Meningen

Aparte chaos, die niet goed is maar ...tja apart. Het gaat over de hindoeïstische legende van de Nagamani, een juweel dat bestaat in het lichaam van de Nagin. (slangengeesten die de vorm kunnen aannemen van menselijke mannen of vrouwen) Van dit juweel wordt gezegd dat het onsterfelijkheid geeft aan iedereen die het bezit.

De film is duidelijk een problematische productie en slaagt erin op bijna elk gebied net niet goed te overtuigen. Regisseur Jennifer Chambers Lynch (dochter van) kreeg financiële steun uit India en ging met een Indiase cast filmopnames maken in het Hindi, een taal die ze niet sprak. De film werd geconfronteerd met enorme problemen; lokale weersomstandigheden, stakingsacties en protesten van religieuze groeperingen. En tot overmaat van ramp waren de producenten niet tevreden en werd de film her-bewerkt met grote gevolgen.

En toch...Jennifer Lynch slaagt er niet in om een ​​oninteressante film te maken, zelfs als het duidelijk een werk is dat niet is ontstaan ​​zoals ze wilde. Ik ben geneigd te denken dat Hisss een gebrekkig werk van enig belang is. Zeker, de film voelt onevenwichtig aan (ongetwijfeld vanwege de inmenging van die producent) scènes stoppen of veranderen plots, lijken niet helemaal af. De digitale slangen zijn hm, zo-zo.

En dan is er nog de Indiase actrice Mallika Sherawat die een doordringende intensiteit en een heerlijk sensuele aanwezigheid bezit. Overal waar ze gaat voert ze ronduit rare slangachtige acties uit. Helemaal subliem gek is een scène waarin een naakte Mallika bij een lantaarnpaal omhoog glijdt, zich eromheen wikkelt en er bovenin gaat slapen.

Deze film probeert heel veel dingen te doen en schiet tekort, maar deze eigenzinnige Indiase bovennatuurlijke slangengodin horrorfilm, kon ik nog best waarderen. Inderdaad niet het beste werk wat er bestaat maar ik heb er op één of ander manier goed van genoten!

Het is precies wat de titel belooft, het is een eenvoudig verhaal verteld op een verschrikkelijk alledaags manier, Ondanks het feit dat het voor zijn tijd, misschien op een gedurfde manier opent; in een abortuskliniek en dat het zich richt op de breuk van een vrouw met haar vriend en de verzoening met haar ex-man, blijft de film zelf...nou ja... gewoon oninteressant en traag. Het drama is tot in den treure en het meest schokkende in de film was een jurk die verpest wordt door een bak eten die per ongeluk valt...en tegen het einde een gebeurtenis, die net als al het andere, al even onbelangrijk was. Zelfs de manier waarop gefilmd was, was alledaags en zonder opleving. Bovendien waren de enige acteurs wier aanwezigheid ik interessant vond Romy Schneider en Bruno Cremer (Sorcerer, Commissaire Jules Maigret). De rest waren niet echt filmwaardig. Denk dat ik weer eens iets gemist heb want dit werd genomineerd voor de Oscar in de categorie Best Foreign Language Film (geen winnaar, dat dan weer niet!) maar ik zag alleen een langdradige film.

Argentijnse film die zich afspeelt vlak voor en tijdens de laatste uitzending van het televisienieuwsprogramma; ‘60 minuten voor middernacht’ De laatste uitzending want de sponsors trekken zich terug en het netwerk trekt dus de stekker eruit. De speciale gast vanavond is Adrian Marcato, (de naam van de Satanist uit de droomreeks, het olieverfschilderij en de foto's in Rosemary's Baby?) die mogelijk een heksenmeester is en oprichter van een van de belangrijkste bedrijven van het land. Naarmate het programma vordert, legt het een Interdimensionale samenzwering bloot van de president en de regering...

Het was niet slecht, is gefilmd in sfeervol zwart-wit maar met een bescheiden budget en de opzet van een ​​talkshow uit de jaren 80 heeft het als gevolg dat er veel wordt gepraat. Daarbij komt dat de maker veel metaforische verwijst naar het politieke van Argentinië En het heeft verschrikkelijk zwarte banden aan de zijkant door de beeldverhouding van 4:3, iets dat in de mode lijkt te zijn.

De film voelt ook meer aan als een paranoïde samenzweringsthriller (hm, verdwenen kinderen, de zogenaamde "waarheid" kennen over dingen die om ons heen gebeuren en een Alien-regering, waar heb ik dat meer gehoord?) dan een horrorfilm. Gelukkig werd er wel gestrooid met griezelige broodkruimels en waart de kosmische Lovecraft-horror er rond. Met kleine hints voert de film dus de spanning op en de tikkende 60 minuten op de klok verhoogt ook op slimme wijze het urgente tempo.

Soms misschien een beetje een te ver-van-mijn-bed-show voor niet-Argentijnen. Voor het grootste deel staren naar een groep mensen aan ronde-tafel Hoewel er een aanhoudend gevoel van angst en onheil heerst en er enkele subtiele scènes zijn van vreemde gebeurtenissen. Ik zou het niet direct een sensatie willen noemen maar een interessant mysterieuze kijkervaring met een kleurrijk en sterk einde.

