Meningen

"Where I come from nobody knows and where I'am going everyone goes"

Luid de tekst van een vreemd liedje dat voorkomt in Portrait of Jennie. Een film die zich absoluut kwalificeert als 100% romantische film maar door de nuchtere en ongekunstelde manier hoe Joseph Cottens, Eben Adams speelt en de mooie beelden (door interessante hoeken of weergegeven als doekachtig) van New York slaagt de film er op de een of andere manier in om niet al te klef te worden. Een straatarme schilder ontmoet het jonge en raadselachtige meisje Jennie (Jennifer Jones) in Central Park. Zij worden verliefd op elkaar maar bij iedere ontmoeting lijkt zij met fikse sprongen ouder te zijn geworden. Na verloop van tijd besluit hij dat hij haar portret moet schilderen en gaat ook op onderzoek uit naar haar verleden. De derde act-climax is precies wat deze anders lauwe film nodig had en redt grotendeels de film. Het eigenlijke portret is geschilderd door de Amerikaanse kunstenaar Robert Brackman en werd een vaste waarde in het huis van David O ' Selznick, producer van de film en echtgenoot van Jennifer Jones. De film is in zwart-en-wit maar tijdens de laatste momenten van de film zien we het schilderij in Technicolor. Deze plotselinge omschakeling van monochrome naar kleur was eerder al in de film The Picture of Dorian Gray uit 1945 toegepast.

In de eerste plaats waardeer ik de weigering om de kijker een eindoplossing te bieden. Ten tweede zijn er wel een paar momenten maar de Dorian Gray-riff weet niets echt cools, eng of interessants te laten gebeuren. De film schommelt ergens tussen bovennatuurlijke horror en psychologische thriller, maar meer dan een verwatert gevoel van dreiging en mysterie oproepen doet het niet. Sofia en haar echtgenoot Alex, met traumatisch hersenletsel, zijn net verhuisd naar een oud landhuis. Sofia is op een dag op de zolder en vindt een schilderij, een zelfportret van grootvader Calvin DeBose....raad eens hoe die eruit ziet? Jammer, maar de film probeerde eng en mysterieus te zijn, maar die is gewoon te inwisselbaar en zodoende eindigde door zijn plot over verdriet en schuldgevoelens met vrijwel niets dat de moeite waard was om te onthouden.

Uitgebracht als een kloon van The Exorcist maar meer dan de misleidende titel hebben de films niet gemeen! Er zit totaal geen horror in de film Oké misschien kan je de krabben boven het verwarde schaamhaar van een vrouw nog als soort van schrik bestempelen. Er zijn verder alleen uitgebreide seksscènes die ook verwijderd hadden kunnen worden zonder het plot te beïnvloeden. Het is minuten lang vrouwen die zonder kleding aan kronkelen en met hun tongen in de buurt van de vagina van een andere vrouw wiebelen. De film opent al met zo'n langdurige (ongeveer negen minuten) scene en afgezien van scènes waarin mensen in een discotheek dansen en die roulette spelen, betwijfel ik of er twee minuten voorbijgaan zonder dat er niet recht wordt ingezoomd op de privétuin van de vrouwelijke spelers. Voor de rest van de film is het niet veel meer dan Dee Snider die rondloopt met clown-make-up (omdat dat erg demonisch was!) terwijl ze probeert Lina Romay te bezitten/te verleiden/bemoederen...of zoiets. Ergens was er nog een verdwaald subplot met een van Lorna's voormalige minnaars (Catherine Lafferière), die gek van verlangen was. Echter na een minuut vroeg ik me al af of er een echt plot was... na een uur leek het er op , maar dat deed er niet echt meer toe. Oké misschien had het meer plot dan andere seksfilms (deze wankelt zelfs naar hardcore) maar beter werd het er dus niet op!

Dubbele gevoelens bij deze film. Aan de ene kant werd er prachtig acteerwerk geleverd door Isabelle Adjani en Sam Neill. Zeer mooi camerawerk en prachtige beelden vanuit het grauwe Berlijn van toen de muur er nog stond. Maar andere kant werd ik verschrikkelijk moe van de symboliek en dialogen. Soms kreeg ik het gevoel dat ik naar een modern toneelstuk zat te kijken. Zo één die mensen dan heel kunstzinnig vinden. Tja, zoals je waarschijnlijk al begrijpt is dit zwaar op de hand gedoe niet aan mij besteed. Een film mag van mij best bizar of buiten de paden treden. Ik heb denk ik gewoon niets met dit soort films. De film is gewoon een dramafilm pur sang.

