Meningen

Als drie Nerds; een bebrilde, een extreem verlegen en één met overgewicht, door een stel bloedmooie meiden worden uitgenodigd om naar hun studentenvereniging te komen, weten wij als kijker natuurlijk al voldoende! Dat gaat problemen geven! De sleutel van het succes voor deze film zit hem dan ook niet zozeer in de het verhaal maar veel meer in het niet verspillen van tijd. Een kort en krachtig kijk op een alom bekend verhaal.! De drie aandoenlijke Nerds worden moeiteloos geïntroduceerd (mede door de geweldige performances) en ook het ontgroenen laat niet lang op zich wachten. Gore is er niet echt in overvloed maar de scenes met het feesten, martelingen, dood en wat donkere humor zorgen wel voor een leuk tijdverdrijf. En doordat die momenten goed zijn gedaan, is dit ondanks niets nieuws wel een zeer goed uitgevoerde film!

Nee, ik vond dit voor een mini-serie met de ‘Wat als?’-vraag niet bijster goed uitgewerkt.

Een stukje alternatieve geschiedschrijving: in 1940 wordt niet de Democraat Franklin Roosevelt, maar de Republikeinse man die met zijn ‘Spirit of St. Louis’ als eerste de Atlantische Oceaan overvloog Charles Lindbergh (een groot bewonderaar van Hitler) verkozen tot de 32e president in het Witte Huis. (hint,het is slecht voor Joden).

Zodoende tekent Amerika een non-agressiepact met Hitler en doet niet mee in de tweede wereldoorlog. Hierbij wordt wel voorbij gegaan aan het feit dat het de Japanners (zijn ook helemaal niet zichtbaar) waren die Amerika de oorlog introkken. En dit soort afwezigheid illustreert eigenlijk de hele serie. Alvin een neef vertrekt om mee te vechten tegen de nazi’s in Europa. We zien wel zijn training en de dag dat hij wordt uitgezonden maar niet als hij in Europa is. Er is sprake van een op de Hitlerjugend geënt overheidsprogramma voor grootstedelijke (lees: Joodse) jeugd. Maar als zoon Sandy naar een boerderij vertrek, is daar niets van te zien.

Uiteindelijk was het vermoeiend om te kijken naar jaren '40 politiek als metafoor voor de hedendaagse politiek. Het "America First" Nergens vond ik dat er veel impact was, wel verschillende opvattingen over Lindbergh en zijn beleid, maar waar was de dreiging? Enige dreiging kwam van een Duitse bierhal op de hoek van de straat die steeds luidruchtiger werd. Een Joodse jongen werd in elkaar geslagen, maar je ziet dan alleen de joodse represaille. Sowieso gebruikte joodse vader het woord 'Jood' vaker dan alle aanwezige fascisten, terwijl er wel veelvuldig werd geroepen dat ze O' gevaarlijk waren? Tja en uiteraard zijn er een paar hakenkruizen op Joodse graven.

De aankleding, de locaties, zijn fraai in beeld gebracht, al is er nergens flitsende regie, en samen met de originele nieuwsfragmenten, hangt er zeker een fijne jaren veertig-sfeer. Ook op de acteerprestaties is niets aan te merken. Waarbij vooral John Turturro en Winona Ryder opvallen. Helaas missen veel afleveringen daarnaast ook wat meer vaart, maar liefst twee aflevering worden gebruikt om op te bouwen (dat is absoluut te lang) en alleen in de finale wordt nog een beetje uitgepakt. Tja dan is het eigenlijk al te laat om van een spannende serie te spreken

Tja...een film over de mythe van de succubus waarvan ik het positieve niet zo goed begrijp. Werkelijk in alles was het amateurisme ten top! Camerawerk dat soms domweg hoofden maar half in beeld had? Een groepje toeristen dat noodgedwongen moet overnachten in een afgelegen oud kasteel, is wel vaker gebruikt. Wel nieuw is dat deze toeristen werden vermoordt door hun ondeugden te gebruiken. Dit kwam door de de vloek van Von Rhoneberg. Helaas is dat niets meer dan een slecht ontwikkeld scenario. Zeker, de zeven hoofdzonden zijn opmerkelijk maar meer dan de moorden aan het einde van de film op het scherm tonen werd het niet! Op de moord aan het begin van de film na (een mes in een baby, en er komt ook bloed uit) zijn de verdere beelden verre van echt expliciet. Veel tijd werd ook besteed aan opvulling; de aankomst en introductie van de toeristen, een vreemd gedeelte over de verslaggever (alleen zodat de Rohneberg-vloek kan worden geïntroduceerd?) meisjes die in bad gaan, de bijna verplichte lesbische scène, enz...Alle acteurs zijn eendimensionaal en zit er bijna geen passie in hun acteerwerk. Tja dan doen die knullige dialogen de film ook niet goed. De score was niet slecht maar werd bij sommige scenes gewoon irritant. Opvallend dan ook dat er nog wel een handvol mooie sfeervolle gotische scenes waren te zien. Echter heel goed was dit verder ook niet!

