Meningen

Ik kan niet zeggen dat ik te hoge verwachtingen had van deze film. Het is een poging van de gemeenschappelijke distributeur ITN Studio's om mee te liften op de bekendheid van de Winnie the Pooh: Blood and Honey franchise (Poohniverse) Dus ondanks het gebruik van hetzelfde varkensmasker en wat dialogen aan het begin over gekke dokters en experimenten maakt dit geen onderdeel uit van de zogenaamde Poohniverse of Twisted Childhood films.

Tja...als je dacht dat de twee Winnie de Poeh-afleveringen verschrikkelijk waren...? Deze laat ze op meesterwerken lijken...Het is een Britse versie van de 80s Backwoods slasher. Extreem standaard dus een groep meisjes gaan iemands verjaardag gaan vieren in een huisje het bos maar daar loop een gemaskerde moordenaar aka Knorretje rond Het voorspelbare verhaal van auto die niet start, geen bereik op mobiele telefoon, en valse aanwijzingen.

Even dacht ik dat het alsnog een aardige lowbudget zou gaan worden toen er plots een seksscène in het bos was, die zowaar een blik gaf op een paar tieten en magere bloed bood. Helaas was dit hierna ook over en was veel van het bloed buiten beeld of als ze het wel doen wordt het CGI-bloed weggemoffeld door het camerawerk. Tja creatieve sterfgevallen had dit misschien kunnen redden. Het is nog enigszins vakkundig gemaakt, maar verder is het niet veel meer dan om te proberen te profiteren van de Winnie de Poeh -films.

Spiegels zijn een dankbaar onderwerp in horror; menigmaal worden ze als portaal naar de wereld van de doden gezien. Vaak ook in combinatie met de legende van Bloody Mary. Met een kaarsje voor een spiegel gaan staan en drie maal iets roepen (in Candyman was het zelfs vijf keer) Bij deze film is eigenlijk niet anders. Vier tieners besluiten om bij wijze van grap de "Queen of Spades" op te roepen. Die Schoppen-vrouw komt uit een kort verhaal van Russische Alexander Pushkin en heeft maar weinig van doen met deze film.

De film volgt voor een groot gedeelte de bekende (Amerikaanse) horror elementen. Bezeten jong meisje (Exorcist), mensen kunnen geesten/demonen in de spiegel zien en zwevende mensen maar dan alles op zijn Russische. Grotendeels is het een doorsnee horrorfilm en zal niet gauw het gezicht van horror veranderen. Echter de cinematografie geeft de film een koud en ijzig gevoel. Hierdoor krijgt de film een redelijk fijne uitstraling. Wat de film zeker het bekijken meer dan waard maakt. Al is de film niet bijzonder eng, heeft het toch een boeiend verhaal om de kijkers geïnteresseerd te houden. Ook bewijst de film dat Hollywood niet de enige filmindustrie is die worstelt om iets origineels te bedenken.

Het voor de spiegel staan en het drie tot dertien maal roepen van een naam, kent in de hele wereld soortgelijke verhalen. In Amerika heet het Bloody Mary, in Brazilië is het A loira do banheiro (Bathroom Blonde) en in Rusland veroorzaak de schoppenvrouw (Queen of Spades) voor problemen.

Deze film is eigenlijk een vervolg op Pikovaya Dama. Chyornyy Obryad (2015) maar afgezien van de gevreesde geest van de schoppenvrouw hebben beide film weinig connecties. Ditmaal vervult de koningin van de schoppen wensen voor de aanwezige tieners op de 'apenpoot'-manier (anders dan alleen een oproep voor de spiegel) met uiteraard alle gruwelijke gevolgen van dien. Dit verhaal is misschien niet zo origineel, sommige elementen zullen je vertrouwd aanvoelen, maar vergeet niet dat dit een bewerking is van een hele populaire legende met diepe wortels in oude spookverhalen, dus dat is eigenlijk ook volkomen logisch.

Dit is dan ook absoluut geen slechte film. Het heeft een griezelige sfeer en een aantal echt effectieve locaties, vooral waar de spiegel is gehuisvest (samen met verschillende andere verrassingen) is bijzonder goed gedaan. Om nog maar te zwijgen van een leuke cast. Ook hoe de wensen van de slachtoffers die uitkwamen was best goed gedaan, hoewel ik vind dat de film daar niet ver genoeg in gaat.

De film is misschien onopvallend, maar verre van een slechte ervaring. En eerlijk gezegd had ik wederom (deel 1 was ook erg fijn) een erg goede tijd met deze Slavische folklore.

“Put anything in a pretty box and people will accept it.”

Deze film speelt zich af in de vroege 13e-eeuw en probeert een realistische beeld van een grimmig middeleeuws Ierland te tonen. Maar voordat het zo ver is, begint het in 55 n. Chr. Een groep mannen stenigen een christen ondanks donder en bliksem zich waarschuwend laten zien en horen. Voorwaarts naar het jaar 1202 een kleine gemeenschap van monniken bezit een religieus artefact. Op een dag verschijnt er een cisterciënzer die is gestuurd door Rome, de paus wil het relikwie om meer animo voor de Vierde Kruistocht te vinden.