Deze film was best een behoorlijke, mits je houd van films die voor een kleine budget zijn gemaakt en POV-opnames bezitten. De film deed mij dan ook een qua opzet een beetje denken aan The Blair Witch Project. Van die zenuwachtige camerabewegingen, maar nu dan met lange shots van deuren, kamers en gangen en wel met eenzelfde spanning, totdat er iemand het licht uit deed en...het wel erg vaag werd! Als ik de hoofdrolspelers niet meer kan volgen, (had werkelijk geen idee meer wie,wat of waar) en tja... dan kan ik ook geen spanning beleven!? En dat was toch wel jammer want dit was zeker wat beters dan de meeste FF-films. Het had een aardig script, het camerawerk was fijn, niet al te wankel en er zijn zelfs een paar effectieve momenten. Maar over het algemeen is het gewoon niet eng/spannend genoeg doordat het domweg te donker was.

Bovennatuurlijke horrorfilm met een Nederlands tintje! Deze film is het Hollywooddebuut van regisseur Diederik van Rooijen. Ook cameraman Lennert Hillige en productie-designer Paula Loos leverden een bijdrage. Net als acteurs Gijs Scholten van Aschat en Guy Clemens, al zijn die maar kortstondig te zien. En zo slecht was het niet! Van Rooijen weet door gebruik van geluid en het spelen met licht en donker een aardig suspense-volle film af te leveren. Zijn grootste handicap zijn een nogal middelmatig script, de onkunde van de Amerikaanse hoofdrolspeler, (actrice en fotomodel Shay Mitchell), en een overhaaste montage (een ingreep van de producent?) Op basis van wat Van Rooijen hier toch nog laat zien, had hij beter materiaal verdiend.

Vanaf het begin van de film had ik al het gevoel dat het voor mij niets ging worden. En dat gevoel is idd niet weggegaan. Ik heb niets tegen found footage integendeel! Maar zo`n film moet je pakken en dat lukte bij deze film niet. Hoe verder de film vordert des te erger de film wordt. Oke je gaat dan meer horror effecten zien maar dat is dus ook juist het manco. Het komt allemaal niet veel verder dan wat heen en weer geschuif over de vloer en wat brave dingen met een mes. Ook de sugestie dat hij zijn dochter heeft vermoord was rond te braaf voor woorden! De film was erg veilig dus weet je toch wel wat er niet of wel komt!

Ik heb de eerste film van David Cronenberg's zoon, Antiviral , nog niet gezien, maar met deze film doet hij de familienaam zeker eer aan!

Het script van mensen ontvoeren, implanteren met hersenimplantatietechnologie voor financieel en politiek voordeel van het betrokken bedrijf, een futuristisch 'wat als?', klinkt misschien als een standaard thriller-sciencefiction-concept, maar de film weet zoveel meer er uit te halen en bij de horror-doet het er zelfs een schepje bovenop. Het uitgangspunt is domweg intrigerend.

Verantwoordelijk voor de mooie cinematografie is Karim Hussain, die met de vorige film van Cronenberg, Antiviral, We Are Still Here, Hobo with a Shotgun en zijn eigen Ascension al een paar fijne genrewerkjes heb afgeleverd. Een andere belangrijke bijdrage komt van effecten-kunstenaar, Dan Martin. Deze werkte vaak samen met Ben Wheatley (High-Rise , Free Fire), en wiens werk je ook zag in recente projecten als Jonas Åkerlund's Lords of Chaos en Richard Stanley's Color Out of Space. Het zijn zeker niet de minste!

Zo visueel is het mooi en gewaagd, is er gave grafische gore maar dat is nog niet alles. De film bezit ook zeer goede vertolkingen van de personages. Andrea Riseborough (The Grudge, Mandy) is Tasya de huurmoordenares die bezit neemt van Christopher Abbott, (Piercing, It Comes At Night) de jonge man genaamd Colin. En Jennifer Jason Leigh (Annihilation , Amityville: The Awakening) is te zien als Tasya's baas Girder, deze erg fijne rol heeft wel wat weg van haar rol in eXistenZ (1999). Daarnaast zijn er cameo's van Sean Bean en Tuppence Middleton (Ava de vrouw van Colin)

Dit was dan ook een heerlijke film! De enige opmerking die ik bij de film wil plaatsen is dat de functionaliteit van het bureau zelf minder wordt vormgeven. Niet nadelig maar juist daarom wil Ik meer van de "Possessor' Ik wil een vervolg. Ik zou graag zien dat dit concept zich uitbreidt naar meer ideeën want dit wist me de hele rit voldoende geboeid te houden.