Bij vlagen is het wel te doen! Helaas zijn er veel scene`s waar veel in wordt gepraat. Deze doen de spanning geen goed! Door de mooie en spannende openingsscène was mijn verwachting wat omhoog gegaan. Helaas, komt er daarna niet nog zo`n spannende scene. Een paar heerlijke jump scare`s met de POD en daar houd het mee op! De POD ziet er trouwens wel zeer goed uit! Het kan aan mijn liggen maar aan het eind wordt er een man opgevoerd, waarvan ik totaal niet weet wat die nu er deed of waarom hij daar nu was !

De Pod-generatie zal niemand achterlaten met angst voor een enge sciencefictiontoekomst....want het laat alleen een mogelijke niet zo verre toekomst zien. Technologie en kunstmatige intelligentie maken dagelijkse huishoudelijke dingen makkelijker; ontbijt komt uit de 3D-printer, de huis-AI zet je koffie, helpt bij je kledingkeuze, deelt je agenda in en monitort je vitale functies.

De meer succesvollere mensen hebben zelfs een AI-therapeut in huis en voor vrouwen is de ‘last’ van het voldragen dragen van een baby en carrière maken verleden tijd want zwangerschap kan worden uitbesteed aan een organisatie die kunstmatige baarmoeder aanbiedt (twee weken thuisverzorging daarna is het een optie) Er is namelijk, laten we het de... I-egg noemen, met een handige app voor voedingskeuze en zelf samen te stellen soundtrack. Zo'n beetje de natte droom van elke tech-gigant natuurlijk!

Al deze getoonde toekomstige nieuwe technologieën zijn zeker plausibel. Echter alles in de film wordt getoond zonder doel of clou. Je volgt niets anders dan Rachel (Emilia Clarke), de kostwinner en positief tegenover technologische snufjes En Manlief Alvy (Chiwetel Ejiofor) die als botanist, sceptischer is want men heeft geen binding meer met de natuur en vervangt alles voor een virtuele werkelijkheid. Dit creëert natuurlijk wrijving.

Deze wereld en het concept zijn fascinerend maar ook zowel de kracht als de zwakte van de film. Je volgt met het gevoel van vertrouwdheid twee mensen in een futurische wereld. Er is wat satirische humor rond de onhandigheid van het hele pod-babyproces en hoe gek een realiteit als deze eigenlijk zou zijn. Er werd vaag geïnsinueerd dat het tech-bedrijf corrupt en snode plannen bezit maar van veel belang speelt dit niet. Het is een zeer rustige film die afhankelijk van wat je als kijker verwacht; actie, het gevoel van angst of enkel goede wereldopbouw, ook de waardering ervoor zal bepalen.

Een Nederlandse horrorfilm is en blijft een zeldzaamheid. Een Nederlandse film in het griezelgenre die mij ook genoeg voldoening geeft is zelfs nog zeldzamer. Ook deze wil uiteindelijk niet echt eng worden. En heeft precies last waar elke andere poging ook vaak last van had. Men wil meer zijn...dus zet men het zwaar in op karakterontwikkeling. De eerste helft van de film doet me aan een Griekse tragedie denken. Maar angsten voor ons kijker zijn er bijna niet want men is meer geïnteresseerd in de dynamiek van de relaties onderling en hoe die uit de hand lopen. En het bovennatuurlijke...ja dat werd vergeten. Welgeteld is er eenmaal in een visioen te zien dat er een meisje in het water werd gegooid en af en toe zwemt ze onderwater. Pas in de laatste 10 minuten komt de film wat meer in een stroomversnelling en het einde was nog best verrassend. Het idee van een Nimf of Ondine (of was het toch een heks?) was origineel maar door dit wezen teveel achterwege te laten werd ook deze film weer meer een karakterstudie dan bevredigende horror.