“people are terrified of it”

Dystopische spookhuisfilm. Tja kan niet zeggen dat de film het niet probeert! Echter geen van beide elementen lijkt met succes samen te komen. Het waren geen vreselijk ideeën, maar de uitvoering is een ander verhaal.

Het is 2045 en in Amerika heeft het evangelische fanatisme de overhand. Milities maken jacht op niet-gelovigen maar uiteraard is er ook verzet Politieke terroriste en moeder, haar man Ron en dochter Daria vinden samen met bondgenoot Trudy in een verlaten huis (waar iedereen bang voor is) hun toevluchtsoord.

En dat is waar de film verschuift van SF-thriller naar bovennatuurlijke Er is een racistische oude man (die rechtstreeks van de barman van ‘The Shining’ lijkt te zijn gekopieerd) maar alleen zijn gesprekjes zijn niet zo eng...en de andere horrorelementen zijn te traditioneel en gewoon zwak uitgevoerd. Tja als de vereiste angst om als horrorfilm te worden geclassificeerd, ontbreekt biedt het ook niet voldoende spanning!

Ook het schrijf en acteerwerk zijn niet goed ontwikkeld, het stel heeft zelfs nauwelijks enige chemie en waarom lijkt de moeder totaal ongeïnteresseerd in haar dochter? Het slaagt er niet in om personages angsten, of cruciale ontwikkeling mee te geven. Camerawerk was best goed! Daardoor krijg de film een zeer krappe halve ster meer. Helaas gaat de film ook niet wat meer los tijdens de climax. Waardoor dit uiteindelijk een teleurstellende, maar af-en-toe ook plezierige film was met een stel aardige ideeën die helaas het nergens waarmaakt.

Een beetje een soort niets-film, niet erg grappig en niet erg spannend Het zag er niet slecht uit, maar het was ook niet meer dan dood-gewoontjes. Het eerste uur gebeurd er letterlijk niets. Niet veel meer dan introductie en vulling. Het volgende uur wanneer Ron voor Maddy valt, zijn er wat meer gebeurtenissen, maar om nou te zeggen dat de penibele situatie waar hij in terecht komt interessanter waren...Het schommelt een beetje tussen romantische film, komedie en misdaadfilm. Nu kan het zijn omdat dit voor mij genres zijn waar ik minder mee vandoen heb maar ik vond het allemaal maar veilig en braafjes, wellicht was het soms in dialoog wel iets creatiever te noemen. En daarom waren de prestaties van de cast best aardig, maar dat is het dan ook...

Alhoewel de ambitieuze actrice Ida Lupino (High Sierra), niet de eerste vrouwelijke regisseur was ( Lois Weber, Alice Guy-Blaché, Dorothy Arzner en Edith Carlmar waren er al eerder) Was ze wel de enige vrouwelijke filmmaker in Hollywood. En wat voor één!

Het gegeven is eigenlijk vrij simpel; twee vrienden Roy Collins en Gilbert Bowen zijn onderweg om te gaan vissen. Tijdens hun trip nemen ze de verkeerde lifter mee. Echter het bijzondere is dat het verhaal rechtstreeks uit de krant komt en op de echt bestaande 22-jarige psychotische moordenaar William Edward Cook Jr. is gebaseerd.

Het resultaat is een strak gemaakte grimmige suspense thriller die een overdaad aan spanning oplevert. Leuke keuze ook dat, in plaats van de donkere straten van een stad, deze Film-noir, woestijnlandschappen gebruikt om de personages te isoleren. Zo vervliegt ook elke hoop dat iemand ze kom redden. En door de altijd waakzame Myers wordt ook elke kans, die het paar heeft om te ontsnappen of de overhand te krijgen, ongedaan gemaakt Het is wachten tot het fatale moment waarop hij ze niet langer nodig zijn!

De film van regisseur Ida Lupino profiteert natuurlijk ook van de verdienstelijke cinematografie van Nicholas Musuracade (Cat People 1942). Maar ,misschien wel dankzij een vrouw aan roer stond, zijn de hoofdrolspelers niet-heroïsche. Het zijn gewone alledaagse mannen die te maken krijgen met een bedreiging voor hun vriendschap. Dit is een film noir die twee duimen omhoog verdient!

Tiener Maggie (wulpse blonde Misty Rowe) wordt zwanger van haar vriendje, ontvlucht het ouderlijke huis op blote voeten en gaat op weg naar Los Angeles onderweg wordt ze beroofd, bedrogen, verkracht en belandt uiteindelijk op de range van Benson en zijn groep rovende hippie-meiden in hotpants. Er zijn love-ins, hond wassen, skinny dippen, catfights, natuurlijk naaktheid en een folk-soundtrack van Danny Cohen die de gebeurtenissen van het verhaal volgt Hoewel vaak het verhaal verwatert of nergens heengaat, vond ik het zelfs leuker dan ik had verwacht. En dat het op de Manson Familie lijkt is uiteraard geheel toevallig...De film is ook enigszins opmerkelijk omdat hij is geregisseerd door echtgenoten Beverly en Ferd Sebastian. Een leuke exploitatiefilm ofschoon dat er voor een drive-inbioscoop uit de jaren 70 weinig opvallend gebeurd.

