Meningen

Knappe debuutfilm van Devereux Milburn! Nu leest het plot als een horror-setup die al ontelbare keren is gedaan; Een stel strandt en heeft hulp nodig, hun auto kapot, mobiele telefoon geen bereik. Ze komen terecht bij een huis in de middle of nowhere, bewoond door een gestoorde familie. Het klinkt als elke andere horrorfilm maar is totaal wat anders!

Het is vooral een eigenzinnige waanzinnige trip. Het zijn Sam en Rylie die te maken krijgen met een hallucinante en helse nacht. Die eigenaardigheden zullen niet in de smaak vallen bij kijkers met een reguliere smaak. Er is hier geen simpele vertrouwde structuur van killer met een hoog body-count! De film vraag je om wat meer te investeren. Het verklaard direct ook de score bij het Amerikaanse Amazon/IDMB! Deze film bevindt zich denk ik ergens in schemerzone tussen het sprookje "Hans(el) en Grietje" en "The Texas Chainsaw Massacre"

De film is enigszins wel schatplichtig aan TCM. Echter uit dat zich meer in de grindhouse-sfeer en sommige horrorelementen want het is absoluut geen slasher! Er is nauwelijks bloedvergieten, al is het ook een misverstand dat erin Tobe Hooper's backwoods-klassieker meer bloed zou vloeien! Veel is geïmpliceerd en de gruwelijkheid werd bewaard als toetje.

Het Grimm-sprookje is subtieler in de film verwerkt! De verwijzing ernaar is te vinden in de studie van Rylie naar de fictieve schimmel Sordico die was gevonden in de regio. Je ziet regelmatig aanwijzingen van ergotisme-vergiftiging (kriebelziekte) Van de ziekte, veroorzaakt door het eten van met moederkoren besmet graan, wordt aangenomen dat het mede een oorzaak was voor de heksenvervolgingen. De stuiptrekkingen van Gunni, afgestorven vingers bij Karen of de hallucinaties en krankzinnigheid zijn alle symptomen die de ziekte veroorzaakt. Daarnaast worden Sam en Rylie ook allebei verleidt tot het eten van iets wat ze niet mogen/willen!

Nu is het een horrorfilm dus moet het uiteraard ook ergens zijn griezeligheid leveren! Het verspilt zijn tijd (gelukkig) niet met je proberen te laten springen. Daarvoor in de plaatst laat het je in je eigen hulpeloze onzekerheid; het laat je af vragen wat er aan de hand is! Geef je soms ook een ongemakkelijk gevoel; zich af te vragend was dit om te lachen of om ineen te krimpen? En dan is er een verbluffend eigenzinnig en atypisch geluidsontwerp! Van het begin tot eind is het de score die met een ​​zenuwslopende sfeer de rillingen over je rug laat lopen!

De kers op de taart is ongetwijfeld Barbara Kingsley! Haar vertolking van Karen is minstens zo eng Ze is gastvrij, liefdevol, maar die scheve glimlach suggereert meer bloeddorstige meedogenloosheid dan welke horrorduivel dan ook! En ondertussen schept ze vrolijk porties eten op! Sawyer Spielberg (zoon van) en Malin Barr waren beide relatieve nieuwkomers en deden het verder prima maar waren ook weinig opvallends.

Kortom een indrukwekkend speelfilmdebuut. Een ingetogen genrefilm die meer gericht is op stemming en toon dan op grote schrik of bloed. Een film die een macabere gevoel voor humor bezit,(menigmaal moeten lachen of grijnzen) een ijzersterke geluidsscore en een einde om van te smullen. Heerlijke inventieve horrorfilm!

Om met Ygritte`s (Rose Leslie) woorden te beginnen "you know nothing..... " Dit zei ze tegen Jon Snow in the game of thrones. Maar na het zien van deze film slaat het ook een beetje op mij! Het acteren en de beelden zijn zeer pakkend! Vooral Rose Leslie speelt heerlijk. Harry Treadaway schiet helaas af en toe uit de bocht maar niet hinderlijk. Er zit genoeg suspence in om mijn aandacht vast te houden. Zelf nog wat bloederige scene`s Alleen het einde..... Ik dacht even dat er een reuze kikker ofzo zal komen. Maar nu wordt aan het eind de sugesstie gewekt dat het aliens zijn. Alleen nergens in de hele film is er ook maar 1 clou waar dit meer duidelijker wordt gemaakt. En dat vind ik persoonlijk toch wel er jammer.

Operation Red Sea is een moderne oorlogsfilm boordevol actie: ik denk dat het de eerste is die de interventie van China in het Midden-Oosten laat zien. Het is losjes gebaseerd op de evacuatie van buitenlanders en bijna 600 Chinese burgers uit de zuidelijke haven van Jemen, Aden.

De film begint met een pre-credits-sequentie van 20 minuten waarin de leden van het elite Jiaolong Assault Team (Sea Dragon, een speciale taskforce van de Chinese marine) de aanval van Somalische piraten op een containervrachtschip in de zee verijdelen. van Aden. De actie verschuift hierna snel naar de belangrijkste deel van het plot; die van de burgeroorlog-situatie in de natie Yewaire.