Zo een groepje broeders gaat op weg (de Bedevaart uit de titel) door het ruige middeleeuwse Ierse landschap. Die reis gaat...uiteraard slecht. Er zijn heidense stammen en ook de Normandische invasie zorgt voor de nodige problemen. Misschien wil de relikwie Ierland niet verlaten? Het komt erop neer dat een jonge novice, Diarmuid (Tom Holland) en een met littekens bedekte, getatoeëerde stomme (Jon Bernthal) die zijn leven heeft gewijd aan het dienen van de monniken, de waardevolle lading beschermen.

Daarmee werd dit een bijzondere kleine film, met een opmerkelijke aandacht voor realisme en detail, niet alleen in zaken als kostuum en taal, de helft van de dialogen is in het Frans, Latijn en Iers; de rest is in modern Engels, meestal voor het gemak, vermoed ik, maar ook psychologisch en moreel. De film geef je het gevoel dat je een bezoek brengt aan een tijd uit het verre verleden en de mensen die er toen woonden. Ook een gave score met veel kerkelijke gezangen! De film voelt meer als een arthouse-achtig actie-avontuur en staat dus best ver van de historisch actiefilms (Braveheart, Kingdom of Heaven) af. Alhoewel er wel gelukkig genoeg bloed rondspat! De film was in ieder iets wat ik nog nooit eerder heb gezien!

Nergens in de wereld zijn de benzineprijzen zo laag als in Venezuela., wat heeft geleid tot grootschalige smokkel van de toch al schaarse benzine naar buurland Colombia, een goede honderd kilometer oostwaarts. Geschat wordt dat zo'n 100.000 vaten per dag naar Colombia worden gesmokkeld. Deze film vertelt het verhaal van drie broers, drie Benzinesmokkelaars (pimpineros), die met hun auto benzine ophalen in Venezuela en daartussen een verhaal over liefde en wraak. Geen volwaardige actiefilm maar het gaat meer over corruptie, overleven, verraad en geheimen. De setting (de grens tussen Venezuela en Colombia) heeft een desolate, natuurlijke schoonheid, wat goed werkt en de cinematografie legt eveneens goed vast. Ook het acteerwerk is bovengemiddeld. De film heeft hier en daar net iets meer pit nodig of een kortere tijdsduur. Maar desondanks heb ik er enorm van genoten.

In de psychologische thriller Pin uit 1988 zien we zien hoe Leon en Ursula opgroeien en hoe hun bijzondere relatie met de medische pop Pin verloopt. Het is overduidelijk dat er iets niet klopt aan Leon. Daardoor blijft het plot redelijk rechtlijnig. De film focus zich verder meer op de dramatiek en niet op de horror. Er gebeurt in feite verder dus maar weinig. De sfeer bezit nog wel een vleugje van incestueuze romantiek maar nergens komt dit ook echt goed tot uiting. Het camerawerk ziet er netjes uit maar is van echte jaren '80 degelijkheid. In de kern is ‘Pin’ dus niks minder dan een psychologisch drama over een contactgestoorde eenling die wanhopig probeert uit zijn isolement te komen. Met dramatische gevolgen waarbij er dan wat druppeltjes bloed vloeien. Het verhaal is intrigerend maar alles staat of valt met hoeveel sympathie je koestert voor Leon (vertolkt door David Hewlett) Zo voor een keer eens wat anders, was het wel leuk, maar heel erg gegrepen werd ik niet door de film.

OMG...dit was een waar kunstwerk! Wat een geweldige idee om niet Pinokkios neus te laten groeien maar...iets anders... Het plot betreft nu een eenzame jonge Gepetta die zichzelf een man uit hout hakt. Ze worstelt met zijn houten vorm in bed, waarna ze al snel ontdekt waarom de meeste dildo's niet vastzitten aan de rest van het mannelijk lichaam. Fairy Godmother, heeft medelijden en wekt deze etalagepop tot leven. Ja het werd een heerlijke verrassende film waarin je Pinocchio door het leven kan zien gaan als een soort gigolo...

Jammer was het wel dat het acteertalent van Dyanne Thorne, Uschi Digard, Monica Gayle, Debbie Osborne en Vincene Wallace zo verspilt werd! Als de makers meer naakt en seksscènes hadden toegevoegd dan dat ze nu deden, zou de film echt veel veel beter zijn geweest... Maar gelukkig krijg je wel een aantal scherpe dialogen en uitstekende komische uitvoeringen! Nee doorsnee was dit niet het weet zich te verheffen tot een creatieve en vermakelijke film. Het hoogtepunt met betrekking tot de humor is, hoe de toverstaf van de Fairy Godmother (Dyanna Thorne )steeds per ongeluk al haar kleren wegtovert. Je lig er dubbel om...

