The Portrait (2023)

In de eerste plaats waardeer ik de weigering om de kijker een eindoplossing te bieden. Ten tweede zijn er wel een paar momenten maar de Dorian Gray-riff weet niets echt cools, eng of interessants te laten gebeuren. De film schommelt ergens tussen bovennatuurlijke horror en psychologische thriller, maar meer dan een verwatert gevoel van dreiging en mysterie oproepen doet het niet. Sofia en haar echtgenoot Alex, met traumatisch hersenletsel, zijn net verhuisd naar een oud landhuis. Sofia is op een dag op de zolder en vindt een schilderij, een zelfportret van grootvader Calvin DeBose....raad eens hoe die eruit ziet? Jammer, maar de film probeerde eng en mysterieus te zijn, maar die is gewoon te inwisselbaar en zodoende eindigde door zijn plot over verdriet en schuldgevoelens met vrijwel niets dat de moeite waard was om te onthouden.

Op conceptueel vlak is The Portrait best leuk neergezet en kent daarnaast genoeg diepgang om zich te onderscheiden van soortgelijke genrefilms, maar regisseur Simon Ross moet het allemaal weer met zo'n onwaarschijnlijk en onredelijk laag tempo brengen dat de verveling snel toeslaat. Als vervolgens nergens enige vorm van spanning en/of sfeer wordt opgebouwd wordt de kijker toch het gevoel opgedrongen dat het allemaal een gemiste kans was. Het acteerwerk is niet onaardig en de ideeën zijn tot op zekere hoogte toepasselijk creatief, maar er gebeurt simpelweg geen hol. Tegen het einde aan wordt het tempo volgens traditie opgeschroefd, maar tegen die tijd was de film me al kwijt. Virginia Madsen had hier overigens niets te zoeken, die zal er wel op het laatste moment voor wat naamsbekendheid zijn bijgeschreven.