Hoewel er in de film Le poil de la bête, oftewel The Hair of the Beast wel lycantropie voorkomt is het niet bepaald een pure horrorfilm. Deze speelfilm van regisseur Philippe Gagnon brengt veel meer een avonturenverhaal met een klunzige antiheld die in humoristische situaties terechtkomt. Het duurt bijna een uur voordat er weerwolven verschijnen. De film speelt zich af in de historische setting van Nieuw Frankrijk van 1665. Ene Joseph Côté, een rokkenjager en gauwdief die op de vlucht is voor koloniale soldaten, neemt de identiteit van een jezuïetenpriester aan. Echter niet wetende dat deze pater Brind'amour, eigenlijk een weerwolfjager was! De weerwolven die je ziet bezitten een digitaal kunstmatige uiterlijk wat niet indrukwekkend of angstaanjagend was maar wel net voldoende overtuigd. Door vermoedelijk zijn opzet vaneen vleugje kostuumdrama had ik ook regelmatig het gevoel dat ik naar een Franse productie zat te kijken. De film had eigenlijk een trilogie moeten worden waardoor aan het einde de film nog niet helemaal af was en zeg men; "dat een ander verhaal is " Tja wegens het uitblijven van veel succes zullen die films er denk ik nooit komen! Echt slecht was de film niet maar het is allemaal te onopvallend.

Drew Barrymore speelt in deze film erg fijn een 15-jarige-femme-fatale (ze was 17 toen deze film werd opgenomen) en door menigmaal verleidelijke lichte erotiek te tonen is het op zijn zachtst gezegd gewaagd. Direct al aan het begin wordt die erotisch lading duidelijk als de camera sensueel een meisje op een touwschommel volgt van haar mond naar het gat in haar laars. Terwijl Sylvie Cooper (Sara Gilbert, Darlene uit Roseanne) dit voorziet van een voice-over commentaar. De film wordt verder dan ook verteld vanuit het gezichtspunt van deze andere 15-jarige, Sylvie Cooper. En die film was zo slecht nog niet! In het kort, Ivy verleidt papa, draagt ​​moeders kleding en brengt de dochter Sylvie Cooper nog meer in de problemen dan normaal. Regisseur Katt Shea Ruben, die toen al een aantal films voor Roger Corman had gemaakt, werd ingehuurd door de filmstudio om "een Fatal Attraction voor tieners" te maken. Na het kijken van film denk ik dat demissie is geslaagd!

Tweede deeltje in de Poison Ivy-serie. De eerste was een flop in de bioscoop maar deed het wel uitstekend in de videotheek. Alyssa Milano deed pogingen om haar imago van kinder-ster uit "Who's the Boss?" te breken. Erg handig voor de producenten want ze had uiteraard een 'bekendheidsfactor' Echter dit is niets meer dan erg middelmatig voorzetsel die zijn voorganger doet lijken op een klassieker.

De film is dus een soort vervolg op Poison Ivy (1992); wat via een zwak gegeven getracht wordt erin te brengen: Milano ontdekt de seksuele dagboeken en naaktfoto's van de sexy hoofdrol (Drew Barrymore) uit die film. De schrijfster Chloe King, schreef ook meerdere afleveringen voor de serie Red Shoe Diaries, zodoende moeten ze op dit idee gebracht hebben!

Ander minpunt is dat de film niet Milano als het primaire sekssymbool gebruikt, maar haar tegenspeler Johnathon Schaech. Er is geen goede femme-fatale dus ontstaat er simpele driehoekverhouding waar de twee mannen vechten om een vrouw. Tja en als je de speelduur dan ook nog eens langer maak, dan is dit niet echt meer een goede film te noemen.

In 1939 begon nazi-Duitsland met de invasie van Polen. Zestien dagen later startre de Sovjet-Unie eveneens een invasie van Polen. Veel Poolse legerofficieren (als ook met Oekraïense en Wit-Russische afkomst) politieofficieren, grenswachten, intelligentsia en krijgsgevangenen werden door hen gevangen genomen en naar krijgsgevangenenkampen van de NKVD (Sovjetgeheime politie) gestuurd. Eenmaal in de kampen werden ze onderworpen aan langdurige verhoren en voortdurende politieke druk door NKVD-officieren, zoals Vasily Zarubin. De Sovjetleiding, en Stalin zagen de Poolse officierskorps als een "probleem" en gaven opdracht om ze te executeren. Dit werd bekend als het Katyn-bloedbad.

In deze film volg je de Poolse officier en pianist Grabowski die in Optina-klooster nabij Kozelsk gevangen wordt gezet. Je ziet het leven in het kamp, de onderonsjes met Zarubin (gek genoeg met een perfect Brits accent van Aidan Gillen) Maar ik miste ergens spanning. er was weinig dreiging en leek nu meer op intelligentsia op zomerkamp. Ook iets te veel van het goede met het godelijke en te nationalistisch met dat Poolse volkslied enzo...De film had wel een goede cast, die prima acteert. Hoewel van tevoren bekend hoe het zal eindigen. Waardeer ik dat ze niet gingnen voor een geforceerd einde, dat was dus positief. Maar de film is zeker niet slecht!