Dit is de eerste van de drie direct naar dvd-Hitokowa-films Deze duurt rond de 59 minuten en bevat 5 korte verhalen. Vijf verhaaltjes over 'wat als je ergste angst uitkomt?' Waarvan er meerdere afspelen in de moderne tijd en daarom gebruik maken van angst voor technologie. Verrassend genoeg zijn er geen geesten in deze anthologie uit Japan, sterker alleen het laatste filmpje heeft betrekking op het bovennatuurlijke.

01 A Friend's Secret; Eiko's vriendje gaat vreemd, vriendin bied troost. Wat je verder krijg is een andere interpretatie op 'beste vriendinnen voor het leven'

02 Wrong Number; Sachiko krijgt een nummer van Yoshiki, Maar als het meisje per ongeluk sms-t naar het verkeerde adres krijg dat vreemde consequenties.

03 Raised by wolves; Vreemd filmpje, Jonge kinderen gooien dingen van het balkon en de ouders moeten het goede voorbeeld geven. Misschien dat hier iets van de Aziatische cultuur mis?

04 What Happens when you Google yourself

Asako googelt haar naam en vindt op YouTube een filmpje van een masturberende man in haar appartement.

05 Phone call from the other side

Twee kennissen komen elkaar tegen en vertelt het verhaal over een verloren telefoon die begint te rinkelen. Wie er belt geef de titel al weg maar er is ook nog een twist!

Niets is overdreven ingewikkeld en soms misschien een beetje "voorspelbaar", maar ze zijn alle wel redelijk leuk om te kijken. De productiewaarde is niet al te hoog, zoals wel meer Aziatische films. En doordat de filmpjes zijn gemaakt door een en dezelfde regisseur, blijven alle in dezelfde stijl. Het is geen verbazingwekkend meesterwerk maar dat hoeft ook niet. De is maar kort en is goed gedaan!

Wederom een behoorlijk goede verrassende Tubi original . Regisseur Felipe Vargas (van de eveneens prima vorig jaar verschenen film Rosario) neemt een eigenlijk vrij simpel concept van griezelige kinderen en werkt dit redelijk effectief uit. Het uitgangspunt zelf voelt origineel genoeg aan om op te vallen in een genre. De kinderen zijn daarnaast ronduit verontrustend... De manier waarop ze allemaal te gelijk bewegen ...brr en de film weet dat ongemak goed over te brengen. De effecten zijn degelijk en soms behoorlijk gruwelijk, het is toch de reden dat je een horror kijkt. En die eerste moord...is er één die ik nog nooit eerder had gezien! Het is niet overdreven, maar het is wel indrukwekkend genoeg om een ​​blijvende indruk achter te laten. In volle daglicht kan je ook niets verbergen...De cast levert over de hele linie een solide prestatie. De film is op zijn best wanneer hij zich richt op horror en mysterie, maar zodra er een aantal dingen worden onthuld, verliest het enigszins vaart maar het einde brengt die energie wel weer terug. Kortom Tubi weet wederom met een degelijke creatieve horror te verassen!

“We are not going to negotiate with ants!”

Goedkoop gemaakte 'killer animal'-film die onder de titel Maneater Series (nummertje 27) is uitgebracht op dvd. Deze films verschenen op het Syfy-kanaal. En ja, het is alles van wat je zou verwachten van een Syfy Trash-film; goedkoop en bevat slechte CGI-graphics-mieren. En toch moet ik vreemd genoeg bekennen dat het weer verrassend vermakelijk is.

Als je op een klein Zuidoost-Aziatische eiland last krijg van een mierenprobleem, wie ga je dan bellen? Inderdaad hightech insectenverdelgingsbedrijf Thorax. Zij zijn ze opgewassen tegen elke geleedpotig insect, die de mensheid bedreigt dankzij hun vertrouwde laserkanonnen...(denk dat er iemand Ghostbusters had gezien!) Hoe dan ook, deze verdelgers gaan een stel mieren doden die door een buitenaards wezen worden gecontroleerd en oh en Tom Wopat (Luke van de Dukes of Hazzard-serie) heeft een mier in zijn hersenen die... dingen doet, maar ik weet echt niet wat....?

Rennen, schieten, maar je weet pas echt dat je in de problemen zit als de insecten zo geëvolueerd zijn dat ze gijzelaars gaan vasthouden... dus is er nog één grote explosie nodig! Fuck it, dit was een behoorlijke belachelijk plot inderdaad maar als je het mij vraagt, zorgen die belachelijke, niet serieus te nemen dingen ook dat het verder routinematige Syfy-ding, net aangenaam genoeg kijkvoer werd!