Helemaal nieuw in een film is dat natuurlijk niet! Denkend aan films als Ridley Scott's "Black Hawk Down' of 'Act of Valor' (2012) Maar de actie is geweldig gechoreografeerd en erg bloederig, vooral wanneer het in zijn hoge versnelling trapt! Ja, het zijn gruwelijke dingen. Regisseur Lam laat oorlog er niet glorieus uitzien. Het ziet er walgelijk en verkwistend uit. Behalve de rebellen en terroristen die zijn gezichtsloos. Toch is dit een meer dan prima actiefilm met soms realistische effecten. De meerdere gevechtssequenties zijn erg goed en zeker de moeite waard om te zien.

Het verhaal is vooral rommelig en heeft verder maar weinig om het lijf, moordzuchtige plannen van de regering om een vijftal jongetjes (tevens Shaolin-meesters) om te brengen, Het zorgt voor vertederende momenten. De film begint met een verwijzing naar de eerste Lone Wolf & Cub-film (Een zwaard of bal was hier zwaard of hobbelpaard.) Daarnaast zijn er de bekende onwrikbare erecodes, pijnlijk verraad en een schijnbaar onoverwinnelijke vijand in de vorm van Ma Ling-Yee. (Chuen-Hua Chi) Hierdoor trekken oplichtster Red Bean (Chingmy Yau), haar moeder (Deannie Yip) en Hung Hei Kwun (Jet Li) met veel melige humor samen op tegen de gezamenlijke vijand. Het kan de (grote) pret niet drukken voor de liefhebber van de martial arts! De gevechten zijn erg spannend, en keihard in beeld gebracht. De vechtkunst van de piepjonge Miu Tse was zeer goed. Jet Li en Miu Tse werkte hierna ook samen in de film The Enforcer (1995) Hoewel dit niet de meest opmerkelijke, is dit wel een zeer onderhoudende vechtfilm waarin redelijk goed werd geacteerd en de spanning en humor elkaar afwisselen in een snel tempo.

Film die zich baseert op de oude Taiwanese legende waarbij in de bergen woonachtige bosgeesten die Moxina heten mensen achtervolgen en ontvoeren. Een prima basis voor een griezelig kampvuurverhaal, dus zekers ook voor een horrorfilm! Naast die legende richt de film zich ook op een liefdesverhaaltje. We zien het jonge stel Wei (River Huang) en Yi-Chun (Wei-Ning Hsu), die zich op een moeilijk punt in hun relatie bevinden omdat Wei graag wil samenwonen en trouwen terwijl Yi-Chun bindingsangst heeft en zich liever richt op haar carrière als radio-DJ. Ondanks dat er matige CGI zijn te zien is het verder wel een fijne eerste fictiefilm van regisseur Wei-Hao Cheng. Alhoewel zijn eerste is het zeker geen verkeerde en samen met de sterke cast en de omgeving van het spookachtig gebergte maakt dit een mooie spannende thrillerachtige horror-film!

Gelikt vervolg op de Taiwanese horror-hit "The Tag-Along" uit 2015. De eerste aflevering had een sfeervolle en onheilspellende sfeer, waarbij veel inspiratie was opgedaan uit de mythe over een Mô-sîn-á (Taiwanees) of Moxina (Mandarijns) een mysterieus meisje in een rode jurk. Dit tweede deel is meer van het bekende, een oorsprong-verhaal met min of meer dezelfde sleutel-elementen als zijn voorganger. Regisseur Wei-Hao Cheng verlaat het huis en bos en ruilt dit voor een bouwvallig ziekenhuis en een verlaten themapark. De film bezit een stel visuele interessante horrorscenes, een aanhoudend gevoel van angst en solide uitvoeringen van de cast. Alhoewel de film dus veel goed doet, kampt het ook een beetje met de vervolgvloek (hoe toepasselijk) Door het succes was er meer budget, echter gaat het vermoedelijk daardoor mis...De speelduur van de film stijgt met vijftien minuten en die worden vooral opgevuld met sentimentele scenes. Maar de grootste tegenvaller was de komst van overdreven speciale effecten in vooral het laatste half uur. Maar gelukkig weet de film wel genoeg te overtuigen als een vakkundig vermakelijke horror-vervolg! En inmiddels is er ook al een derde deel; Ren Mian Yu: Hong yu Xiao nuhai Waizhuan (Film, 2018)

Koreaanse kostuum-film die gesitueerd is aan het hof ten tijden van de Joseon Dynasty. En waarin de koningin-moeder het leven zuur maakt van voormalige koningin Shin Hwa-Yeon. De gehele film is één groot web van intriges, moord en bedrog, verraad,wraakzucht plus al het andere denkbare wat maar tussen de muren van het paleis kan afspelen. Een koningsmoord, eunuchen inclusief de castraties, martelingen, een koning met een vreemdsoortig oedipuscomplex en natuurlijk seks. En dit alles draait om een driehoeksverhouding. Prins Seong-woon wordt verliefd op Shin Hwa-Yeon maar zij is al verliefd op Kwon-yoo echter om zijn leven te redden gaat ze mee naar het hof. Hier schopt ze het tot koningin maar als de koning sterft en er niet direct een opvolger is, begint tussen die muren een subtiele maar gruwelijk machtsstrijd. Zeer goed acteerwerk en Jo Yeo-jeong is een mooie actrice, prachtig in beeld gebracht leven aan het hof, misschien een tikkeltje te lang, en ook de bloederige en erotische scenes zijn sfeervol in beeld gebracht.Niet iets nieuws maar wel een prima film!

