannendere gebeurtenissen pas laat beginnen, zodat er te weinig speeltijd over is Echter was dit geen groot gemis en omdat het een kleine en intieme film is, passen dat de subtiele in de effecten ook wel bij de omvang ervan. Best een goede Britse horror-romance met een bevredigende einde dus, zolang je er maar op wilt wachten.

Als ik iets positiefs over de film kan zeggen was het wel dat de sfeersetting in orde was. Filmisch was het dan ook nog best te pruimen! Echter de verhaallijn is zo verschrikkelijk dun. Een jong stel bedrijft de liefde in een graftombe, ontdekt vervolgens dat het kerkhof gesloten is en moet noodgedwongen de nacht doorbrengen tussen de grafstenen. Het begint nog hoopvol, maar helaas worden er nergens psychologische angsten opgewekt en algauw wordt het zeer langdradig rondrennen op een nachtelijke kerkhof. Daarnaast vond ik die jongen (Hugues Quester) en het meisje (Françoise Pascal) uitermate irritant. Geen angst, geen horror en maar weinig bloot (dat meestal wel aanwezig is in films van regisseur Jean Rollin) dan blijft er nog maar weinig over om van te genieten. Grappig was nog wel de nagesynchroniseerde geluiden van botten, wanneer ze in een knekelput terechtkomen.

Prulwerk van pulp-regisseur Joe D'Amato. Meer dan een handvol bloederige kills had deze film niet te bieden. Maar dat is niet voldoende om hier erg positief over te zijn! Het is vooral worstelen om van kill naar kill te komen. Terwijl je de meest onbenullige scenes ziet; wat is er interessant aan een groep Italiaanse volwassenen die samenkomt om een ​​American football wedstijd te kijken en spaghetti te eten of een auto die door de straten rijdt. Wie bedacht het om er één of ander jengelend jochie in te stoppen met bijna meer screentijd als de killer? Om de kills heen was er totaal géén spannend plot om naar te kijken. En het acteerwerk van de gehele cast was gewoon belabberd slecht. Het verhaal is dat van een ontsnapte psychiatrische patiënt die opduikt in een buitenwijk (waar heb ik dat toch meer gezien/gehoord?) Veel tijd om dat script te schrijven zal de hoofdrolspeler George Eastman er niet voor nodig hebben gehad! Volgens het verhaal kon de killer blijkbaar ook regenereren echter daar werd zo goed als niets meegedaan! Behalve dat hij hierdoor meer neigt naar een zombie.Tja wat dus rest is George Eastman die van de ene scène naar de andere sjokt en de cast vermoordt. Door verdere pure onkunde van de regisseur is er ook geen sfeer in de film te ontdekken. Tja, dan krijg je algauw een geeuwfestijn waar de alternatieve titel; Horrible veel meer op zijn plaats was! (een half puntje meer voor de kills)

Macabere dansjes, paspoppen, een vleeshakmes en bruidsjurken. Best stijlvol! Eentje die men onder het Giallo-genre schaart! Maar een Giallo...is het niet echt...? Er is hier geen mysterie; wat we in plaats daarvan krijgen is een psychologisch portret van een zelfverklaarde gek, die een modebedrijf runt, dat gespecialiseerd is in bruidskleding. Mario Bava voeg hieraan nog een bovennatuurlijk twist-element met wat komische neigingen toe. Er zijn een aantal coole ideeën en Bava doet filmisch veel leuke dingen om budgettaire beperkingen te overwinnen. Kanttekening: er is geen bijl of bijhorende spatjes bloed te vinden in deze film!

Campy horrorkomedie over wetenschapper Peter Cotton die gebeten wordt door een gemuteerd konijn en veranderd in een konijnenman....natuurlijk gebeurd dat op Pasen Wie kan deze boze paashaas tegenhouden? Ze doen heel hard hun best om van het Rottentail-personage een grappige antiheld te maken, die veel oneliners en woordspelingen laat vallen. Helaas is de film gewoon ongrappig. Misschien met goede bedoelingen is er af en toe een glimlachje. mar echt...een man die heen en weer wordt geslingerd door zijn erectie? Wil ik echt een konijnenman in zijn broek zien schijten? Blijkbaar was dit gebaseerd op een graphic novel (maar vermoedelijk had die ook geen grote bekendheid) maar of het trouw was aan het bronmateriaal...geen idee! Deze film bevat wel een paar bloedfonteintjes (aardige praktische effecten)en een paar blote siliconen borstjes maar het is veel te lang en er is niet veel komedie of horror. Nee ik vond dit niet zo leuk maar het is vermoedelijk wel met liefde gemaakt.