Pokot is gebaseerd op de 2009-roman Drive Your Plough Over the Bones of the Dead van de Poolse auteur Olga Tokarczuk. Het is deels een detectiveverhaal of thriller met Duszejko in de rol van een vegetarische hippie- en dierenrechten-activistische Miss Marple,die woont in een Fargo-achtig -landschap. Zij is de motor van de film, een interessant, atypisch karakter. En oké zinloos jagen is inderdaad te veroordelen maar deze film is wel vrij gekleurd, jagers maar ook de onverschillige katholieke kerk en politie, ze zijn bijna alle botte mannen. Schoolkinderen worden geleerd om het jachtseizoen te vieren. Er is zelfs een info-kalender waarin staat voor welke dieren het legaal is om die maand te fotograferen. De andere personagesin de film zijn schetsmatig en slecht ontwikkeld. Een meisje van een winkel, die bijklust als animeermeisje, een epileptische IT-technicus, een amoureuze verhouding met een entomoloog en buurman Matoga blijk opeens verrassingen in de kelder te hebben. Ook herhaalt de film zichzelf regelmatig Hierdoor weet de film niet volledig spanning op te wekken. Wat erg jammer is want potentie had de film zeker!

Deze film is een samenwerkingsverband van Dark Horse Entertainment (Sin City, 300, Hellboy) en Netflix en weet zeer goed te vermaken. Heerlijke cinematografie, vreemde stripboek-personages harde bloederige actiescènes, stomende seks alleen niet bepaald vernieuwend in termen van verhaallijn. Regisseur Jonas Akerlund gaat met zijn creatieve invulling los op een soundtrack door Deadmau5. De combinatie van ironie, bloed & bloot is zeer goed te pruimen. De lijst met personages is lang en vele zijn bekende gezichten opvallende waren Mads Mikkelsen inclusief ooglap en hij is vrij cool, Spring Breakers Vanessa Hudgens eens niet als een mooi poppetje, Matt Lucas (Little Britain) weet met de schurk mr. Blut afkeer te wekken, de Duits -Costa Ricaanse Ruby O. Fee vooral stomend hete verleidster en de mooie Vikings Katheryn Winnick heeft net iets te zwak personage. Verstand op 0 en genieten is dus de boodschap!

Franse film over zware onderwerpen zoals Pedofilie, incest, kindermishandeling, verkrachting, uithuwelijken enz. De hele film is in een documentairevorm gegoten wat betekent dat je constant met de camera dicht op de acteurs mee kijkt. Alhoewel de film over die zware onderwerpen gaat is de film niet echt schokkend. De zaken die door de agenten worden behandelt worden aangestipt maar nergens uitgewerkt. Hierdoor krijg je nergens echt een brok in je keel of denk je van s**t. Niet dat de film nu moet shockeren maar verder doet de film ook niets. De relaties onderling zijn niet erg interessant en worden ook verder niet goed uitgewerkt. De film is dus vooral beschouwend en hierdoor blijft de band of het gevoel van medeleven uit. Regisseuse Maïwenn speelt zelf de rol van fotografe Melissa. Een zweverige tante die totaal niet in de film paste en dan ook niets toevoegt, sterker ik vond haar persoon zelfs vet irritant. Ik denk dat er getracht is om de vele problemen waar de agenten van de jeugdafdeling van de politie tegen aanlopen, te laten zien. Helaas is dit maar gedeeltelijk gelukt.

Ria Khan, de jongste dochter van een Londens -Pakistaanse familie, droomt ervan stuntvrouw te worden. Wanneer haar zus Lena onverwachts een relatie begint met Salim (met een ongezonde moeder-relatie) en instemt met een gearrangeerd huwelijk, weet Ria, teleurgesteld als ze is, het zeker hier klopt iets niet! Deze actiekomedie van schrijver/regisseur Nida Manzoor was best een leuke en charmante kijkervaring! Alhoewel de film ook wat Pakistaanse issue's behandeld zoals; de schoonmoeder en haar zoon, familie-verwachtingen en uithuwelijken, is het gelukkig niet zwaar op de hand. Door dat het meer een Y/A -film was, gaat het helaas nooit helemaal voluit in zijn gekte maar het was wel een gezellig luchtig en hartverwarmend coming-of-age-verhaal. Oh, en Pakistan is natuurlijk een buurland van India en dus ook in deze film is er een Bollywood-dansje!