Verfilming van het twintigste boek van Terry Pratchett. En dit keer is het een soort van alternatief kerstfeest wat we krijgen te zien. Waar het woord kerst dan is vervangen voor Hog (varken). Vier geesten 'the Auditors' genaamd benaderen het moordenaarsgilde met de opdracht om de Hogfather te vermoorden. Deze op zijn beurt geven Mr. Teatime opdracht om dit te realiseren. Acteur Marc Warren speelt die rol fantastisch, zoals hij praat en met die twee verschillende ogen is het moeilijk om hem sympathiek te vinden, wat dan ook de bedoeling was! Tussen zijn belevenissen door zien we ook Suzan een 'nanny’, waarvan al snel blijkt dat er meer achter haar zwarte haarpluk blijkt te steken. Michelle Dockery vertolkt deze rol en is eigenlijk degene die het meest opvalt in de hele miniserie. Heerlijk sarcastisch en daadkrachtig en daarnaast ook nog eens een knappe dame. Het derde personage is die van de 'dood' die de taken van de Hogfather op zich neemt. Lekker chagrijnig maar tegelijkertijd toch ook schattig in zijn onkunde in het omgaan met gevoelens en mensen. Hierbij wordt hij geholpen door de dwerg Albert (David Jason) En dan is er ook nog het wel en wee in de 'Ongeziene Universiteit' van de tovenaars. De film is qua sfeer erg goed neergezet en het inlevingsvermogen wordt makkelijk meegenomen door de herkenbaarheid van alle dingen die je tegen komt. Wie kent er immers niet de kerst, de dood, monsters onder je bed en de tandenfee? Alles zorgt ervoor dat je heel ontspannen en met een grote grijns op je gezicht naar dit geweldige zowel bedreigende als onschuldige verhaal kunt kijken. Persoonlijk vind ik dit de minste van de drie verfilmingen. Dit komt omdat ik niet zo gauw gecharmeerd ben door Kerstfilms, ook al is deze van een bijzonder duistere aard en dat er maar weinig wordt getoond van de Discworld. Echter doet hij ook niet onder voor Colour Of Magic.

“There are things in this world that only the ones who are open to them can see.”

Voor kijkers die bij "eng" denken aan volumeknop op standje hard, zodat je even opschrik van je telefoon... nee dat zal je bij deze film niet aantreffen! Maar dit is weldegelijk één van de meer verfijnde en angstaanjagende horrorfilms, en dat kan ik van veel andere moderne (recente) horrorfilms niet zeggen! Hier zijn de schrikmomenten niet zomaar de doorsnee goedkope jumpscares.

De film volgt een Amerikaanse schrijfster genaamd Ohm Bauman. Hij reist naar een herberg/hotel op het Ierse platteland, waar zijn ouders ooit hun huwelijksreis doorbrachten, om hun as uit te strooien. Een dramatische gebeurtenis en een duistere geheim in de bruidssuite zorgen ervoor dat Ohm langer dan gepland in Ierland blijft. Dit is een verhaal met vele lagen. De film neemt de tijd om Ohm te leren kennen en presenteert hem niet als de meest sympathieke persoon.

Regisseur (en schrijver) Damian McCarthy verweeft naadloos drie verschillende verhalen in één film. Het plot heeft een goede flow en verbindt de verschillende subplotten op meeslepende of angstaanjagende manier die het publiek van begin tot eind in de ban houdt. De film bevat sterke acteerprestaties en .blinkt uit in de kenmerkende visuele stijl van Damien McCarthy. De herberg voelt als een warme, uitnodigende plek, totdat je de bruidssuite binnenstapt...deze is koud en sinister en meteen ongemakkelijk.

Het is een uiteraard een horrorfilm dus zonder nachtmerrieachtige beelden en geluiden zou het niet effectief zijn. Of het nu gaat om het transformeren van iemand in een lijk, het tot leven brengen van Ohms nachtmerries of het creëren van de heks zelf, deze effecten zijn strak en zeer sterk. Echter het geluidsontwerp speelt hier een grotere rol. Er zijn geluiden die door de hele film heen terugkomen, waarvan een constant gevoel van griezeligheid uitgaat zoals een rinkelende bel, het geluid van een schoorsteenklok en spookachtig gelach. En een branddalarm klonk nog nooit zo eng!

Er is een twintig minuten durende scène die één van de meest intense horrorscènes was die ik in tijden heb gezien. De paar goed getimede humorstukjes waren dan ook soms zeer welkom om even net genoeg op adem te komen voordat de volgende schrikwekkende scène weer begint.Regisseur McCarthy weet hoe hij aan horrorfans een meeslepend verhaal moet vertellen en tegelijkertijd voor flinke schrikmomenten moet zorgen. Het moet raar lopen wil deze film niet een van mijn tien-favorieten films aan het einde van 2026 zijn,

Tja degenen die aan deze film beginnen in de hoop eens lekker te kunnen griezelen, komen bedrogen uit. De grijze man is niet veel meer dan een mythe ' uit een boek. Wel is er een verschijning in de schuur van Ebon Moss-Bachrach waar hij als Nosferatu uit een kruipruimte komt. Maar de film doet alleen aan wanhopig proberen, en is niet erg succesvol, om griezelig te zijn

Nu is het een psychologische thriller waarin Margarets isolatie, terwijl ze rouwt om de dood van één van haar kinderen, de strenge religieuze druk in de regio waar ze woont en haar psychische stoornissen samenkomen, waardoor ze haar eigen boeman creëert en in waanzin afglijdt.