Tja.... het is eigenlijk ook geen verassing als ik hier een recensie neer pen over hoe slecht dit wel niet was Het is ook gewoon precies wat ik verwachtte, en de overvloed aan borsten uit de jaren 70 helpt deze, hersenloze exploitatiefilm niet eens een klein beetje. Regisseur Corey Allen deed tenminste wel ervaring op en van het geld dat hij binnen streek van dit prul kocht hij denk ik een betere camera en werd tv-regisseur.

Lastig, vooral doordat dit meer binnen de genres mysterie en thriller valt. Er zijn verschillende opvallende elementen die deze film wel bijzonder maken; de standbeelden van de zwangere vrouw, de sekte met televisie-kamer de rode deur enz. Alleen het verhaal was dat niet echt, dat schiet een beetje alle kanten op en lijkt een beetje rommelig. Onnodig want het plot is eenvoudig; hoofdpersonage Gambir, is een succesvolle beeldhouwer, heeft een leven dat perfect lijkt, maar dat vol geheimen, wonden en "deuren" blijkt te zitten die niet geopend mogen worden. Vanaf het begin hangt er een ongemakkelijke sfeer, waardoor de kijker denkt: "Oké, hier klopt iets niet" Het thriller-aspect dus eigenlijk...echter mis ik hier iets meer pit, wat meer horror, gruwelijkheden of bloed maar er was dan weer wel boeiende cinematografie. En dit was absoluut heel anders dan de typische Indonesische thriller(horror)films die er elk jaar in veelvoud uitkomen.

Een redelijk rare B-film om te beoordelen want aan de ene kant is er soms nog wat wel plezier te beleven maar aan de andere kant gaat er teveel mis en geef de film geen voldoening. Soms oogt het onbedoeld als een horror-komedie, wat het serieuzere gedeelte dan weer sterk tegenwerkte. Klaarblijkelijk was dit de opvolger van Bikini Girls on Ice (2009) De killer Moe (Jason Voorhees look-a-like) uit die film komt hier weer terug om ditmaal een praktisch verlaten camping onveilig te maken. Die film heb ik niet gezien maar de kritieken op die film waren dat de killer erg zwak was, er geen kills in beeld waren en de dames niet naakt waren te zien. Vanuit dat oogpunt is er in deze film maar weinig verbeterd. De killer is nog steeds erg stupide en zijn constante gekreun is zwaar irritant. De genoemde obsessie voor ijs in het plot komt niet naar voren en is eigenlijk ook alleen maar stompzinnig. Door de openingsscène, waarbij een poedelnaakte dame achterna wordt gezeten door de killer en de kill ook in beeld was te zien gingen mijn verwachtingen omhoog. Echter was dit maar van korte duur. Dat was namelijk de enige vooruitgang met bikini-girls. Want er gaat dan wel nog een dame voor de camera uit de kleren en is er ook nog een kill in beeld. Verder is er wederom niet veel meer dan wat bloedspetters tegen de muur en dames die rondhuppelen in jaren '50 sexy korsetten en netkousen. En door hun naaldhakken natuurlijk kansloos zijn. Helaas blijft de film dus wederom te mak en stijgt nergens boven de dertien in een dozijn domme slashers uit!

Hoe groot is de kans dat het verhaal van de fluitspelende rattenvanger van Harmelen...de basis vormt voor twee recente (2023) horrorfilms? Deze versie van de IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen lijkt (de andere van Anthony Waller nog niet gezien) als enige het muzikale component te omarmen. (en wat voor één!)

De getalenteerde dwarsfluitiste Melanie (Charlotte Hope, o.a. The Theory of Everything, Catch Me A Killer) die deel uitmaakt van het prestigieuze orkest van maestro Gustafson, (Wijlen Julian Sands) krijgt de kans van haar leven wanneer ze, het "Concerto for Children" van haar overleden mentor kan af te maken. Uiteraard is er iets goed mis met deze compositie!

Ondanks de slechte recensies was deze film eigenlijk best goed te noemen! (misschien dat de kijker van tegenwoordig te veeleisend is?) Oké, de film is erg conventioneel op het horrorvlak; de bekende bal en de enge kast zijn aanwezig, de vogel tegen het raam, enz. en er zijn ook meerdere jump-scares. Echter het meeste werd zeer degelijk uitgevoerd!

Daartegenover staat ook dat de regisseur wel effectief een griezelig gevoel weet op te roepen! Zo is er een goede openingsscène met het naderende onweer en de in rood badende scene waarin Mel het landhuis doorzoekt, was visueel ook niet mis! De film bouwt de spanning stap voor stap op naar een climax.