“You showed that to kids!?”

Tjonge wat was deze film gek maar o zo ongelooflijk intens. De sfeer was donker, somber en griezelig en als je bang bent voor spinnen is die intensiteit misschien nog erger. In de film echoot de inspiratie van David Cronenberg’s ‘Spider’ Sean Harris loopt een groot gedeelte van de tijd rond met een weekendtas. Er is niet veel dialoog en vaak is die dialoog op een bevreemde manier. Dit is ook niet een typische horrorfilm, als het al horror is, (het bezit ook drama en een vleugje thriller-element) maar het heeft wel een extreem griezelige sfeer en geef een zwaar gevoel van onbehagen, steeds verder opbouwend tot aan het einde.

Philip, een aan lager wal geraakte poppenspeler die terugkeert naar zijn vervallen ouderlijk huis uit zijn kindertijd, om zich te ontdoen van afschuwelijk ogende pop Possum en tevens geconfronteerd wordt met zijn gemene stiefvader en andere duistere geheimen. De film zit vol bizarre elementen zoals een deur van een kamer die hij niet opent, een pot met snoepjes, een vos, gele en zwarte ballonnen. Daarbij zijn er maar twee acteurs Sean Harris (Mission: Impossible) en Alun Armstrong ( Krull (1983), The Mummy Returns (2001) beide leveren toffe prestaties. Armstrong is uitstekend en zijn karakter past perfect bij het hele gevoel van het huis waarin hij leeft. Harris is ook uitstekend en wordt zelfs nog beter als je gewend ben aan de rare bewegingen die bij zijn gemoedstoestand horen.

Een van de dingen die je meteen opvalt is het uiterlijk van de film, het voelt alsof we terug zijn in het vervallen England van de jaren '70. In combinatie met het prachtig camerawerk van Kit Fraser (Under The Shadow) in een duister palet van blauw, grijs en bruine filters. Zo wordt Philip's hopeloze en geïsoleerde wereld erg mooi uitgebeeld. En dit wordt nog meer versterkt door de score van de BBC Radiophonic Foundation die continu een reeks zenuwslopende tonen en geluiden laat horen.

'Possum' kruipt echt onder je huid en legt daar zijn eieren. De creepy pop nestelt zich in een donkere hoekje van je geest en blijf daar rondhangen op de loer liggend om je te bespringen. Wat deze film tot een huiveringwekkende, claustrofobische, spookachtig nachtmerrie maakt, gedragen door het boeiende, verontrustende spel van Sean Harris. Het is een huiveringwekkende ervaring maar deze duistere slow-burn-terreur is niet voor iedereen,

Yuk, minutenlang kijken naar het leven van een eenzame 55-jarige medewerker van mortuarium die

tijdens de laatste dagen van Salvador Allende's presidentschap in Chili valt voor de overbuurbuurvrouw, een uitgerangeerde burlesque-danseres. Tja en als het liefje van de overkant dan eindelijk bij je aan tafel zit, ga je eerst samen even vijf minuten zitten grienen... om vervolgens te wippen. Binnen de eerste 15 minuten had ik al door dat dit een lange zit zou gaan worden want het tempo was langzaam, de stijve hoofdpersonage was gewoon saai en afstandelijk en veel belangrijks gebeurd er niet. Jaja de buurvrouw verdwijnt en er zijn lijken. Echter bevat het meer stiltes en aanhoudende zinloze shots van het gewone dagelijkse dingen; zoals een eitje koken en dergelijke, dan iets anders. Dus zoals je kan verwachten ben ik geen bewonderaar van dit kille en grijsgekleurde werk.

‘Spiegels met herinneringen’

Zo worden de foto's van overleden mensen ook wel genoemd. Een menselijke behoefte om een aandenken aan gestorven geliefden te bewaren Met de opkomst van de fotografie, vanaf de jaren dertig van de negentiende eeuw, ontstond ook de zogenaamde postmortale (of post mortem-) fotografie. (het was betaalbaar) Op ons, ééntwintigste-eeuwse mensen, komt dit gebruik griezelig over.