Om het een tikje erger te maken speelt het zich af in de jaren 30 in Oklahoma tijdens één van de drie, Dust Bowls. Periodes van zware stofstormen die de ecologie en landbouw van de Amerikaanse en Canadese prairie toen ernstig beschadigden. Hierdoor zit de film vol mooie scènes maar dat is niet genoeg om voldoende spanning op te wekken.

De film is dan ook vooral frustrerend! Er is aandacht voor details van de tijdperiode, Sarah Paulson die eveneens als uitvoerend producent optreed is een fanatische actrice. Mag hier als een volwaardig scream-queen regelmatig schreeuwen .Wat ook brengt bij het gevoel dat de film herhalend was met steeds weer wakker schrikken uit een nachtmerrie en later dus gillend uit slaapwandelingen. Tja, voldoende drama en visueel ook meer dan in orde maar waar het tekortschiet is in angst.

Een mysterieus zinkgat in het bos, een eigenaardige buurvrouw en een moeder met een zoon waarvan zijn karakter begint te veranderen. Dit zijn prima ingrediënten om een spannende horror film te maken. Nu zijn er binnen de moderne horror grofweg twee soorten films; de ene leunt zwaar op schrik-effecten vaak begeleidt door hard geluid, de andere films proberen het meer over een artistiekere boeg te gooien en gebruiken het meest van de tijd voor karakteropbouw, waarbij de horror nogal eens zoek raakt. Deze film behoort meer tot de laatste categorie. Echter is het juist de geluidscore die hier voor enige spanning zorgt. Nergens anders wil het echt spookachtig of angstaanjagend worden. Daarnaast is het mysterieus zinkgat te weinig gebruikt om van enige dreiging te spreken. En ook de de relatie tussen de moeder en het ventje Chris en zijn verandering waren nogal onderontwikkeld. De echte kracht van de film ligt bij de performance van actrice Seána Kerslake. Zij weet op zeer goede wijze een medeleven-gevoel op te wekken. Helaas schuurde het jongetje dan wel weer dicht tegen het irritante aan. Verder was er ook nog de oud-gediende James Cosmo (Highlander 1986, Braveheart 1995) aanwezig in een bijrol. De film was slordig in het plot maar bezat wel een goede sfeer en het open einde, (dit zal niet iedereen even fijn vinden)stond open voor eigen interpretatie. Dat einde vond ik wel goed, maar de film zelf had niet echt een grote impact. En meer dan een aardige aanvulling op het horror-genre was het dan ook niet.

Ongewone en vermakelijke film uit de Disney-catalogus. Dit is het verhaal van Stanley Yelnats (een jonge Shia LaBeouf) die onterecht beschuldigd naar Camp Green Lake wordt gestuurd om (hoe kan he ook anders?) gaten te gegraven. In maar liefst twee flashback-verhalen zie je dat, dat gegraaf wel degelijk een doel dient en kom je eveneens meer te weten over een oude familievloek en bandietenkoningin Kissin' Kate Barlow. Dit alles wordt effectief in beeld gebracht door regisseur Andrew Davis ( The Fugitive ) en Louis Sacher (die even verschijnt als een man die kaal wordt), die zijn eigen boek bewerkte. Bij de vertaling gaan natuurlijk een paar dingen verloren. Toch slaagt het op overtuigende wijze. Van bad guys Sigourney Weaver, Jon Voight en Tim Blake Nelson gaat voldoende dreiging uit en zijn gelukkig niet alleen maar cartooneske. De makers verdienen absoluut eer omdat ze het verhaal niet versimpelen en een boeiende uitermate volwassen familiefilm afleveren!

Tja...meer dan een matige mysterieuze thriller werd het ook niet! Dat kon zelfs de aanwezigheid van Nicole Kidman niet veranderen. Voor ons misschien iets interessanter omdat het gaat om de stad Holland in het westen van de staat Michigan en de Nederlandse afkomst van de inwoners. Maar meer dan dat er een molen staat, de klompendans werd opgevoerd tijdens Tulip Time Festival, Kidman in klederdracht en oubollige Nederlandse liedjes heeft dat niet echt meerwaarde. Het script vond ik ook nogal rommelig; och...als een conservatieve huismoeder haar man verdenk van een affaire, dus gaat op onderzoek uit want dat kan natuurlijk niet maar euh...omwille van het onderzoek dan een affaire beginnen...trouwens wordt de film als onvoorspelbaar versleten maar rond de 30 minuten wordt het al weinig subtiel duidelijk gemaakt. Helaas duurt het nog flinke tijd voordat de film het laat zien...en afgelopen is het dan ook nog niet.. Het is niet geweldig, ook niet slecht, maar het laat je gewoon achter in een staat van ach het is "Oké...