De Piper is angstaanjagend genoeg. En een geluk dat ze hem lange tijd uitbeeld houden! Geen overvloed aan schermtijd! Pas aan het einde is hij te zien! Met de charme van een acteur in een pak, aangepast met CGI. En in die slotakte is er ook een opmerkelijk goede praktische gore-scène (die doet denken aan de genrefilms uit de jaren 80)

Wanneer de muziek onderdeel van het verhaal zelf is, is dit natuurlijk het allerbelangrijkste aspect! En die score van Christopher Young (Hellraiser, Drag Me to Hell) weet zijn taak meer dan goed vervullen! De fluit staat uiteraard centraal, maar ook de rest van het orkest en twee koren zijn te horen! Wat begint als een soort kinderliedje mondt later uit in gefluister, kinderkoorzang en orkestrale muziek en levert een heerlijk griezelige dimensie aan de film!

Geen meesterwerk, er zijn idd ook wel een paar opmerkingen maar met zijn concept van een Harmelense fluitendemon en de hang naar de wat oudere horrorfilms was dit een solide inspanning die zeker een vermakelijk kijkbeurt vormt voor horrorfans.

Verveling! Ondanks de 3B's heb ik me letterlijk verveeld bij deze film!

Toen eind jaren negentig 'New French Extremity' zijn intrede maakte, was één van die regisseurs Alexandre Aja. Zijn eerste grote succes was absoluut een prima film en ook de twee opvolgende waren uitermate genietbaar. Echter waren het wel remakes van andere films en deed hem een trapje daling in mijn waardering. Echter met deze film verspeeld hij al zijn credit's. Wat een prutwerk is dit!

Niet dat het er heel slecht uit zag! Maar het is allemaal zo veilig en oninteressant in beeld gebracht. Deze film was voor 85 % niet meer dan een uitzending van MTV Grind (ken u het nog? Van die Dansende mooie mensen in badkleding langs een zwembad?) gecombineerd met de komedie American Pie. In die andere 15 % is er een klein beetje ruimte voor campy dingen. Echter in alle gevallen wordt het om zeep geholpen door CGI of de overbodige 3D-effecten. (de meeste D in deze film had denk ik betrekking op cupmaten en niet op special effecten)

Daarnaast is de film maar slecht gedoseerd, het bloedvergieten zit vooral in de climax, om daar te komen moet je eerst een uur duimen draaien. En uiteindelijk daar dan aangekomen blijkt dat bloedvergieten nog erg tegen te vallen ook! Veel wordt ontdaan van enig impact door platte humor. Zucht voor Amerikaanse begrippen zal de film misschien, door het aanwezige bloot, nog behoorlijk expliciet zijn, maar verder is dit gewoon een prutconceptfilm, met het naakt als marketingsstunt om zoveel kaartjes aan de kassa te verkopen. Als horrorliefhebber heb ik toch liever betere en explicietere horror dan de paar tieten in deze verdere veilige boel!

Toch een klein stukje leuker dan dat ik eigenlijk verwachtte! Via tele-sell kan je genetisch gemanipuleerde piranha-haaien kopen voor $ 19,95 + verzendkosten, het perfect kerstcadeau toch? Ja, natuurlijk gaat dit vreselijk mis! Er is helemaal niet veel actie, je krijg niet veel bloedbad te zien en het levert ook geen naaktheid. Er zijn maar weinig aanvallen met de nano-haaien. Wel zijn ze soms te zien in cocktails, het aquarium of een emmer water. Het grote gedeelte zie je alleen drie verdelgers, grappen maken (soms ook een geslaagde) en pogingen doen om zich te verzoenen met ex-vriendinnen; een stripper en een rock-chick. Nog meer grappen... Daarnaast is er nog een ontevreden ex-bio-ingenieur en zijn vrouw die een Britse dame ontvoeren. Juist ook hier grappen...En een onbetrouwbare burgemeester, gespeeld door Kevin Sorbo. Waar... je raad het al... de nodige grappen worden gemaakt. Gek genoeg merkte ik dat ik de personages leuk vond en dat is ongebruikelijk voor dit subgenre... Tja dus als je een domme/ weinig grappige film wilt kijken was dit niet zo heel slecht! Maar als je een sharksploitation-film over piranha-haaien wilt zien...zal je die niet met deze krijgen!

Middelmatig maar soms nog wel entertainende piratenfilm. Een beetje het type zondagmiddag-matinee. Grootste nadeel; de totale productie is een beetje te goedkoop met overmatig gebruik van stockbeelden en gerecyclede sets (The Black Swan (1942) en Anne of the Indies (1951) Het mist daarom gewoon die heroïsche glans. Het verhaal is nog best redelijk interessant, met veel ruimte voor actie en avontuur. Echter is de aanpak van regisseur Robert D. Webb een beetje saai. Vermoedelijk doordat actrice Letícia Román nog niet zo goed de Engelse taal machtig was, ze is van origine Italiaans, levert ze hier een echt irritante uitvoering als de onwaarschijnlijke liefdesinteresse van Captain Paxton. Maar ach, de andere acteurs waren nu ook niet zo heel veel beter! Zo vernieuwend of indrukwekkend is deze film absoluut niet, maar het biedt nog best wat vertier. Als je het dus neemt voor wat het is. Dan is het nog een behoorlijke film om je tijd mee te verspillen