Deze film speelt zich af in het begin van de 20e eeuw. De Eerste Wereldoorlog is voorbij en de Spaanse grieppandemie trekt over de wereld en ook Hongarije wordt niet gespaard. Tomás, terug uit die oorlog, is zo'n bijzondere fotograaf. Hij wordt uitgenodigd om naar een dorp waar de bevroren grond de begrafenis van de vele slachtoffers van de Spaanse griep verhindert, te komen. Een probleem in het dorp waart meer rond dan alleen de dood...

Geen idee waarom dit niet al te hoog scoort? Slechte nasynchronisatie, Nee er is ook versie in het Hongaars. Moeite met ondertitels of moeite met de Hongaarse manier van vertellen? Tja kan zijn maar een goede reden is het volgens mij niet Goede horrorfans moeten toch openstaan voor horror in vreemde talen en de verkenning van de grenzen! Maar

Er hangt een prachtige gotische sfeer en spanning. Wanneer je dat combineert met griezelige beelden en stel prima jump scares, was dit toch een heerlijk Hongaars spookverhaal. Ja de boosaardigheid van de geesten is wat dit tot zo onheilspellend verhaal maken. Het acteerwerk van hoofd en belangrijkste bijrollen zijn erg goed, die van de rest van de cast zijn soms wat grof. Maar de traditionele spookverhaalelementen waar een heel dorp last van krijg maken hiervan een ​​zeer effectieve film

Filipijnse horrorfilm. Waarin gekwelde filmredacteur, Cyril samen met zijn dochter, Rhea, een verloren gewaande Filipijnse stille horrorfilm "Manananggal" uit 1927 probeert te restaureren. Deze film is fictie, maar er bestaat wel echt een verloren allereerste Filipijnse horrorfilm Manananggal (1927), geregisseerd door José Nepomuceno. Het ontwerp van het wezen hier is griezelig maar de film zelf wekt slechts een klein beetje angst op. Toch zijn er wel enkele memorabele scènes. Flashbacks spelen een rol in de ontwikkeling van het verhaal waardoor de verhaallijn soms verwarrend kan zijn. Het monster en de restauratie van de oude film maakten het, ondanks dat het allemaal wel wat beter had gekund, toch een redelijke kijkervaring.

Is er een tussenweg voor Troma-films? Volgens mij is het niet mogelijk je vind het verschrikkelijk of je smult ervan. Ik behoor tot klaarblijkelijke die laatste groep. En met deze film gaan volgens mij alle remmen van Lloyd Kaufman los. Zelden zoveel briljante incorrecte grappen gezien en gehoord. Iedereen moet het ontgelden. Nu gebeurd dat op een zeer vernuftige wijze want nergens wordt het echt plat. Wat dan wel weer het geval is bij de poep en Gore. Over de grappen lijkt zeer goed te zijn nagedacht, wat ook voor het verhaal van toepassing is. De gehele film krijgt de kijker (Amerika) een bril voorgehouden.

Het begint met een hilarisch intro waarnaar Wendy (wat een schatje is Kate Graham) en Arbie elkaar weer zien een jaar later bij de protesten van C.L.A.M. (Collegiate Lesbians Against Megaconglomerates) Zij protesteren tegen een fast-food-restaurant gebouwd op een native-Amerikaanse begraafplaats. Wat uiteindelijke dus resulteert met dat iedereen in Indianen-kippen- zombies veranderd.Hoe bedenk je het!! Het is gewoonweg: Over-de -Top, op een pijnlijke manier grappig, Pulp met een hoofdletter, gewelddadig en uitermate vies. Maar tjonge wat is het lekker!

“A place people die in should never be allowed to get that dark,”

In december 1973 werd Groot-Brittannië getroffen door stroomuitval, door stakende mijnwerkers raakte de steenkoolreserves op. De Tory-premier Edward Heath koos ervoor om het elektriciteitsverbruik te rantsoeneren, waarbij essentiële diensten soms voor een bepaalde tijd werden afgesloten van het spanningsnet.('3-daagse week') Tegen die achtergrond van economische onrust ontvouwt zich binnen de muren van het ziekenhuis deze sfeervolle horror.