Met een titel als dit verwachtte ik een slasher-film...zo één waar je de fijne bezigheden van een gemaskerde killer kan zien. De film begint met een man en een hoogzwangere vrouw die voor iets vluchten. Eerst in een auto, daarna te voet. De man wordt vermoord en het stopt als de vrouw zich probeert te verstoppen. Een interessant begin...

Echter wat daarna kwam... mensen die verhuizen naar een nieuw huis, drinken, wiet roken, verhalen vertellen, seks hebben (ja je ziet wat boobs), de volgende dag kennismaken met nog een paar mensen, nog meer drinken, wiet roken, en ja echt..., vissen. En heel soms wat beelden van iemand die rondsluipt of door het raam kijkt.

Euh...de film duurt 71 minuten...is dit alles? Nee er blijft ongeveer 15 minuten van de film over voor waar je naar een slasher-film kijkt! Maar ohh... als die plotseling beginnen zijn ze extreem goed! Bloederig en van het praktische soort. Er was zelfs een zeer opvallende low-budget gore-geboortescène Er was dus wel bloed, maar je moet erop wachten en je moet je door veel oninteressante scenes werken, om er te komen.

Ja gelukkig helpen de praktische effecten van Allan David Carrol het wachten meer dan goed te maken, want kettingen, berenvallen, een handboor en voorhamer in die laatste minuten hebben de waardering wel flink omhoog laten stijgen! Helaas door de te lange aanloop geen voldoende! Oh en er is ook een postcredit-ding...

Een lokale amateur-toneelclub uit een Noors dorpje wilde eens wat anders en besloot om de film ‘I Spit on Your Grave’ voor de camera op te voeren. Oom Reinert (Kiil) had nog wel ergens een camera liggen en wilde dit alles best wel filmen. En zodoende gingen ze aan de slag. Nu was naakt voor de camera acteren niet echt een ding voor de lokale vrouwen en moesten ze op zoek naar iemand die dit wel aandurfde. Die werd gevonden in pornoster Isabel Vibe. Dit had zo maar waarheid kunnen zijn omdat we hier te maken hebben met een low-budget film in het rape-revenge genre. Een genre dat doorgaans geen ingewikkeld plot volgt: Meisje wordt verkracht, komt dit te boven en neemt wraak. Echter vooral door de schokkende beelden en de gore in het revenge-gedeelte zijn het vaak sterke films. Helaas zijn er net iets teveel minpuntjes bij deze film! In het eerste deel van de film zien we vooral veel beeld en weinig gebeurtenissen of in dit geval zelfs weinig tekst. Een opbouw die wel gewoon is bij dit genre. Nu is Isabel Vibe niet het soort actrice wat het moet hebben van sterke acteerprestaties. Enfin, het was de regisseur vergeven, als het tweede (revenge) gedeelte een ware lust was geweest. En dat is precies wat er niet gebeurd. De verkrachting is in vergelijking met andere films niet heel schokkend en de manieren waarop Rikke wraak neemt is minder effectief. Al ziet ze er wel meedogenloos uit! Is dan alles kommer en kwel? Oh nee zeker niet! De regisseur heeft er een mooie Grindhouse-ervaring van gemaakt. Dit doet hij met missing reels, Zwarte en witte overgangen en af en toe overdreven harde audio. Regisseur Reinert Kiil zet hier de eerste interessante stappen naar misschien wel hele reeks Noorse exploitations films. Deze is tenminste een redelijk goed begin!

Dit is een post-apocalyptische Spaanse film over een groep overlevenden van een virusplaag, een alien-invasie en blijkbaar ook nog een nucleaire oorlog. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Jesús, een 8-jarig jongentje met een hand-held-camera. Veel van de tijd wordt gebruikt voor de groepsdynamiek (Relaties, scholing en training) Maar heel slecht was de film niet vooral door het gruizige grijsblauwe van de industriële ondergrondse omgeving de prima speciale effecten en een verrassend einde. Al met al was de moeite waard!

Niet eens zo heel slecht!!! Een echte B-film ook qua hoe de film oogde. Duidelijk gericht op tiener- jongentjes. Een beetje horror en een paar blote borsten doet het natuurlijk goed. ( verder niets mis mee hoor!) en mocht vriendin lief meekijken stoppen we er ook nog wat romantiek in. Lees hieronder dat het verhaal van zoon van Stephan King is. Tja, zeg dus eigenlijk wel genoeg.....

.......zoon van. Mijn advies is om het schrijven maar aan papa over te laten en zelf te gaan genieten van papa`s erfenis

Er zijn talloze films die zich richten op gekke wetenschappers die, per ongeluk of expres, een situatie creëren die een grotere bedreiging vormen. In deze Mexicaanse horrorfilm is het een arts die probeert de leukemie van zijn zoon te genezen door middel van een gorilla-harttransplantatie. Waarna de jongen verandert in een moordende Rape-aap in een pyjama...oink.