Alhoewel deze misschien iets minder is als de vorige film die ik zag met Vincent Price: House of Usher (1960). Is het toch een zeer mooie en spannende film. Vooral de eindscene waarnaar de titel verwijst is bloedstollend en knap gedaan. Nadeel van deze film was dat de andere acteurs toch betrekkelijk van een minder kaliber waren. Leuk was het feit dat er werd geëxperimenteerd met verschillende belichting. Hierdoor creëerde ze dan flashbacks van het verleden.

Stuart Gordon waagt zich aan een tweede verfilming van dit verhaal van Edgar Allan Poe. Roger Corman ging hem voor maar verder houdt het daar qua vergelijken ook wel op aangezien het vrije interpretaties zijn en dus beide ook totaal andere films. Beide films zijn dus maar gebaseerd op het verhaal en laten hierdoor niet het echte verhaal zien. In deze film speelt Lance Henriksen een super-rol als Torquemada. En volgen we in een prachtig gotische marteldecor een soort liefdesverhaal alla Romeo en Julia. De gore is netjes, op de juiste momenten en goed gedoseerd. Ook is er soms wat plaats voor wat naakt en hangt er een mooie '80 jaren sfeer in de film.(terwijl de film uit 1991 komt) Nadeel van deze film was dat de pendulum niet zo spectaculaire eindscène gaf. Echter weet Gordon er toch een heerlijke film van te maken.

Regisseur Roger Corman is een horrorlegende met vele pracht films op zijn naam. Waaronder ook Pit and the Pendulum (1961) In 1980 huurde hij David DeCoteau in als productie-assistent. Waarna deze ook een carrière als regisseur is begonnen. Echter meer als regisseur voor gay-porno en zeer lage-budget films. Vanaf 2007 probeert DeCoteau in de voetsporen van Corman te treden door verschillende verhalen van Edgar Allen Poe te verfilmen. Eerst The Raven (2007) en House of Usher (2008) en een jaartje later deze The Pit & the Pendulum. Helaas is de uitvoering van DeCoteau niet al te best. Het verhaal heeft zowaar nog minder van doen met Poe dan alle andere verfilmingen. Aan het begin worden de acteurs voorgesteld, waarna de heren algauw hun t-shirt (en broek) verliezen. Het is dan ook algauw duidelijk dat alle acteurs niet gekozen zijn voor hun acteertalent. Nu hebben we te maken met een horrorfilm en gaat het vooral om de moorden. Helaas zijn deze ook te flauw en mak voor woorden. Er komt namelijk zelfs geen druppel rode verf aan te pas? En dan zijn er nog de scenes met hypnose? Deze zijn echt belachelijk! Als er net iets meer moeite was gedaan om zich hierin te verdiepen was het al stuk beter geweest. Wat er nu rest is een slappe film met suffe moorden, dito acteurs en soft erotische- (vooral gay) scenes. Nee dan was de versie van Stuart Gordon: The Pit and the Pendulum (1991) een heel stuk beter!

Er zijn voldoende aanmerkingen te maken bij deze film, maar…eerlijk gezegd was dit ook best een redelijke leuke wegkijker. De verwachtingen waren laag, van regisseur James Kondelik ik al eens de The Asylum-film; Airplane vs. Volcano (2014), een film die zijn vreemde uitgangspunt acepteerde en daardor best aardig was. Deze film pakt het wat conventioneler aan. Ook lijkt de film inhoudelijk meer te willen zijn, waardoor men er een dramtisch subplotje over verloren ouders erin stopt en uiteraard daarmee flopt. De personages zijn inspiratieloos met slechte dialogen of bezitten niet toereikend acteerwerk, hetzelfde geldt voor de emotionele muziek die plak geregeld misslaat. Er waren flashback die je uit de film halen. Echter deze film weet te scoren waarvoor je horrorfilms als deze kijkt! De moorden zijn namelijk bloederig goed, smerig en op zijn zachtst gezegd ook grotesk. over het algemeen wat te ambitieus maar desondanks levert het een aardige leuke poging tot een slasherfilm op.

Een kleine onafhankelijke western met een twist. Door de bekwame leiding van Audrey Cummings zien we het volhardende dagelijkse overleven van moeder Pandora en haar dochter Hester ver verwijderd van het comfort van de beschaving. Dit wordt verstoort wanneer de gewonde bankrover Calhoun hun pad kruist. Het is het old school B-filmwestern plot van huisje op de prairie wat belaagt gaat worden door schietgrage cowboys. Het script probeert dit langzaam te brengen wat erop neerkomt dat er wat meer gebruik is van generiek geklets. Ik waardeerde die rustige uitvoering hier wel, mede door de prestatie die Heather Graham hier leverde (die ik niet zolang geleden ook al zag in het leuke Suitable Flesh (2023) Het tempo van de film gaat omhoog in de laatste veertig minuten, en eindig met een behoorlijk leuke wending, die helaas niet echt in beeld kwam! De film is wel goed maar lang niet zo smerig of brutaal...om echt memorable te zijn!