Och het valt wel mee met slecht! Er is nog best goede cinematografie en de kwaadaardige entiteit is in beeld en ook wat smerigheid. Al biedt het slechts lichte terreur. Wel kampt de film met verschillende problemen. Zo begint de film niet met één maar twee introducties. Eerst zie je wat er met de moeder is gebeurd, hierna verspringt de film naar de vader en dochters die een oud relikwie per post ontvangen en verschuift de film nog weer zoveel jaren later als de dochters op hun eigen wonen. Daarnaast is het soms langzamer dan nodig en licht chaotisch door scènewisselingen en subplots, er gebeurt dus gewoon te veel in de film! De regie had ook veel beter kunnen zijn. Het acteerwerk is net voldoende. Eigenlijk brengt deze film niets nieuws, het doet niets interessants, het doet niets spectaculairs, maar tegelijkertijd beledigt het ook de intelligentie van het publiek niet. Over het algemeen is dit iets dat je een keer kijkt en dan vergeet ...

“Time to die, you bastard”

Halloween-achtige tv-film die voor Syfy-film is gemaakt en uit de Maneater Serie (de laatste) kwam Ja ik had best een leuke tijd ermee! Het bezat een aangenaam tempo en het verveelde niet. Nadat hun ouders zijn omgekomen gaan drie zussen naar hun tante op een afgelegen eiland, waar elke honderd jaar een storm en een ​​vurig, demonisch wezen op worden losgelaten. Tja misschien dat door dit CGI-wezen meteen te tonen, het te snel in het verhaal springt maar ach...deze Syfy-films zullen nooit eng of subtiel zijn. Het moet nu eenmaal geschikt zijn voor een zo groot mogelijk aantal kijkers! Beetje schrikactie, veel achtervolgingsscènes en wat spanning omdat als de oudste zusje ruzie maken, het jongste zusje onopgemerkt weg is geraakt. Pure horror kan afschrikken dus er komen enkele een paar bloedspetters aan te pas. De ‘brandende vloek’ maakt slachtoffers en opvallend genoeg zijn er zelfs een paar van te zien maar ook hier is alles netjes aangepast voor tv. Het gedetailleerde CGI-wezen zag er cool uit! Alles bij elkaar genomen doet de film precies waar het voorgemaakt is en doet nog best goed ook!

Absurd,experimenteel,bizar is het zekers!! Maar vond ik het goed? mmmm, nee niet echt. Denis Lavant speelt erg goed dat wel! En bij vlagen zijn er goede scene`s maar de film balanceert voor mij teveel op het randje om elitair te willen zijn. Er is totaal geen kader wat nu de bedoeling is van de film?

Dit is het soort horrorfilm dat probeert onder je huid te kruipen met een griezelige sfeer.. De sfeer die het creëert is zo dik dat je hem met bijna met een mes zou kunnen snijden. Er zijn een paar alledaagse jump-scares (een knieval voor de producers?) Maar voor het grootste deel is het niet afhankelijk van harde geluiden om je bang te maken. Dit vind ik toch net iets leuker! Er is zelfs een moment dat er spanning kwam van toen een ladekastje openging.

Het meisje Hannah verkoopt, zonder goed te weten wat ze doet, haar ziel aan de duivel. Enkele jaren later zien we makelaar Leigh ingeschakeld worden om een huis te verkopen, al snel realiseert ze zich dat een kwaadaardige wezen ook plannen heeft voor haar en voor haar zus, kunstenaar Vera. Het schrijven van de regisseur is niet vlekkeloos en lijkt afgeleid van een aantal andere horrorfilms. Maar ondanks dat is regisseur Nicolas McCarthy erin geslaagd een film te maken die doet wat niet alle genrefilms doen, met onheilspellende geluid en sfeer, spanning opwekken!

Edit; Naya Marie Rivera die hier Vera speelt, is in 2020 verdronken toen ze tijdens een boottochtje met haar vierjarige zoontje ging zwemmen

Thaise horrorfilm met paranormale elementen. Maar net iets te tam, want er is hier niet veel dat niet honderd keer eerder is gedaan. Bovendien is het allemaal niet zo eng of spannend, doordat er een flink portie emotie werd toegevoegd. Die was een beetje teveel van het goede, daarnaast duurt het ruim twee uur en dat is gewoon te lang!

Tja het zit het gezin en Ning allemaal niet mee, huurders laten haar appartement in puin achter, en voor inkomsten kan ze alleen het huis waar ze woont verhuren, overmaat van ramp zijn de nieuwe huurders ook niet de brave burgers die ze zeggen dat ze zijn en begint haar man Kwin zich raar te gedragen. Dat verhaal presenteert de film drie keer...

Zoals vele films beweerd het dat het is "gebaseerd op een waargebeurd feiten" helaas heb ik daar niets over kunnen vinden! Verder op vakkundige wijze uitgevoerde jump scares en speciale effecten. Niets schokkends voor doorgewinterde horrorfans maar ze zijn oké! Acteerwerk is ok, een beetje heikel punt blijf de tijdsduur die is gewoon te lang...En in de laatste dertig minuten komen alle puzzelstukjes behendig bij elkaar en zorgde dit oplossing voor degelijke en prima climax.