Tja het resultaat is een goedkope en vrij slordige exploitatiefilm met geen greintje sfeer. Bloederige moorden, borsten, en worstelen want je krijg regelmatig een vrouwelijke worstelaar in een rood Catwoman-pak te zien. Het voelt als opvulling. snap niet echt waarom ze het worstelen in de film nodig hadden, op één heel klein plotpuntje na. De bloederige effecten zijn gewoon slecht uitgevoerd. Een uitzondering hierop zijn de scènes met de harttransplantatie, dit zijn namelijk stockbeelden van een echte hartoperatie.

De film deed me veel meer denken aan een goedkoop overblijfsel uit de jaren '50, door de aanwezigheid van Lucha libre, (Spaans voor 'vrij worstelen') een Mad Scientist en de aap -mens transformatie. Het vermoedelijk snel in de vergetelheid geraakt maar de Britse censuur besloot in de jaren tachtig in al hun wijsheid om het op de Video Nasty lijst te plaatsen. Ach het is door het sleazy karakter nog enigszins redelijk. Maar goed...nee niet echt!

Horror Noire is een anthologie-horrorfilm gecentreerd rond verschillende aspecten van de Black American-ervaring. Het eerste wat eigenlijk opvalt is dat er geen omhullend verhaal is. Alle segmenten worden aangekondigd via een titelkaart.

Het begint met Segment "The Lake" geregisseerd door Joe West en is gebaseerd op het gelijknamige kort verhaal van Tananarive Due. Hete lerares Abbie LaFleur (Lesley-Ann Brandt), neemt haar intrekt in een huis aan een meer. Er zijn waarschuwingen om niet te zwemmen vanwege iets in het water maar is terughoudend over waarom het nu zo gevaarlijk is. Tja door een vaag achtergrondverhaal en een gehaast en slordig einde stelt het wat teleur! Maar de 39 -jarige Brandt was best sensueel!

Het tweede Segment "Brand of Evil" geregisseerd door een regisseur van muziekvideo's Julien Christian Lutz (onder de naam regisseur X) en geschreven door Ezra Claytan Daniels. De getalenteerde kunstenaar Nekani (Brandon Mychal Smith) staat voor een moreel dilemma. Er zijn wat lichte invloeden van Candyman (2021) en Velvet Buzzsaw (2019) Als moraliteitsspel misschien Oké en interessant genoeg, maar als horror faalt het compleet! De climax is opgenomen met zo'n gebrek aan sfeer dat het lachwekkend werd!

Derde Segment "Bride Before You" is gebaseerd op een kort verhaal van Stephanie Malia Morris en geregisseerd Zandashé Brown is dit een historische spookverhaal. In het 19e-eeuwse Washington tijdens de Reconstructie sluit een rijke huisvrouw een geheime deal met een heks om haar kind met een lichte huidskleur te laten geboren worden. Hoewel het zich over tientallen jaren afspeelt, blijft de focus op het huis. Wat een monsterfilm had kunnen zijn is nu veel meer drama dan horror.

Vierde Segment "Fugue State" geregisseerd door Rob Greenlea en geschreven door Tananarive Due en Steven Barnes. Iets met indoctrinatie of de verdiensten en tekortkomingen van religie en sekten doordat een man een nieuwe kerk bezoekt. Rachel True (Rochelle uit The Craft (1996) en Malcolm Barrett doen nog hun best maar dit is verreweg de zwakste en praatgrage van allemaal! Zelfs een cameo van de legendarische Tony Todd (Candyman) kan dit niet voorkomen! Een laag budget betekent niet dat je er maar een rommelige visueel platte film ervan moet maken!

Vijfde Segment “Daddy” ebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Victor LaValle, geregisseerd door actrice Robin Givens. Een overdreven bezorgde vader (Luke James) geobsedeerd door de veiligheid van zijn jonge zoon, begint zijn gevoel van controle te verliezen, wanneer de jongen zogenaamd een vreemde man in zijn slaapkamerraam blijft zien... De film wordt niet geholpen door het gerommel van een mysterieuze oude man die ook in het gebouw woont. Wel één van de rustigere segmenten, mooi geschoten maar tja.. opnieuw is het de metafoor die een ​​boodschap wil overbrengen die horror in de weg zat!

Zesde en laatste Segment “Sundown” geregisseerd door Kimani Ray Smith en geschreven door Al Leston, is de zonder meer de leukste van alle; "Save the Best for Last" Tijdens het werven van stemmen voor een politieke kandidaat in een klein, conservatief stadje, wordt het stel Shanita en Marcus geconfronteerd met vijandigheid... zeker er is een boodschap want het stadje is een zogenaamde sundown town en maakt duidelijk door een heel groot bord maar de film is niet prekerig of probeert aan het einde de boodschap met een twist te brengen. Het is leuk en pittig en met de onthulling in het midden geplaatst, waardoor we genoeg tijd hebben om lol te hebben met de chaos! De actie zelf is de beste van de film, levendig en bloederig!

De film klokt op 153 minuten en nog steeds voelen de segmenten onvoldoende ontwikkeld, gewoon onsamenhangend of zelfs zonder enig potentieel. Nee echte hoogtepunten waren er niet! Het was niet slecht of goed, het was allemaal te gewoontjes...