Deze Hammer-film kan je zowaar zien als de ontbrekende schakel tussen Universal's White Zombie (1932) en Night of the Living Dead die twee jaar later zal uitkomen. Je ziet hier nog de oorspronkelijk zombies, zielloze, door voodoo tot leven gewekte doden die gebruikt worden om zwaar en eentonig werk te verrichten maar waar ook een paar keer de zombies ook gelijkenissen vertonen met die van Romero.

Het verhaal speelt zich af in 1860 en is geheel in de voor Hammer zo bekende Victoriaanse stijl aangekleed. Qua opbouw neemt het de kijker mee in de ontdekkingen van Sylvia en Sir James. Echter opvallend, is Sylvia best feministisch te noemen. Zowaar deden Sir James en Peter samen de afwas. Het zijn kleine subtiele dingen in de film die de hoofdpersonages extra like-able maken. Met mooie zachte kleuren, begeleidende klassieke instrumentale muziek en goede belichting is dit een film die vooral uitblinkt in sfeer. Ondertussen zijn er gruwelijke sterfgevallen, die niet grafisch expliciet maar wel met een unheimische sfeer in beeld worden gebracht. De koortsdroom van Peter is daarbij het gruwelijkste en mooiste van de film!

Met een sterk neergezet verhaal en al even sterke personages, prachtige sets en doeltreffende practical effecten is dit een erg fijne Hammer Horror. Naast een prima kwaliteit-film, was dit ook historisch, zoals meerdere Hammer-films, erg interessant. Je ziet hier een brug tussen de beste Universal-creaties van de jaren 30 en de klassieke horrorfilms uit de 20e eeuw en/of latere.

12-jarige jongentje Ben op een waterpolo-zomerkamp die worstelt met sociale acceptatie. De film draait geheel om dat makkelijk te snappen zinnetje. Een jongentje dat probeert aansluiting te vinden bij pestkop Jake en eveneens vriendjes te zijn met einzelgänger Eli. Groepsdynamiek en dat is het...De film lijkt verder voortdurend te proberen ongemak bij de kijker op te wekken maar door dit te doen bereikt het juist het omgekeerde.Daarnaast is de alomtegenwoordige muziek, zwaar irritant en niet iets wat ik onheilspellend noemt. Het is soms bijna slaapwekkend en uiteindelijk een teleurstellende schoonfilmerij.De film kreeg een elf minuten durende staande ovatie op het Filmfestival van Cannes, was dat niet misschien omdat ze blij waren dat het was afgelopen....?

Het is een vreselijk geacteerde, lachwekkend goedkope productie, maar er is iets in zijn eenvoud dat het nog wel weemoedig charmant maakt. Elk aspect is slecht, van plot, tot personages, van acteren, tot speciaal effecten, ja zelfs de aankleding is armoedig. Hoe bedenk je het? Een cockpit van een vliegtuig uitbeelden met twee houten stoelen en een gordijn? En ondanks de korte speelduur lijkt het veel langer te duren. Laten we maar op charmante naïviteit houden.

Omdat Gene Roddenberry's Star Trek in 1969 was gestopt deed hij pogingen om een ​​start te maken met een nieuwe tv-serie. Dat moesten, de avonturen over de 20e-eeuwse wetenschapper Dylan Hunt die in een post-apocalyptische toekomst (het jaar 2133 ) die voor de pacifistische organisatie PAX (Latijn voor vrede) op missie mag gaan, worden. Het was een soort gewoonte voor Roddenberry om het meerdere pogingen te proberen, dat was met Star Trek al niet anders. Nadat zijn Genesis II (1973) - piloot niet werd opgepikt als een serie, deed Gene Roddenberry het jaar daarop opnieuw met hetzelfde basisconcept Dat werd deze Planet Earth.

Opnieuw ontmoeten we dus NASA-wetenschapper Dylan Hunt (dit keer gespeeld door John Saxon) die nu door het futuristische PAX regelmatig naar de andere samenlevingen op de planeet wordt gestuurd. In deze film zijn dat dan Gestapo-achtige, misvormde soldaten en een feministisch amazone-stam die mannen als slaven houden.

In feite lijkt het allemaal erg op een uitgebreide aflevering van Star Trek. PAX is duidelijk de Federatie. De Kreeg-soldaten zijn duidelijk geïnspireerd door Klingons (Maar op hun beurt later ook weer de Klingons-make-up beïnvloede) Opvallend is ook dat ze met hun voertuigen op Mad Max leken. Maar ook de uniformen, tricorder-achtige apparaten en communicators of Hunt die met een "logboek-journaal" opent, zijn herkenbaar voor Star Trek fans.