Ja donkere, bijna lege ziekenhuis zijn een geweldige setting, ze kunnen mensen terecht bang maken! Cineast Laura Bellingham (van Amulet) haalt er het beste uit en gebruikt de donkere kamers en gangen om veel sfeer te creëren en om de dreigingen op de loer te verbergen. En dus een heerlijke griezelige sfeer met genoeg krakende geluiden. Daarnaast is ook de aankleding van deze bepaalde periode erg goed gedaan! Daarnaast deed Rose Williams goed werk als nieuwbakken verpleegster.

Dit was ook echt het type film waar ik van kan genieten. Heerlijk die tijdsperiode (mag dit ook onder folk?) horror. Het is dan ook jammer dat het achtergrondverhaal van de geest en wat er precies gebeurde iets te onderbelicht werd. Het verhaal hadden ze wat beter mogen ontwikkelen. Het is niet baanbrekend of zo, maar het was uiteindelijk een solide, kleine film. Nog een kleine opmerking; Een verpleegster leest in de film Stephen King's boek Carrie. Echter speelt de film zich af in 1973.maar het boek werd voor het eerst gepubliceerd in 1974.

Het aantal horrorfilms met worstelthema is op één hand te tellen. In 2020 zag ik middelmatige From Parts Unknown (2015) en ik weet dat er Pro Wrestlers vs Zombies (2014) bestaat en met een beetje goede wil kan je misschien El Santo er nog toe rekenen. Een ding hebben deze films echter gemeen; worstelen vertaalt zich gewoon niet naar effectieve horror en op zijn best is er nog een beetje amusementswaarde. Met de regisseurs R. Zachary Shildwachter en B.J. Colangelo, maakte ik kennis door een flauw filmpje aan het einde van de anthologie-film Deathcember. Toch was ik nieuwsgierig naar wat hun eerste lange thriller/horrorfilm op zal leveren? Tja...en wat moet je ervan zeggen? De film met een micro-budget (alhoewel het paste wel bij de setting) concentreert zich op het amateur-worstelcircuit, en één fan gaat wat te ver met de aanbidding van zijn favoriete worstelaar. Denk, aan bv. Misery, maar het gaat nooit echt richting iets wat maar op martelporno lijkt, hoewel soms het geleuter van die fan Paul wel in de buurt kwam. Kan je iemand dood kletsen? Er was hier tenminste een poging tot en een absoluut kwelling! De cast bestond uit veel pro-worstelaars en deze hadden alle geen talent om te acteren. Ook de humor sloeg er helemaal dood door! Vervelend was de film niet en misschien dat fans van amateur- en pro-worstelen er iets meer van kunnen genieten (de film werd ook getipt op Letterboxd) maar helaas von ikzlef de film nogal tegenvallen!

OK, ondanks dat het op lijstjes van Giallo staat is dit niet wat ik verwachtte! Eigenlijk dit onder Giallo plaatsen is ook niet helemaal juist. Enfin...Oorspronkelijk heette deze film Vampiro 2000 en combineert sciencefiction, gotische horror en giallo. De titel verwijst overigens naar een citaat dat al vroeg in de film, als het hippie meisje een veld vol klaprozen ziet, werd uitgesproken.

Je ziet iemand een prostituee, een zigeunermeisje, beschonken zwerver en een hippie stelletje oppikken. Daarna komt Unesco-agent in beeld deze heeft, ontdekt dat er bloed zit in flessen wijn die zijn geproduceerd door een bekende Italiaanse wijnmakerij. Ja als dat niet een gevalletje van die verfoeide aristocraten is die de bevolking uit zuigt door bloed te smokkelen?

Er wordt dus wel een mysterie opgezet, maar het is natuurlijk vanaf het begin al duidelijk dat er iets aan de hand is. Ondanks verdwijningen is er tot ongeveer de laatste 15 minuten geen enkele moord op het scherm te zien. Daarvoor in de plaats krijg je een extra dosis vreemdheid.

Er is een bloedzuigende robotachtige machine en andere bizarre apparaten in huis. De eigenaar draagt enorme flamboyante strikken, en dat het zigeunermeisje naakt gekneveld in de slaapkamer lag is helemaal niet vreemd...tja epileptische...? Oh en dan is er nog een spiegelzaal die toegankelijk was via een vagina-deur en waar een dansje veranderd in een orgie die maar doorgaat... en door... en door...

Het is een beetje anders, soms ook op oninteressante manier en om te zeggen dat dit een bijzonder goede film is....Maar voor een film die heel duidelijk informatie voor de kijker achterhoudt, waardoor er geen bloed vloeit blijkt het over het algemeen toch boeiend genoeg!