“We’ve always loved horror. It’s just that horror, unfortunately, hasn’t always loved us,”

Documentaire die je een blik werpt op de representatie en evolutie van zwarte mensen in vooral horrorfilms. Onderweg onderzoekt het de "belangrijke" mijlpalen van de zwarte cinema. De eerste film die wordt gepresenteerd is The Birth of a Nation (1915) niet direct een horrorfilm maar deze film heeft wel bijgedragen aan het creëren van een racistisch beeld van de zwarte acteurs. Vanaf daar wordt het verhaal verteld met pratende hoofden, afgewisseld met scènes uit belangrijke films. Eigenlijk niet zo heel gek bijzonders. Wat dit interessant maakt om te kijken zijn de persoonlijke ervaringen van zwarte acteurs en regisseurs. Hoe sommige dingen die mij of andere als witte kijkers niet eens zo opvalt maar die indruk maakte of opvielen bij zwarte kijkers.

Van volledig onzichtbaar zijn in de film tot personage waar je bang voor moet zijn, via het belang van Ben (Duane Jones) in Night of the Living Dead, de opkomst van Blaxploitation, naar jaren '80 stereotype van de zwarte acteur gaat als eerst dood (wordt wel ontkracht) De jaren '90 kwamen met Candyman en het jongentje in The People Under the Stairs via de jaren "00 toen hiphop en Spike Lee goede dingen deden voor het genre naar het heden waar zelfs er een Oscar werd gewonnen. Ja door het inzichtelijk commentaar op meer dan een eeuw zwarte horror en het belang ervan voor de zwarte cinema, Ondanks het verder nergens iets anders doet dan andere documentaires was dit net iets nteressanter.

Wat je allemaal niet leert in een horrorchallenge? Filmstudio American International Pictures (AIP) (en waar de in horrorkringen bekende Roger Corman een filmproducer was) was gewijd aan het uitbrengen van lowbudgetfilms voor vooral tieners. In 1963 creëerde de studio met de verrassingshit "Beach Party" zelfs een kortstondig nieuw genre; de strandfeestfilm.

Een komedie over tieners, die het naar hun zin hebben, veel romantiek beleven en een paar kleine probleempjes ervaren en met heel veel populaire muziek. Deze films werden geproduceerd als escapisme en bevatten nooit seksscènes of naaktheid. De grote studio's uit de jaren zestig konden natuurlijk niet achterblijven en hebben alle minstens één film (ofwel met een serieus groot budget, ofwel goedkope namaak) uitgebracht in het genre.

Twentieth Century-Fox bracht drie lowbudgetfilms in het genre uit; de "eerste Beach Party-ripoff" gevolgd door deze Horror Party Beach die zelfs in tegenstelling tot de andere opgenomen werd in zwart-wit. Tja...en het werd een vreemd allegaartje van dingen...luchtige strandfilm, nucleaire waarschuwingsfilm, bikerfilm (die in 1960s ook populair werden) en eveneens populair zijnde tienermonsterfilm. Yup en allemaal op de tonen van rock-'n-rollgroepje The Del-Aires

Tja de film is beter dan de reputatie van "een van de slechtste films ooit gemaakt", maar nog steeds niet heel goed! Het is niet beter of slechter dan welke andere Beach Party-film of low-budget monsterfilm die destijds werd gemaakt. Een heel afvinklijstje wordt afgewerkt; vrijen op het strand, ruzie tussen motorbendes en surfers, close-ups van dansende bikinimeisjes, flauwe grappen en grollen en een serieuze gooi voor het meest belachelijke monster in een jaren 50 -60 B-film

Als de man (jongen in pak uit de oceaan tevoorschijn komt met zijn goudvismuts met pingpongoogbollen en (rubberen) hotdogs in plaats van tanden. is het toch even van ongeloof, lachen geblazen. De film heeft ook het probleem dat er vaak niet veel interessants gebeurt. De bloeddorst die in de scène met het bloedbad (Chocoladesiroop) op de meisjes van het slaapfeestje verdwijnt en krijg je eindeloze scènes van monsters die vrouwen ontvoeren...Het hoogst haalbare voor deze film is dat één van de betere slechtste films is.

Een Full Moon-direct-naar-dvd die een goedkope mockbuster-versie van The Matrix moet zijn. Er was een aardig idee van de website waar iedereen die zich aanmeldt, vast kom te zitten in een soort voorgeborchte waar ze alleen in digitale vorm bestaan. Alleen te weinig budget om daar iets goeds meer te doen! Ik veronderstel dat ze iets van elementen van horror in willen stoppen, maar voor het grootste deel ging het alleen maar over de gevaren van technologie. Hoe het eruit ziet, de nineties Goth-mode de digitale effecten, de montage, en het plot met hoe slecht computers en technologie zijn., het was vermoedelijk al achterhaald en oubollig toen het uitkwam. Er is wat gekke mechanische technologie en vroege -cybertijdperk beelden die misschien nog als cool kan worden gezien. Ht plot haalt ook nauwelijks de grens van 72 minuten, dus is er een zeer lange aan-en-aftiteling en ook een paar clips waar ze grungy rocknummers van z-kwaliteit afspelen als opvulling. Kortom dit was niet best!