Een pseudo-vervolg van Cosa Avete Fatto a Solange? (Film, 1972) Eigenlijk een Poliziotteschi (Eurocrime-films) maar dat wordt hier gekruist met bekende giallo-elementen. Na de ontdekking van een naakt opgehangen vijftienjarig meisje op een zolder, ontdekt de politie al snel aanwijzingen naar een geheime kring die minderjarige meisjes prostitueert. (de Geijer affair speelde ook rond deze tijd dus misschien deed men daar inspiratie op?) Ondertussen maakt men jacht op een moordenaar met een hakmes, helm en zwartleren motorkleding. Door zijn opzet als Italiaanse politiefilm zijn er de nodige achtervolgingen en schietpartijen maar is het body-count niet hoog! In plaats daarvan vindt het meest verontrustende geweld plaats tussenin de scènes; gore was er meestal alleen postmortem en seksueel geweld laat men via audio-opname horen. Regisseur Massimo Dallamano bepaalde als cameraman mede het uiterlijk van spaghettiwesterns en dat is ook hier te zien want deze film is onberispelijk goed geschoten, waarbij handcamera's effectief worden gebruikt. De film heeft daarnaast ook een zeer sterke Stelvio Cipriani-score! Heerlijke combinatie van twee genres uit de Italiaanse cinema van het begin van de jaren '70!

De getalenteerde junior analiste Hera begint aan haar eerste baan. Op kantoor wordt ze omringd door collega's die egocentrische pestkoppen. Ze date met haar leidinggevende maar deze maakt echter misbruik van haar kwetsbaarheid en misbruikt haar seksueel. Doordat ze zich buitengesloten voelt gaat ze zich hechten aan een pot met een plant. Yup....dit is er weer één; een drama-film die Horror gebruikt als metafoor! Dus Hera begint een boomvormig monster te zien als manifestatie voor haar trauma. De ontwikkeling is vrij traag, het pesten op kantoor is iets te vergezocht en de enige goede waarde is de prima uitvoering van Ava Rose Kinard die Hera speelt. Oh en ik weet ook niet wat de openingsscène waarin een vrouw die zelfmoord heeft gepleegd, te maken had met de film..? Dit is dus een drama met enkele duistere elementen als metafoor en voor mij hebben al deze films waarvan de afgelopen jaren wordt gezegd dat ze "Psychologische Horror" zijn, niets meer te maken met het Horrorgenre. Dit soort films zijn niet bepaald mijn ding, maar het is ook niet heel verschrikkelijk.

Helaas een erg zwakke remake van de poltergeist uit `82. Nu kan het natuurlijk dat toen ik nog een kleine jongen was Het allemaal wat enger eruit zag. Maar ook naar die tijd keek de film lekker weg. Denk dat het een van mijn eerste horror-films was. Mede doordat de film nu ook niet de engste was in die tijd. Maar als je anno 2015 er een nog makkere versie van maak, moet dat eigenlijk niet kunnen!! In een tijdperk waar films als: Oculus, Insidus, Sinister, Badabook, Woman in black, Ringu,

It Follows enz. worden uitgebracht. Kan deze film echt niet meer! Oke visueel is het nog allemaal net voldoende maar Poltergeist in een modern jasje steken betekent niet dat je er dan maar wat leuke gadgets ertegen aan gooit. Want met een flatscreen,mobiele telefoon en een speelgoed drone redt je het niet!

Oh tjonge ... wat een teleurstelling! Ik had best goede verwachtingen na het zien van de trailer maar...die trailer was zoveel beter dan de film! Och visueel en de atmosferische stijl waren zeker fatsoenlijk, er was een aantal verontrustende, mooie beelden maar ik heb nog steeds geen idee wat die anderhalf uur moesten betekenen. Iets met een professor die probeert betekenis te vinden in de willekeurige samenhang van de natuur om te bewijzen dat zijn overleden vrouw niet echt dood was. Dat er dingen zijn buiten ons spectrum die we niet kunnen zien en dat we niet echt leven met als bewijs een verwijzing naar Dante's inferno. Euh...? De film zit boordevol allegorische beelden en het veranderde in... tja wat? De film moet het doen zonder goede karakters, een echt plot of enige samenhang die toch wel nodig zijn om betrokkenheid te bewerkstelligen. Tja...en om griezeligheid te krijgen zet men een monotone score onder onheilspellend beelden. Maar is dat eng? Het acteerwerk was houterig en om internationaal beter aansluiting te vinden, wwerd het in het Engels gemaakt, Ook dat kwam het acteerwerk minder ten goede! Het was enorm jammer, want het had misschien een interessant verhaal kunnen zijn, maar hier het werd op de minst fascinerende manier verteld.