The future is autistic!

De film is niet goed, maar op zijn eigen, gekke manier ook niet zo ellendig. Wat je krijgt is een kleurrijke groep idioten die dan wel minder spieren hebben dan de eerste film maar veelal hetzelfde doen. Domme uitspraken, oneliners, Alien-wreedheid en hersenloos schieten alles voor overdreven entertainment. Men probeerde duidelijk de geest van de jaren 80 vast te leggen. Het resultaat is een twijfelachtig experiment dat jammerlijk faalde om beter te zijn, maar toch bezit het enige eigenzinnige charme. Zo is er het gewaagde idee dat autisme de volgende upgrade in de menselijke evolutie is en rare bedenksel dat een Predator zijn bepantsering niet meer nodig heeft door DNA-eigenschappen te implanteren. Het is qua plot niet heel logisch, de effecten zijn niet geweldig en alle perosonages balanceren op het randje van irritant. Het lijkt dus meer op alsof het gemaakt is voor het SyFy-kanaal. Alhoewel dat ook een beetje gek is want voor sommige landen moest de film juist gecensureerd worden door alle vloekwoorden en seksuele toespelingen en het bloed er digitaal uit gewist. Al met al is het... nog prima.(gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie featuring Jake Busey)

Trachtenbergs "Predator"-films zijn bevredigend omdat hij liefde toont voor de brute enigszins domme buitenaardse trofeeënjagers. Met alle respect voor de Yautja hóór...maar als je het intergalactisch reizen heb ontdekt maar voor eigenwaarde nog agressie en moord... ? Enfin zie ze toch maar graag doen en deze film is een welkome afwisseling op de gebruikelijke formule. Geen groepje slachtoffers met een held, maar vanuit het perspectief van de Predator compleet met zijn buitenaardse taal....bonuspunten daarvoor...echter zodra androïde Elle Fanning verschijnt, als een kakelende kip zonder... benen! OEF, en dan voegt men ook nog een vertederend dierenvriendje toe die voor de komische noot moet zorgen. Deze film heeft het grootste budget van alle Predator-films en dat is duidelijk te merken. Het Disney-achtige script en de PG-13-rating. Gelukkig zitten er wel nog steeds enkele coole actie-dingen in en genoeg ruimte voor behoorlijk geweld, (mogelijk waser sprake van een compromis?) zodat ik er in ieder geval een beetje overheen kon komen.

Prima animatiestijl, sterk verhaal, en het beste van alles geweldige bloederigheid en moorden en gewoon heel veel fucking coole dingen die in live-action simpelweg niet mogelijk zijn. Een Predator-film, Nee niet echt, maar als actiefilm met een paar monsterlijke aliens wel gruwelijk genieten geblazen!

De The Asylum-studio staat bekend om het razendsnel produceren van hun mockbusters. Voor deze nep-versie van "Predator: Badlands" hadden ze zes opnamedagen nodig en twee weken voor het VFX-team en de eindmontage. Het kwam dus uit vóór dat de film in kwestie überhaupt draaide in de bioscoop. De enige knappe prestatie, in een verder weinig bijzondere film. Afgezien van zijn naam hebben de films verder ook niet heel veel gemeen. Een alien crasht, doodt gasten met wapens, en de lokale bevolking denkt dat het hen helpt in de strijd tegen de krijgsheren die hen mishandelen. Er gebeurden dus dingen die niets voorstelden, waardoor die gebeurtenissen relatief zinloos waren, maar voor een lowbudget Asylum-film was het net vermakelijk genoeg. Helaas is het ook een film die zich slechts de minimale sci-fi-actie kan veroorloven, dus als het al potentieel had wordt dit tenietgedaan door alleen maar gepraat en vrijwel geen actie. Sowieso een halve punt minder voor het gebruik van AI!