Een sterke (audio)visuele en mystieke horror film! Zoals sommige hieronder al aangeven heeft de film nogal wat Dario Argento invloeden (en qua sfeer de film Livide). Alhoewel er genoeg eigen in de film zit. Deze film zal voor mensen die de meer bloederige horror willen iets te vreemd zijn. Aangezien de film zich meer aan de Art-house kant schaart. Zeker is dat dit een zeer verrassende (bijzondere) film is.

Nu is het verhaal vrij simpel maar de beelden zijn zo imponerend. Vooral natuurlijk de droomwereld. Die is heerlijk abstract. Dit is toch wel een must-see horror film.

Vind Thaise horrorfilm tussen het aanbod van Aziatische horrorfilm toch altijd wel opvallend goed en prettig (alhoewel er ook tegenvallers zijn! Dit was een bevredigend stukje pestkoppen krijgen een bovennatuurlijke vergelding .Leerlinge Ing is een "vieze noorderling" en overlevende van een eerdere tragedie waardoor ze naar een meisjes-heropvoedingsschool op een afgelegen eiland moet. Als nieuweling is ze het mikpunt van de poulaire meisjes maar wat haar kwelgeesten niet weten is dat ze beschermend wordt door een "peetmoedergeest"

Een film die losjes is gebaseerd op de Thaise legende van Mae Sue. En deze film geeft de voorkeur aan een langzaam opbouwende angst boven goedkope jumpscares maar bezit wel menig andere clichés uit het genre. De film laat ook spirituele gezangen horen, en elementen uit rituelen en gedoe om een beeldje zien, waardoor het een fijne mystieke sfeer krijg. Wel zijn Aziatische film vaak iets te lang, maar bij deze vond ik dat niet zo heel erg. Daarnaast is het einde ook verrasend en onverwacht. De meerdere meisjes deden het goed en het uiterlijk van het wezen werd goed benut wanneer het verschijnt .De folklore was interessant en werd bevredigend uitgewerkt, moet zeggen dit was wederom een fijne kijkervaring voor mij.

Kijk ik eens tv, ? De titel sprak me aan en ook actrice Saoirse Ronan vind ik prettig om te zien spelen. Maar helaas is dit een tiener liefdes film van het ergste soort. Waar hunger games, Divergent of Maze runner nog redelijk goede actie scene`s hebben. Komt er hier alleen maar wat gescheur in zilveren lotussen en op motoren voor. (ook vliegen er nog wat kogels rond en dat is het). En dan sloot ie in der armen en was alles weer goed FIN/ EINDE

Multiverse-on-a-budget found-footage-film Oftewel een piepkleine found-footage sci-fi/horrorfilmpje (had ook wat weg van komedie) over een paar documentairemakers die onderzoek doen naar een vermiste vrouw. Die volgens een online filmpje door een mysterieuze enge deur, stapte naar een alternatieve dimensie. De filmmakers vinden de deur (alsof ze nooit iets van Monsters, Inc. hebben geleerd) en beginnen het te onderzoeken...Het heeft een heel laag budget, maar het was wel pittig, interessant en fantasierijk. Ik wou dat ze net iets meer budget hadden gehad zodat ze zonder budgetbeperkingen zich ten volle hadden kunnen uitleven in de ‘vijandige dimensies’ Hoe dan ook dit is een goedkope film die slim en creatief gebruik maakt van zijn beperkingen, het acteerwerk is goed en het concept is zelfs prijzenswaardig groots, gedurfd en dwaas. Ik heb me er prima mee vermaakt!

In 1892 moet kapitein Joseph J. Blocker het stervende hoofd van een indianenstam, Chief Yellow Hawk, naar zijn geboortegrond brengen. Wat volgt is een dun 'ga van A naar B'-verhaaltje. Het mogen duidelijk zijn dat "Hostiles" dus geen plot-gedreven film is, het drijft compleet op de karakters. Of beter gezegd: op één karakter: dat van de hoofdpersoon. Het is vooral Blockers die met zichzelf een innerlijke strijd levert en hierdoor wordt het, ondanks het vele leed en geweld, nergens indringend. Hoeveel problemen met onderlinge verhoudingen en conflicten tussen indianen en Joseph en zijn mannen er ook worden opgeworpen, het boeit allemaal maar mondjes maat. Vreemd is het ook dat er wel geprobeerd wordt om een film zonder helden en schurken te laten zien maar dat het geweld door de indianen veel explicieter in beeld werd gebracht. Daarnaast had de film een overvloed aan uitgestrekte landschappen, die de lengte van de film flink oprekte. Dit was zeker geen pluspunt aangezien de film toch al aan de ruime kant was. De film is nog enigszins gered door het sterke acteerwerk van met name Christian Bale en Rosamund Pike maar ook de rest van de bijrollen. Al is het gek dat ook daar de indianen bijna van geen betekenis waren. Ook lijkt regisseur en scenarist Scott Cooper soms te twijfelen welke boodschap hij uit wil dragen. Cooper is zeker een goed regisseur maar helaas kon ik van deze film veel minder genieten. De film haalt voor mij net een magere drie sterren.