Bijzonder vreemde film die zich bijna afspeelt op een locatie. Toch blijf je gebiologeerd kijken! En dit terwijl er vaak niets te zien is. Je krijg veel informatie vanuit derde persoon. Je verbeeldingskracht moet daarom flink werken! Ook de reden van het transformeren naar een zombie is redelijk uniek. Toch overtuigd de film voor mij niet helemaal! Er zitten nogal wat slapstick momenten in! Op die momenten faalt de film! Deze beginnen naar dat de dokter zijn intrede doet. En ook ik sluit me aan bij degene hieronder dat die dokter erg irritant is! Om af te sluiten in de stijl van de film: Taal = Virus Virus= Taal Een must- see (ook al vind je het naar afloop niets)

Verschrikkelijke film. De cast is verre van getalenteerde. De aanwezige cast had zelfs al een redelijke uitdaging als het script meer dan één zin bevatte. De komedie is nergens grappig en komt voort uit de uitwisselingen tussen de personages. Tja iets wat ze dus niet goed afging. Sommige scènes hadden misschien potentieel best grappig kunnen wezen, maar worden door het te lang aanhouden alsnog gewoon vervelend. Zo neemt die "Ferris Bueller" -theorie zeker vijf of zes minuten schermtijd in beslag. Dat personage Clay had uiteindelijk al veel eerder moeten sterven! Echter tussen het waardeloze acteerwerk en de domme of grappig bedoelde dialogen door zijn er wél aardig goede grove low-budget kill-scènes met gereedschap uit het tuinschuurtje en twee dames geven wat zicht op hun ontblote boezems. Als slasher-horror met goede hoeveelheid bloed nog enigszins acceptabel maar verder vooral ook veel onkunde. En vooruit omdat er ook Nederlands/Vlaams in werd gesproken heeft het zeker een klein beetje meer charme!

Heel geloofwaardig is deze film natuurlijk niet! (alleen al hoe krijg je zo'n groot zwembad leeg met slechts één kleine afvoerputje?) Hoe veel plezier je dus aan de film beleeft, lig er dus ook aan hoe ver je mee wilt gaan met het gedoe van een man en zijn vriendin die vast zitten in een leeg zwembad met een krokodil Opmerkelijk eraan is dat de filmmakers erin slaagden anderhalf uur speeltijd te vullen met slechts een simpel plot. Er zijn steeds weer onverwachte ontwikkelingen om de film op stoom te houden. Er zat een beetje humor in, ook een beetje romantiek, veel, heel veel, vergezochte dingen en domheden maar zonder al deze dingen hadden we geeneens verhaal gehad! De CGI-effecten van de krokodil zijn wat wankel, maar ook nog best prijzenswaardig. Dit is dus een prima vermakelijke één-locatie survivalfilm, als je op zoek bent naar wat niet te moeilijk kijkplezier. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Laat ik beginnen met het verhaal dat is heel simpel, maar ook ontzettend doeltreffend. De jonge Daniel en zijn vriendin hebben hun relatie te beëindigt, en Daniel is er ondersteboven van. De man probeert zijn verdriet met drank weg te spoelen. Ondertussen slikt hij ook massa’s pillen om zijn innerlijke pijn te verdoven. Daniel leeft in een constante roes. Daar komt dan nog bij dat Daniel steeds meer aan het hallucineren raakt. Hij ziet vreemde dingen in zijn huis en denkt dat het er spookt. Toch is het geen makkelijke film omdat droom en werkelijkheid steeds door elkaar heen lopen. Ook personage Daniel is niet uitgesproken sympathiek, echter toch leef je met hem mee. Maar wat deze film zo bijzonder maakt is het visuele, het kleurgebruik en de strakke montage zijn namelijk erg gelikt. En dat dit junkie-drama dan ook maar voor een appel en een ei is gemaakt is dan nog opmerkelijker. De film ziet er namelijk erg professioneel uit. Qua gevoel leek het net alsof een experimentele noise-rockband één hele lange videoclip had opgenomen. Wat dan ook eens wordt onderstreept door de meeslepende soundtrack en met de aftitelingssong The Other Side of Mt. Heart Attack van de band Liars. Een unieke intrigerende no-budget film die je dwingt om je aandacht erbij te houden. Regisseur Adam Wingard heeft met ‘Pop Skull’ een psychedelische en zeer onconventionele horrorfilm gemaakt, die zeker anders dan anders is!

Dit is één van de twee horrorfilms met Popeye als moordenaar die dit jaar uitkwamen Dit omdat het tekenfilm-personage nu in het publieke domein is terechtgekomen. De eerste was de Britse Popeye's Revenge (van ITN, het bedrijf achter de Poohverse) en deze is de Amerikaanse poging. Beide zijn bijna gelijkwaardig maar deze heeft meer mijn voorkeur omdat je tenminste hier wel "I yam what I yam!" hoort en nog veel meer paaseieren bevat (je kan zelfs Wimpy spotten) Zelfs minder budget denk ik maar voor mij dus wel de betere! Maar goed er is dus een oude conservenfabriek ergens in Amerika waarvan men zeg dat de lokale legende oftewel het Sailor Man-monster de plek onveilig maakt. Een makelaar wil deze fabriek verkopen en een groep studenten is van plan om op de plek een ​​documentaire te filmen. Raad eens wat ze tegen komen in deze faciliteit? Er is ook een wending maar die is vanaf het begin al te raden, maar was wel oké. Soms is het lage budget wel te zien maar het levert spetterende moorden en dikke gore-effecten en die zijn praktisch in plaats van CGI! Van mij Geef mij maar meer van dit soort slasher-films.