Pure jaren 80-onzin… waarin een vermiste Russische onderzeeër leidt tot de terugkeer en de woede van Atlantis. Waardoor een op Mad Max geïnspireerde motorbende die zichzelf "Interceptors" noemen en iedereen begint te vermoorden. Niets ervan slaat echt ergens op, maar er zijn explosies, veel geratel van machinegeweer en de schurkenleider draagt ​​een behoorlijk coole plastic schedel helm. Ruggero Deodato is niet de meest talentvolle regisseur (er is weinig aandacht voor de overgang tussen dag en nacht, maar ook de volgorde in andere scène bevat duidelijke fouten) maar heeft wel een oog voor wat cool was in andere, grote films en leent al deze momenten in zijn eigen film. Net zoiets als een aflevering "The A-Team" Maar ondanks dat verveelt deze Italiaanse exploitatiefilm geen moment. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that features someone known as a director as an actor.; Michele Soavi)

Ach, men komt met deze film de tijd wel door, zó slecht is hij niet. Acht vreemdelingen vallen letterlijk uit de lucht in het midden van een jungle. De besten op het gebied van moorden maar wat ze nog niet weten is dat ze nu zelf de prooi zijn van buitenaardse jagers. Wat volgt is het gekende spelletje van de tien kleine negers en wordt er dus bijna geheel teruggekeerd naar de essentie van de eerste film. In de uitwerking van de personages is er verder ook niet zo heel gek veel veranderd. Het zijn dezelfde tweedimensionale, inhoudsloze macho’s. Goede speciale effecten, een vlot tempo wat nieuwe toevoegingen, zoals de 'jachthonden', en andere wezens waar ook op gejaagd wordt en enkele verrassingen voor de fans van het origineel maken van dit toch een degelijke en vermakelijke film. Toch is helaas niet alles even goed. Want in de finale dreigt de film te ontsporen door rommeligheid en onnodige déjà-vu. Een best te pruimen actiefilmpje.

Oei, deze film laat me niet los! Vraag me nog steeds af, klopt het allemaal? Zoals ook in de film aangehaald wordt is het onontkoombaar verbonden met Ouroboros (betekent staart-eter). Oftewel het eeuwige terugkeren en de eenheid van alles. Erg goed spel van beide hoofdrol spelers. Waarbij Sarah Snook aan het begin bijna onherkenbaar is. Tijdens haar verhaal wordt ze dan het mooie buitenbeentje. Ze is toch wel een fijne en goede actrice, die op aan het vallen is.

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

De eerste uit de serie "Why We Figh" onderzoekt het verschil tussen democratische en fascistische staten. Het verdeeld het in twee werelden; de '‘vrije wereld’,' en '‘slavenwereld’' Mussolini, Hitler en Hirohito worden geportretteerd als antichristelijke gangsters. De film gebruik zelfs beelden uit Nazi's eigen Propagandafilm "Triumph des Willens" Het behandelt de Japanse invasie van Mantsjoerije en de Italiaanse invasie van Ethiopië en stelt dat dit het begon van oorlog was

Leuke oude film van voordat ik geboren was. . Acteurs zijn prima op dreef. Helaas heeft de film niet de tand des tijds helemaal overleeft. Aangezien er nogal veelvuldig (en duidelijk) de mist-machine wordt gebruikt. Ook de vrouw die erg onderdanig is maar ondertussen een "bitch moet zijn. Vond ik niet meer van deze tijd. Maaar als je de film naar 1962 verplaatst is het zeker geen slechte film.

Twijfelgeval. Visueel zelfs meer dan netjes en filmen vanuit spookperspectief was misschien leuk, maar ik wou dat Soderbergh zich meer op horror-elementen had gericht. Door deze horror-lite-aanpak levert het helaas dus niet een hele goede spookhuisfilm op, of anders gezegd de spookhuisfilm waar ik op gehoopt had. In plaats daarvan ging dit veel meer richting Paranormal Activity, (waar ook niet veel bovennatuurlijks gebeurd) en lig de toon sowieso meer op familiedrama dan op horror. Soderbergh experimenteer wel vaker in zijn films, waardeer dat aan hem als filmmaker Dit is ook zekere een goed gemaakte film, maar vond dit gewoon niet zo interessant en waarschijnlijk is het dan ook niet zo mijn ding.

Best goede bewerking van de roman van Herny James "Turn of the Screw" Dit is natuurlijk al meerdere keren verfilmd. Het verhaal is dus bekend en gaat over een onervaren gouvernante (Sadie Frost) die wordt aangesteld door de oom (Harvey Keitel) voor zijn nichtje Flora en neefje Miles nadat hij verantwoordelijk is geworden na de dood van hun ouders. Zodra ze op het landhuis begint, ziet ze regelmatig een man en een vrouw die de andere, op de kinderen na, niet lijken te zien. Wat is waarheid en wat is fantasie?