De oorlogsroman "Grave of the Fireflies" van Akiyuki Nosaka is denk ik één van de bekendste verhalen uit Japan over de Tweede Wereldoorlog. En vertelt het verhaal van puber Seita en zijn kleine zusje Setsuko. We volgen de twee in het door oorlog verscheurde Japan. In 1988 maakte Isao Takahata voor Studio Ghibli van dat verhaal een onovertroffen anime van. Sindsdien heeft Hotaru no Haka niet één, maar zelfs twee live-actiefilms gekregen. De eerste was een televisie-film uit 2005 en dan is er nog deze uit 2008.

Ondanks dat je duidelijk kan zien dat er voor de film een goed verhaal is gebruikt, komt dit niet altijd even goed tot zijn recht. De verhaallijn is dus niet goed ontwikkeld en het acteren was allesbehalve overtuigend. Vooral het kleine meisje dat Setsuko speelt heeft moeite om de emoties waar ze mee kampt over te brengen. De jongen die Seita speelt doet dit net iets beter. Daarnaast zijn ook de overige personages niet heel goed. Nu zal elke live actie-film van Grave of the Fireflies moeten concurreren met, of leven in de schaduw van, de versie van Studio Ghibli. En deze film overtuigd in dat geval maar mondjes maat!

Werknemer Irene (Weisz) begint aan een nieuwe baan in een hotel in de Oostenrijkse Alpen. Ze neemt het werk over van een andere vrouw die op mysterieuze wijze is verdwenen. Daardoor vindt ze haar omgeving verontrustend O, O, verlaten gangen in een hotel....een bril die haar overleden voorganger heeft achtergelaten en er loop af-en-toe een politieagent het hotel binnen voor onderzoek...oei, een douchescène en we weten allemaal wat er in Psycho gebeurde...Nog meer situaties die een nachtmerrie kunnen zijn.... Rondlopen in een maagdelijk wit nachthemd, een volksmythe over de vrouw in het bos en brrr...in dit soort donkere bossen staan...hoe angstaanjagend...bomen! Alleen maar een film maken met dingen die angstig kunnen zijn maar waar zelf de maker blijkbaar geen idee van had waar het over ging...Mysterie, horror, spanning of zelf iets van drama, de film mist het volgens mij allemaal en is niets meer dan mooi gefilmde leegte vol met lange stiltes.

Nadat ik Adam Chaplin (2011) had gezien kwam ik er ook achter dat er onder de filmmaatschappij Necrostorm al meerdere filmpjes waren uitgebracht. En alle hanteren waarschijnlijk dezelfde standaards: B-films (via fundraising) met zieke in overtreffende trap gore en het daarbij horende acteerwerk in de stijl van 80’s camp. Aan het begin van de film moet huurmoordenaar Frank Zimosa twee mensen doden. Frank's simpel ogende taak verandert daarentegen in een ware nachtmerrie wanneer alle bezoekers in het hotel toch anders blijken te zijn dan hij dacht. De gehele film is vanuit first-person geschoten nog voordat dit gebeurde bij Hardcore Henry. Wel minder schokkerig maar dan wel weer met veel meer geweld en bloed. Echter naar het einde toe slaat ook een beetje de verveling toe. Op een bepaald moment komt er niets nieuws meer. Jammer maar, wederom wel een uniek project van Necrostorm. Deze “extreme cinema” is zeker niet voor iedereen om te kijken. Een film gemaakt door liefhebbers voor liefhebbers.

Necrostorm is een filmmaatschappij, die de Italiaanse horror-film weer terug op de kaart zet. Hun catalogus groeit gestaag en de films die ze uitbrengen kenmerken zich vooral door Gore in de overtreffende trap. Geld om hun films te maken verkrijgen ze door fundraising. Het zijn dus bij uitstek low-budget-films.

Dit is het tweede deel in de Hotel Inferno-reeks. De uit het eerste deel bekende eerste-persoon schietspel-stijl (het geef je het gevoel alsof je een videogame aan het kijken/spelen ben) is ook hier weer aanwezig. Ik had het bij deze films zelfs nog meer! Verder is het natuurlijk meer gore, meer splatter en meer Frank Zimosa.

Ditmaal worstelt Frank zich, via een Labyrint van verschillende kamers, een weg door de hel om zijn ziel terug te winnen en zichzelf op aarde te laten herrijzen Ondertussen mag hij opnemen tegen verschillende demonen. En daar is het waarom dit een meer dan prima film is; Erg gave spectaculaire effecten, prachtig vormgegeven monsters die zo weg lijken te zijn gelopen uit het verhaal van Dante. Misschien dat deze film iets toegankelijker is omdat het allemaal fantasiemonsters zijn maar er zijn genoeg gruwelijkheden en bloedfonteinen.

Naast dat de mutanten, demonen, monsters, maskers, rekwisieten vooral uit practical gore bestaan was er ook wat CGI te zien. Dit maakte de finale wat zwakker. De monster-hoofden waren wel zelfgemaakt maar het zweven was duidelijk uit een computer. Storend was het zeker niet. Als je een liefhebber bent van low-budget en zeer uitbundige Gore dan heb je met deze film zeker een top-film!