"T’s the boredom that killing us."

Een goede, solide film over een man genaamd Max die in de problemen komt door het overtreden van de wet. Hij krijgt een taakstraf opgelegd in een verpleeghuis in plaats van een gevangenisstraf. Maar één van het meest voorkomende in horrorfilms is dat dingen niet zijn wat ze lijken...Was wat sceptisch met wat ik kon verwachten van een horrorfilm van regisseur James DeMonaco die de eerste drie The Purge-films regisseerde. Maar het is een horrorfilm en er was wat buzz rond deze film dus hop...gewoon proberen! En o jee, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb!

Moet wel zeggen er was wel een aardige sfeer maar tot halverwege had ik nog steeds me bedenking. Want op wat bejaardenseks en enkele verontrustend scenes) was er niet zoveel mis? En net toen de film me begon te verliezen, begint de tweede helft, beantwoordt het vragen en boeit en dan in de finale gaat helemaal uit zijn dak!. Denk dat horrormaestro Lucio Fulci hij trots was geweest! Hoofdrolspeler Pete Davidson is een cast-lid van "Saturday Night Live", maar dit zou je niet hem verwachten. Zijn acteren was een beetje onwennig maar toch zou ik zeggen dat hij goed werk levert. Ja dit was heerlijke entertainment!

Het verhaal is op zichzelf niet zo verschrikkelijk, maar het is ook niet verrassend. Een majoor en hoofd chirurgie (Clark Gable) is gelukkig getrouwd met zijn liefhebbende vrouw (Anne Baxter), maar gedurende oorlogstijd heeft hij een affaire met de pittige verpleegster 'Snapshot' (Lana Turner) omdat... nou ja, de sterren van deze film nu eenmaal in elkaars armen belanden. Clark Gable en Lana Turner maakte samen vier films en dit was hun de derde. Het loopt helaas een beetje vast in het middengedeelte en lijkt daardoor iets te lang. Ter compensatie zijn er wel links of rechts enkele goed gecomponeerd shots en hartstochtelijke monologen. Er waren ook enkele realistische oorlogsscènes in Afrika en de invasie in Frankrijk die leken op echte oorlogsbeelden maar voor het grootste deel vond ik de film een ​​beetje te steriel voor een oorlogsfilm. Geen stress in de operatietent, een tripje om te baden en later een dansje bij een cocktailparty voor je naar het Ardennenoffensief gaat. Het einde is, zoals bij zoveel films uit deze periode, netjes volgens de censuur van Hays Code. Uiteindelijk is het de cast die hier door de goede prestaties te leveren er nog iets van weet te maken in een enigszins vergeetbaar romantische film met als achtergrond de Tweede Wereldoorlog.

Nee, dit vond ik helemaal niets! Een horrorfilm met een politieke boodschap? Regisseur Joe Dante grijpt met dit deel uit de Masters of Horror de gelegenheid aan om een politiek statement te profileren. Maatschappijkritische boodschappen (George A. Romero) komen vaker voor in horrorfilms maar als dit op deze bloedeloze drammerige manier gebeurd, is dat gewoon teveel van het goede. Subtiliteit is niet te vinden in deze film. De regisseur gebruikt een moker-hamer om zijn visie bij je naar binnen te stampen; Bush is fout, de regering is door- en door verrot en de gesneuvelde soldaten zijn zielig. Pover acteerwerk en effecten die buitenbeeld gebeuren maken van deze film een enorme teleurstelling. Een film met pacifistische zombies? Nee dank je wel! Daarnaast is het heden ten dage domweg gedateerd.

Deze psychologische thriller, die beïnvloed lijkt te zijn door Roman Polanski was niet slecht en wist me nog wel te boeien maar ik geef er geen voldoende voor. Dat komt door verschillende factoren; de manier van filmen was erg ... tja ik omschrijf het maar als te Duits. Tel daarbij op dat het plot, een zeer trage slow-burner is. Was deze combinatie er één die niet goed werkte voor mij. Daarnaast draait de film zo goed als alleen om actrice Esther Maria Pietsch die de verontruste celliste speelt en persoonlijk vind ik haar niet sterk genoeg om de film te dragen. Ik vond haar niet echt een fijn actrice. De film overstijgt de regels van het genre nooit en zelfs de twist aan het einde komt langzaam waardoor een echte schok uitblijft. Voor mij was de film aangenaam maar niet heel veel bijzonders.