Uiteraard is dit een eigen interpretatie en zijn er ook wat veranderingen aangebracht. Zo is het landgoed nu op een privé-eiland in de Middellandse Zee. De vorige bediende Quint werd hier omgedoopt tot Fosc en juffrouw Jessel heeft zich hier verhangen en niet verdronken. Lauren Bacall is mevrouw Grose, hier omgedoopt tot hoofd-huishoudster Mado Remei. Maar de belangrijkste verandering is de enigszins provocerende erotische ondertoon. De film wekt de indruk dat ze misschien verliefd is op de jongen.

En de gouvernante had zelf ook een verleden. Wanneer ze zich op een gegeven haar weelderige Victoriaanse jurk, haar crinoline en haar onderkleding uittrektis dit om de aandacht te vestigen op de littekens op haar lichaam. De cast is vooral leuk met de roodharige Sadie Frost (Lucy in de Dracula van Coppola) als gouvernante, Lauren Bacall als hoofd van het landgoed, Harvey Keitel als de grotendeels afwezige heer des huizes, en tja...Jude Law in een kleine rol maar die ik heb gemist.

Alleen het jaar 1999 gaf al twee bewerkingen een TV-film van Ben Bolt met Colin Firth en Jodhi May en deze eerste en tevens enige speelfilm van regisseur Antoni Aloy maar ondanks dat er dus door de jaren heen al meerdere verfilmingen zijn geweest, was dit ook weer een fijn gotisch kostuumdrama met de vraag is err iets bovennatuurlijks!

Leuke film maar niets nieuws onder de zon! Ergens in de film wordt er gevraagd wat je zal doen als het erop aankomt. Doden of gedood worden? En dat is dus beetje het thema van deze film! De kills kwamen snel en waren niet echt Interessant. De kills waren ook erg stupide. De eerste begon spannend met een besluiping. Maar als de killer dan gevloerd is. Pak je het geweer en zeg je: "Ik ga je vermoorden want je heb mijn hond vermoord" En vervolgens draai je je rug naar hem toe????? En bij de tweede kruip je met een killer vlak achter je in een Dixi??? Enfin.....
Het is allemaal wel eens beter gedaan. Zoals mensen hieronder ook al aangaven! Zelf heb ik alleen de veel spannender film"el rey de la montana"gezien. Maar Eden Lake ga ik zeker ook eens kijken!

Prima film! Nu moet je wel heel erg je best doen wil je een rampenfilm over diepzeeduiken niet spannend weet te maken! Bij de kust van Somalië repareert een duikersteam van vier mannen, oliepijpleidingen op de zeebodem, voor een riskante spoedklus daalt men af in een duikersklok, terwijl er ook een storm opkomst is. Het is natuurlijk niet moeilijk te raden dat het misgaat! De personages bezitten elk zo hun eigen problemen en deze zorgen ervoor dat de toch al hachelijke situatie nog meer escaleert. Daarnaast gebeuren de veel voorkomende dingen zoals communicatie problemen, zelfopoffering en zuurstofgebrek Ja die zijn voorspelbaar maar deze eenvoudige dingen dragen ook bij aan de spanning. Tuurlijk klopt er veel niet, zijn er vele onwaarschijnlijkheden en ook domweg fouten in de details. Maar het snelle tempo, wat persoonlijk drama (die zeemeermin scene) en gruwelen maakt van dit bescheiden uitgangspunt toch een boeiende reis.

Zeer leuke tijd...met deze actiefilm met de vibe van een slasher. Het begin deed mij sterk deed denken aan het begin van de Britse eigenaardige film; Killer's Moon (1978) Een buslading schoolmeisjes samen met lerares op weg naar een zangwedstrijd nu dus een ballerina-optreden. De bus die gaat kapot in het midden van nergens. Wat is het verstandigste om te doen... Lopen...naar een hotel? Alleen het is nu 2026 en vrouwen staan heel wat beter hun mannetje dus deze ballerina's vechten terug! Er zaten daarom ook een paar erg leuke scènes in, waaronder een aantal vermakelijke actiescènes die naar mijn mening goed gechoreografeerd en soms behoorlijk bloederig waren. Tuurlijk niets van dit alles is een geloofwaardig gebeuren maar zodra je stopt met vragen stellen en de film zijn werk laat doen, wordt het een verrassend plezierige kijkervaring De fijne speelduur is er geen overbodig gedoe en is de 1 uur en 30 minuten zo om! Lekkere No-brainer!