Inmiddels zijn we alweer aanbelandt bij deeltje drie van Hotel Inferno-reeks. Zoals gewoonlijk is de film een grandioos 'gorefest' in first person-perspectief, die de preutse kijkers wil vermijden. In de eerste 2 minuten worden er al vol in beeld, verschillende schedels ingeslagen! Huurmoordenaar Frank Zimosa had in deel 2 het element vuur teruggevonden, nu in deze moet hij een ander deel van de hel doorkruisen, het kasteel van geschreeuw, om het element ijs te vinden. Zwervend door de onderling verbonden gebieden van de "kaart" bemachtig hij wapens (oemf dat vleesgeweer!), vermoordt helse Oger-boeren en etterende exploderende hel kip of lost bij "The Alchemist" een plaagprobleem op. Waar het uiteindelijk omdraait is natuurlijk het bloederig bloedbad waar Necrostorm zo bekend om is! De film is eigenlijk hetzelfde als de eerste twee, maar ik had wel het gevoel dat het in elk aspect net weer iets beter was. Nog steeds is deze Italiaanse combinatie van budget-CGI met liefdevolle praktisch gore onovertroffen goed! Wederom een waardig vervolg!

Het is met zekerheid te zeggen dat deze film een gooi doet naar een van de vreemdste films ooit gemaakt...en daar misschien ook wel in is geslaagd! Gemaakt door het Belgische avant-garde theatergezelschap Abbatoir Fermé en voelt ook bijna aan als geïmproviseerd toneelstuk. Er zit niet veel verhaal in. Je ziet hoteleigenaar Dave in het hotel gewoon een dag doorbrengen. Hij lijkt ook niet te weten wat er gebeurt. De plek is goor en gaat van het ene decor naar het andere terwijl er ontmoetingen zijn met vreemde personen. Het is simpelweg een lange reeks verontrustende scènes in een gemeenschappelijke setting. Het dan ook meer een surrealistische ervaring dan een samenhangend verhaal om te volgen. Dat is iets wat ik niet altijd trek maar op een vreemde manier vond ik het bij deze film een prettige ervaring. Wel een opmerking voor kijkers die deze film willen gaan kijken voor de horror-aanduiding... dit kan je niet helemaal als horror zien Alhoewel de film mij wel op de best mogelijke manier ongemakkelijk liet voelen! Echter de vreemde personages, zwarte komedie, surrealistische visioenen en een viscerale filmervaring maken dit tot een goede verbijsterende ervaring.

Dit is de eerste film waar Basil Rathbone in de huid kruipt van Sherlock Holmes, samen met Nigel Bruce in de rol van Dr. Watson zullen er nog vele volgen. Het is een prima sfeervolle film naar het meest bekende verhaal van Arthur Conan Doyle. Ook Mary Gordon als Mrs Hudson zal in veel van de verdere films verschijnen. Naast de introductie van de min of meer vaste cast zien we ook John Carradine en Lionel Atwill in een rol. Ondanks dat er prachtige zwart-wit beelden zijn van de mistige Grimpen Mire, miste ik toch enigszins de spanning. Nu weet ik niet of dat lag aan het overbekende verhaal of dat de film echt spanning ontbeerde. Wel was er wat teleurstelling over de hond, de Deense dog is inderdaad een groot ras maar de in de film lijkt de hond erg klein uit te vallen. Ook de toegevoegde seance (komt in het boek niet voor) voegde niets toe aan de film en leek veel meer op een poging om de lengte van de tijdsduur te verhogen. En er was een gemis... Holmes is zeker de halve film afwezig! Al met al is het wel een leuke begin-film van de serie met Rathbone & Bruce in de rollen van Sherlock Holmes en Dr. Watson

Natuurlijk is deze film geen echte horror. Maar meer een detective met een horrorelement. Toch is het een zeer geslaagde Sherlock Holmes-film van de Hammer studio`s. Met een zeer overtuigende Peter Cushing als Sherlock Holmes en Christopher Lee als de laatste afstammeling van de Baskervilles. En dit keer dus eens niet als elkaars tegenstander, gewapend met scherpe hoektanden of een staak. Alles is in het wel bekende mysterieuze sfeertje die we van een Hammer- productie kunnen verwachten.

Het verhaal over de vloek van de aristocratische familie Baskerville is natuurlijk overbekend! Het is waarschijnlijk en één van de meest gefilmde van alle Holmes-avonturen. Deze productie doet niets bijzonders met het verhaal, maar doet zijn ding erg goed. De film volgt dus voor het grootste deel het verhaal van het boek, waarbij Watson vooruit wordt gestuurd naar het grote huis terwijl Holmes zijn eigen verkenningen en onderzoeken undercover doet. Het is mooi geënsceneerd; heerlijke spookachtige sfeer van de onheilspellende moerassen, overspoeld met wervelende mist. Het grootste deel is gefilmd met een stijlvolle studio-set die doet denken aan de gotische sets van Hammer. Een goede cast met theatraal acteerwerk, doet de rest, want dit past goed bij deze versie. In veel opzichten is deze versie van het verhaal traditioneel. Donald Churchill is een echte old-school Watson, charmant hijgend en puffend van geërgerde verwarring over de slimheid van zijn beste vriend. Ian Richardson heeft zijn optreden duidelijk gemodelleerd naar Basil Rathbone in de Universal Sherlock Holmes van de jaren veertig. Ja Holmes blijft voor mij toch uitzonderlijk goed tijdverdrijf!