Zoals de titel ook al een beetje aangeeft, speelt zich het bijna volledig af binnen de muren van een hut. De film adverteert zichzelf door de huisinvasie als een horrorwestern, maar het is eigenlijk gewoon een low budget westernfilm. Hoofdschurk Ezekiel voegt nog een beetje horror-flair toe met wat satanische opmerkingen, maar dat is het dichtst wat bij horror komt. Als de film begint zijn de eerste regels van het plot al gebeurd en maak je kennis met het gezin, net voordat een landmeter van de spoorwegen ze bezoekt. Dat begin is goed, het ziet er goed uit maar het ploetert gewoon voort met eigenlijk maar weinig spanning of mysterie over wat er daarna gaat gebeuren. Bloed zou zeker hebben geholpen, (je slijt de film toch als een horror) want niets valt echt op. Het plot is redelijk bekend en als kijker had je niet eens te raden, waarom de bende op zoek was naar Robert. Een beetje meer spanning en misleiding had dit een stukje leuker gemaakt. Wat deze film wel het bekijken waard maakte waren de prestaties van de belegerde familie; Krause is geloofwaardig, Jamie Bernadette is prima ondanks dat ze niet veel had om mee te werken en helemaal top was het jonge meisje, Betsy Sligh Zij speelt zeer sterk als een totale bad-ass die haar familie gaat redden. Helaas mist het alles wat deze film memorabel had kunnen maken.

Met een lengte van slechts vijfenzeventig minuten wordt de film van regisseur Zach Gayne aangekondigd als een komedie-horror, maar voor mij ontbrak de komedie nogal. Low-budget. Visueel is het een kwestie van een camera richten en filmen. Kijkers zullen waarschijnlijk niet weggeblazen worden door het uiterlijk van deze film, er zijn nog wel wat gesplitste schermen om de boel op te fleuren maar daar blijft het bij! Ook is er weinig over-the-top actie, spanning of pit. Nu is twee mensen op één locatie" ongeveer het budgetvriendelijks wat je als concept kan krijgen! En regisseur Gayne had duidelijk niet veel geld om hier mee te werken. Een geluk voor de ​​film is dat het nog wel werkt doordat de twee hoofdrolspelers geweldige optredens leveren. Deze twee schreven het script samen met de regisseur en dat merk je. De scènes worden volledig gedragen door beide dames. Precious Chong's personage Linda is geloofwaardige freak, met nostalgie naar de jaren '80, en ze heeft een sloophamer! Het slachtoffer Michelle is Alex Essoe (Starry Eyes, Doctor Sleep, Midnighters en Faceless)is solide. Beide hebben een geweldige chemie. Dat leverde dan ook nog enig plezier op!

Deze mysterie-film van William Castle is eigenlijk maar voor één ding echt memorabele en dat is de actrice Joan Marshall. Niet dat het een slechte film is maar als je de clou waar deze film is opgebouwd doorziet valt er gewoon minder te genieten. Het opent zeer sterk met veel mysterie rond die geheimzinnige vrouw Emily maar daarna kabbelt maar een beetje voort. En ook al staat er horror er is op dat vlak maar weinig te zien. Een steekpartij en een rollend hoofd. Door de mooie langzame opbouw en de goede sfeer in de film kijkt het gelukkig wel goed weg. De gimmick was dit keer een klok die verscheen om toeschouwers met een zwak hart in de gelegenheid te stellen de zaal voor de ontknoping te verlaten. Er was daarvoor speciaal in de foyer een lafaards-hoekje ingericht. Nu liggen hommage, geïnspireerd door, geleend van, en eenvoudig gekopieerd dicht bij elkaar maar sommige scenes in deze film vertonen wel erg veel gelijkenissen met de film Psycho. Omdat ik een zwak heb voor regisseur William Castle rond ik het naar bovenaf.

Bankrover met het hart op de goede plaats wordt verliefd en wil zichzelf over te dragen aan de FBI. Uiteraard gaan er dingen mis en leidt het tot een kat- en muisachtervolging met vuisten, pistolen, explosieven en bestelwagens met cupcakes In een strakke negentig minuten tijd worden de zaakjes op orde gebracht. Liam Neesons doet het nog maar eens een keertje als de goedaardige held. Het verhaal heeft qua logica of inhoud niet veel te bieden. Regisseur Mark Williams maakt er verder ook niets speciaals van met een scenario dat niet uitblinkt en een verdere cast die er ook niet echt uit springt. Maar de uitvoering in zijn geheel is netjes genoeg en samen met Liam Neesons optreden was het nog een bekijkbare aangelegenheid. Ondanks het beproefde recept was best een acceptabel tussendoortje.

Wat begint als een thriller over de vrouw Diana met geheugenverlies, die start met een behandeling in een experimenteel "zorginstelling" lijkt de film met een vreemd gedragende te liefdevolle echtgenoot en onbegrijpelijke therapieën, richting Stepford Wives (is het zich ook bewust van want wordt genoemd) te gaan, echter lag het toch iets genuanceerder. Door de locatie van een oud Gotisch huis en de keuze voor natuurlijk zon- of maanlicht, kaarslicht, een enkele lantaarn en veel mist, weet de film een perfecte griezelige onheilspellende sfeer op te roepen. Helaas blijft het daar ook wel bij, want het heeft tempoproblemen, kabbelt maar een een beetje door, gebruikt twijfelachtig veel zoom-in of -outs en uiteindelijk gaat de speelduur ook tegen de film werken. Tja en de grote onthulling, kwam ook niet zo schokkend genoeg over. Uiteindelijk wel een mooi gefilmde, jaren '70 horror/thriller throwback met moderne elementen