De stroom van horrorfilms met "geliefde personages in het publieke domein" gaat maar door! Dit keer is het E.C. Segar's iconische zeeman Popeye die veranderd in een moordenaar. Deze werd geproduceerd door ITN, het bedrijf achter de Poohverse echter zal Popeye geen deel van dat universum gaan uitmaken. Ach zolang je dit soort films niet te serieus neemt, vallen ze ook best mee, dit was toch een licht vermakelijke vintage slasher-film. Wat het plot betreft, is het gewoon een doorsnee Friday the 13th-kloon, dienovereenkomstig zijn er ook bloed en een stel borsten (van Atlanta Moreno)

Na een tekenfilmpje waarin werd uitgelegd dat Popeye een jongen was met enorme onderarmen en een vreemde kracht Wat naar verloop van tijd ontaardt in het per ongeluk doden van een van zijn kwelgeesten, de dood van zijn ouders door een boze menigte en dat de jongen schijnbaar daarna is verdronken. Gaat een groepje jongere het meisje Tara helpen om het huis op te ruimen wat ze heeft geërfd. Het typische slasher-script kwam van Harry Boxley, die al een drietal soortgelijke films heeft geschreven, Piglet, Mouse of Horrors en Cinderella's Curse.

Tja de zeeman gaat aan de slag om een groep vervelende twintigers af te slachten met soms een anker en rookt ondertussen een pijpje, maar hij eet niet één keer spinazie! Wel zorgt een rookmachine voor non-stop mist die aan zijn verschijning voorafgaat, het geeft alles een klein beetje een griezelig tintje. Is het goed? Niet echt. Maar is het dom bloederig entertainment? Absoluut! Al had ik wel verwacht om "I yam what I yam!" ergens een keer te horen!

Na een film over de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 (All Quiet on the Western Front), de Tweede Wereldoorlog 1939 -1945 (o.a. A Walk in the Sun) regisseert Lewis Milestone ditmaal een film over de Koreaoorlog 1950 -1953 gebaseerd op de ooggetuigenverslagen van soldaat SLA Marshall. De film vindt plaats tijdens de laatste uren van de staakt-het-vuren onderhandelingen in Panmunjeom tussen Korea en de VS. Een compagnie Amerikaanse infanterie moet Pork Chop Hill heroveren. Een heuvel zonder verdere strategische waarde, behalve om aan communistische onderhandelaars te laten zien dat de VS zouden blijven vechten als er geen overeenkomst werd bereikt. Het acteerwerk is solide en komt van een grote cast van bekende en opkomende acteurs. De actiescènes zien er geweldig uit. De enige scènes waarin de film een beetje de boot mist, zijn tijdens die onderhandelingen en Peck's laatste voice-off, want die zijn wat in strijd met de toon van de film zelf. Verder een prima film over de Koreaanse oorlog.

Tja, er is hier het bekend plot van de gebruikelijke groep idioten die naar camp Wood (wat gewoon het dichtstbijzijnde bos was) gaan en aan hun einde komen door dubieuze special effecten, maar dat is juist vrij logisch bij dit soort No-budget slasherfilms. Nee de film is dus niet bepaald goed. Her gaat op de humor-toer en de meeste grollen zijn behoorlijk melig, uiteraard meerdere seks-grappen en als dieptepunt twee grappig bedoelde gasten in een winkel. Wel sieren een aantal keren een stel tieten het scherm Plus hoe absurdistische het ook klink maar er is hier ook een pratende robot... Het duurde ook lang (pas na een uur is te lang) voordat er een moord kwam. Al waren de goedkope moorden dan wel weer goed en de redneck met een varkensmasker vond ik eigenlijk wel iconisch! Niet zo goed, maar het was grappig goedkoop no budget-entertainment

Meer van hetzelfde amateurisme, maar dan minder grappig en met een poging tot musical. De eerste was lekker goofy; met een robot, nerd, nymfomaan en Britse punker. Dit zijn gewoon volwassen die tieners spelen. De film verliest dus al zijn charme (die de eerste wel had) doordat de amateurs alleen maar oninteressante standaardpersonages spelen Terwijl wel veel tijd aan deze personages wordt besteedt voordat de moorden echt op gang komen. Er zijn wel nog steeds een paar blote boobs en hoewel wederom het bloedvergieten pas bij een uur begon, was die wel nog best okee! Maar helaas was Pockchop 2 geen verbetering ten opzichte van de eerste film

"Is this an arthouse film?"