John Saxon is in de film een vermakelijke acteur De andere belangrijke rollen zijn uiteraard voor vrouwen zo speelt de fantastische Diana Muldaur, (die als Dr. Miranda Jones / Dr. Ann Mulhall / Thalassa al was te zien in Star Trek en zal terugkeren in TNG) Marg de leider van de vrouwen en is Janet Margolin de wetenschapper Harper-Smythe die een beetje onhandig een actieheldin neer zet. En dan is er nog de opvallende verschijning van Ted Cassidy die een soort Apache-chef en trouwe PAX-voetsoldaat speelt.

Maar het omkeren van de sekse werkt niet helemaal. Um, wat? Kwamen de mannen echt overeen om slaven te blijven? Wat is dit in vredesnaam voor moraal? Ik weet dan ook niet of dit scenario voor het omkeren van rollen was of dat een waarschuwing was voor de uitkomst van het feminisme! Een ander ding dat me stoorde was aan het einde van de film, de vrouwen zijn volledige machteloos om zich tegen de Kreeg te verdedigen. Maar het was toch een wetteloze en gevaarlijke wereld? Tja de film is de moeite van het bekijken waard maar meer dan Star Trek zonder ruimteschepen werd ook niet! Het werd dan ook nooit een serie toch werd er nog een derde poging ondernomen met Strange New World (1975)

Ja dit was weer een pareltje uit de stal van 'The Asylum'! En omdat ik in de openingstitel SyFy-channel zag staan denk ik ook gemaakt voor de tv-zender met meer van dit prachtwerk! Yep....lijstje bij de hand om te kunnen turven; Slechte CGI: check, slecht acteerwerk: check, dikke kerel: check, vrouw met grote borsten: check, dom script: check explosies: check. Anders dan bij andere haaienfilms was in dit plot ook complottheorie-onzin verwerkt! Het HAARP (High Frequency Active Auroral Research Program) waarvan complottheoretici beweren dat het weer kan manipuleren, aardbevingen kan veroorzaken en de geest van mensen kan beheersen. Er zijn enorme hoeveelheden film die gewoon verzanden in wetenschappelijke mumbo jumbo. Kan je het je eigen voorstellen; derderangs acteurs die onzin uitkramen? En...er is een verdwaalde Mad Max-wannabe dame met de naam Joanne D'Amato was dat een verwijzing naar de Italiaanse pulp-regisseur Joe D'Amato? Als je van zo slecht houdt dat het goed is, valt dit vrees ik niet in die categorie want dit waren niets meer dan een vergeetbare 90 minuten.

Een Argentijnse horrorfilm met een laag budget, die optimaal gebruikmaakt van de beperkte middelen. Een vrouw wordt wakker in een kelder, een moordenaar heeft zijn werk blijkbaar niet goed gedaan, er moet een manier worden gevonden om te ontsnappen uit de ze kleine ruimte. Een verhaal dat speelt met de clichés van de horrorfilm en deze, verre van te ondermijnen, juist in zijn voordeel gebruikt. Het plot is voldoende meeslepend met enkele onvoorspelbare wendingen en de uitvoering maakt de belofte waar. Er is praktisch geen dialoog, en dat is ook niet echt nodig gezien wat er in het verhaal gebeurt. Vanaf het begin is het intrigerend en leef je met de hoofdpersoon mee. Verder een goede sfeer, en aan het einde gebeurt er iets dat je met een bitterzoet gevoel achterlaat, maar dan wel op een goede manier.. Daarnaast een korte speelduur (een uur en tien minuten) dus ook geen onnodige opvulling! Zo zie ik ze graag!

Oei...deze Amazon Prime-productie kan alleen maar ten prooi zijn gevallen aan, naar wat ik denk, bemoeienis van de studio. Want deze Donald E. Westlake onder het pseudoniem Richard Stark verfilming is narratief enorm onevenwichtig. Hoewel de toon nog amusant is, is het ook vreemd vlak. Het is niet vlot, terwijl het dat wel wil zijn, de ene keer wil het flauwe komedie doen, om vervolgens weer meer een serieuze actiefilm te zijn. Las ook ergens dat er een ongebruikt scenario voor Lethal Weapon 2 is gebruikt...En hoewel Mark Wahlberg de kar moet trekken steelt Lakeith Stanfield, elke scène! Er waren zoveel nutteloze scènes en rommelige onzin om de te lange speelduur te vullen. Het is een film die speciaal voor streaming is gemaakt, dus dat is merkbaar in de visuele effecten. Tja de film kent dus net zoveel ups als downs maar bezat wat entertainmentwaarde...