Porno is best een vreemde B-film. Het is zeker geen, zoals de titel misschien doet vermoeden, platte sekskomedie. Daarentegen richt de regisseur zich op een paar andere details die de film wat diepzinniger en ontroerender maken. Maar gelukkig schuwt de film ook het naakt niet! Verder vindt de film plaats op één locatie, een old school bioscoop rond 1992.Vijf religieuze tieners mogen na sluitingstijd beslissen welke film ze willen kijken; Encino Man (1992) of A League of Their Own (1992) Maar de vijf tieners besluiten dat ze iets anders willen zien, en komen toevallig een oude verborgen film tegen. Die film ziet er uit een 'kunstzinnige' porno, en had wel wat weg van Giallo, de satanische films uit de jaren 60 en 70 en een Guy Maddin-film. Aan die film kan je ook zien dat de regisseur Keola Racela, heel wat meer kan! Tja en dan wordt de demon Lilith (een compleet naakte Katelyn Pearce), vrijgelaten om de hormonale tienerfantasieën van die religieuze tieners te laten uitbuiten. Doordat deze kinderen niet eens goddeloze gedachten mogen hebben, zorgt dit voor spanning tussen de personages, veel komische momenten en weet de film over het algemeen interessant te blijven. Helaas zorgen budgettaire beperkingen soms ook voor een probleem; scenes met wat teveel tekst zijn niet altijd even geslaagd en dat laat grote delen van de film (vooral in het tweede bedrijf) aanzienlijk slepen. Het laatste gedeelte weet wel weer wat goed te maken, maar het gaat niet zo ver als het zou moeten. Al zijn de grafische beelden van een penis-verminking absoluut hier het hoogtepunt! De film zelf is allesbehalve wat de titel suggereert, maar dat maakt het juist zo erg plezierig!

Afstandelijk en onderkoeld kostuumdrama, die menigmaal over het randje van saaiheid tuimelt. Het is de typisch Franse dramafilm, waar de bekende stilte na elke zin, duidelijk was waar te nemen. Uiteraard is er een keurige visuele weergave en doet de cast het prima. (Noémie Merlant is absoluut een filmische schoonheid) Echter betekent dat ook dat het verhaal kalm en maar een beetje voortkabbelt en laat verder niet veel mee zien dan het geïsoleerd achttiende eeuwse leven van alleen vrouwen zien. Nu kan ik me niet echt indenken dat het bedoeling was dat je indruk moesten krijgen dat de liefde tussen de twee vrouwen, alleen maar uit verveling was ontstaan? Doordat er in de film een gebrek aan mannen was. Toch kwam deze gedachte menigmaal om de hoek kijken.Verder wil de film laten zien hoe kunstzinnig het wel niet is door de mythe van Orpheus en Euridyce om te keren en hier niet één maar zelfs twee keer naar te verwijzen. Tja en met zoveel kunstzinnige female gaze en het feministisch statement, kijk ik er ook niet gek van op dat de filmelite lyrisch over deze film is. Voor mij was dit in ieder geval nietszeggend lege cinema.

In 1963 was Roger Corman op vakantie in Europa, toen hij de rechten van de film Operacija Ticijan (1963) voor $ 20.000 kon kopen om deze te 'veramerikaniseren' De twee castleden William Campbell en Patrick Magee uit Francis Ford Coppola ‘s Corman geproduceerde Dementia 13 werden aangetrokken om in de film te spelen. Maar algauw kwamen ze er achter dat de film niet was te slijten aan de bioscopen en werd de speelduur van 95 minuten, ingekort tot 81 minuten om op tv te kunnen uitzenden.

Dat origineel heb ik niet gezien maar in deze zijn er wat mooie beelden en af en toe wat fraai camerawerk te zien, maar het verhaal is gewoon te middelmatig. Het is veel meer een thriller waarin een moordenaar erop uit is om een ​​duur schilderij van de schilder Titiaan te bemachtigen dat toebehoorde aan de Italiaanse aristocratische Sordi-familie uit de negentiende eeuw. Het is Low budget, dat net een beetje stijlvoller was en waarvan één moord in beeld, wat onderwater beelden en het aardige einde maken dat het niet al te slecht is maar meer ook niet!

Echter de geschiedenis van deze film stopt hier niet want het zal nog voor een derde keer worden bewerkt voor Blood Bath (1966)