Het is niet denderend goed, maar men probeert tenminste wel er iets van te maken! Zo is de gekozen locatie van een verlaten psychiatrisch ziekenhuis best tof en door het gebruik van rode en groene lampen ziet het er soms best mooi uit. Mede daardoor weet het ook griezelige sfeer op te roepen. Helaas impliceert de film vaak dat er bloed gaat vloeien maar levert dit maar mondjesmaat.Hierdoor blijft het geheel nogal tam. Ander opmerkelijk iets was het uitspreken van de zinnen, kan het niet helemaal duiden maar er was iets waardoor het dialoog of spel nogal houterig werd. Nee, de film was niet helemaal overtuigend, soms ook wat simplistisch maar toch nog wel aardig om te kijken!

Hm, lastig om hier echt heel positief of negatief over te zijn! Het verhaal als geheel was best boeiend met een geweldige sfeer. De legende van het kasteel in de Schotse Hooglanden was zelfs heerlijk! Waarom maken ze daar geen film over? Ja sommige scènes werkten buitengewoon goed, wat waarschijnlijk de reden was waarom ik geïntrigeerd was, maar andere werkten helemaal niet goed. De film bezit namelijk een dialoog-gedreven plot en voelt daardoor meer als een toneelstuk. Tja en de horrorkant van dit verhaal, was toch wel mager te noemen! Wel verkiest het sfeer boven goedkope jump-scares, waardoor het sowieso lof verdient! De Effecten zijn verder maar minimaal. Het acteerwerk was ook soms minder maar nog wel solide. De vrij nieuwe actrice Grace Courtney was zelfs opvallend! Over het algemeen was dit goed te bekijken, alhoewel het maar weinig angst opriep, was ik op één of andere manier wel geïntrigeerd en zou ik willen dat de film wat effectiever was geweest!

Visueel ambitieus maar verder te hoogdravend voor zijn eigen best wil. Hierdoor komt de boodschap misschien niet zo goed over. Tenminste...er kunnen best ook veel metaforen en symboliek in zitten, want dit speelt vooral af in de wereld van queer-seksualiteit en genderfluïditeit. Het losjes opgebouwde verhaal speelt zich af in de jaren 50 en draait om de pasgetrouwde New Yorkers Suze (Andrea Riseborough) en Arthur (Harry Melling), die verstrikt raken in genderidentiteit in de vorm van een vingerknippend Jets-achtige straatbende. Het is heel kleurrijk en sensueel, maar het tempo ligt te laag en er is veel dialoog en tekst waardoor het als een toneelstuk voelt. Dit voelt uiteindelijk voor mij meer dan dat het drukker is met zijn boodschap uit te dragen dan met echt goede film maken.

Als in een Apocalyptische wereld kinderen worden gezien als bedreiging, En deze kinderen naar een huis in het midden van nergens gaan, waar een Britse vrouw koekjes en melk serveert in een linnen bloemenjurk...hoe groot is de kans dat ze iets verbergt ? Het virus verandert mensen in kannibalen. Jeetje, ik vraag me dus echt af wat er gaat gebeuren? De keurige Michelle Dockery, speelt overigens die rol en is een iets meer gestoorde versie van haar personage uit Downton Abbey Deze makkelijke casting en het luie script maken dar dit een beetje een onopvallend film is geworden. Het toch al middelmatige verhaal wordt nog verder verwaterd door slappe (horror)beelden. Er zijn een paar pluspunten maar als debuutfilm van een nazaat van een filmicoon (Spielbergs dochter) voelt het absoluut niet alsof ze dezelfde genen heeft geërfd.

Hm, ik weet het niet helemaal met deze film, het voelde een beetje alsof als je Star Trek-fan, niet anders kan zijn dan dat je ook last van autisme moet hebben...? Maar ondanks dat is het een plezierige film over Wendy (Dakota Fanning), een jonge vrouw met autistische problemen die buiten haar eigen comfortzone gaat. Nadat ze realiseert dat de post haar zelfgeschreven Star Trek- fan-fictie-script (wat als Spock een wetenschappelijke vergelijking zou bedenken om humor te begrijpen?) voor een scenarioschrijfwedstrijd niet binnen de deadline bij Paramount Pictures zal krijgen. Niets in het coming-of-age-plot is onbekend, maar je kunt niet anders dan willen dat Wendy haar overwinning behaalt. Zoals verwacht in een roadtrip-film ontmoet Wendy onderweg een aantal memorabele personages: Waarvan Patton Oswalt de opvallendste was, als een agent die Klingon spreekt en daardoor met Wendy kan communiceren. Ander dingetje was dat ik maar weinig merkte van echte Trekkie-liefde.

Oké, het gesproken Klingon was er, je ziet Vasquez Rocks, een populaire locatie in de films en series, en een Triviant-gokspelletje. Tja en... Alice Eve als zuslief kom uit, het voor mij als Trekkie, verafschuwde moderne Star Trek: Into Darkness. Maar ach het voegt net genoeg Star Trek toe en is hartverwarmend genoeg om het tot het einde interessant te houden!